ตอนที่ 63 ตรวจหอพัก

ที่จริงเฉินเฉิงอยากถามหวังเยี่ยนฉีว่าเธอจะแสดงอะไร แต่ก็อยากเก็บความรู้สึกตื่นตาตื่นใจเอาไว้ก่อน

จึงไม่รู้จะพูดอะไรต่อ

ทั้งสองเดินมาจนถึงใต้ตึกหอพักของเฉินเฉิง

หวังเยี่ยนฉีถอดเสื้อคลุมตัวนอกส่งให้เฉินเฉิง "เอาไปสิ แล้วเอากระเป๋าหอมให้ฉันนะ"

เฉินเฉิงเพิ่งรู้ตัวว่าเดินมาถึงใต้ตึกหอพักของตัวเองแล้ว

"เดี๋ยวผมถือไปส่งที่ใต้หอคุณดีกว่า"

เดิมทีหวังเยี่ยนฉีกำลังมองถุงหอมในมือเฉินเฉิง พอได้ยินประโยคนี้ก็พลันเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

เป็นการถามอย่างไร้เสียงว่าตัวเธอฟังผิดไปหรือเปล่า

เฉินเฉิงรับรู้ได้ถึงความสงสัยของหวังเยี่ยนฉี จึงหัวเราะเบา ๆ "ไปกันเถอะ"

"นี่นาย...?" หวังเยี่ยนฉีอยากจะถามเหลือเกินว่า นี่นายโดนพี่วังกับพี่ไคซินกระตุ้นมาเหรอ

อยากจะคบกับฉันเป็นแฟนจริงจังแล้วใช่ไหม

"สภาพตอนนี้มันเหมือนคุณเดินมาส่งผมที่หอเลยน่ะสิ

ผมก็เลยจะถือไปส่งคุณที่ใต้ตึกหอพัก"

"อ้อ อย่างนี้นี่เอง งั้นไปสิ" น้ำเสียงของหวังเยี่ยนฉีแฝงความผิดหวังอยู่บ้าง ทว่าก็ยังเจือความดีใจไว้หน่อย ๆ

หลังส่งหวังเยี่ยนฉีกลับหอพัก เฉินเฉิงมองเสื้อคลุมในมือที่ยังหลงเหลือไออุ่น

พึมพำกับตัวเองว่า "คลาดกันครั้งเดียวคือชั่วชีวิตงั้นเหรอ"

แต่พอพูดจบ เฉินเฉิงก็ยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองเบา ๆ

"นายยังมีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องทำ เรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ พักไว้ก่อนเถอะ

กลับไปอ่านหนังสือดีกว่า"

พอกลับมาถึงห้องเห็นรูมเมตทั้งสามกำลังตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือ เฉินเฉิงก็รู้สึกปลาบปลื้มใจอย่างยิ่ง

ทว่าเสี้ยววินาทีที่เฉินเฉิงเดินผ่านลั่วจืออวิ้น หมอนี่ก็ทำจมูกฟุดฟิด

"พี่เฉิน ก้าวหน้าเร็วเหมือนกันนี่ ถึงขั้นรับเสื้อคลุมมาแล้ว ตกลงจีบติดแล้วเหรอ"

เฉินเฉิงหมดคำจะพูด "จมูกหมาหรือไง"

"ฮิ ๆ ศาสตร์แห่งการดู ดม ถาม แมะ ไอ้เรื่องดมกลิ่นเนี่ยฉันพอจะเชี่ยวชาญอยู่นา"

"มันเกี่ยวตดอะไรกับการตรวจดมกลิ่นของแก ดูถึงไหนแล้ว ฟังเข้าใจหมดไหม" เฉินเฉิงโยนเสื้อคลุมไปบนเตียงตัวเองอย่างนิ่งสงบ

จากนั้นก็โน้มตัวลงมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ของลั่วจืออวิ้น

ถึงได้เห็นว่าลั่วจืออวิ้นยังดูเส้นลมปราณตู๋ไม่จบเลย เพิ่งดูถึงจุดถานจงกับจุดเทียนทูเท่านั้น

เมื่อเห็นเฉินเฉิงมองมา ลั่วจืออวิ้นก็เอี้ยวตัวพลางถาม "พี่เฉิน อาจารย์หวังสอนเรื่องสามเข็มหัวใจ บอกว่าลงเข็มที่จุดจวี้เชวีย กวานหยวน และเทียนทู ทั้งสามจุดนี้จะระงับอาการปวดหัวใจได้ทั้งหมด

ตอนพี่ออกคลินิกจริงมันเป็นยังไงเหรอ"

"อืม ปวดใจร้าวทะลุหลัง ปวดหลังร้าวทะลุใจ ความเจ็บปวดที่เกิดจากภาวะกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน ล้วนต้องลงเข็มที่สามจุดนี้ทั้งนั้น

อาการที่แสดงออกชัดเจนในทางคลินิกหลังลงเข็ม โดยทั่วไปเมื่อฝังเข็มลงไปแล้ว ผู้ป่วยจะรู้สึกว่าตำแหน่งที่ปวดพลันโล่งโปร่งขึ้นมาทันที

ช่วงเวลานั้นผู้ป่วยบางคนจะปวดตอนหายใจ ไม่ว่าจะหายใจเข้าหรือหายใจออกก็จะปวดบริเวณหน้าอก

พอลงเข็มครบทั้งสามจุด ชั่วพริบตาที่ชี่ของหัวใจถูกระบายออก ผู้ป่วยก็จะรู้สึกหายปวด

คือลมหายใจก่อนหน้านี้ยังปวดอยู่ แต่พอลมหายใจถัดไปก็ไม่ปวดแล้ว"

แม้ลั่วจืออวิ้นจะเรียนทฤษฎีในตำราได้ดีมาก แต่เขายังไม่เคยเห็นภาพการรักษาจริงในทางคลินิกมาก่อน

ต่อให้เฉินเฉิงจะอธิบายอาการของผู้ป่วยออกมาแล้ว เขาก็ยังนึกภาพได้ค่อนข้างเลือนรางอยู่ดี

เฉินเฉิงเองก็ดูออก

จึงได้แต่อธิบายให้ลั่วจืออวิ้นฟังอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น "พอผู้ป่วยนอนบนเตียง หลังจากเราลงเข็มสามจุดนี้แล้ว

ลมปราณที่ทำให้ปวดแต่เดิมจะถูกชักนำไปยังใต้กระดูกสันหลังข้อที่สิบ ซึ่งใต้กระดูกสันหลังข้อที่สิบไม่มีจุดฝังเข็ม ก็คือตำแหน่งเหนือกระดูกสันหลังข้อที่สิบเอ็ดนั่นแหละ

ปราณชี่จะมารวมกันตรงนี้ จากนั้นพอเราลงเข็มตรงแนวกระดูกสันหลัง ลมปราณก็จะถูกระบายออกมา

นี่ก็คือสามจุดฝังเข็มที่พวกเราใช้รักษาโรคหัวใจบ่อยที่สุด แทบจะรักษาได้ครอบคลุมทุกอาการ

นายดูไปก่อนแล้วกัน วันหลังถ้าฉันพาพวกนายไปคลินิก หากเจอเคสแบบนี้จะสาธิตให้ดูในทางคลินิกจริง"

ลั่วจืออวิ้นได้ยินประโยคสุดท้ายก็ตาเป็นประกาย "พี่เฉิน พี่พูดเองนะ คราวหน้าไปตรวจที่คลินิกต้องพาฉันไปด้วยล่ะ"

ด้านข้างพลันมีเสียงดังขึ้นมาพร้อมกันสองสาย "พาฉันไปด้วย!"

"พาไปหมดนั่นแหละ ความจริงพวกนายจำแบบนี้อาจจะค่อนข้างยากไปหน่อย ทำได้แค่ท่องจำแบบนกแก้วนกขุนทอง

ฉันจะบอกเคล็ดลับให้ จุดเทียนทูห้ามถูกกระแทกอย่างรุนแรง หากรุนแรงเกินไปถึงตายได้"

ทั้งสามคนหยุดมือทันทีแล้วพากันจ้องหน้าเฉินเฉิง

จากนั้นก็ลูบจุดเทียนทูของตัวเองพลางกลืนน้ำลายเอื๊อก

หยางเทาอุทานด้วยความตกตะลึง "จุดนี้ทำคนตายได้เลยเหรอ!"

ในตำราไม่เห็นเขียนไว้เลย อาจารย์หวังก็ไม่เคยสอนเรื่องนี้ด้วยนี่ครับ"

เฉินเฉิงมองเขาอย่างพูดไม่ออก "นายคิดว่าตำราแพทย์จะสอนวิธีฆ่าคนให้งั้นเหรอ"

"แล้วเมื่อกี้ไม่ใช่ว่านายเพิ่งบอกพวกเราหรอกเหรอ"

เฉินเฉิงกลับยิ้มมุมปาก "จุดเทียนทูจุดนี้ ชาตินี้พวกนายคงไม่มีทางลืมลงแล้วล่ะ"

ทั้งสามคนได้ยินแล้วชะงักไป จากนั้นก็ส่ายหน้าหัวเราะออกมาพร้อมกัน

ไม่มีทางลืมได้ลงจริงๆ

เพียงแต่ตกใจกับวิธีการสอนของเฉินเฉิงไปหน่อย

หลังจากนั้นเฉินเฉิงก็ไม่ได้สนใจพวกเขาอีก และหันไปอ่านหนังสือของตัวเอง

จนกระทั่งถึงเวลานอน เฉินเฉิงถึงนึกขึ้นได้จึงเอ่ยถามเรื่องงานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่กับทุกคน

ทั้งสี่คนปีนขึ้นเตียงพร้อมกัน ตอนที่เฉินเฉิงคลี่ผ้าห่มออกก็นึกขึ้นได้กะทันหัน จึงเอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ "งานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่มีเมื่อไหร่เหรอ"

"ในกลุ่มห้องมีแจ้งไว้เหรอ"

"ทำไมฉันไม่เห็นเลยล่ะ"

หยางเทาตอบกลับ "แจ้งตั้งนานแล้ว วันพุธหนึ่งทุ่มถึงสามทุ่มครึ่ง"

"ในกลุ่มห้องคุยเรื่องส่งการแสดงกันตั้งนาน นายไม่ได้ดูเลยเหรอ"

ลั่วจืออวิ้นกล่าว "ตอนนั้นพี่เฉินไปหาสาวสวย คงไม่มีเวลาดูหรอกครับ พอนานเข้าข้อความคงเยอะจนโดนดันตกไป"

เฉินเฉิงหันไปมองพวกเขา "วันนี้วันจันทร์ ก็คือมะรืนนี้เหรอ"

"ทำไมฉันไม่เห็นพวกนายคุยเรื่องนี้กันเลยล่ะ"

ลั่วจืออวิ้นเงยหน้าขึ้นตอบ "จะคุยเรื่องนี้ไปทำไมล่ะครับ"

"หอเราก็ไม่มีความสามารถพิเศษอะไร อีกอย่างคนที่ขึ้นแสดงก็ไม่ใช่สาวสวยสักหน่อย"

"ผู้ชายถึกๆ คนหนึ่ง จะไปพูดถึงเขาทำไม"

หยางเทาพลันเกิดความสนใจขึ้นมา "จืออวิ้น ปกตินายชอบรวบรวมข้อมูลที่สุดไม่ใช่เหรอ"

"งานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่มีรุ่นพี่ดาวมหาวิทยาลัยปีสามปีสี่ขึ้นแสดงบ้างไหม"

ลั่วจืออวิ้นส่ายหน้า "กำหนดการแสดงครั้งนี้เก็บความลับดีมากเลยครับ"

"ผมเลยไม่ได้ข้อมูลอะไรมาเลย"

"งั้นเหรอ" น้ำเสียงของหยางเทาเต็มไปด้วยความผิดหวัง

"ถ้างั้นก็นอนเถอะ"

จากนั้นก็ไม่มีใครคุยอะไรอีก ทั้งสี่คนปิดไฟแล้วเริ่มนอน

ทว่าตอนนี้เพิ่งจะสี่ทุ่มเท่านั้น

ทว่าหลังจากพวกเขาปิดไฟได้ไม่ถึงห้านาที จู่ๆ ด้านนอกก็มีเสียงเคาะประตูดังสนั่นขึ้นมา

ทั้งสี่คนต่างประหลาดใจ ใครมาเคาะประตูดึกดื่นป่านนี้

ไม่เห็นหรือไงว่าปิดไฟแล้ว

ชั่วขณะถัดมาก็ได้ยินเสียงตะโกนลั่นดังมาจากข้างนอก "ทำอะไรกันอยู่"

"รีบเปิดประตู ตรวจหอแล้ว"

ตามมาด้วยเสียงถีบประตูดังปังๆ อีกหลายครั้ง

ทำให้ทั้งสี่คนขมวดคิ้วมุ่นทันที เพราะเสียงนี้ทำเอากานเฉ่าตกใจกลัวเข้าแล้ว

ตอนนี้มันกำลังร้องเหมียวๆ ไม่หยุด

บางจังหวะยังมีเสียงขู่ฟ่อแทรกขึ้นมาด้วย

ทันใดนั้นเสียงพูดข้างนอกก็ลอยเข้าหูทั้งสี่คน "จดไว้ ห้อง 301 ไม่อยู่ทั้งห้อง"

ซือหนานอยู่ใกล้ประตูที่สุด พอได้ยินแบบนี้ก็พลิกตัวลงจากเตียงทันที เปิดไฟพร้อมกับเปิดประตูออกไป

อีกสามคนที่เหลือก็ก้าวลงจากเตียงตามไปด้วย

ตอนที่ลั่วจืออวิ้นลงจากเตียงก็ส่งเสียงดังขึ้นมาพร้อมกัน "รุ่นพี่ครับ พวกผมอยู่ในห้องนะ ยั้งมือไว้ไมตรีหน่อยครับ"

ที่เขาร้อนรนขนาดนี้ก็เพราะว่าหากถูกจดชื่อ คะแนนของห้องพวกเขาก็จะถูกหัก

สำหรับนักศึกษาส่วนใหญ่แล้ว คะแนนนี้ถูกหักก็ช่างมันเถอะ ไม่ได้มีประโยชน์อะไร

แต่สำหรับนักศึกษาที่ต้องการทุนการศึกษา คะแนนนี้มีประโยชน์อย่างมหาศาล

หากถูกหักคะแนนมากเกินไป ย่อมส่งผลกระทบต่อการขอรับทุนการศึกษาของพวกเขาอย่างแน่นอน