ตอนที่ 66 โรคตาแดง

เสียงที่แสดงความสงสัยอย่างชัดเจนของซือหนาน ทำให้เฉินเฉิงอดส่ายหน้าไม่ได้

"โรคตาแดง หรือจะเรียกว่าโรคเยื่อบุตาอักเสบติดต่อเฉียบพลันก็ได้"

"อ้อ อันนี้นี่เอง!"

เฉินเฉิงส่ายหน้าอีกครั้ง

ดูจากปฏิกิริยาของซือหนานก็เห็นได้ชัดว่า การแพทย์ตะวันตกแทรกซึมเข้าสู่ความคิดของผู้คนไปลึกซึ้งเพียงใด

แม้แต่นักศึกษาแพทย์แผนจีนก็ยังฟังชื่อโรคตามศาสตร์การแพทย์แผนจีนไม่เข้าใจเสียแล้ว

กลับเข้าใจชื่อโรคตามการแพทย์ตะวันตกมากกว่าเสียอีก

แม้นี่จะเกี่ยวข้องกับที่เขายังเพิ่งเริ่มเรียนได้ไม่นาน แต่ก็ต้องยอมรับว่าการแพทย์ตะวันตกหยั่งรากลึกในใจผู้คนไปแล้วจริง ๆ

ซือหนานถามอย่างสงสัยอีกครั้ง "โรคนี้ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นนี่ ทำไมนายถึง...?"

"จากการตรวจดูด้วยสายตาของผม เขาเพิ่งติดเชื้อมาได้ไม่นาน ดังนั้นโรคนี้ของเขาจะเป็นหนักมาก และดำเนินไปเร็วมาก

จริง ๆ ตอนนี้ดวงตาของเขาน่าจะเริ่มคันยิบ ๆ ขึ้นมาบ้างแล้ว

เพียงแต่อาการคันแค่นี้ยังไม่มากพอที่จะทำให้รู้สึกว่าตัวเองผิดปกติ

แต่พรุ่งนี้พ้นช่วงเวลาของเส้นลมปราณปอดไป จะคันจนแทบทนไม่ไหว และน้ำตาจะไหลพรากเป็นสาย

พอถึงพรุ่งนี้เช้าฟ้าสว่าง เกรงว่าเปลือกตาทั้งบนและล่างจะลืมไม่ขึ้นเลยด้วยซ้ำ"

"แต่โรคนี้ต่อให้หนักแค่ไหน มันก็ไม่ถึงตายหรอกน่า

การแพทย์ตะวันตกก็รักษาได้ แค่ต้องทนทรมานมากหน่อยเท่านั้นเอง"

คำตอบนี้ของซือหนานทำเอาเฉินเฉิงถึงกับอึ้งไปเลย

พวกเราไม่ได้มีความแค้นฝังลึกอะไรกันขนาดนั้นสักหน่อยไม่ใช่เหรอ

นายเอะอะก็พูดถึงขั้นอยากให้เขาตายเนี่ย ชักจะเกินไปหน่อยหรือเปล่า

"การแพทย์ตะวันตกก็รักษาได้จริง ๆ นั่นแหละ เพียงแต่พรุ่งนี้อาการเขาจะหนักจนแทบไม่ต่างจากคนตาบอด

กินข้าวน้ำก็ต้องมีคนป้อน จะเดินไปไหนก็ต้องมีคนคอยพยุงพาไป

ที่สำคัญคือความกดดันทางจิตใจ ที่ต้องหวาดกลัวอย่างยิ่งว่าตัวเองจะตาบอดหรือเปล่า"

ซือหนานตาเป็นประกายขึ้นมา "เพราะคำพูดของพวกเราสองคนเมื่อกี้ เกรงว่าเขาคงจะยิ่งกลัวหนักกว่าเดิมสินะ"

เฉินเฉิงพูดอย่างเอือมระอา "สังเกตด้วยนะ เพราะคำพูดของนายคนเดียว ไม่ใช่ของผม ผมน่ะหวังดีเตือนเขาต่างหาก"

ซือหนานหัวเราะหึ ๆ "คำเตือนของนายเนี่ย ไม่เตือนยังจะดีกว่าเลย

เฮอะ ถือเป็นค่าตอบแทนที่กล้ามาหักคะแนนเราแล้วกัน"

พอหยางเทากับลั่วจืออวิ้นกลับมา ทั้งสองเห็นใบหน้าที่ปกติไร้ความรู้สึกของซือหนานมีรอยยิ้มประดับอยู่ จึงอดถามด้วยความอยากรู้ไม่ได้ "พี่หนาน มีเรื่องอะไรให้ดีใจขนาดนั้นเหรอครับ

พวกนั้นไม่ได้หักคะแนน แล้วยอมกลับไปง่าย ๆ เลยเหรอ"

ซือหนานไม่ปล่อยให้พวกเขารอนาน เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากทั้งสองคนออกไปให้ฟังคร่าว ๆ รอบหนึ่ง

"เชี่ย เรียนแพทยศาสตร์คลินิกแล้วมันวิเศษวิโสมาจากไหนวะ ระวังตอนไปฝึกอบรมเฉพาะทางที่โรงพยาบาลจะเหนื่อยตายห่าไปเลยมึง"

หลังจากฟังซือหนานเล่าจบ หยางเทาก็พูดขึ้นด้วยสีหน้าเดือดดาล

ลั่วจืออวิ้นรีบยกมือขึ้นปราม "เอาน่าหยางเทา เพลา ๆ คำด่าลงหน่อย

ยังไงพรุ่งนี้หมอนั่นก็จะเป็นคนตาบอดอยู่แล้ว"

จากนั้นทั้งสองคนก็หัวเราะคิกคักออกมาพร้อมกัน

พวกเขาไม่ได้สงสัยในการวินิจฉัยของเฉินเฉิงแม้แต่น้อย

เพราะคนที่ให้การวินิจฉัย คือคนที่ในห้องเรียนเพียงแค่ลืมตาขึ้นมา ก็ทำให้อาจารย์ระดับศาสตราจารย์ถึงกับสะดุ้งตกใจได้

หลังจากหัวเราะเสร็จ ลั่วจืออวิ้นก็ถามเฉินเฉิงว่า "มีแค่คนที่นำมาคนเดียวเหรอที่เป็นโรคตาแดง"

เฉินเฉิงตอบว่า "จากที่ผมสังเกตพวกเขาทั้งสามคนเมื่อกี้ ตอนนี้มีแค่คนที่เป็นหัวหน้าคนเดียว

แต่เรื่องแบบนี้มันเป็นโรคติดต่อ ตราบใดที่สัมผัสคลุกคลีกันมาก ก็มีโอกาสติดเชื้อสูงมาก"

หยางเทาหัวเราะออกมาทันที "ฮ่า ๆ ให้ดีที่สุดคือขอให้ทั้งสามคนโดนกันหมดอย่าให้รอดไปได้สักคน"

ทว่าเฉินเฉิงกลับส่ายหน้า "ในมหาวิทยาลัยเกรงว่าคงยังมีเพื่อนนักศึกษาอีกหลายคนที่เพิ่งหายป่วยมาได้ไม่นาน

ถ้าหากรักษาด้วยการแพทย์ตะวันตก แล้วมาติดเชื้อโรคนี้เข้า เกรงว่าจะไม่ได้เบาไปกว่ากันสักเท่าไหร่

ผมคิดว่าน่าจะโทรศัพท์ไปเตือนอาจารย์ที่ปรึกษาไว้หน่อยดีกว่า"

เมื่อได้ยินเฉินเฉิงพูดเช่นนี้ สีหน้าของอีกสามคนก็พลอยเคร่งขรึมขึ้นมา

พวกเขาก็นึกขึ้นได้เหมือนกันว่า หากเกิดการระบาดเป็นวงกว้าง ทางมหาวิทยาลัยอาจจะต้องสั่งหยุดเรียน

และที่สำคัญคือพวกเขาก็คงหนีไม่พ้นเช่นกัน

จึงพากันพยักหน้าเห็นด้วยกับเฉินเฉิง

เฉินเฉิงไม่รอช้า หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาอาจารย์ที่ปรึกษาทันที "ฮัลโหลครับ อาจารย์"

"เฉินเฉิง เวลานี้เธอมีธุระอะไรหรือ"

"คืออย่างนี้ครับ เมื่อกี้มีคนมาตรวจหอพัก แล้วผมตรวจดูด้วยสายตาพบว่าอีกฝ่ายเป็นโรคตาแดง"

เฉินเฉิงไม่พูดชื่อโรคตามแพทย์แผนจีนอีก แต่พูดตรง ๆ ว่าโรคตาแดง เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่ให้ความสำคัญ

"หือ โรคตาแดง เธอไม่ได้ดูผิดแน่นะ"

"ผมดูไม่ผิดครับ ผมมั่นใจมากว่าเป็นโรคตาแดง"

เมื่อได้ยินคำตอบอันหนักแน่นของเฉินเฉิง โหวเม่าเฟิงที่อยู่อีกฟากของสายก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "เอาแบบนี้ เดี๋ยวครูจะรีบรายงานผู้บริหารเดี๋ยวนี้เลย

ตอนนี้เธอยังไม่ต้องนอนนะ

เดี๋ยวอาจจะต้องให้เธอช่วยอธิบายสักหน่อย"

"ได้ครับอาจารย์ที่ปรึกษา ผมจะรอสายนะครับ"

"อืม"

โหวเม่าเฟิงรู้ดีว่าสถานการณ์ของโรคตาแดงเป็นอย่างไร ส่วนเรื่องที่เฉินเฉิงจะวินิจฉัยผิดหรือไม่นั้น

เขาก็รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในคาบวิชาอายุรศาสตร์การแพทย์แผนจีนเช่นกัน

แม้ว่าตวนมู่ซูจะปฏิเสธสุดชีวิต แต่ยิ่งเขาปฏิเสธมากเท่าไร บรรดาครูบาอาจารย์และศาสตราจารย์คนอื่น ๆ ก็ยิ่งปักใจเชื่อว่าเป็นเช่นนั้นจริง ๆ

ในเมื่อเฉินเฉิงสามารถสร้างแรงกดดันมหาศาลให้ตวนมู่ซูในคาบเรียนได้ เช่นนั้นสิ่งที่เขาพูด ตนก็จำเป็นต้องให้ความสำคัญมากพอ

ทว่าเมื่อโหวเม่าเฟิงรายงานเรื่องนี้ไปยังผู้บริหารคณะ อีกฝ่ายกลับไม่ค่อยจะเชื่อเท่าไร

เพราะอย่างไรนี่ก็เป็นการวินิจฉัยของนักศึกษาปีสองคนหนึ่งเท่านั้น

หากต้องมาปั่นป่วนกันทั้งสองคณะกลางดึกเพียงเพราะข้อสงสัยอย่างเดียว ย่อมไม่ใช่เรื่องดีแน่

อีกทั้งสองคณะนี้ต่างก็ไม่ค่อยถูกคอกันอยู่ด้วย

โหวเม่าเฟิงจึงได้รับคำตอบกลับมาเพียงประโยคเดียวว่า ค่อยว่ากันพรุ่งนี้

แม้เขาจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อพิสูจน์ฝีมือของเฉินเฉิง หรือกระทั่งยกเรื่องของตวนมู่ซูขึ้นมาอ้าง แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก

โหวเม่าเฟิงทำได้เพียงบอกผลลัพธ์นี้แก่เฉินเฉิงด้วยความผิดหวัง

"ไม่เป็นไรครับอาจารย์ที่ปรึกษา ทางผมมีกำยานสำหรับฆ่าเชื้ออยู่บ้าง เดี๋ยวจะเอาไปแจกตามห้องอื่น ๆ ครับ

ทางฝั่งพวกเรา อาจารย์ไม่ต้องเป็นกังวลนะครับ"

โหวเม่าเฟิงก็พลันนึกขึ้นได้ "ถูกสิ เดี๋ยวครูจะส่งแจ้งเตือนในกลุ่ม ให้ทุกคนทำความสะอาดฆ่าเชื้อกันให้ดี

ยังไงทุกห้องพักก็มีน้ำยาฆ่าเชื้ออยู่แล้ว เธอไม่ต้องเอากำยานไปให้หรอก"

"แบบนั้นก็ได้ครับ โรคนี้ไม่ได้แพร่ง่ายขนาดนั้น ถ้าไม่ได้สัมผัสกันนานก็ไม่ติดเชื้อง่าย ๆ ครับ"

หลังจากนั้นเฉินเฉิงก็เห็นโหวเม่าเฟิงส่งข้อความเรื่องนี้ลงในกลุ่มแชตของชั้นเรียน

นั่นทำให้เขานึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงกดโทรศัพท์ออกไปอีกสายทันที

"ฮัลโหล"

"อืม ดึกป่านนี้แล้วโทรหาฉันมีธุระอะไรเหรอคะ"

เฉินเฉิงเล่าเรื่องโรคตาแดงให้อีกฝ่ายฟังคร่าว ๆ

จากนั้นจึงพูดต่อว่า "ผมไม่รู้ว่าคนที่ไปตรวจฝั่งคุณจะมีใครเป็นไหม แต่กันไว้ก่อนจะดีกว่าครับ

ถุงหอมที่ผมเคยให้คุณ คุณเอามาเทใส่จานสแตนเลส แล้วจุดไฟลนจากข้างล่างให้มีควันลอยขึ้นมา

มันจะช่วยฆ่าเชื้อโรคได้ครับ"

"ถ้าฉันแขวนไว้เฉย ๆ แบบนี้ มันจะไม่ช่วยเหรอคะ"

"ก็ช่วยครับ เพียงแต่ถ้าคุณให้ความร้อนกับมัน ผลลัพธ์จะดียิ่งขึ้น"

"อ๋อ เข้าใจแล้วค่ะ"

เฉินเฉิงเพิ่งจะวางสายไป

คนข้างกายก็ส่งเสียงแซวขึ้นมาทันที

"พี่เฉิน ถ้าพี่ยังบอกว่าไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับดาวมหาลัยหวังอีกล่ะก็ พวกผมไม่เชื่อเด็ดขาด

แถมดาวมหาลัยหวังก็เห็นได้ชัดว่ามีใจให้พี่เหมือนกัน

ไม่อย่างนั้นดึกขนาดนี้พี่โทรไปปุ๊บ อีกฝ่ายจะรับสายทันทีได้ยังไง ลองคิดดูสิ คิดดูให้ละเอียดเลย"

ทว่าเฉินเฉิงไม่ได้สนใจคำพูดนั้น

ส่วนทางด้านหวังเยี่ยนฉีในเวลานี้กำลังอมยิ้มบาง ๆ

การที่เฉินเฉิงนึกถึงเธอทันทีหลังเพิ่งเกิดเรื่องนี้ขึ้น

ทำให้ในใจของเธอรู้สึกมีความสุขไม่น้อยเลยทีเดียว