ตอนที่ 61 ศิษย์พี่ใหญ่ ปรึกษาอะไรหน่อยสิ

เฉินเฉิงเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงได้พูดเรื่องพวกนี้กับหวังเยี่ยนฉี

เพียงแค่อยู่ๆ ก็นึกอยากบอกสิ่งที่ตัวเองคิดให้เธอฟัง

"คำว่าตำรับอะไรหรือน้ำยาอะไรที่หมอนั่นเขียนออกมา เป็นการดูหมิ่นอาจารย์อย่างที่สุดครับ

ในฐานะศิษย์ หากผมไม่ออกมาโต้แย้ง ก็คงละอายใจที่ได้เป็นลูกศิษย์ของอาจารย์

และละอายใจต่อตำแหน่งศิษย์เอกสายตรงรุ่นที่สิบสามแห่งฮุ่ยหมินถัง"

หวังเยี่ยนฉีนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง "คนที่ชื่อเหลิ่งหยางอวี่คนนี้รู้จักกับพวกวิทยาลัยนานาชาติน่ะค่ะ

ฉันได้ข่าวมาว่า เขาไปคลุกคลีกับคนฝั่งนู้นอยู่บ่อยๆ

ดังนั้นที่เขาพูดแบบนั้นออกมา คงไม่ใช่แค่การต่อต้านแพทย์แผนจีนแบบธรรมดาๆ แน่

เกรงว่าจะมีผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย"

เฉินเฉิงยิ้มกว้าง "ตอนที่ผมเห็นข้อมูลของเขา ก็เดาได้แล้วว่าเป็นแบบนี้ครับ"

"หืม?"

"การแพทย์กับอี้จิงเป็นศาสตร์แขนงเดียวกัน โหงวเฮ้งของเหลิ่งหยางอวี่คนนี้เป็นโหงวเฮ้งของคนทรยศ

หากเกิดในครอบครัวยากจน ไม่มีโอกาสได้สัมผัสเรื่องพวกนี้ ก็อาจจะเป็นชาวไร่ฝีมือดีที่คนในหมู่บ้านชื่นชม

แต่เขาเกิดในครอบครัวที่มีฐานะร่ำรวย จึงมีเงื่อนไขให้ได้แตะต้องสิ่งเหล่านี้ และสิ่งที่ตามมาก็คือความโลภอยากได้ทรัพย์สินเงินทองที่มากขึ้นไปอีก"

หวังเยี่ยนฉีไม่ได้สนใจคำพูดท่อนหลังของเฉินเฉิง เพียงเอ่ยถามว่า "คุณเคยดูดวงให้ตัวเองไหมคะ"

เฉินเฉิงมองหวังเยี่ยนฉีกลับไปด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นหญิงสาวจ้องตาตนเขม็ง จึงส่ายหน้าเบาๆ

"เพราะคำกล่าวที่ว่าหมอดูไม่ดูดวงตัวเองเหรอคะ"

เฉินเฉิงส่ายหน้าอีกครั้ง "เป็นเพราะซือจู่เคยดูดวงให้ผมแล้วต่างหากครับ

เคราะห์กรรมมีเพียงก่อนอายุสิบห้าปี หลังจากได้พบผู้อุปถัมภ์ ก็จะเพียบพร้อมด้วยวาสนา ยศศักดิ์ และอายุยืนยาว

ชั่วชีวิตราบรื่นไร้อุปสรรค"

"คุณอยากลองดูดวงให้ฉันดูไหมคะ"

"หืม? ทำไมถึงอยากดูล่ะครับ" เฉินเฉิงมองหวังเยี่ยนฉีด้วยความสงสัย

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่อยากเห็นว่าเวลาคุณดูดวงจะเป็นยังไง" หวังเยี่ยนฉีแสร้งทำเป็นอยากรู้อยากเห็นแล้วตอบกลับ

เฉินเฉิงหัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออก "มีที่ไหนให้คนอื่นดูดวงให้เพราะเหตุผลแค่นี้กันครับ

อย่าให้ใครมาดูดวงให้สุ่มสี่สุ่มห้าเลยครับ"

"วันนั้นคุณยังดูให้ฉันอยู่เลยนี่คะ"

"ไม่ได้ดูสักหน่อย แค่พิจารณาโหงวเฮ้งกับชื่อของคุณประกอบกันแล้ววิเคราะห์ออกมาเท่านั้นเองครับ

เหมือนกับที่ผมเพิ่งพูดเรื่องโหงวเฮ้งคนทรยศไปเมื่อกี้ ของพรรค์นี้มองแวบเดียวก็รู้คร่าวๆ ได้แล้วครับ"

"เอ่อ..."

บทสนทนาถูกเฉินเฉิงตัดจบให้เงียบกริบลงแบบนี้เอง

ในตอนที่เฉินเฉิงไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ส่วนหวังเยี่ยนฉีในหัวมีแต่เรื่องดวงความรักอยู่นั้น

ข้างกายพลันมีเสียงเอ่ยถามขึ้นมาว่า "ศิษย์พี่ใหญ่?"

เฉินเฉิงและหวังเยี่ยนฉีหันขวับไปมองทางต้นเสียงพร้อมกัน

เห็นชายหญิงคู่หนึ่งกำลังเดินตรงมาหา ทั้งสองคนล้วนสวมหน้ากากอนามัย

ทว่าจากสไตล์การแต่งตัว ก็ตัดสินได้ทันทีว่าทั้งคู่ไม่ใช่นักศึกษา

ฝ่ายชายอายุค่อนข้างมาก มองแวบแรกก็รู้ว่าเป็นคนวัยกลางคน

ส่วนฝ่ายหญิงดูยังสาวอยู่ คาดว่าน่าจะอายุราวๆ ยี่สิบปี

และเสียงเรียก 'ศิษย์พี่ใหญ่' เมื่อครู่ก็มาจากฝ่ายชายนั่นเอง

เฉินเฉิงเพ่งตามอง

"เอ๊ะ ศิษย์พี่วัง?"

"ศิษย์พี่ใหญ่จริงๆ ด้วย!"

ชายคนนั้นสาวเท้าก้าวยาวๆ มาถึงข้างกายทั้งสองคน พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริง

ชายที่กำลังพูดอยู่นี้คือศิษย์พี่ของเฉินเฉิง มีนามว่าวังยวี๋ ทว่าพวกเขาทั้งสองไม่ได้มีอาจารย์คนเดียวกัน

อาจารย์ของวังยวี๋คือซือปั๋วของเฉินเฉิง

"ศิษย์พี่วัง ทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้ครับ" เฉินเฉิงถามด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่ง

วังยวี๋หัวเราะพลางกล่าวว่า "เรื่องมันยาวน่ะ แต่ฉันสรุปให้สั้นๆ ได้

นี่ไม่ใช่เพราะกระทรวงศึกษาธิการออกเอกสารเกี่ยวกับการบ่มเพาะบุคลากรแพทย์แผนจีนมาหรอกหรือ

ขยายตำราอย่างซางหาน จินคุ่ย และเน่ยจิง จากเดิมที่เป็นวิชาเลือก ให้อัปเกรดขึ้นเป็นวิชาบังคับ

และเปิดสอนเป็นรายวิชาแยกเดี่ยวอย่างสมบูรณ์

ศิษย์พี่ใหญ่ นายก็น่าจะรู้เรื่องนี้ใช่ไหมล่ะ

แล้วทีนี้พ่อตาของซือซูก็เป็นศาสตราจารย์ของที่นี่ ทางวิทยาลัยรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับซือซู

ก็เลยวานให้เขาขอให้ซือซูช่วยแนะนำคนมาสอนวิชาพวกนี้สักสองสามคน

แล้วซือซูก็นึกถึงฉันขึ้นมา ฉันก็เลยมานี่ไง

เมื่อกี้ยังคุยกับไคซินอยู่เลยว่าจะโทรหานายชวนออกมาเจอกันสักหน่อย เพิ่งพูดจบก็เจอนายพอดี"

เฉินเฉิงไม่ได้สนใจคำพูดของวังยวี๋ หากแต่ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว มาหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาว แล้วประสานมือคารวะ "เฉินเฉิงคารวะซือซูเจิ้งครับ"

หญิงสาวได้ยินเช่นนั้นก็รีบเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างทันที

ส่วนวังยวี๋ที่อยู่ข้างๆ ถึงกับหน้ามืดคิ้วกระตุก

ในหัวมีคำถามผุดขึ้นมาเพียงข้อเดียว... ถ้าเธอเป็นซือซู แล้วฉันเป็นตัวอะไรกันล่ะเนี่ย?

หลังจากเจิ้งไคซินเบี่ยงตัวหลบแล้วก็รีบเอ่ยขึ้นทันที "เฉินเฉิง พวกเรานับรุ่นแยกกันต่างหากดีกว่านะ

อย่าเอาลำดับอาวุโสของอาจารย์เธอมานับรวมด้วยเลย"

เฉินเฉิงถามอย่างสงสัย "ซือซูเจิ้งครับ ต่อให้ไม่นับรุ่นตามอาจารย์ของผม แต่คุณก็เป็นเพื่อนสนิทของซือเหนียงอยู่ดีไม่ใช่เหรอครับ แล้วผมจะไม่ต้องเรียกคุณว่าซือซูได้ยังไง?"

หวังเยี่ยนฉีที่อยู่ด้านหลังรีบก้าวขึ้นมาข้างหน้าแล้วดึงชายเสื้อของเฉินเฉิงเบาๆ ทันที

เฉินเฉิงหันกลับไปก็เห็นหวังเยี่ยนฉีกำลังส่งสายตาบุ้ยใบ้ให้เขามองวังยวี๋ที่อยู่ข้างๆ

ตอนนี้วังยวี๋รู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่ไม่น้อย

หลังจากเฉินเฉิงมองสลับไปมาระหว่างวังยวี๋กับเจิ้งไคซินอยู่สองสามรอบ จู่ๆ ก็เผยสีหน้าเข้าใจกระจ่างแจ้งออกมา

จากนั้นก็ส่ายหน้าอย่างทั้งขำทั้งขัน "ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง"

พูดจบก็ยกนิ้วโป้งให้วังยวี๋

เจิ้งไคซินพูดอย่างเคืองๆ "อะไรยะ นี่คิดว่าฉันตาบอดหรือไง?"

เฉินเฉิงรีบยิ้มประจบ "เปล่าครับ ไม่มีทางแน่นอน พี่ไคซินนี่เรียกว่ามีสายตาแหลมคมมองเห็นเพชรในตมต่างหากครับ"

วังยวี๋เกาหัวแกรกๆ แล้วรีบดึงเฉินเฉิงหลบไปอีกทาง

ส่วนหวังเยี่ยนฉีก็ช่วยพูดจาเอาใจเจิ้งไคซินแทนเฉินเฉิง

ไม่รู้ว่าคุยอะไรกัน ได้ยินเพียงเสียงหัวเราะอย่างร่าเริงเปิดเผยของเจิ้งไคซินแว่วมา

วังยวี๋กับเฉินเฉิงก็สบตากันแล้วยิ้มออกมาเช่นกัน

"ศิษย์พี่ใหญ่ ผมเพิ่งมาถึงมหาวิทยาลัยก็ได้ยินข่าวลือเรื่องของคุณแล้วนะ

ร้ายกาจจริงๆ!"

"หืม? ข่าวลืออะไรครับ?" เฉินเฉิงถามอย่างแปลกใจ

"บอกว่าสาขาวิชาการแพทย์แผนจีนปีสองมีเด็กคนหนึ่งชอบหลับตาฟังเลกเชอร์ในห้องเรียน

ถ้าเขาหลับตา แปลว่าศาสตราจารย์บนเวทีบรรยายไม่ผิด

แต่ถ้าเขาลืมตาขึ้นมาเมื่อไหร่ แปลว่าศาสตราจารย์บนเวทีมีแววว่าจะบรรยายผิดเข้าแล้ว

คนคนนี้ถ้าไม่ใช่คุณแล้วจะเป็นใครได้อีก?" วังยวี๋หัวเราะ

เฉินเฉิงถึงกับพูดไม่ออก เรื่องนี้แพร่ไปเร็วขนาดนี้เชียวหรือ ถึงขั้นลือกันในหมู่อาจารย์แล้วหรือนี่?

เขาโบกมือให้วังยวี๋ "ศาสตราจารย์ตวนมู่ให้ผมหลับตาเองต่างหากครับ ไม่ใช่ว่าผมตั้งใจจะทำแบบนั้นเสียหน่อย"

วังยวี๋ไม่ได้สนใจสิ่งที่เฉินเฉิงพูด แต่กลับทำหน้าประจบประแจงแล้วเอ่ยว่า "ศิษย์พี่ใหญ่ ผมขอปรึกษาอะไรสักเรื่องได้ไหมครับ?"

"เรื่องอะไรหรือครับ?"

"วิชาของผม คุณไม่ต้องมาเข้าเรียนได้ไหม?"

"เอ๊ะ? คุณเป็นคนสอนพวกเราเหรอครับ?"

วังยวี๋พยักหน้าอย่างเก้อเขิน "พอขึ้นปีสองก็ต้องเริ่มเรียนซางหานกับจินคุ่ยนี่นา

เพราะงั้นผมก็เลยมาสอนเพื่อนร่วมชั้นของคุณไงล่ะ"

"ถ้าอย่างนั้นศิษย์พี่วัง คุณก็เรียกผมว่าศิษย์พี่ใหญ่ไม่ได้แล้วสิครับ

ไม่เรียกผมว่าศิษย์น้อง ก็ต้องเรียกชื่อผม

ชื่อล้อเลียนว่าศิษย์พี่ใหญ่นี่อย่าเรียกอีกเลยครับ"

"ไม่ใช่สิ ศิษย์พี่ใหญ่ ผมกำลังคุยเรื่องสำคัญกับคุณอยู่นะ"

"สิ่งที่ผมพูดก็เรื่องสำคัญเหมือนกันครับ"

"เอาอย่างนี้ละกัน ผมเปลี่ยนมาเรียกคุณว่าศิษย์น้อง แล้วคุณก็ไม่ต้องมาเข้าเรียนวิชาของผม แบบนี้ตกลงไหม?"

วังยวี๋เพิ่งพูดจบ ก็เห็นเฉินเฉิงส่ายหน้า

"แบบนั้นไม่ได้หรอกครับ ผมเป็นกรรมการฝ่ายวิชาการ จะเป็นผู้นำโดดเรียนได้ยังไง"

เมื่อวังยวี๋ได้ยินเช่นนั้น บนใบหน้าก็เขียนคำว่าสิ้นหวังในชีวิตเอาไว้ตัวโตๆ ทันที

"ผมรู้ซึ้งแล้วว่าทำไมตอนที่ศิษย์น้องเชวี่ยกับศิษย์น้องหญิงหานได้ยินว่าผมจะมาสอนซางหานกับจินคุ่ยที่มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ปักกิ่ง สายตาของพวกเขาสองคนถึงได้ดูพิลึกพิลั่นขนาดนั้น

ที่แท้พวกเขาก็จินตนาการเห็นภาพนี้ไว้ตั้งนานแล้วนี่เอง

เมื่อกี้ผมยังดีใจอยู่เลย ก่อนหน้านี้ได้ยินศาสตราจารย์ตวนมู่บอกว่าคุณหลับตาในคาบของเขา ผมยังรู้สึกภาคภูมิใจอยู่แท้ๆ

ใครจะไปคิดว่าอีกประเดี๋ยวก็จะต้องวนมาถึงคราวของตัวเองแล้ว"

เฉินเฉิงยกมือขึ้นตบไหล่วังยวี๋เบาๆ "ศิษย์พี่วางใจได้เลยครับ ในคาบของคุณ ผมจะนั่งแถวแรกสุด แล้วเบิ่งตามองตลอดทั้งคาบเลย"

"ศิษย์พี่ใหญ่อย่าทำแบบนี้สิครับ ขอร้องเถอะนะ ปรึกษากันก่อนไม่ได้เหรอ?"

"ขอแค่คุณมีจุดที่บรรยายผิดไปแม้แต่นิดเดียวล่ะก็ บท 'จิตวิญญาณมหาแพทย์' โดนแน่ครับ ไม่รอดหรอก"

พอเฉินเฉิงพูดประโยคนี้ออกมา วังยวี๋ก็แทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ