ตอนที่ 64 ตัดคะแนน

ทันทีที่ประตูเปิดออก ก็มีคนสามคนเดินเข้ามา

ขณะเดินเข้ามาก็พูดด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ว่า "ปิดไฟเร็วขนาดนี้ พวกนายกำลังทำเรื่องลับๆ ล่อๆ อะไรกันอยู่หรือไง"

ทันทีที่คำพูดนี้ดังขึ้น ทั้งสี่คนในห้องพักก็ขมวดคิ้วพร้อมกัน

ลั่วจืออวิ้นสะกดความไม่พอใจในอกลง แล้วเปลี่ยนเป็นปั้นหน้ายิ้ม "รุ่นพี่ครับ พวกผมจะไปทำเรื่องลับๆ ล่อๆ อะไรได้ล่ะครับ ก็แค่พวกเราเป็นนักศึกษาแพทย์แผนจีนนี่นา

การใช้ชีวิตประจำวันก็ย่อมต้องทำตาม "หวงตี้เน่ยจิง" สิครับ

ฤดูกาลนี้ควรเข้านอนแต่หัวค่ำแล้วตื่นแต่เช้า

พวกผมเพิ่งจะปิดไฟนอนกันไปเองครับ"

ตอนนี้ทั้งสามคนเริ่มกวาดตามองข้าวของเครื่องใช้ในห้องพักไม่หยุด หนึ่งในนั้นที่ถือสมุดจดอยู่ปรายตามองลั่วจืออวิ้นแล้วพูดว่า "หลอกใครกัน

นักศึกษาแพทย์แผนจีนต้องใช้ชีวิตตามเวลาที่ "หวงตี้เน่ยจิง" บอกไว้ด้วยงั้นเหรอ

แล้วทำไมห้องพักนักศึกษาสาขาการแพทย์แผนจีนห้องอื่นไม่เห็นทำแบบนี้ล่ะ

ฉันว่าพวกนายปิดไฟแอบดูหนังเอ็กซ์กันอยู่มากกว่ามั้ง"

ลั่วจืออวิ้นเพิ่งคิดจะชี้ให้ดูว่าคอมพิวเตอร์ของทุกคนไม่ได้เปิดอยู่ ก็ได้ยินรุ่นพี่ที่เดินออกไปตรงระเบียงหัวเราะเยาะ "เหอะ จดไว้ เลี้ยงแมวในหอพัก"

ลั่วจืออวิ้นรีบอธิบายทันที "อย่านะครับรุ่นพี่ นี่ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงนะครับ นี่คือคนไข้รายแรกของห้องเรา

พวกผมเลี้ยงมันไว้ที่นี่ ก็เพื่อดูอาการฟื้นตัวหลังจากให้ยาครับ

เพราะฉะนั้น มันก็นับเป็นอาสาสมัครมีชีวิตของห้องเราได้เหมือนกันนะครับ"

ทว่าทั้งสามคนพอได้ยินคำนี้ ความไม่เชื่อก็ฉายชัดอยู่บนใบหน้า พร้อมกันนั้นรุ่นพี่คนที่เจอกานเฉ่าก็ส่งเสียงแค่นยิ้ม "แต่งเรื่องต่อไปสิ ทำไมไม่บอกว่ามันเป็นโปรเจกต์จบของนายไปด้วยเลยล่ะ

ยังจะคนไข้อีก เพิ่งเรียนไปได้กี่วันก็คิดว่าตัวเองเก่งกาจวิเศษวิโสแล้วเหรอ

คิดว่าตัวเองรักษาโรคได้แล้วหรือไง

อีกอย่าง พวกนายเรียนสาขาการแพทย์แผนจีน ไม่ใช่สัตวแพทย์

ต่อให้เป็นสาขาสัตวแพทย์ พวกเขาก็ไม่เลี้ยงไว้ในหอพักหรอก แต่เลี้ยงไว้ในสถานที่เฉพาะต่างหาก"

เฉินเฉิงคอยฟังสิ่งที่ทั้งสามคนพูดมาตลอด ทั้งยังสังเกตการกระทำของพวกเขาไปด้วย

จนถึงตอนนี้ การกระทำและคำพูดของทั้งสามคน แม้จะพูดจาไม่เกรงใจเอามากๆ แต่ก็ยังอยู่ในขอบเขตอันสมควร เพราะอีกฝ่ายทำตามกฎระเบียบข้อบังคับ

เฉินเฉิงเองก็สะกดความไม่พอใจในใจลง แล้วพูดกับทั้งสามคนอย่างเป็นมิตร "รุ่นพี่ทั้งสามคนครับ ก่อนหน้านี้พวกพี่น่าจะได้เห็นคลิปวิดีโอตอนเปิดเทอมที่มีคนช่วยรักษาลูกแมวตัวหนึ่งใช่ไหมครับ

ก็คือแมวตัวนี้นี่แหละครับ ตอนนี้มันยังไม่หายดี ก็เลยอยากขอความกรุณาช่วยผ่อนปรนให้หน่อยได้ไหมครับ รอให้ผมรักษามันหายดีแล้วค่อยเอาไปเลี้ยงข้างนอก"

สายตาของทั้งสามคนเบนมาที่ตัวเฉินเฉิงทันที หนึ่งในนั้นพูดขึ้นว่า "หน้าใหญ่นักนะ กฎระเบียบของมหาวิทยาลัยตั้งขึ้นมาเพื่อนายคนเดียวหรือไง"

ส่วนอีกคนกวาดตามองเฉินเฉิงแล้วพูดว่า "นายคือนักศึกษาที่ช่วยรักษาลูกแมวคนนั้นเหรอ

นี่เพิ่งจะอยู่ปีสองก็มีฝีมือระดับนี้แล้วเหรอ

ความหมายแฝงของนายคือกำลังจะบอกว่าพวกเราเป็นพวกไม่ได้เรื่องกันหมดใช่ไหม

ฉันว่าลูกแมวตัวนั้นคงตายไปแล้วล่ะมั้ง

ตัวนี้ตอนนี้ก็แค่ตัวที่นายซื้อมาใหม่ แล้วเอามาวางไว้ที่นี่แกล้งทำเป็นว่านายรักษามันหายแล้วใช่ไหมล่ะ"

คำพูดนี้ทำเอาหยางเทาเกือบจะโพล่งออกไปแล้วว่า พวกนายก็ไม่ได้เรื่องจริงๆ ไม่ใช่หรือไง ตัวเองรักษาไม่ได้ ก็คิดว่าคนอื่นจะรักษาไม่ได้ด้วย

เฉินเฉิงหันหน้าหนีพร้อมสูดหายใจเข้าลึกๆ "รุ่นพี่ครับ นี่คือลูกแมวตัวเดิมจริงๆ ครับ ผมยังมีหลักฐานใบสั่งยาที่ไปเบิกยาจากห้องพยาบาลมาให้มันอยู่เลย"

พูดจบเฉินเฉิงก็ค้นเอาใบเสร็จรับยาในลิ้นชักยื่นไปให้

เพียงแต่ทั้งสามคนไม่มีใครยอมรับไปดูเลย คนที่เป็นหัวหน้ายิ่งพูดกับเฉินเฉิงตรงๆ ว่า "ฉันไม่จำเป็นต้องดู ตอนนี้ให้ทางเลือกพวกนายสองทาง ไม่อย่างนั้นก็เอามันออกไปนอกตึกหอพักซะ ไม่อย่างนั้นพวกเราก็จะตัดคะแนนเดี๋ยวนี้แหละ"

ลั่วจืออวิ้นร้อนใจขึ้นมา "รุ่นพี่ครับ ที่นี่คือมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์นะครับ ทุกคนต่างก็เรียนหมอ หมอต้องมีจิตใจเมตตากรุณาสิครับ"

"หึๆ จิตใจเมตตากรุณา" พอได้ยินคำพูดของลั่วจืออวิ้น คนที่เป็นหัวหน้าก็พยักหน้าหัวเราะออกมา ทว่าในวินาทีถัดมาเขากลับหันหน้าไปพูดอย่างไร้อารมณ์ "ตัดคะแนนพวกมันซะ

เสียเวลาชะมัด ยังจะมาสั่งสอนพวกเราอีก"

ลั่วจืออวิ้นพูดอย่างจนปัญญา "รุ่นพี่ครับ ต้องทำยังไงถึงจะให้พวกผมเลี้ยงลูกแมวไว้ในห้องพักได้โดยที่พวกพี่ไม่ตัดคะแนนครับ"

"นายคิดว่าเป็นไปได้ไหมล่ะ"

ท่าทีที่ไม่ไว้หน้าและไม่ยอมประนีประนอมเลยสักนิดของทั้งสามคน ทำให้เฉินเฉิงรู้สึกปวดหัวอยู่บ้างเหมือนกัน

แม้ว่าเขาจะไม่ใส่ใจว่าตนเองจะได้ทุนการศึกษาหรือไม่ แต่ในฐานะกรรมการฝ่ายการเรียน หากต้องทำให้การยื่นขอทุนของเพื่อนร่วมห้องคนอื่นพลอยติดขัดไปด้วยเพราะตัวเขา มันก็ดูไม่เข้าท่าเท่าไรนัก

จึงทำได้เพียงรีบเอ่ยปาก "รุ่นพี่อย่าเพิ่งตัดคะแนนเลยครับ รอผมโทรศัพท์สักครู่"

พูดจบเฉินเฉิงก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรหาตวนมู่ซู

ทันทีที่ปลายสายรับ เฉินเฉิงก็พูดขึ้นตรงๆ "ศาสตราจารย์ตวนมู่ครับ ผมเฉินเฉิงเอง ขอโทษที่โทรไปรบกวนดึกขนาดนี้นะครับ"

ทั้งสามคนที่มาตรวจหอพักได้ยินเฉินเฉิงเอ่ยคำว่าศาสตราจารย์ตวนมู่ออกมาก็รู้สึกขบขันขึ้นมาทันที

เรื่องพรรค์นี้ทางมหาวิทยาลัยไม่ได้เป็นฝ่ายจัดการเสียหน่อย สโมสรนักศึกษาต่างหากที่เป็นฝ่ายดูแล

และนี่ก็เป็นสิทธิ์ของสโมสรนักศึกษา

ถ้านายโทรหาศาสตราจารย์แล้วพวกเราไม่ต้องตัดคะแนน มันจะไม่ไม่เป็นธรรมต่อเพื่อนคนอื่นหรอกหรือ

อีกอย่างใครบ้างจะไม่รู้จักศาสตราจารย์สักคนสองคน

ถ้าทุกคนต่างโทรหาศาสตราจารย์แล้วเมินกฎระเบียบของมหาวิทยาลัยกันหมด

หอพักนี้มิต้องกลายเป็นสวนสัตว์ไปเลยหรือไง

ทั้งสามคนไม่ส่งเสียง ได้แต่มองดูเฉินเฉิงโทรศัพท์ ท่าทางเหมือนกำลังรอดูเรื่องตลกอยู่เต็มแก่

"เฉินเฉิงเหรอ เธอมีธุระอะไรหรือเปล่า"

"คืออย่างนี้ครับ..." เฉินเฉิงเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ตวนมู่ซูฟังคร่าวๆ

"เฉินเฉิง เรื่องของสโมสรนักศึกษาฉันเข้าไปแทรกแซงไม่ได้หรอกนะ นี่เป็นกฎของทางมหาวิทยาลัย

เพราะงั้นถ้าพวกเขาจะตัดคะแนน ฉันเองก็ช่วยอะไรไม่ได้เหมือนกัน"

"ศาสตราจารย์ทุกคนเข้าไปแทรกแซงไม่ได้เลยเหรอครับ"

"ก็ไม่เชิงหรอกนะ อย่างเช่นถ้าเป็นระดับเสาหลักแห่งวงการแพทย์แผนจีน อย่าว่าแต่สั่งไม่ให้พวกเขาตัดคะแนนเลย ต่อให้เอาแมวไปเลี้ยงในห้องสโมสรนักศึกษาก็ยังไม่มีปัญหา

พวกเขาคงต้องช่วยเธอประคบประหงมดูแลแมวอย่างดี ขนร่วงสักเส้นก็คงต้องทำรายงานเป็นลายลักษณ์อักษรมายื่นให้เธอด้วยซ้ำ

แต่น่าเสียดาย ฉันไม่ใช่เสาหลักแห่งวงการแพทย์แผนจีนน่ะสิ"

เฉินเฉิงถึงกับพูดไม่ออก จะให้ระดับเสาหลักแพทย์แผนจีนมายุ่งกับเรื่องขี้ผงแค่นี้ อาจารย์คิดออกมาได้ยังไงกัน

เฉินเฉิงทำได้เพียงหัวเราะแห้งๆ "ขอโทษด้วยครับศาสตราจารย์ ผมเข้าใจแล้วครับ"

สีหน้าเยาะเย้ยของทั้งสามคนจากสโมสรนักศึกษาแทบจะล้นทะลักออกมาอยู่แล้ว

เพียงแต่เฉินเฉิงยังไม่ได้วางสาย ทั้งสามคนจึงยังไม่ได้ส่งเสียงอะไรออกมาเท่านั้น

แน่นอนว่าพวกเขาก็ไม่ได้โง่ ไม่กล้าหัวเราะออกมาตรงๆ แม้ว่าศาสตราจารย์จะก้าวก่ายเรื่องการตรวจหอพักตัดคะแนนของพวกเขาไม่ได้

แต่ถ้าปล่อยให้อีกฝ่ายได้ยินว่าเธอกำลังเยาะเย้ยเขาอยู่ล่ะก็ ชีวิตต่อจากนี้คงอยู่ยากแล้ว

"หอพักของพวกเธอไม่อนุญาตให้เลี้ยง แต่หอพักนักศึกษาปริญญาโทเลี้ยงได้ เอาเป็นว่าฉันให้หลิงเวยไปเอามาดีไหม

เธอแค่เอาลงไปส่งที่ใต้ตึกก็พอ"

เฉินเฉิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ขณะกำลังจะตอบตกลง ก็พลันได้ยินเสียงหนึ่งดังมาจากหน้าประตู "เรื่องใหญ่โตแค่ไหนกันเชียว ต้องเอาจริงเอาจังขนาดนี้เลยเรอะ

เฉินเฉิง เอาไปไว้ที่ห้องฉันโน่น พอดีฉันจะได้ดูด้วยว่าเธอรักษามันไปถึงไหนแล้ว"

เฉินเฉิงเงยหน้าขึ้นก็เห็นเจียงเซี่ยผู้ดูแลหอพักยืนอยู่ที่หน้าประตู

คนตรวจหอพักทั้งสามคนก็หันไปมองเช่นกัน

เห็นเพียงเจียงเซี่ยคาบบุหรี่ไว้ในปาก พอเห็นทั้งสามคนมองมาที่ตน ก็แค่นเสียงหึเบาๆ "ทำไม พวกนายยังอยากจะมาคุมฉันด้วยงั้นเรอะ"

คนที่เป็นหัวหน้าเอ่ยปาก "เปล่าครับ 'อดีตผู้ช่วยศาสตราจารย์เจียง' พวกผมจะไปคุมท่านได้ยังไง" คำว่า 'อดีตผู้ช่วย' นี้ถูกเน้นเสียงหนักเป็นพิเศษ

ทำให้สีหน้าของเจียงเซี่ยพลันมืดครึ้มลงทันตา จ้องเขม็งไปยังคนที่พูดประโยคนั้น

เขาอยากรู้นักว่านักศึกษาคนนี้ไปเอาความกล้าบ้าบิ่นขนาดนี้มาจากไหน

แม้ว่าเขาจะถูกเพิกถอนใบอนุญาตประกอบวิชาชีพ และถูกปลดจากตำแหน่งอาจารย์ผู้สอนไปแล้วก็ตาม

แต่การที่คณบดีคณะการแพทย์แผนจีนยังรั้งตัวเขาให้อยู่ในมหาวิทยาลัยต่อไปได้ ก็น่าจะรู้แล้วไม่ใช่หรือว่าเขาไม่ธรรมดา

นี่เปิดปากมาก็สะกิดแผลเก่าฉันเลย ให้หน้าแล้วไม่เอาใช่ไหม

ถึงตอนนี้เฉินเฉิงก็ดูออกแล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติ แม้ก่อนหน้านี้อีกฝ่ายจะไม่ไว้หน้าใคร แต่ก็ยังพอพูดได้ว่าทำตามกฎระเบียบ