ตอนที่ 62 ไม่ถึงสามปีหรอก

แต่ครู่ต่อมา สีหน้าของวังอวี๋พลันจริงจังขึ้น แววตาแฝงความรำลึกความหลังอยู่บ้าง "เฮ้อ วินิจฉัยผิด อย่างมากก็ทำร้ายคนแค่คนเดียว

แต่ถ้าสอนผิดขึ้นมา คนที่เสียหายอาจเป็นพันเป็นหมื่น

คัด 'จิตวิญญาณมหาแพทย์' ห้าสิบรอบนี่ถือว่าลงโทษเบาไปด้วยซ้ำ"

เดิมทีเฉินเฉิงเพียงแค่พูดเล่น การที่วังอวี๋จริงจังขึ้นมากะทันหันแบบนี้

กลับทำให้เฉินเฉิงทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง

"ถ้าตั้งใจจริงก็คงไม่สอนผิดหรอก อีกอย่างถ้าพูดผิด ขอแค่แก้ให้ถูกทันทีก็ไม่มีผลกระทบอะไรแล้ว

อาจารย์เองก็ยังมีพูดผิดอยู่บ่อยๆ ไม่ใช่เหรอ

พอนึกขึ้นได้ก็แค่แก้ให้ถูกต้องทันทีก็สิ้นเรื่อง"

วังอวี๋ส่ายหน้าเบาๆ "ศิษย์พี่ใหญ่ พี่ก็รู้ว่าผมไม่ได้หมายถึงเรื่องนี้

ถ้าความรู้แต่เดิมมันผิดอยู่แล้ว จะแก้ยังไงได้ล่ะครับ"

"เรื่องในอดีตไม่อาจย้อนคืน ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว นายก็เคยบอกไม่ใช่เหรอว่าปล่อยวางได้แล้ว

อีกอย่างตอนนี้นายถือเป็นผู้ชนะในชีวิต ถ้าท่านลุงกับท่านป้ารู้ว่าตอนนี้นายใช้ชีวิตแบบนี้ ก็คงจะเบาใจและภูมิใจในตัวนายอย่างแน่นอน"

คำพูดของเฉินเฉิงช่วยปัดเป่าความเศร้าชั่วครู่ของวังอวี๋ให้จางหายไป

ขณะเดียวกันก็จุดไฟแห่งความอยากรู้อยากเห็นของวังอวี๋ให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง เขาบุ้ยปากไปทางหญิงสาวทั้งสองคน "นี่พี่ก็ตกลงปลงใจแล้วเหมือนกันเหรอ"

พูดจบก็ยังยักคิ้วหลิ่วตาไม่หยุด ไม่เปิดโอกาสให้เฉินเฉิงได้ตอบ แล้วพูดต่อทันที "หาว่าผมเป็นผู้ชนะในชีวิต ศิษย์พี่ใหญ่อย่างพี่น่ะชนะยิ่งใหญ่กว่าผมเยอะเลย"

เฉินเฉิงมองหวังเยี่ยนฉีแวบหนึ่งก่อน จากนั้นจึงส่ายหน้าเบาๆ ให้วังอวี๋ "ยังไม่ได้ตกลงอะไรกัน"

"ศิษย์พี่ใหญ่ พี่ทำแบบนี้ไม่ได้นะ

ผู้หญิงเขามีใจให้พี่ ขนาดผมยังดูออกเลย

พี่ยังไม่ยอมตกลงแบบนี้ คิดจะกินในชามแล้วเหล่ในหม้อรึไง"

เฉินเฉิงส่งค้อนให้วังอวี๋วงหนึ่ง "นายดูฉันเหมือนคนแบบนั้นเหรอ

เฮ้อ ตอนนี้เธอมีความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับฉันมากกว่าความชอบด้วยซ้ำ กระทั่งว่าชอบฉันจริงหรือเปล่าฉันยังไม่แน่ใจเลย

ไม่รู้ว่าวันไหนที่หายอยากรู้ ไม่มีอะไรแปลกใหม่แล้ว

แต่ความสัมพันธ์ของเรากลับถูกผูกมัดไปแล้ว ถึงตอนนั้นทั้งชีวิตของเธอก็คงพังทลาย

คนระดับอย่างเราไม่มีหรอกนะที่จะคบกันเล่นๆ แล้วเลิกกันง่ายๆ

พอตกลงกันแล้ว คนที่บ้านเธอคงไม่ให้โอกาสเธอได้เปลี่ยนใจเลยแม้แต่น้อย

เป็นแบบตอนนี้แหละดีแล้ว ถ้าวันหนึ่งเธอไม่ได้แค่อยากรู้อยากเห็นแล้วแต่ยังคงชอบอยู่ ถึงตอนนั้นฉันจะไม่ปล่อยให้เธอหลุดมือไปแน่นอน"

วังอวี๋ประหลาดใจเล็กน้อย คำพูดนี้ของเฉินเฉิงเผยให้เห็นว่าเขาก็ชอบหวังเยี่ยนฉีอยู่เหมือนกัน

แต่การที่คิดถึงเรื่องความรู้สึกโดยเอาตัวเองไปยืนในมุมมองของอีกฝ่ายได้ขนาดนี้ มองอย่างไรก็ไม่น่าจะใช่สิ่งที่คนวัยเฉินเฉิงทำได้เลย

ในชั่วพริบตานั้น เขาราวกับมองเห็นเงาของท่านอาอาจารย์ซ้อนทับอยู่บนร่างของเฉินเฉิง

ทว่าสำหรับคำพูดของเฉินเฉิง เขากลับไม่ค่อยเห็นด้วยอยู่บ้าง "ศิษย์พี่ใหญ่ เรื่องนี้ผมต้องขอพูดหน่อยนะ พี่ต้องรู้ว่าเรื่องความรักมันไม่เหมือนเรื่องอื่น

คนบางคนถ้าคลาดกันไปแล้ว ก็คือคลาดกันไปชั่วชีวิตเลยนะ"

เฉินเฉิงมองหวังเยี่ยนฉีอีกครั้งก่อนจะตอบกลับว่า "คนบางคนก็ไม่มีทางคลาดกันหรอก

เอาเถอะ ไม่ต้องพูดเรื่องฉันแล้ว พูดเรื่องนายดีกว่า

พวกนายเตรียมจะแต่งงานกันเมื่อไหร่ล่ะ"

วังอวี๋ตอบด้วยสีหน้าไม่ยี่หระ "เรื่องนี้แล้วแต่เธอเลย ยังไงผมก็ตัวคนเดียว ไม่จำเป็นต้องให้คนในครอบครัวยินยอมอยู่แล้ว

อีกอย่างผมแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิง เรื่องนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับผม"

เฉินเฉิงเบิกตากว้างในทันที "ล้อเล่นอะไรเนี่ย แต่งเข้าบ้านผู้หญิงเหรอ

อย่ามาล้อเล่นกับฉันนะ"

วังอวี๋ยิ้ม "อันที่จริงต่อให้แต่งเข้าบ้าน ผมยังรู้สึกว่าตัวเองเอื้อมสูงไปด้วยซ้ำ"

"เธอเรียกร้องเหรอ"

วังอวี๋ส่ายหน้า "เธอจะไปเรียกร้องเรื่องแบบนี้ได้ยังไง ผมล้อเล่นน่ะ

เพียงแต่ถ้าพวกเราแต่งงานกัน วันปีใหม่ในอนาคตก็ต้องไปฉลองที่บ้านเธออย่างแน่นอน พี่ว่านี่มันต่างอะไรกับการแต่งเข้าบ้านล่ะ"

"อ้อ แบบนั้นก็จริง ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็มีครอบครัวใหญ่ ปีใหม่จะได้ครึกครื้น"

"ฮิๆ ผมก็คิดอย่างนั้น ปีใหม่ปีนี้ผมก็จะไปฉลองที่บ้านเธอ"

"เฮ้อ คุยออกทะเลไปไกลแล้ว ตอนนี้พวกนายพักอยู่ที่ไหนกัน

จัดการเรื่องต่างๆ เรียบร้อยแล้วหรือยัง"

"มหาวิทยาลัยจัดห้องพักเดี่ยวให้ผมห้องหนึ่ง ก็คงต้องอยู่ไปพลางๆ ก่อน

ส่วนโรงพยาบาลที่จะไปออกตรวจยังไม่ได้จัดสรรเลย ในสถานการณ์โรคระบาดแบบนี้ ขอแค่มีการระบาดซ้ำ

ไม่เข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ ก็ออกไปโรงพยาบาลไม่ได้"

"ถ้าอย่างนั้นนายไปเหอซินถังกับฉันไหมล่ะ

มีอิสระมากกว่าโรงพยาบาลเยอะเลย"

วังอวี๋จ้องมองเฉินเฉิงด้วยสายตาหมดอาลัยตายอยาก "พี่หาที่ออกตรวจได้แล้วเนี่ยนะ"

"ตอนผมถึงระดับปิ่งเซี่ย ศิษย์พี่ยังเพิ่งเริ่มเรียนอยู่เลย

พอผมถึงระดับปิ่งซ่าง ศิษย์พี่ก็ขึ้นมาถึงปิ่งซ่างแล้วเหมือนกัน

ศิษย์พี่จะเอายังไงอีกเนี่ย

อีกสักสามปีจะบรรลุระดับเห็นถึงรายละเอียดลึกสุดเลยไหมล่ะครับ

ศิษย์พี่ใหญ่ พี่ทำแบบนี้มันบั่นทอนจิตใจคนอื่นชัดๆ เลยนะ"

เฉินเฉิงรีบโบกมือปฏิเสธ "มันไม่เหมือนกัน นายต้องเข้าใจก่อนว่าฉันเหมือนกระดานขาว อาจารย์สอนอะไรฉันก็เรียนอย่างนั้น

ฉันไม่เคยสงสัยเลยว่าสิ่งที่อาจารย์สอนน่ะถูกต้องหรือไม่

แต่นายไม่เหมือนกัน นายเรียนการแพทย์แผนปัจจุบันมาตั้งสิบกว่าปี พอต้องมาเริ่มเรียนจิงฟางใหม่ ก็ย่อมต้องมีอุปสรรคทางกรอบความคิดความรู้อยู่บ้างแหละ"

"พอเลยครับพี่ ตอนที่ผมหันมาเรียนจิงฟาง ผมก็ทิ้งความรู้การแพทย์แผนปัจจุบันที่เรียนมาไปหมดเหมือนรองเท้าเก่าแล้วเหอะ"

เฉินเฉิงจนปัญญา จึงผายมือทั้งสองข้างออก "ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยไม่ได้แล้วล่ะ พรสวรรค์ของแต่ละคนมันไม่เหมือนกันนี่นา

อีกอย่าง ความจริงนายพูดผิดไปอย่างหนึ่งนะ ฉันรู้สึกว่าตัวเองคงใช้เวลาไม่ถึงสามปีหรอกกว่าจะถึงระดับเห็นถึงรายละเอียดลึกสุด"

เมื่อได้ยินเฉินเฉิงพูดเช่นนี้ วังอวี๋ก็เบะปากทันควัน เขายกมือประสานคำนับหนึ่งทีแล้วหันหลังเดินหนีไปทันที

เขาเดินมาถึงข้างกายสองสาวแล้วพยักหน้าให้หวังเยี่ยนฉี "คุณหวังครับ ไว้คราวหน้าค่อยเจอกันใหม่นะ พวกเรามีธุระ ขอตัวก่อนครับ"

พูดจบก็ลากเจิ้งไคซินเดินจากไป

ทำเอาทั้งหวังเยี่ยนฉีและเจิ้งไคซินต่างยืนอึ้งไปเล็กน้อย

แถมฝีเท้ายังเร็วมากอีกด้วย พอกว่าเฉินเฉิงจะเดินกลับมาถึงข้างกายหวังเยี่ยนฉี ทั้งสองคนก็เดินห่างออกไปไกลลิบแล้ว

หวังเยี่ยนฉีจ้องมองเฉินเฉิงด้วยดวงตากลมโตเปี่ยมเสน่ห์แล้วเอ่ยถาม "พวกนายคุยอะไรกันตรงนั้นน่ะ

ทำไมเขาถึงวิ่งมาลากพี่เจิ้งหนีไปแบบนั้นล่ะคะ"

เฉินเฉิงยักไหล่พลางผายมือ "คงรับความจริงที่กระทบกระเทือนจิตใจไม่ไหวมั้งครับ"

คำพูดนี้ทำให้หวังเยี่ยนฉียิ่งสงสัย "พวกนายไม่ใช่ศิษย์สำนักเดียวกันเหรอ ไปทำร้ายจิตใจเขาทำไมกัน

พวกนายคุยอะไรกันแน่เนี่ย"

"ไม่ใช่ว่าผมจงใจจะทำร้ายจิตใจเขาสักหน่อย เขาพูดขึ้นมาเองว่าตอนเขาอยู่ระดับปิ่งเซี่ย ผมยังไม่ได้เริ่มเรียนเลย

พอเขาถึงปิ่งซ่าง ผมก็ถึงปิ่งซ่างแล้วเหมือนกัน จากนั้นเขาก็บอกว่าถ้าผมยังเป็นแบบนี้ต่อไป อีกสามปีก็คงถึงระดับเห็นถึงรายละเอียดลึกสุดได้แล้ว

ผมก็เลยตอบเขากลับไปคำหนึ่งว่า คงใช้เวลาไม่ถึงสามปีหรอก"

หวังเยี่ยนฉีอ้าปากค้างจนเกือบจะหลุดขำออกมา "นั่นศิษย์พี่ร่วมสำนักของนายนะ จำเป็นต้องไปทำร้ายจิตใจเขาขนาดนั้นเลยเหรอ"

"ความจริงผมยังเหลืออีกประโยคที่ยังไม่ได้พูดออกไปเลยนะ ว่าอย่างมากก็แค่สองปีเท่านั้นแหละ"

หวังเยี่ยนฉีส่ายหน้าอย่างพูดไม่ออก

ทว่าความรู้สึกที่มีต่อเฉินเฉิงในใจของเธอกลับเปลี่ยนไปอีกขั้น เธอรู้ดีว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าคนนี้คืออัจฉริยะขั้นสุดยอดในวงการแพทย์

แต่พอได้ยินประโยคเมื่อครู่ของเฉินเฉิงที่ว่าอย่างมากอีกแค่สองปีเขาก็จะเลื่อนขั้นสู่ระดับเห็นถึงรายละเอียดลึกสุดได้ เธอก็ยังอดตกใจเป็นพิเศษไม่ได้อยู่ดี

นี่มันหลุดพ้นจากขอบเขตของมนุษย์ทั่วไปไปแล้วชัดๆ

มิน่าล่ะคนทางบ้านถึงคิดแม้กระทั่งจะใช้แผนสาวงามเพื่อมาผูกมิตรกับเขา

หวังเยี่ยนฉีจ้องมองเฉินเฉิงเขม็งอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็รู้สึกขึ้นมาว่าเด็กหนุ่มคนนี้ก็ดูหล่อเหลาไม่เบาเหมือนกัน

"ไปกันเถอะ พวกเราก็ใกล้จะได้เวลากลับแล้วล่ะ"

"อืม ได้ครับ"

หลังจากที่ทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปได้สักพัก เฉินเฉิงก็เอ่ยปากขึ้นมาอย่างกะทันหัน "เมื่อวานซืนคุณบอกว่ากำลังซ้อมงานแสดงต้อนรับน้องใหม่อยู่ งานนี้นี่จะเริ่มเมื่อไหร่เหรอครับ"

"เอ๊ะ พวกนายไม่ได้รับแจ้งหรอกเหรอ"

"ไม่รู้สิครับ อย่างน้อยผมก็ไม่เห็นมีประกาศอะไรนะ"

"ห้องของพวกนายก็มีรายการแสดงด้วยนะ นี่นายไม่รู้เรื่องจริงๆ เหรอเนี่ย"

"หือ ห้องพวกเรามีการแสดงอะไรเหรอครับ" แววตาของเฉินเฉิงว่างเปล่า เขาไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ

"ร้องเพลงน่ะสิ"

"อ๋อ"