ตอนที่ 59 ลูกเตะเทวดา

พวกเขาไม่ทันสังเกตเลยว่าไม่ไกลออกไป มีหญิงสาวคนหนึ่งสวมหมวกแก๊ปและหน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้ามิดชิด กำลังจ้องมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา

คำพูดของพวกเขาทั้งหมดถูกเธอได้ยินเข้าเต็มสองหู

"พวกแกคงเบื่อมีชีวิตอยู่แล้วสินะ คนของฉันยังกล้าแตะต้องอีก"

หญิงสาวจ้องมองเขม็งเพื่อจำลักษณะเด่นของพวกเขาก่อนจะเดินจากไป

ขณะนี้พวกเฉินเฉิงกลับมาถึงหอพักแล้ว

เรื่องเมื่อครู่ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเฉินเฉิงแม้แต่น้อย

เนื่องจากเขาไม่มีนิสัยชอบนอนพักกลางวัน

เฉินเฉิงจึงมานั่งหน้าโต๊ะหนังสือแล้วหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านเล่มหนึ่ง

ลั่วจืออวิ้นมองไปยังหน้าปกหนังสือที่เฉินเฉิงหยิบออกมาตามสัญชาตญาณ

พอเห็นว่าไม่ใช่เล่มเดิมก่อนหน้านี้แล้วจึงเอ่ยถามขึ้นมา

"พี่... พี่ใหญ่ วิชาศัลยศาสตร์คุณอ่านจบในสามวันเนี่ยนะ" ลั่วจืออวิ้นรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันไป

พอหยางเทาได้ยินแบบนั้นก็เดินมาข้างเฉินเฉิง ครั้นเห็นเฉินเฉิงหยิบวิชาเวินปิ้งออกมา ทั้งคนก็พลันรู้สึกไม่ดีขึ้นมาทันที

"พี่ใหญ่ คุณอ่านจบจริงเหรอ เข้าใจหมดแล้วด้วยเหรอครับ"

"อืม ของพวกนี้ไม่ได้ยากอะไร ถ้าไม่ใช่เพราะต้องสอบจนต้องคอยจำรายละเอียดเฉพาะ ผมคงอ่านจบเร็วกว่านี้อีก"

"ปล่อยให้ผมตายเถอะ" หยางเทายอมแพ้ทิ้งตัวทันที

เขาไม่อ่านหนังสือต่อแล้ว ถอดรองเท้าปีนขึ้นเตียงทันที

เขานอนแผ่หมดสภาพอยู่บนเตียง ลั่วจืออวิ้นยังพอดูดีกว่าหน่อย แต่ก็โดนโจมตีทางจิตใจอย่างหนักหน่วงไม่แพ้กัน

แต่พอเห็นเฉินเฉิงหยิบวิชาเวินปิ้งออกมาเปิดพลิกดูคร่าว ๆ รอบหนึ่งแล้วเก็บกลับเข้าชั้นหนังสือ เขาก็แทบจะถอดใจตามไปด้วย

"พี่ แล้วนี่ทำไมอีกล่ะครับ"

"เคยเรียนแล้ว เล่มนี้แทบไม่มีอะไรต่างจากที่ผมเคยเรียนเลย

ก็เลยไม่ต้องอ่านแล้ว"

ลั่วจืออวิ้นรู้สึกมึนหัวตึบขึ้นมาทันที

เขาไม่คุยกับเฉินเฉิงแล้ว หลบไปนั่งเฉาอยู่ข้าง ๆ คนเดียว

วิชาแพทย์คุณเก่ง พวกเราจะไม่ว่าอะไรเลย แต่ความสามารถในการเรียนรู้ของคุณมันจะไม่เหนือมนุษย์เกินไปหน่อยเหรอ

กะจะไม่ให้คนอื่นมีที่ยืนเลยใช่ไหม

คนแบบนี้โผล่มาที่นี่ได้ยังไง คุณควรจะไปอยู่มหาลัยระดับ 985 ไม่ใช่เหรอ

เห็นได้ชัดว่าพวกเขายังตระหนักถึงความน่าสะพรึงกลัวของเฉินเฉิงไม่หมด

แต่เฉินเฉิงไม่ยอมปล่อยให้พวกเขานอนหมดอาลัยตายอยาก "พวกคุณพูดเองว่าจะเรียนตามตารางเวลาของฮุ่ยหมินถัง ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาพักผ่อนเลยนะ

ลุกขึ้นมาดูวิดีโอต่อเถอะ มีตรงไหนไม่เข้าใจก็มาถามผม"

"คุณอย่าเพิ่งพูดเลย ปล่อยผมตายเถอะ

เป็นคนเหมือนกันแท้ ๆ ทำไมถึงต่างกันขนาดนี้ คุณมันลูกบ้านอื่นตัวจริงเสียงจริงชัด ๆ"

แม้ปากหยางเทาจะบ่นแบบนั้น แต่ร่างกายก็ยังยอมปีนลงมาจากเตียงแต่โดยดี

จากนั้นก็เปิดวิดีโอการสอนดูต่อเงียบ ๆ

ไม่นานก็ถึงเวลาเรียนช่วงบ่าย คราวนี้เฉินเฉิงไม่ได้หลับตาพักสายตาอีกเลย

เพราะวิชาช่วงบ่ายเป็นวิชาทั่วไปนอกสาขาวิชาชีพ ซึ่งเขายังไม่เคยอ่านมาก่อน

ซึ่งต่างจากหลายสาขาวิชา การเรียนหมอแทบไม่ต่างจากตอนเรียนมัธยมปลาย ตารางเรียนแทบจะเต็มเอี๊ยดทุกวัน

คำพูดของอาจารย์มัธยมปลายที่ว่า 'เข้ามหาลัยแล้วจะสบายขึ้น' ใช้ไม่ได้กับสายการแพทย์

หลังเรียนคาบบ่ายเสร็จทั้งช่วง แม้แต่เฉินเฉิงก็ยังรู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้าง

เพราะเขาไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้เลย ฟังแล้วจึงชวนง่วงงุนอย่างยิ่ง

อีกสามคนก็มีสภาพไม่ต่างกัน อาศัยความเคารพต่ออาจารย์และความเคารพต่อหน่วยกิต การฝืนไม่หลับก็นับเป็นขีดจำกัดสูงสุดของพวกเขาแล้ว

เพราะวิชาเหล่านี้จะตั้งใจเรียนหรือไม่ก็ไม่สำคัญ ขอแค่ท่องจำให้ได้ก่อนสอบก็พอ

บางวิชายังเป็นข้อสอบแบบเปิดตำรา ขอแค่คุ้นเคยกับเนื้อหาก็เพียงพอแล้ว

ในที่สุดเสียงกริ่งหมดคาบก็ดังขึ้น ดวงตาของทั้งสี่คนพลันเป็นประกายพร้อมกัน

พวกเขาหยิบหนังสือแล้วเดินตามหลังอาจารย์ออกจากห้องเรียนทันที

"กลับไปเก็บหนังสือก่อนหรือจะไปกินข้าวก่อนดี" หยางเทาลูบท้องที่กำลังร้องจ๊อก ๆ พลางถาม

"ท้องนายประท้วงขนาดนั้นแล้วไม่ใช่เหรอ แน่นอนว่าต้องไปกินข้าวก่อนสิ"

ตอนที่พวกเขาไปถึงโรงอาหาร คนก็เริ่มเยอะแล้ว เพราะในมหาวิทยาลัยก็มีนักศึกษาคณะที่ไม่ใช่สายการแพทย์ด้วยเช่นกัน

อย่างเช่นพวกเชอฉือ คาบสุดท้ายของพวกเขาไม่มีเรียน

ด้วยความกลัวว่าจะคลาดกับเฉินเฉิง พวกเขาจึงมารอที่โรงอาหารตั้งแต่เลิกเรียน

พวกเขาแยกกันเฝ้าคนละประตู ดังนั้นพอพวกเฉินเฉิงมาถึงโรงอาหารจึงถูกจับสังเกตได้ทันที

เมื่อเห็นพวกเฉินเฉิงนั่งลงแล้ว พวกเขาก็เตรียมตัวเริ่มลงมือ

เชอฉือเดินไปตักไข่ผัดมะเขือเทศจานใหญ่มาหนึ่งจาน จุดประสงค์ชัดเจนอย่างยิ่ง

เขาถือถาดอาหารเดินตรงไปยังทิศทางที่พวกเฉินเฉิงนั่งอยู่

เพียงแต่เขาไม่ได้สังเกตว่า บนเส้นทางที่ต้องเดินผ่านไปยังโต๊ะของพวกเฉินเฉิงนั้น...

มีนักศึกษาหญิงสวมหมวกแก๊ปคนหนึ่งกำลังจ้องเขาเขม็ง

ในตอนนั้นความสนใจทั้งหมดของเชอฉือพุ่งไปที่ตัวเฉินเฉิง และในจังหวะที่เชอฉือกำลังเดินผ่านข้างตัวหญิงสาวนั่นเอง

หญิงสาวก็แกล้งทำเป็นเหยียดขาออกไปอย่างไม่ตั้งใจ

ทันใดนั้นก็ได้ยินเพียงเสียงเนื้อกระทบกับพื้นอย่างแรงดังขึ้น

แน่นอนว่าดังมาพร้อมกับเสียงร้องโอดโอยในเวลาเดียวกัน

"โอ๊ย เชี่ยเอ๊ย"

หญิงสาวชักเท้ากลับอย่างรวดเร็วและทำสีหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินไปข้างตัวเชอฉือ "อุ๊ย เพื่อนคะ คุณเป็นอะไรไหมคะ

ทำไมถึงไม่ระวังตัวขนาดนี้นะ ทางกว้างขนาดนี้คุณยังสะดุดล้มเองได้เหรอคะ"

พอเชอฉือได้ยินน้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวลของหญิงสาว โทสะที่พลุ่งพล่านอยู่เดิมก็พลันสงบลงในพริบตา

เขากระตุกมุมปากแล้วเอ่ยอย่างเก้อเขิน "ไม่เป็นไรครับ ผมไม่เป็นไร

ขอบคุณนะครับเพื่อน"

จากนั้นก็พยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น

เมื่อมองดูเชอฉือที่ศีรษะและใบหน้าเต็มไปด้วยไข่ผัดมะเขือเทศ หญิงสาวก็พยายามเม้มริมฝีปากแน่น กลัวเหลือเกินว่าจะเผลอหัวเราะออกมาให้เชอฉือได้ยิน

ภาพฉากนี้ย่อมตกอยู่ในสายตาของเฉินเฉิงเช่นกัน

เพียงมองแวบเดียว เขาก็จำได้ว่าหญิงสาวที่สวมหมวกแก๊ปและหน้ากากอนามัยคนนั้นคือหวังเยี่ยนฉี

ส่วนเชอฉือที่มีไข่ผัดมะเขือเทศเลอะเต็มหน้านั้น เฉินเฉิงต้องเพ่งมองอยู่หลายรอบถึงจะจำได้

และเมื่อสายตาของเฉินเฉิงมองมา เชอฉือก็หันไปมองโดยสัญชาตญาณเช่นกัน

สายตาทั้งสองประสานกัน เฉินเฉิงมองเห็นเปลวไฟแห่งความโกรธแค้นในดวงตาของเชอฉือ

จากนั้นเฉินเฉิงก็เลื่อนสายตาลงไปมองถาดอาหารบนพื้น

เห็นบนนั้นยังมีน้ำแกงมะเขือเทศกับข้าวสวยตกค้างอยู่เล็กน้อย

พอหันกลับมาดูสภาพของเชอฉือในตอนนี้

เฉินเฉิงก็เข้าใจทันที หากไม่ใช่เพราะหวังเยี่ยนฉีแล้วละก็ ถาดใบนี้คงคว่ำลงบนหัวของเขาไปแล้วแน่ ๆ

ตอนนี้เชอฉือเริ่มได้สติกลับมา มือหนึ่งก็คอยปัดเศษอาหารที่เปรอะเปื้อนบนศีรษะและลำตัว

อีกทางหนึ่งก็หันมองซ้ายขวาเพื่อหาตัวการที่ขัดขาเขา

หลังจากกวาดตามองบนพื้นรอบหนึ่ง ก็พบว่าไม่มีสิ่งของอะไรที่จะทำให้คนสะดุดล้มได้เลย

จากนั้นเขาก็ย้อนนึกถึงความรู้สึกตอนที่สะดุดล้ม

พบว่าน่าจะเป็นขาคนข้างหนึ่ง

แต่พอมองดูแล้ว กลับพบว่าคนที่น่าจะขัดขาเขามากที่สุดดันเป็นหญิงสาวที่เดินเข้ามาถามไถ่เขาด้วยความเป็นห่วง

เพราะขาของคนอื่นไม่มีทางยาวขนาดนั้นแน่

แววตาที่เขามองไปยังหวังเยี่ยนฉีพลันเย็นชาลง นี่ตัวเขาเพิ่งจะเอ่ยขอบคุณเธอไปเนี่ยนะ

เชอฉือเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เธอเป็นคนขัดขาฉันใช่ไหม"

หวังเยี่ยนฉีถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความหวาดกลัวภายใต้สายตาอันเย็นชาของเชอฉือ

แววตาของเธอกระพริบถี่ไม่กล้าสบสายตากับเชอฉือ

ท่าทางดูน่าสงสารจับใจอย่างยิ่ง

เธอตอบกลับด้วยเสียงสั่นเครือ "มะ ไม่ใช่ฉันนะคะ

ฉันจะขัดขาคุณไปทำไมกัน"

ทั้งน้ำเสียงและท่าทางในประโยคนี้ของหวังเยี่ยนฉี ทำให้พวกนักศึกษาชายที่นั่งกินข้าวอยู่โต๊ะข้าง ๆ นั่งไม่ติดทันที

สัญชาตญาณการปกป้องพลันพุ่งสูงขึ้น ชายร่างยักษ์คนหนึ่งลุกขึ้นยืนแล้วตะคอกใส่เชอฉือทันที "ฉันว่านายนี่มันยังไงกันฮะ

นักศึกษาหญิงคนนี้เห็นนายล้ม ก็มีน้ำใจอุตส่าห์เข้ามาจะช่วยพยุง

พอนายลุกขึ้นมาได้ก็หาว่าเขาขัดขา นี่มันคำพูดของคนหรือเปล่าวะ"

เชอฉือได้ยินคำพูดนี้เข้าก็แทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห

"ทำไม ฉันว่านายแล้วยังไม่ยอมรับอีกเหรอ ตัวเองเดินไม่ระวังแล้วจะไปโทษใคร" ชายร่างยักษ์พูดพลางเดินตรงเข้าไปหาเชอฉือ

เชอฉือพยักหน้าด้วยความเคียดแค้น

"ดี ดีมาก พวกนายดีมากจริง ๆ"

เขายังยกนิ้วขึ้นชี้หน้าหวังเยี่ยนฉีอีกด้วย