ตอนที่ 67 ติดเชื้อ

เช้าวันรุ่งขึ้น

จางหลินตื่นขึ้นมาก็พบความผิดปกติทันที

เพราะเขารู้สึกว่าลืมตาไม่ขึ้น ทำได้เพียงแง้มออกเป็นรอยแยกเล็กๆ รอยหนึ่งเท่านั้น

มองอะไรก็ไม่ชัด แถมน้ำตายังไหลลงมาไม่หยุด

ราวกับมีท่อน้ำเล็กๆ ในดวงตาถูกเปิดสวิตช์ทิ้งไว้

จะทำอย่างไรก็หยุดไม่อยู่

เขาร้องบอกรูมเมตทันทีว่า "พวกนายช่วยดูให้ฉันหน่อย ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย"

เมื่อได้ยินคำนี้ รูมเมตเตียงข้างๆ ก็ลืมตาสะลึมสะลือ พยุงตัวขึ้นมาครึ่งหนึ่งเพื่อมองดูดวงตาของจางหลิน

ปากก็บ่นพึมพำไปพลาง "น่าจะนอนทับตาตอนกลางคืนน่ะสิ ขยี้ตาสักหน่อยก็หายแล้วไม่ใช่เหรอ"

ทว่าเมื่อเขาเห็นสภาพดวงตาของจางหลินชัดเจน จากที่เมื่อครู่ยังงัวเงียอยู่

วินาทีต่อมาก็ร้องตกใจขึ้นมาว่า "ทำไมในตานายถึงเหมือนมีลูกวอลนัตยัดอยู่ล่ะ

แล้วตรงหัวตานายก็ดูเหมือนจะมีสารคัดหลั่งที่ไม่รู้ว่าเป็นหนองหรือเลือดอยู่ด้วย"

จางหลินเองก็ใช้มือแตะดวงตาของตนเบาๆ

เมื่อได้ยินคำพูดของรูมเมต จางหลินก็ส่ายหน้าตอบว่า "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอะไร

อวี๋เหิง นายเข้ามาช่วยฉันดูหน่อยสิ"

พอได้ยิน อวี๋เหิงก็ปีนตรงไปยังเตียงของจางหลิน

รูมเมตอีกสองคนก็พยุงตัวลุกขึ้นมามองดูพวกเขาเช่นกัน

เมื่ออวี๋เหิงมาถึงข้างกายจางหลิน ก็ยกมือขึ้นค่อยๆ ถ่างเปลือกตาของจางหลินออก

พอง้างเปลือกตาออก อวี๋เหิงก็เห็นก้อนเนื้อสีแดงเลือดลักษณะเป็นฟองบวมโป่งเต็มเบ้าตา จนแทบจะมองไม่เห็นลูกตาแล้ว

เขาก็ตกใจกับสภาพนี้จนสะดุ้งเช่นกัน

"ในตานายเหมือนมีก้อนเลือดก้อนหนึ่งโตขึ้นมาเลย"

อีกสองคนพอได้ยินดังนั้น ก็พากันลงมาจากเตียง มาดูอาการอย่างละเอียดที่ข้างเตียงของจางหลิน

เพียงแต่หลังจากที่ทั้งสามคนดูแล้ว ก็ไม่มีใครรู้ว่าสาเหตุเกิดจากอะไร

อีกทั้งไม่รู้แน่ชัดด้วยว่านี่คือโรคอะไร

ตอนนี้จางหลินตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก รีบบอกทุกคนว่า "พวกนายช่วยพยุงฉันลงไปหน่อย ตอนนี้ฉันมองไม่เห็นแล้ว"

"ได้ พวกเราจะพานายไปห้องพยาบาล"

ขณะที่พวกเขากำลังเดินทางไปยังห้องพยาบาล เฉินเฉิงก็กำลังตรวจดูอาการของจี้ลี่เซวียนอยู่ในห้องพักของอีกฝ่ายเช่นกัน

จี้ลี่เซวียนนั่งอยู่บนเก้าอี้ ส่วนเฉินเฉิงกำลังโน้มตัวลงสังเกตดวงตาของเขา

ชั่วครู่ต่อมา เฉินเฉิงจึงเอ่ยปากว่า "คุณติดเชื้อเข้าจริงๆ แล้วครับ"

จี้ลี่เซวียนพูดอย่างหงุดหงิดใจ "เมื่อวานไม่น่าคิดจะไปตีสนิทกับเขาเลย เข้าไปใกล้เขาขนาดนั้น

เฉินเฉิง ผมจะไม่แพร่เชื้อให้คุณใช่ไหม"

เวลานี้เฉินเฉิงเรียกได้ว่าป้องกันเต็มพิกัด เขาสวมทั้งหน้ากากอนามัย สวมหมวก และยังใส่แว่นตาอีกด้วย

ส่วนเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ ถูกเขาต้อนให้ไปอยู่อีกทาง สั่งไม่ให้เข้ามาใกล้

เฉินเฉิงเขย่าถุงหอมป้องกันโรคระบาดที่ถืออยู่ในมือ "คุณไม่เห็นเหรอครับว่าผมถือมันคั่นไว้ระหว่างดวงตาของเราสองคน

อีกอย่างผมก็ป้องกันไว้เต็มที่แล้ว โอกาสที่คุณจะแพร่เชื้อให้ผมจึงค่อนข้างน้อยครับ

ตอนนี้ตาของคุณแค่มีอาการคัน แล้วก็เริ่มมีน้ำตาไหลนิดหน่อย

วางใจเถอะครับ เพิ่งติดเชื้อระยะแรกๆ รักษาไม่ยากหรอก"

จี้ลี่เซวียนรีบกล่าวทันที "ถ้างั้นคุณช่วยสั่งยาให้ผมหน่อยเถอะครับ แต่อาจจะต้องรบกวนคุณวิ่งไปห้องพยาบาลรอบหนึ่งเพื่อช่วยเอายามาให้ผม

สภาพผมตอนนี้คงทำได้แค่กักตัวอยู่ในหอพักแล้ว"

เฉินเฉิงยิ้มแล้วกล่าว "คุณไว้ใจผมดีจังนะ

ไม่เป็นไรครับ อาการของคุณเพิ่งติดเชื้อยังไม่รุนแรง ไม่จำเป็นต้องไปห้องพยาบาลหรอก ทางผมมีต้าหวง (โกฐน้ำเต้า) อยู่

เดี๋ยวผมเอามาให้คุณสักหน่อย คุณชงกับน้ำอุ่นเองได้เลย วันนี้ก็ดื่มแทนน้ำไปทั้งวัน

ขอแค่ขจัดอาการอักเสบออกไปได้ พรุ่งนี้เช้าก็หายดีแล้วครับ"

จี้ลี่เซวียนพยักหน้าทันที "งั้นก็รบกวนด้วยนะเฉินเฉิง ขอบคุณมากๆ จริงๆ"

เฉินเฉิงโบกมือ "ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอกครับ"

"งั้นผมไม่เกรงใจแล้วนะ สภาพผมตอนนี้ก็ไม่เหมาะจะรั้งพวกคุณไว้ด้วย พวกคุณกลับไปก่อนเถอะ"

"ครับ ได้เลย"

ไม่นานนัก ในกลุ่มแชตของชั้นเรียนก็มีประกาศแจ้งว่า ทุกห้องพักที่จางหลินเคยไป

ทุกคนต้องกักตัวอยู่แต่ในห้องพักทั้งหมด

ข้อความนี้ทำให้ในกลุ่มชั้นเรียนแตกตื่นขึ้นมาทันที

เพราะห้องพักชายแทบทุกห้องล้วนถูกจางหลินแวะเข้าไปหมดแล้ว

ยังดีที่หลังจากสอบถามอาการดูแล้ว มีเพียงจี้ลี่เซวียนคนเดียวเท่านั้นที่แสดงอาการติดเชื้อออกมา

และในเวลานี้ ณ ห้องพยาบาลของมหาวิทยาลัย เรียกได้ว่าเป็นการรวมตัวของเหล่าผู้ทรงคุณวุฒิ

เพราะบรรดาศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยจำนวนมาก ล้วนดำรงตำแหน่งเป็นรองหัวหน้าแพทย์และหัวหน้าแพทย์ของโรงพยาบาล

คนเหล่านี้ล้วนมีประสบการณ์ค่อนข้างโชกโชน

ตอนที่จางหลินมาถึงห้องพยาบาล ในช่วงแรกแพทย์ประจำห้องพยาบาลก็ไม่ได้ระแวงว่าเขาจะเป็นโรคตาแดง

ทว่าหลังจากตรวจอย่างละเอียดแล้ว ถึงได้ยืนยันว่าเป็นอาการนี้จริง ๆ

ยิ่งไปกว่านั้นอาการของเขายังรุนแรงมากเป็นพิเศษ

ประกอบกับโรคตาแดงเป็นโรคติดต่อ แพทย์ประจำห้องพยาบาลจึงรายงานเรื่องนี้ต่อทางมหาวิทยาลัย

สถานการณ์นี้ได้รับความสนใจในทันที

บรรดาศาสตราจารย์จากคณะแพทยศาสตร์คลินิกต่างพากันรุดหน้ามายังห้องพยาบาล

ขณะเดียวกันทางมหาวิทยาลัยก็ได้ออกหนังสือแจ้งเตือนไปยังคณะต่าง ๆ ว่าพบผู้ป่วยโรคตาแดงในมหาวิทยาลัย

เวลานี้ผู้บริหารของคณะการแพทย์แผนจีนจึงนึกถึงเรื่องที่โหวเม่าเฟิงรายงานเข้ามาเมื่อคืนขึ้นมาได้ทันที

หลังจากทราบในเวลาต่อมาว่าคณะของตนก็พบผู้ติดเชื้อเช่นกัน เหล่าผู้บริหารคณะการแพทย์แผนจีนจึงเดินทางมายังหอพักพร้อมเพรียงกัน

ทุกคนไม่ลังเลแม้แต่น้อย มุ่งตรงไปยังห้องพักของพวกจี้ลี่เซวียนทันที

เวลานี้จี้ลี่เซวียนกำลังนั่งอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนระเบียงเพียงลำพัง

ในมือถือแก้วน้ำที่มีต้าหวงแช่อยู่ข้างใน

แต่เนื่องจากระเบียงเล็กเกินไป ผู้บริหารมากมายขนาดนี้ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะเบียดกันขึ้นไปบนระเบียงทั้งหมด

โหวเม่าเฟิงจึงเรียกรูมเมตอีกสามคนออกไปนอกห้องพัก

จากนั้นถึงค่อยให้จี้ลี่เซวียนเดินกลับเข้ามาในห้อง

เหล่าผู้บริหารคณะที่ทำงานด้านคลินิกแพทย์แผนจีนเริ่มลงมือตรวจวินิจฉัยจี้ลี่เซวียน

สถานการณ์เช่นนี้ทำให้จี้ลี่เซวียนรู้สึกปลาบปลื้มจนแทบตั้งรับไม่ทัน เพราะโอกาสที่จะได้ผู้เชี่ยวชาญและศาสตราจารย์มากขนาดนี้มาร่วมกันตรวจรักษานั้นมีไม่บ่อยนัก

ไม่นานนัก เหล่าผู้บริหารคณะก็ตรวจวินิจฉัยเสร็จสิ้น

รองคณบดีว่านหงเจินมองแก้วในมือของจี้ลี่เซวียน "ต้าหวงดิบเหรอ"

จี้ลี่เซวียนรีบตอบ "รองคณบดีว่านครับ เป็นต้าหวงดิบครับ"

"แช่น้ำอุ่นดื่มแทนน้ำเปล่าครับ"

คำตอบของจี้ลี่เซวียนทำให้เหล่าผู้บริหารที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างมองเขาด้วยความชื่นชม

ว่านหงเจินมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าเช่นกัน "เธอเรียนรู้ได้ไม่เลวเลยนี่"

"เอาเถอะ เธอก็ดื่มอันนี้ไป ดื่มวันนี้ทั้งวัน พรุ่งนี้ก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไรแล้ว"

จี้ลี่เซวียนรีบเอ่ยปาก "รองคณบดีว่านครับ นี่ไม่ใช่ตำรับที่ผมจัดเองครับ"

"เป็นเฉินเฉิง หัวหน้าฝ่ายวิชาการประจำห้องของพวกเราจัดให้ผมครับ แล้วตัวยาก็เป็นของเขาด้วย"

ทุกคนถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า พวกจี้ลี่เซวียนอาจจะยังไม่ได้ก้าวเท้าออกจากห้องพักเลยด้วยซ้ำ

"ต้าหวงนี้เป็นของหัวหน้าฝ่ายวิชาการของพวกเธอเองงั้นเหรอ"

จี้ลี่เซวียนพยักหน้าเบา ๆ

ว่านหงเจินหันไปมองโหวเม่าเฟิง ทว่าจินปั๋วเหวินที่อยู่ด้านข้างกลับเอ่ยขึ้น "ถ้าเป็นนักศึกษาที่ชื่อเฉินเฉิงคนนี้ มีต้าหวงก็ไม่แปลกอะไรหรอกครับ"

"เขายังมีฟู่จื่อดิบด้วยซ้ำ"

เรื่องนี้ทำให้รองคณบดีว่านคนนี้เกิดความสนใจขึ้นมาจริง ๆ

ทว่าโหวเม่าเฟิงที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยถามจี้ลี่เซวียนในเวลานี้ "เธอบอกว่าเฉินเฉิงจัดยาให้เธอ แล้วเขาเคยมาตรวจดูอาการเธอที่นี่หรือเปล่า"

"ครับ"

ว่านหงเจินได้ยินดังนั้นจึงเอ่ยขึ้นทันที "ตรวจดูรูมเมตอีกสามคนของเขาอีกรอบ เสร็จแล้วพวกเราค่อยไปที่ห้องพักของเด็กที่ชื่อเฉินเฉิงคนนี้กัน"

หลังจากเหล่าผู้บริหารตรวจดูอาการของพวกเขาทั้งสามคนเรียบร้อยแล้ว ผู้บริหารทุกคนก็ถูกพามายังห้องพักของเฉินเฉิง

พอเข้าไปในห้องพัก จมูกของทุกคนก็กระตุกฟุดฟิดสองที

เพราะห้องพักของพวกเฉินเฉิงมีถุงหอมแขวนไว้ตลอดเวลา

อีกทั้งกลิ่นนี้ยังทำให้เหล่าผู้บริหารที่ทำงานด้านคลินิกแพทย์แผนจีนสังเกตเห็นความผิดปกติได้ในทันที

เพราะกลิ่นหอมนี้ไม่ใช่น้ำหอมหรือสารแต่งกลิ่นอโรมาภายนอกเหล่านั้น

แม้จะเรียกว่าถุงหอม แต่อย่างไรเสียข้างในก็มีสมุนไพรจีนอยู่เป็นจำนวนมาก

ดังนั้นจึงต้องมีกลิ่นสมุนไพรจีนปนอยู่อย่างแน่นอน เพียงแต่มันไม่ได้ฉุนจัดเท่านั้น