ตอนที่ 65 ผมกลัวว่าคุณจะไม่มีโอกาสได้เล่นกับพวกเรา

แต่การไม่ไว้หน้าผู้ดูแลหอพักในเวลานี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องที่จะอธิบายได้ด้วยกฎระเบียบอีกต่อไป

เจียงเซี่ยหัวเราะเยาะ "หึๆ นักศึกษาคณะแพทยศาสตร์คลินิกอย่างพวกนายนี่ไม่เหมือนใครจริง ๆ

ความยโสโอหังแบบนี้ ฉันชื่นชมจริง ๆ"

พูดจบเจียงเซี่ยก็ตวัดสายตาเย็นเยียบจ้องมองทั้งสามคนอย่างดุดัน

"เฉินเฉิง มัวรออะไรอยู่ เอาแมวออกมาสิ"

"ครับ" เฉินเฉิงตอบรับคำหนึ่ง แล้วก็ไปจับลูกแมวใส่ไว้ในกล่องใส่สัตว์เลี้ยง

อีกสามคนก็ช่วยกันเก็บข้าวของของลูกแมว

ไม่นานนัก หยางเทากับลั่วจืออวิ้นก็เดินตามเจียงเซี่ยไปเพื่อนำลูกแมวไปหาที่อยู่ใหม่

ในห้องพักจึงเหลือแค่เฉินเฉิงกับซือหนาน

เมื่อเห็นสายตาของทั้งสองคนดูไม่เป็นมิตร ทั้งสามคนก็แสยะยิ้มออกมาพร้อมกัน

ตอนนั้นเอง คนที่เป็นหัวหน้าในกลุ่มสามคนที่มาตรวจหอพักก็เอ่ยขึ้น "อืม หักแค่คะแนนที่ตรวจเจอวันนี้ก็พอ คราวหน้าไม่ต้องหักแล้ว

ยังไงแมวก็ส่งไปแล้ว ขืนหักอีกมันก็จะไม่ถูกระเบียบ"

เฉินเฉิงกับซือหนานไม่ได้หูหนวก เสียงของอีกฝ่ายดังกว่าเวลาพูดคุยปกติเสียอีก

เห็นได้ชัดว่ามีเจตนายั่วโมโหพวกเขาทั้งสองคน

เฉินเฉิงรู้ว่าอีกฝ่ายจงใจ จึงไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก

ซือหนานเหลือบมองเฉินเฉิง เขาก็สัมผัสได้เช่นกันว่าอีกฝ่ายจงใจ สายตาฉายแววตั้งคำถามออกมาอย่างชัดเจน

เพราะก่อนหน้านี้พวกเขาเคยถูกดักหน้าในโรงอาหารมาก่อน เขาจึงคิดว่าเป็นคนกลุ่มนั้นที่ส่งคนมาหาเรื่อง

ทว่าลูกไม้ยั่วโมโหพวกตนในครั้งนี้ กับคราวก่อนช่างต่างชั้นกันลิบลับ

หากครั้งนี้ถือเป็นชั้นเชิงระดับที่นักศึกษามหาวิทยาลัยควรจะมี ครั้งก่อนก็คงเป็นได้แค่วิธีการระดับเด็กอนุบาลเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้จึงทำให้เขารู้สึกสงสัยขึ้นมา เพราะในเมื่ออีกฝ่ายสามารถสั่งให้คนพวกนี้มาหาเรื่องได้ เรื่องไร้สมองแบบคราวก่อนก็ไม่น่าจะเกิดขึ้นแต่แรก

เฉินเฉิงเองก็กำลังคาดเดาอยู่ หรือว่านี่จะเป็นปัญหาที่เกิดจากเผยเจียลั่วอีกแล้ว?

หรือว่าจะเป็นเรื่องยุ่งยากอื่นกันแน่?

ตอนนั้นเอง ซือหนานก็เอ่ยปากขึ้นว่า "พวกคุณทั้งสามคนยังมีอะไรต้องตรวจอีกไหมครับ

ถ้าจะตรวจก็ช่วยรีบหน่อย ในเมื่อคะแนนก็หักไปแล้ว

ตอนนี้ห้องพักนี้ไม่ต้อนรับพวกคุณ"

"ย่อมมีอยู่แล้ว เปิดตู้เสื้อผ้าของพวกนายออก เราต้องดูว่ามีของต้องห้ามอะไรอยู่บ้าง"

ซือหนานหัวเราะหึ ๆ "นี่กะจะไม่ยอมจบง่าย ๆ ใช่ไหม"

"อะไรคือจบไม่จบ พวกเราก็แค่ทำตามระเบียบ"

พอเฉินเฉิงได้ยินคำว่าทำตามระเบียบ ก็พลันนึกถึงคำพูดของเจียงเซี่ยเมื่อครู่นี้ขึ้นมาทันที

ดูอย่างไรนั่นก็เป็นการเตือนสติเขา ว่าอีกฝ่ายเป็นคนของคณะแพทยศาสตร์คลินิก

อีกทั้งพอเข้ามาก็เอาเรื่องลูกแมวมาเป็นข้ออ้างหาเรื่อง นี่คงเป็นฝีมือของหนิงจี้ที่เป็นกรรมการสโมสรนักศึกษาแน่ ๆ

เมื่อย้อนนึกถึงคนที่ตนเคยล่วงเกินนับตั้งแต่มาเข้าเรียนที่นี่ เกรงว่าคงมีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่จะหาเรื่องปั่นหัวคนอื่นภายใต้กรอบของกฎระเบียบเช่นนี้

เพราะถึงอย่างไรก็เป็นถึงคนที่กำลังลงสมัครชิงตำแหน่งรองประธาน หาเรื่องแบบนี้ถึงจะไม่เหลือช่องโหว่ให้ใครจับผิดได้

ทุกอย่างล้วนเป็นไปตามกฎ ใครก็เอาผิดเขาไม่ได้

หลังจากคิดจนกระจ่างแจ้งแล้ว เฉินเฉิงก็มองทั้งสามคนแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา "หนิงจี้สั่งให้พวกนายทำแบบนี้ใช่ไหม"

"แล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับหนิงจี้ด้วย"

"ถ้าไม่ใช่หนิงจี้ ผมก็คงบอกได้แค่ว่าพวกคนในคณะแพทยศาสตร์คลินิกของพวกคุณนี่ไม่ได้เรื่องจริง ๆ

เพราะคนในคณะตัวเองฝีมือไม่เอาถ่านจนถูกผมฉีกหน้า ก็เลยใช้วิธีพรรค์นี้มาแก้แค้นเอาคืน

หึๆ"

คนทั้งสามที่ตอนแรกกำลังรื่นเริงใจเพราะคิดว่าเฉินเฉิงถูกพวกตนหาเรื่องตามระเบียบจนจนมุม ครั้นได้ยินคำพูดนี้ของเฉินเฉิง สีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันที

หนึ่งในนั้นยิ่งโมโหกับเสียงหัวเราะเยาะในตอนท้ายของเฉินเฉิง ถึงกับกระแทกปิดบานตู้ในมือกลับไปอย่างแรง

เมื่อได้ยินเสียงดังสนั่นนั้น เฉินเฉิงกับซือหนานก็ส่งเสียงหัวเราะในลำคอออกมาพร้อมกัน

และเสียงหัวเราะเย้ยหยันของทั้งคู่ ก็จุดโทสะของคนผู้นั้นจนเดือดพล่านขึ้นมาอย่างสิ้นเชิง

เขาเตรียมจะปั้นน้ำเป็นตัว ยัดเยียดข้อหาที่ไม่มีอยู่จริงให้ทันที

แต่คนที่เป็นหัวหน้ากลับยื่นมือเข้าขวางไว้

"นึกไม่ถึงว่าปากคอจะเราะร้ายไม่เบา

เหอะ ไม่เป็นไร!

ยังไงวันเวลาข้างหน้าก็ยังอีกยาวไกล

พวกเรามาคอยดูกันว่าใครจะแน่กว่ากัน"

เฉินเฉิงกลับเอ่ยว่า "ผมกลัวว่าคุณจะไม่มีโอกาสได้เล่นกับพวกเราน่ะสิ"

พูดจบเฉินเฉิงก็มองเขาด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า

การกระทำนี้ของเฉินเฉิงทำให้ทั้งสามคนเริ่มเกิดความสงสัยเคลือบแคลง

คนที่เป็นหัวหน้าแค่นยิ้มเย็น "แสร้งทำเป็นข่มขวัญเก่งไม่เลวนี่"

"ข่มขวัญเหรอครับ" เฉินเฉิงส่ายหน้ายิ้ม ๆ "พรุ่งนี้คุณก็รู้เองว่าผมข่มขวัญหรือเปล่า"

พอได้ยินเฉินเฉิงพูดแบบนี้ อีกฝ่ายกลับหัวเราะออกมา "แกจะขู่ใครวะ

เหอะ แพทย์แผนจีนมันก็แค่งมงายไร้สาระ ขยะตกทอดทางประวัติศาสตร์จริง ๆ

แค่มองแวบเดียวก็กล้าบอกว่าคนอื่นป่วย พรุ่งนี้ฉันจะเป็นอะไรไป มีเหรอที่ฉันจะไม่รู้

แกนี่กล้าพูดออกมาได้ทุกเรื่องจริง ๆ นะ"

พูดจบเขายังส่ายหน้าทอดถอนใจใส่เฉินเฉิง "ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมประเทศถึงยังยอมให้แพทย์แผนจีนมีตัวตนอยู่ได้ ปล่อยให้พวกต้มตุ๋นพวกนี้หลอกเงินชาวบ้านตาดำ ๆ ได้อย่างถูกกฎหมาย"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทั้งเฉินเฉิงและซือหนานกลับไม่ได้โกรธเคือง

เฉินเฉิงรู้ดีว่าพรุ่งนี้อีกฝ่ายจะต้องชดใช้ให้กับการกระทำของตัวเอง

ส่วนซือหนานนั้นเชื่อมั่นในวิชาแพทย์ของเฉินเฉิงอย่างเต็มเปี่ยม

เขาจึงตอกกลับไปประโยคหนึ่งว่า "มองปราดเดียวรู้แจ้ง เรียกว่าเทพ

ตอนกานเฉ่าแขวนอยู่บนเส้นด้าย คนของพวกนายทำได้แค่บอกว่าไม่ต้องช่วยแล้ว

แต่เฉินเฉิงกลับทำให้มันกลับมาวิ่งเล่นร่าเริงได้จนถึงตอนนี้ แถมยังจะอยู่ไปได้อีกนานด้วย"

รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าของทั้งสามคนชะงักค้างไปเพราะคำพูดของซือหนาน

แม้พวกเขาจะไม่รู้ว่า 'มองปราดเดียวรู้แจ้ง เรียกว่าเทพ' ในศาสตร์แพทย์แผนจีนมีความหมายลึกซึ้งอย่างไร

แต่ความหมายตามตัวอักษรนั้นพวกเขาย่อมเข้าใจดี

ยิ่งบวกกับเรื่องลูกแมวที่ซือหนานพูดทิ้งท้ายไว้

เรื่องนี้แม้พวกเขาจะไม่อยากยอมรับแค่ไหน แต่ตอนนี้มันก็มีชีวิตอยู่อย่างสุขสบายจริง ๆ

ลูกแมวที่พวกเขาเห็นเมื่อเร็ว ๆ นี้ มีขนาดตัวโตกว่าตอนที่เห็นในคลิปวิดีโอแรกสุดเกินกว่าเท่าตัวแล้วด้วยซ้ำ

นี่แสดงให้เห็นว่าเฉินเฉิงรักษามันหายได้จริง ๆ

เมื่อนำสถานการณ์นี้มาประกอบกัน จึงทำให้คำพูดที่เฉินเฉิงเพิ่งกล่าวไปเมื่อครู่

เริ่มกลายเป็นเรื่องที่ทำให้พวกเขาเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งขึ้นมา

คนหนึ่งที่อยู่ด้านข้างเอ่ยถามคนที่เป็นหัวหน้าขึ้นมาทันที "นายรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า"

"ไป" คนที่เป็นหัวหน้าไม่ได้ตอบ แต่กลับเลือกที่จะเดินออกไป

ไม่ใช่เพราะเขารู้สึกว่าร่างกายตัวเองมีปัญหาอะไร แต่เป็นเพราะเพื่อนร่วมทางทั้งสองคนของเขาเริ่มหลุดถามคำพูดแบบนี้ออกมาแล้ว

ความฮึกเหิมจึงลดทอนลงไปหลายส่วน หากยังรั้งอยู่ตรงนี้ต่อไป เกรงว่าจะถูกแรงกดดันของอีกฝ่ายข่มจนมิด

พอทั้งสามคนเดินพ้นอาคารหอพัก ชายคนเดิมก็ถามขึ้นมาอีกครั้ง "จางหลิน หรือว่าอีกฝ่ายจะทายถูก ร่างกายของนายมีตรงไหนไม่สบายจริง ๆ เหรอ"

จางหลินตอบอย่างเย็นชาว่า "ที่ฉันบอกให้พวกนายออกมา ไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายพูดถูกอะไรหรอกนะ

แต่เป็นเพราะนายไม่ควรถามคำถามพรรค์นั้นขึ้นมาตรงนั้นต่างหาก"

พอได้ยินจางหลินพูดเช่นนี้ อีกฝ่ายก็ตบหน้าผากตัวเองด้วยความรู้สึกหงุดหงิดใจเป็นอย่างยิ่ง "ฉันก็แค่ลนลานไปหน่อย ดูเหมือนอีกฝ่ายจะมีฝีมืออยู่บ้างจริง ๆ"

จางหลินเหลือบมองเขา "มีฝีมืออยู่บ้างงั้นเหรอ

ก็แค่เรื่องบังเอิญเท่านั้นแหละ แพทย์แผนจีนมีน้ำยาแค่ไหนนายจะไม่รู้เชียวเหรอ

ข้อมูลอะไรก็ไม่มี พึ่งพาแต่การมโนคาดเดาของตัวเองล้วน ๆ

รักษาคนหายได้ไม่กี่คน ก็แค่แมวตาบอดเจอหนูตายเท่านั้นแหละ"

"แต่ว่า..."

"เอาละ ไม่ต้องพูดแล้ว

เป้าหมายของวันนี้ก็ถือว่าบรรลุไปบ้างแล้ว ไม่ได้มาเสียเที่ยวหรอก

คอยดูต่อไปแล้วกันว่าใครจะแน่กว่าใคร หึหึ"

ขณะเดียวกัน ภายในห้องพัก 301 ซือหนานก็เอ่ยถามเฉินเฉิงว่า "อีกฝ่ายมีปัญหาอะไรจริง ๆ หรือว่านายแค่ขู่เขากันแน่"

เฉินเฉิงยิ้ม "ไม่รู้ว่านายได้สังเกตไหมว่าตาทั้งสองข้างของเขาแดงมาก"

ซือหนานนึกย้อนทบทวนครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า "รู้สึกว่ามันแดงอยู่นิดหน่อยจริง ๆ"

"ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด อีกฝ่ายน่าจะติดพิษโรคระบาดจากลมร้อนเข้าแล้ว"

"หืม"