ตอนที่ 60 หวังเยี่ยนฉีผู้สวมวิญญาณนักแสดงเจ้าบทบาท

ชายร่างกำยำเห็นเชอฉือมีท่าทางแบบนั้น

ฝีเท้าพลันเร่งเร็วขึ้นมาทันที

กำลังเตรียมจะแสดงฝีมือเสียหน่อย ก็เห็นมือของเชอฉือที่ชี้หน้าหวังเยี่ยนฉีถูกมืออีกข้างปัดออกไป

เมื่อเห็นโอกาสวีรบุรุษช่วยสาวงามถูกตัดหน้าไป ชายร่างบึกบึนก็อดเสียดายไม่ได้

คนที่เข้ามาก็คือเฉินเฉิงนั่นเอง

เมื่อเห็นเฉินเฉิงมาแล้ว มุมปากใต้หน้ากากอนามัยของหวังเยี่ยนฉีก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

แต่เธอกลับแสร้งทำเป็นไม่รู้จักเฉินเฉิง พลางเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ฉันไม่ได้ขัดขาเขานะคะ ฉันแค่จะดูว่าเขาบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า"

ท่าทางน่าสงสารน่าทะนุถนอมนั้น ทำเอานักศึกษาชายในโรงอาหารที่เห็นเหตุการณ์

ต่างพากันรุมก่นด่าประณามเชอฉือขึ้นมาทันที

เชอฉือเห็นว่าคนที่ปัดมือเขาออกคือเฉินเฉิง ก็คิดจะสวนกลับตามน้ำ

แต่เมื่อเขาเห็นผู้คนที่เริ่มล้อมวงเข้ามา

ก็ตัดสินใจยอมหดหัวอย่างเด็ดขาด

ไม่อย่างนั้นวันนี้ตัวเองคงได้ไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มที่โรงพยาบาลแน่

เขาถลึงตาจ้องเฉินเฉิงกับหวังเยี่ยนฉีอย่างดุร้ายรอบหนึ่ง ก่อนจะเตรียมหมุนตัวเดินหนี

ทว่าเหล่านักศึกษาชายรอบข้างที่กำลังเดือดดาลกลับไม่ยอม

"นายนี่มันยังไงกัน คิดจะไปง่ายๆ แบบนี้เหรอ

ถ้าไม่ขอโทษเพื่อนนักศึกษาคนนี้ ก็ลองเดินออกไปดูสิ?"

เชอฉืออยากจะพ่นคำขู่สักประโยค แต่พอเห็นว่ามีนักศึกษาชายบางคนเริ่มหักข้อนิ้วจนส่งเสียงดังก๊อกแก๊กแล้ว

จึงได้แต่เอ่ยกับหวังเยี่ยนฉีด้วยน้ำเสียงไม่เต็มใจอย่างยิ่ง "ขอโทษ"

พูดจบก็รีบวิ่งหนีออกไปนอกโรงอาหารทันที

ส่วนหวังเยี่ยนฉีก็เริ่มเก็บฉากตอนจบ เธอค้อมศีรษะให้ทุกคนไม่หยุด พลางเอ่ยขอบคุณด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวล

สิ่งนี้ทำให้ความภาคภูมิใจในความเป็นลูกผู้ชายของเหล่านักศึกษาชายได้รับการเติมเต็มอย่างมหาศาลในทันใด

ชั่วขณะนั้นจึงมีเสียงตอบรับประเภท 'ไม่เป็นไร' 'ไม่ต้องขอบคุณหรอก' ดังขึ้นไม่ขาดสาย

ถึงขั้นมีคนบอกว่า ถ้าวันหลังเจอเรื่องแบบนี้อีก ให้มาหาเขาได้เลย

เมื่อทุกคนแยกย้ายกันไปหมดแล้ว เฉินเฉิงก็มองหวังเยี่ยนฉีอย่างหัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออก

"เธอทำอะไรของเธอเนี่ย

ถ้าเกิดผมไม่เห็น แล้วไม่มีใครยอมออกหน้าช่วย เธอจะรับมือยังไง?"

หวังเยี่ยนฉียิ้มหวาน "นายก็เห็นแล้วไม่ใช่เหรอ

อีกอย่าง นายคิดว่าฉันเป็นพวกที่จะปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายหรือไง

สถานการณ์เมื่อกี้ก็เห็นอยู่ ถ้าเขากล้าพ่นคำขู่ใส่ฉันอีกแค่คำเดียว วันนี้เขาคงไม่มีทางเดินสองขาออกจากโรงอาหารได้หรอก"

เฉินเฉิงส่ายหน้าอย่างจนใจ "คราวหลังอย่าทำเรื่องแบบนี้อีกเลย

ปล่อยให้เขาพุ่งมาที่ผมก็พอ เขาทำอะไรผมไม่ได้หรอก"

"ถ้าเกิดนายไม่ทันระวังล่ะ ถึงจะไม่บาดเจ็บ แต่โดนกับข้าวสาดใส่ตัวมันดูไม่จืดเลยนะ"

"ต่อไปผมจะระวัง คราวหน้าเธออย่าทำแบบนี้อีกจริงๆ นะ ถ้าเธอเกิดบาดเจ็บขึ้นมา ผมจะเอาหน้าที่ไหนไปบอกลุงหวัง"

หวังเยี่ยนฉียู่ปาก แต่ก็ยังพยักหน้า ไม่คิดจะเถียงกับเฉินเฉิงต่อ

"งั้นดีเลย ฉันไปกินข้าวแล้วนะ?"

หวังเยี่ยนฉีแทบจะกลอกตาบน สุดท้ายได้แต่ถอนหายใจพลางกล่าว "ไปสิ อย่าลืมล่ะว่าเดี๋ยวเจอกันที่เดิม"

"อืม ได้"

เมื่อเฉินเฉิงกลับมาที่โต๊ะของตัวเอง ก็เห็นหยางเทากับลั่วจืออวิ้นกำลังปรบมือให้เขา

"พี่เฉิน โคตรเท่!"

"พี่เฉิน เมื่อกี้พี่คุยอะไรกับผู้หญิงคนนั้นเหรอครับ

กำลังขอช่องทางติดต่ออยู่หรือเปล่า?"

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาจำไม่ได้ว่านั่นคือหวังเยี่ยนฉี

เฉินเฉิงปรายตามองค้อนพวกเขาทีหนึ่ง "กินข้าวของพวกนายไปเถอะ"

"ไม่ใช่สิพี่เฉิน คราวหน้าถ้ามีเรื่องวีรบุรุษช่วยสาวงามแบบนี้อีก พี่เห็นแล้วก็พกพวกเราไปด้วยสิ

เมื่อกี้พวกเรายังไม่ทันได้ตั้งตัว พี่ก็พุ่งออกไปลงมือแล้ว

คราวหน้าให้โอกาสผมได้โชว์บ้าง เผื่อสาวเจ้าจะตกหลุมรักแรกพบขึ้นมาล่ะ?

อีกอย่าง พี่น่ะไม่เดือดร้อนเรื่องไม่มีแฟนหรอก แต่พวกเรากลุ้มใจจะตายอยู่แล้วเนี่ย"

ได้ยินดังนั้น เฉินเฉิงจึงได้แต่ตอบอย่างเอือมระอา "เออๆๆ คราวหน้าไม่พลาดแน่"

ขณะเดียวกัน เชอฉือที่กลับมาถึงหอพักและจัดการทำความสะอาดเนื้อตัวจนเรียบร้อยพอสมควรแล้ว

ก็มองคนอื่นๆ ตรงหน้าพลางตวาดด้วยความโมโห "พวกมึงหายหัวไปไหนกันหมดวะ?"

หนึ่งในนั้นตอบกลับ "พวกเราก็อยู่ข้างหลังพี่ไม่ไกลนี่เอง"

"แล้วทำไมพวกมึงไม่เข้ามาช่วยวะ!"

"สถานการณ์แบบนั้นจะช่วยยังไงล่ะพี่?"

อีกคนรีบพูดไกล่เกลี่ย "พี่เชอ ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่อยากช่วยนะ

แต่พี่เดินเร็วเกินไป พอพวกเราเตรียมจะพุ่งเข้าไป ชายร่างบึ้กคนนั้นก็ลุกขึ้นมายืนขวางแล้ว"

หลังจากนั้นเรื่องมันก็บานปลายเร็วเกินไป พอพวกเราคิดจะเข้าไปช่วย ก็พบว่าไม่จำเป็นต้องช่วยแล้ว"

เชอฉือได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งเดือดดาลขึ้นไปอีก

"พี่เชอ ประเด็นคือพวกเราที่อยู่ข้างหลังก็มองไม่เห็นจริงๆ ว่าเป็นยัยผู้หญิงนั่นที่ขัดขาพี่

ก็เลย..."

"ตรงนั้นมันพื้นราบ บนพื้นก็ไม่มีอะไรสักอย่าง ถ้าไม่มีคนจงใจขัดขา กูจะล้มเองได้เหรอวะ!"

เมื่อเห็นเชอฉือมีสีหน้าโกรธจัด คนอื่นๆ จึงพากันเกลี้ยกล่อม "พี่เชอ ใจเย็นก่อนพี่

ตอนนี้มาเถียงเรื่องนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์

ที่สำคัญที่สุดคือ แผนของพวกเราล้มเหลวอีกรอบแล้ว"

ได้ยินเช่นนั้น เชอฉือก็ตวัดสายตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะมองคนทั้งหลาย

"ตั้งแต่นี้ไปพวกมึงจับตาดูความเคลื่อนไหวของมันไว้ให้ดี พอมันออกนอกมหาลัยเมื่อไหร่ ก็ดักกระทืบมันนอกมหาลัยเลย

ถ้าตอนนี้ไม่ได้ซัดมันสักยก กูคงกลืนความแค้นนี้ลงคอไม่ลงจริงๆ"

คนอื่นๆ ชัดเจนว่าช่ำชองกับเรื่องพรรค์นี้เป็นอย่างดี จึงรีบพยักหน้าเห็นด้วยทันที "ใช่ มันต้องงี้สิพี่ ควรทำแบบนี้ตั้งนานแล้ว

เล่นเล่ห์เหลี่ยมพวกนี้พวกเราก็ไม่ถนัดด้วย

เขม่นขี้หน้ามัน ก็แค่ซัดมันตรงๆ ก็จบเรื่อง

จะไปคิดอะไรให้มันยุ่งยากซับซ้อนทำไม"

ไม่นานนักพวกเขาก็วางแผนดักรอเล่นงานเฉินเฉิงนอกมหาวิทยาลัยกันเสร็จสรรพ

รายละเอียดถือว่าคิดมาอย่างรอบคอบทีเดียว ใครมีหน้าที่คอยสะกดรอย

ใครมีหน้าที่หาสถานที่ลับตาคน

ใครมีหน้าที่ต้อนเฉินเฉิงไปยังจุดที่เตรียมไว้

เพียงแต่ลืมคิดไปว่า เฉินเฉิงเคยฝึกวิชาการต่อสู้มาหรือไม่

ส่วนเฉินเฉิงหลังจากกลับมาพักผ่อนและอ่านหนังสืออยู่ที่หอพักครู่หนึ่ง ก็ถือของเดินไปพบหวังเยี่ยนฉี

เมื่อเฉินเฉิงมาถึงบนสะพาน ก็ยังไม่เห็นหวังเยี่ยนฉี

จึงเดินไปยังตำแหน่งที่หวังเยี่ยนฉีเคยยืนรอเขาคราวก่อน แล้วทอดสายตาชมทิวทัศน์

วันนี้ไม่มีแดด ซ้ำยังเป็นฤดูสารท อุณหภูมิเช้าค่ำต่างกันมาก ลมแม่น้ำที่พัดมากระทบตัวจึงให้ความรู้สึกเย็นเยียบอยู่บ้าง

เฉินเฉิงหลุดปากพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว "ลมเป็นต้นเหตุแห่งร้อยโรค

อากาศแบบนี้มายืนตากลมหนาวบนสะพาน ไม่ใช่เรื่องดีเลยสักนิด"

เขายังพูดไม่ทันขาดคำ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวตรงมาทางตน

พอหันไปมองก็เห็นหวังเยี่ยนฉีสวมกระโปรงเจเคตัวเดิมที่เคยเห็นตอนเปิดเทอม

เฉินเฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย

ทันทีที่หวังเยี่ยนฉีเดินมาถึงตรงหน้า เฉินเฉิงก็หยิบเสื้อคลุมตัวบางที่ตั้งใจพกติดมือมาด้วยตอนออกจากห้อง คลุมลงบนร่างของเธออย่างเป็นธรรมชาติ

การกระทำกะทันหันของเฉินเฉิงทำเอาหวังเยี่ยนฉีชะงักไป

"กะแล้วเชียวว่าเธอต้องแต่งตัวแบบนี้ออกมา ดีนะที่ผมรอบคอบเลยหยิบเสื้อคลุมติดมาด้วย

ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้เธอคงต้องมาให้ผมจ่ายยาให้แล้ว"

ได้ยินคำพูดนี้ของเฉินเฉิง หวังเยี่ยนฉีก็คลี่ยิ้มหวาน

เธอเอียงคอถามเฉินเฉิง "การกระทำของนายแบบนี้ ฉันควรจะเข้าใจว่ายังไงดีนะ"

เฉินเฉิงเองก็ชะงักไปเช่นกัน "ก็ความเป็นห่วงระหว่างเพื่อนไงครับ"

หวังเยี่ยนฉีกลอกตาทันควัน "เหอะๆ"

เธอดึงเสื้อคลุมให้กระชับขึ้น ก่อนจะหมุนตัววางสองมือทาบลงบนราวสะพาน แล้วหนุนศีรษะลงบนมือ "กระทู้ในเว็บบอร์ดนั่น นายเป็นคนตอบใช่ไหม"

"ครึ่งแรกไม่ใช่ แต่ครึ่งหลังใช่ครับ"

"ใจร้อนไปหน่อยนะ"

"ก็ใจร้อนไปหน่อยจริงๆ แต่ต่อให้มีสติรอบคอบเต็มร้อย ผมก็ยังจะทำแบบนี้อยู่ดี"

ได้ยินเช่นนั้น หวังเยี่ยนฉีก็เอียงคอมองเฉินเฉิง

"ไม่กลัวคุณอาหวังจะว่าเอาเหรอ"

"กังวลนิดหน่อยครับ แต่อาจารย์เก่งเรื่องการเอาใจเขามาใส่ใจเราที่สุด ผมเลยคิดว่าท่านคงไม่ว่าอะไรผมหรอก"

คำพูดนี้ทำให้หวังเยี่ยนฉีต้องเอียงคอมองเฉินเฉิงอีกครั้ง

ส่วนเฉินเฉิงยังคงมองตรงไปข้างหน้า พลางเอ่ยต่อไปคนเดียว "คำพูดของหมอนั่นมันยั่วโมโหผมจริงๆ

เธอก็รู้นี่ เพื่อที่จะหาตำรับมาตรฐานในการรักษาให้ได้โดยเร็ว อาจารย์เอาชีวิตตัวเองเข้าแลกขนาดไหน

ถ้าไม่ใช่เพราะวิชาแพทย์ของซือจู่ลึกล้ำพิสดาร ป่านนี้เพราะตำรับยานี้ ผมอาจจะสูญเสียบุคคลที่สำคัญที่สุดในชีวิตไปแล้วก็ได้"