ตอนที่ 58 หาเรื่อง

ลั่วจืออวิ้นเองก็ถามอย่างแปลกใจ "นั่นสิ หรือนายรู้สึกว่าพวกเธอไม่ตรงสเปก?"

แววตาของหยางเทาฉายแววรู้แจ้ง "ฉันยึดหลักการที่ว่า กระต่ายไม่กินหญ้าข้างรังโว้ย"

ทั้งสามคนพร้อมใจกันแคะหู พลางสงสัยว่าตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า "อะไรของนายวะ"

หยางเทาอธิบายให้ทั้งสามคนฟังอย่างจริงจัง "พวกนายลองคิดดูนะ ถ้าเป็นคนห้องเดียวกัน ถึงเวลาเลิกกันไปจะทำยังไงล่ะ

จะหลบหน้าก็ไม่ได้ ต้องมาเจอกันทุกวันตอนเข้าเรียน น่าอึดอัดตายชัก"

ลั่วจืออวิ้นถาม "แค่เพราะเรื่องนี้น่ะนะ"

"มันก็มีเหตุผลอื่นอีกสิ อยู่ห้องเดียวกัน นายก็ต้องช่วยเธอทำการบ้านใช่ไหมล่ะ

แถมยังแทบไม่มีพื้นที่ส่วนตัวเลยด้วยซ้ำจริงไหม

โอ๊ย ช่างเถอะ สรุปคือเรื่องยุ่งยากมันเยอะเกินไป"

ลั่วจืออวิ้นพูดอย่างพูดไม่ออก "พี่ชาย ตอนนี้พวกเราเรียนมหาวิทยาลัยนะ ไม่ใช่มัธยมปลาย

ถ้านายจะคบคนห้องเดียวกัน มันมีตรงไหนไม่ดีกัน

ตารางเรียนก็เหมือนกัน จะนัดไปเที่ยวข้างนอกก็จัดเวลาง่าย

ที่สำคัญที่สุดคืออยู่ห้องเดียวกันได้เจอกันทุกวัน โอกาสทำคะแนนชนะใจก็ง่ายขึ้นไม่ใช่เหรอ"

"เออแฮะ" หยางเทาได้ยินคำพูดของลั่วจืออวิ้นแล้วถึงกับชะงักไปนิดหนึ่ง

เมื่อเห็นหยางเทาเริ่มคิดตาม ลั่วจืออวิ้นก็ยิ้มพลางถาม "ที่ฉันพูดมันมีเหตุผลไหมล่ะ"

"รู้สึกว่ามีเหตุผลอยู่นะ"

ลั่วจืออวิ้นเกิดความสนใจขึ้นมาทันที "งั้นก็ว่ามาสิ นายเล็งใครไว้ล่ะ

พวกเราจะได้ช่วยเป็นที่ปรึกษาให้"

หยางเทาลูบคางพลางพูด "ฉันเล็งดาวมหา'ลัยเผยไว้น่ะ นายช่วยวิเคราะห์ให้หน่อยสิ"

"อืม คนนี้ออกจะยากไปหน่อยแฮะ เธอเย็นชาเกินไป นานขนาดนี้ยังไม่เคยคุยกันเกินสองประโยคเลย"

เมื่อได้ยินทั้งสองคนคุยกัน เฉินเฉิงก็นึกขึ้นมาได้ว่าตนยังไม่ได้ขอโทษเผยเจียลั่ว

และแน่นอนว่ายังหาจังหวะที่อีกฝ่ายอยู่คนเดียวไม่ได้ด้วย

ขณะที่เฉินเฉิงกำลังคิดว่าจะหาโอกาสขอโทษเผยเจียลั่วอย่างไร ก็เห็นสี่สาวจากห้องพักของเผยเจียลั่วเดินเข้ามาใกล้พวกตน

หลี่เมิ่งเฉิงยกนิ้วโป้งให้หยางเทา "ถึงเมื่อเช้าจะได้ยินที่หัวหน้าห้องคุยกับพวกนาย

และรู้ว่าคนที่ต้องประลองฝีมือจริง ๆ คือเฉินเฉิง

แต่ตอนนี้ทั้งมหาวิทยาลัยต่างลือกันเรื่องของนายทั้งนั้นเลยนะ

แถมประโยคที่นายโพสต์ตอบกลับไปยังแมนสุด ๆ อีกด้วยค่ะ"

คำชมของหลี่เมิ่งเฉิงทำให้หยางเทาเริ่มยืดอกขึ้นมาทันที "ไม่ใช่แค่พี่เฉินไปคนเดียวหรอกครับ ผมเองก็จะไปเป็นเพื่อนเขาด้วย

เพราะงั้นคิดเสียว่าผมเป็นคนไปเองก็ไม่ต่างกันหรอกครับ"

คำพูดของหยางเทาทำให้สาว ๆ อีกสามคนยกเว้นเผยเจียลั่วถึงกับตกตะลึง

จั่วเสี่ยวซวงถามขึ้น "หยางเทา นายพูดจริงเหรอ"

หยางเทาตอบอย่างภาคภูมิใจ "แน่นอน ลูกผู้ชายพูดคำไหนคำนั้นอยู่แล้ว"

"นายไม่กลัวเหรอ"

"มีอะไรน่ากลัวกัน สำหรับแพทย์แผนจีนแล้วโรคระบาดนี้ไม่ใช่โรคที่รักษาไม่หายสักหน่อย"

"แต่มันทำให้คนตายได้จริง ๆ นะ"

"ไม่เป็นไรหรอก พี่เฉินก็ไปด้วยไม่ใช่เหรอ"

ในใจของสาว ๆ ต่างผุดคำถามขึ้นมาพร้อมกัน ฝีมือของเฉินเฉิงพวกเรารู้ดี แต่นายมันระดับไหนกันล่ะ

นายมีฝีมือระดับที่วางใจได้ขนาดนั้นด้วยเหรอ

ทว่าคำถามนี้ย่อมไม่เหมาะที่จะพูดออกไปตรง ๆ

จั่วเสี่ยวซวงกับหลี่เมิ่งเฉิงจึงพร้อมใจกันยกนิ้วโป้งให้หยางเทาอีกครั้ง

"ลูกผู้ชายตัวจริง"

ระหว่างที่ทุกคนกำลังคุยกัน สายตาของเผยเจียลั่วกลับจับจ้องอยู่ที่เฉินเฉิงตลอดเวลา

ซึ่งคนที่คอยจับตามองเผยเจียลั่วอยู่ห่าง ๆ ต่างก็สังเกตเห็นสถานการณ์นี้

ในโรงอาหารรวมเช่นนี้ การปรากฏตัวของสาวงามระดับท็อปย่อมดึงดูดความสนใจของผู้คนไม่น้อยอยู่แล้ว

และในบรรดาคนเหล่านั้นก็มีหลายคนที่คิดจะตามจีบเผยเจียลั่ว

พอเห็นท่าทีของเผยเจียลั่วเช่นนี้ คนพวกนั้นจึงพากันจัดให้เฉินเฉิงกลายเป็นศัตรูหัวใจอันดับหนึ่งทันที

โชคดีที่สาว ๆ ทั้งสี่คนเหมือนจะแค่ตั้งใจแวะมาเอ่ยปากชมหยางเทาเท่านั้น

พอชมเสร็จ พวกเธอก็เดินจากไปทันที

ครั้นพวกเธอเดินพ้นไป เฉินเฉิงจึงรู้สึกว่าความร้อนวูบวาบแปลก ๆ ที่แผ่นหลังของตนค่อย ๆ มลายหายไป

แต่เฉินเฉิงก็ไม่อยากนั่งอยู่อีกต่อไป จึงเอ่ยปากขึ้น "ไปกันเถอะ พวกเราก็กลับกันได้แล้วมั้ง"

หยางเทามองเฉินเฉิงอย่างงงงวย "ฉันยังกินไม่เสร็จเลยนะ"

ลั่วจืออวิ้นหัวเราะแปลก ๆ "ก็เมื่อกี้มัวแต่คุยไม่ยอมกินเอง พวกฉันกินเสร็จหมดแล้ว ถ้างั้นนายก็นั่งกินคนเดียวอยู่ที่นี่แล้วกัน"

"ฉันก็แค่...

เอาเถอะ ไม่กินแล้วก็ได้ ยังไงก็อิ่มเกือบหมดแล้ว"

รอจนทั้งสี่คนเดินพ้นออกมาจากโรงอาหาร เฉินเฉิงถึงได้รู้สึกโล่งใจอย่างแท้จริง

ทว่าลั่วจืออวิ้นกลับเอื้อมแขนไปกอดคอเขาไว้ พลางหันไปพูดกับหยางเทา "เทพธิดาเผยน่ะนายเลิกคิดไปได้เลย

เธอไม่ใช่ผู้หญิงบูชาเงิน แต่ชอบคนหนุ่มผู้มีความมุ่งมั่นและพรสวรรค์ล้นเหลืออย่างพี่เฉินต่างหาก"

เฉินเฉิงเหวอไป "ทำไมวกมาเข้าตัวผมอีกแล้วเนี่ย"

ลั่วจืออวิ้นพูดอย่างเหนื่อยใจ "พี่เฉินพูดแบบนี้ก็ไม่สนุกสิ อย่าบอกนะว่าไม่รู้ตัว เมื่อกี้สายตาของเทพธิดาเผยแทบไม่ละไปจากตัวพี่เลยนะ"

เฉินเฉิงย่อมสังเกตเห็นอยู่แล้ว เพียงแต่เขาคิดว่าเผยเจียลั่วน่าจะยังโกรธเรื่องเมื่อวานอยู่มากกว่า

เฉินเฉิงกำลังจะอธิบายว่าสายตาของเผยเจียลั่วอาจไม่ได้หมายถึงความชอบพอ

ทันใดนั้นตรงหน้าก็มีหนุ่มหล่อสไตล์เกาหลีหลายคนปรากฏตัวขึ้น ขวางทางเดินของทั้งสี่คนเอาไว้

หนึ่งในนั้นเอ่ยปากขึ้น "ไอ้หนู แกมีความสัมพันธ์อะไรกับเผยเจียลั่ว"

เฉินเฉิงขมวดคิ้วถามกลับ "แล้วคุณเป็นอะไรกับเธอล่ะ"

หนุ่มหล่อคนนั้นตอบอย่างรำคาญ "เรื่องนี้แกไม่ต้องยุ่ง ตอนนี้ฉันเป็นคนถามแก"

"คนตามจีบงั้นเหรอ

วิธีการของคุณมันเด็กน้อยไปหน่อยไหม"

คำพูดของเฉินเฉิงทำเอาค่าความโกรธของหนุ่มหล่อเริ่มพุ่งสูงขึ้น

"ไอ้หนู ฉันไม่สนหรอกนะว่าแกมีความสัมพันธ์อะไรกับเผยเจียลั่ว แต่ขอเตือนให้รู้ความไว้หน่อย

ทางที่ดีอยู่ห่างจากเธอไว้ซะ"

เฉินเฉิง หยางเทา และลั่วจืออวิ้นสบตากัน

ทั้งสี่คนหัวเราะออกมาทันที หยางเทาเปลี่ยนสีหน้าเป็นความกร่างกวนประสาทเฉพาะตัวของพวกลูกคนรวย "ทำไม ถ้าพวกฉันไม่อยู่ห่าง ๆ นายจะต่อยพวกฉันหรือไง"

จากนั้นหยางเทาก็ชี้หน้าตัวเองพลางพูดด้วยท่าทางชวนหาเรื่องอย่างยิ่ง "มาสิ ต่อยตรงนี้เลย"

พูดจบก็ยังยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีก

ตอนนี้ใบหน้าของหนุ่มหล่อสลับเขียวสลับแดงด้วยความเดือดดาล

กำปั้นบีบแน่นจนกระดูกลั่นกร๊อบแกร๊บ

แต่ผ่านไปร่วมสิบวินาที เขาก็ไม่ได้ยื่นมือไปแตะต้องหยางเทาแม้แต่น้อย

หยางเทาแค่นหัวเราะ "เหอะ ถ้าใจไม่ถึงก็อย่ามาแหกปากเห่าไร้สาระ"

ตอนนี้เฉินเฉิงจึงเอ่ยปาก "หยางเทา ช่างเถอะ พวกเราไปกันเถอะ"

"อืม" หยางเทาขานรับเฉินเฉิง จากนั้นก็ยังหันไปเย้ยหยันหนุ่มหล่อคนนั้นอีกหนึ่งประโยค

"ไม่มีน้ำยาก็อย่ามาทำเก๋า"

พูดจบทั้งสี่คนก็เดินอ้อมอีกฝ่ายจากไป

หยางเทาหัวเราะพลางพูดกับทุกคน "ก็แค่เมื่อกี้ไอ้หมอนั่นไม่กล้าลงมือ ถ้ามันกล้าลงมือล่ะก็ วันนี้ป๋าไม่รีดเลือดมันจนหมดตัว ป๋าจะยอมใช้นามสกุลเดียวกับมันเลย"

เฉินเฉิงเองก็พูดไม่ออก นี่มันไอ้งั่งดูซีรีส์จนเพี้ยนมาจากไหนกัน

คิดว่าความเป็นจริงมันเหมือนในซีรีส์หรือไง

"อย่าไปสนใจเลย ก็แค่คนดูทีวีจนสมองกลับ"

และหลังจากกลุ่มของเฉินเฉิงเดินจากไป นอกจากคนที่เพิ่งพูดเมื่อครู่แล้ว หนุ่มหล่อคนอื่นต่างก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

นี่มันไม่เหมือนกับที่พวกเขาคาดคิดไว้สักเท่าไร

หนึ่งในนั้นพูดกับชายที่เพิ่งพูดเมื่อครู่ "เชอฉือ แบบนี้เป้าหมายไม่สำเร็จนะ

พี่ซุนสั่งให้พวกเรามาสืบให้ชัดเจนนะว่าไอ้หมอนั่นกับพี่สะใภ้เผยเป็นอะไรกัน

แล้วก็ที่มาที่ไปของไอ้หมอนั่นด้วย

อย่างน้อยที่สุดก็ต้องยั่วโมโหให้มันมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับพวกเรา"

เชอฉือเหลือบมองคนพูด "ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าไอ้คนที่ชื่อหยางเทานั่นจะโผล่พรวดพราดเข้ามาท้าให้ฉันต่อยมัน

คำพูดยั่วยุไอ้หมอนั่นฉันยังไม่ทันได้พูดออกไป ก็โดนยั่วกลับมาซะก่อน

แกจะให้ฉันทำยังไงล่ะ ให้ซัดมันสักหมัดจริง ๆ หรือไง

ท่ามกลางสายตาคนเยอะแยะขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าต้องโดนลงโทษทางวินัยฟรี ๆ หรอกเหรอ"

อีกคนหนึ่งเอ่ยขึ้น "ช่างเถอะ ตอนนี้พูดเรื่องพวกนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์

แล้วเรื่องที่พี่ซุนสั่งมาจะเอายังไงต่อ"

เชอฉือทำหน้าเซ็งจัด "ตอนเย็นพวกมันต้องมากินข้าวเย็นแน่ ถึงตอนนั้นค่อยมาดักรอ

ในเมื่อใช้คำพูดไม่ได้ผล งั้นก็จงใจหาเรื่องเลย

ซื้อข้าวสักจานแล้วคว่ำใส่หัวมันไปเลย ฉันไม่เชื่อหรอกว่ามันจะยังไม่เดือด"