ตอนที่ 57 คุณหลับตาต่อไปเถอะ

หลังเลิกเรียน ตวนมู่ซูก็ยังคงกวักมือเรียกเฉินเฉิงอยู่ดี

เมื่อเห็นเฉินเฉิงเดินตามมา เขาก็เดินนำออกไปนอกห้องเรียน

จนกระทั่งมาถึงมุมปลอดคนอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง

"ศาสตราจารย์เรียกผมมีอะไรหรือครับ"

"เฉินเฉิง เธอว่าแบบนี้ดีไหม

อืม... คาบนี้เธอเลือกที่จะไม่มาเรียนก็ได้นะ ฉันจะไม่เช็กว่าเธอขาดเรียน แถมจะให้คะแนนการเข้าเรียนเต็มด้วย เธอคิดว่ายังไง"

เฉินเฉิงถามด้วยความสงสัย "ศาสตราจารย์ครับ ตอนเรียนผมก็หลับตาแล้วนะ การไม่ให้ผมเข้าเรียนนี่มันเกินไปหน่อยหรือเปล่าครับ"

ตวนมู่ซูรีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน "เนื้อหาพื้นฐานพวกนี้เธอต้องเคยเรียนมาหมดแล้วแน่ๆ ถึงมานั่งเรียนก็มีแค่นี้ มันไม่มีความจำเป็นเลยสักนิดไม่ใช่เหรอ"

เฉินเฉิงพูดอย่างจริงจัง "ศาสตราจารย์ครับ ยิ่งเป็นเรื่องพื้นฐาน ก็ยิ่งต้องทบทวนให้บ่อยครับ"

ตวนมู่ซูเกาหัวอย่างจนปัญญา เขาอยากจะพูดออกไปเหลือเกินว่าเธอรบกวนฉัน การที่มีเธออยู่ในห้องเรียนทำให้ฉันกดดันมากนะ

ทว่ากลั้นใจอยู่นานก็ยังพูดไม่ออก จึงได้แต่เสนออีกทางเลือกหนึ่ง "ถ้าอย่างนั้นเอาแบบนี้ เวลาเรียนเธอช่วยหลับตาตลอดทั้งคาบเลยได้ไหม

อย่าเดี๋ยวหลับตาเดี๋ยวลืมตาเลย พอเธอลืมตาขึ้นมาทีไร ฉันก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังสอนอะไรผิดไปทุกที"

เฉินเฉิงพลันเข้าใจได้ทันที แววตาเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกผิด "ศาสตราจารย์ครับ ที่ผมลืมตาก็เพื่อจะพลิกเปิดหนังสือ ไม่ได้หมายความว่าท่านสอนผิดเลยนะครับ

ต่อไปผมลืมตาตลอดทั้งคาบเลยดีไหมครับ"

ตวนมู่ซูรีบตอบกลับ "อย่าเลย เธอหลับตาไปนั่นแหละดีแล้ว ขืนเธอลืมตาขึ้นมาฉันยิ่งกดดันหนักกว่าเดิม"

เฉินเฉิงถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่อ้าปากค้าง

สุดท้ายก็พยักหน้ารับภายใต้สายตาคาดหวังของตวนมู่ซู

เมื่อเห็นตวนมู่ซูเดินจากไปด้วยฝีเท้าที่เบาหวิวคลายกังวลขึ้นมากหลังจากที่ตนตอบตกลง เฉินเฉิงก็ส่ายหน้าอย่างจนใจเล็กน้อย

ตอนเที่ยงที่เฉินเฉิงเดินตามเพื่อนร่วมห้องไปกินข้าวที่โรงอาหาร ตลอดทางมีแต่คนพูดถึงศึกประลองความกล้าหาญระหว่างนักศึกษาคณะการแพทย์แผนจีนกับคณะแพทยศาสตร์คลินิก

เรื่องราวค่อยๆ ลุกลามบานปลายจนกระทั่งรู้กันไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัย

หยางเทาได้รับแรงสนับสนุนอย่างท่วมท้นจากนักศึกษาคณะการแพทย์แผนจีนแทบจะทุกชั้นปี

เพราะอย่างไรเสียนักศึกษาคณะการแพทย์แผนจีนต่างก็รู้สึกว่าทางคณะแพทยศาสตร์คลินิกรังแกกันเกินไปแล้ว

หลายคนมองว่า หากคณะแพทยศาสตร์คลินิกแพ้ แค่ลบโพสต์แล้วออกมาขอโทษนั้นยังไม่สาสมพอ

ต้องเพิ่มเงื่อนไขให้ยอมรับด้วยว่าการแพทย์สมัยใหม่ของพวกเขาสู้การแพทย์แผนโบราณไม่ได้

เพราะนั่นคือสิ่งที่หยางเทาจะต้องชดใช้หากเป็นฝ่ายแพ้

เดิมพันของทั้งสองฝ่ายจะมาเหลื่อมล้ำกันขนาดนี้ไม่ได้

แต่นี่ก็เป็นเพียงความคิดฝ่ายเดียวของคณะการแพทย์แผนจีนอย่างเห็นได้ชัด เพราะอีกฝ่ายไม่แม้แต่จะสนใจข้อเรียกร้องนี้ด้วยซ้ำ

ในฐานะคู่เดิมพัน ชื่อของหยางเทากับเหลิ่งหยางอวี่จึงกลายเป็นจุดสนใจที่ถูกพูดถึงอย่างร้อนแรงไปทั่วมหาวิทยาลัยในพริบตา

รูปถ่ายและข้อมูลของทั้งสองคนถูกเปิดเผยออกมา เฉินเฉิงก้มมองรูปถ่ายของเหลิ่งหยางอวี่ในโทรศัพท์มือถือ

โหนกแก้มทั้งสองข้างใหญ่ จมูกเล็กแบนไร้เนื้อ

ตามตำราโหงวเฮ้งระบุไว้ว่า โหงวเฮ้งลักษณะนี้เกิดมาเป็นคนทรยศหักหลัง ชอบยุแยงตะแคงรั่วสร้างความแตกแยก

เฉินเฉิงถอนหายใจออกมาเบาๆ หากเห็นรูปนี้ตั้งแต่แรก เขาอาจจะไม่โมโหเดือดดาลถึงขนาดนั้น

คนพาลเจ้าเล่ห์พรรค์นี้ ไม่คู่ควรให้เขาต้องเปลืองอารมณ์โมโหด้วยเลย

แต่ในเมื่อตอนนี้รับคำท้าไปแล้ว และคนทั้งมหาวิทยาลัยต่างก็รู้เรื่องกันหมด เขาก็ไม่อาจกลับคำได้อีก

ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะรู้สึกว่ามันไร้สาระเกินจำเป็นไปแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น การจะหาโรงพยาบาลสักแห่งในปักกิ่งที่ยอมให้เขาเข้าไปในเขตผู้ป่วยหนักโรคระบาดติดเชื้อโดยไม่สวมหน้ากากอนามัยและไม่สวมชุดป้องกัน

เห็นทีคงต้องรบกวนคุณปู่ของซือเหนียงแล้ว

คงมีเพียงท่านผู้เฒ่าที่เป็นถึงระดับปรมาจารย์เท่านั้นที่จะมีบารมีมากพอขนาดนี้

จากนั้นเฉินเฉิงก็เลื่อนดูข้อมูลรายละเอียดด้านล่าง

เหลิ่งหยางอวี่

นักศึกษาชั้นปีที่สอง สาขาวิชาแพทยศาสตร์คลินิก

ผลการเรียนติดอันดับที่สองของชั้นปีในสาขาวิชา

อีกทั้งฐานะทางบ้านยังมั่งคั่งร่ำรวย ที่บ้านยังมีนักวิชาการด้านการพัฒนาเศรษฐกิจอยู่อีกคนหนึ่ง

ข้อมูลค่อนข้างกระชับเรียบง่าย ทว่าเฉินเฉิงกลับมองเห็นเหตุผลที่อีกฝ่ายทำเช่นนี้

เพราะมหาวิทยาลัยของพวกเขามีวิทยาลัยนานาชาติตั้งอยู่ด้วย

ตั้งอยู่ตรงข้ามอีกฝั่งของสะพาน และนักศึกษาของวิทยาลัยนานาชาติส่วนใหญ่ก็ล้วนเป็นนักศึกษาต่างชาติ

เงื่อนไขทุกอย่างครบครัน การที่อีกฝ่ายจงใจใส่ร้ายป้ายสีแพทย์แผนจีนเช่นนี้ จึงนับว่าสมเหตุสมผลตามตรรกะของคนแบบนั้น

สำหรับคนประเภทนี้ แน่นอนว่าเฉินเฉิงย่อมไม่มีความเห็นใจใดๆ คนพวกนี้ล้วนเป็นพวกเนรคุณลืมรากเหง้าบรรพบุรุษ

การทำให้เสียหน้าอับอายขายขี้หน้าก็นับเป็นการลงโทษที่เบาที่สุดแล้ว

ทว่าพอเฉินเฉิงเลื่อนหน้าจอลงมาด้านล่างแล้วเห็นรูปถ่ายของหยางเทา เขาก็ถึงกับหัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออกขึ้นมาทันที

เพราะคนที่ต้องไปประลองคือเขาแท้ๆ แต่ตอนนี้คนที่อยู่บนกระทู้กลับกลายเป็นหยางเทาไปเสียได้

พอปิดโทรศัพท์ เฉินเฉิงก็รู้สึกแปลกใจที่เรื่องราวบานปลายใหญ่โตถึงขนาดนี้แล้ว

แต่อาจารย์และผู้บริหารของมหาวิทยาลัยกลับไม่มีใครออกมาจัดการเรื่องนี้เลยสักคน

สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ

ทางคณะการแพทย์แผนจีนนั้นเป็นเพราะตวนมู่ซูได้รายงานสถานการณ์ของเขาให้ผู้บริหารคณะทราบแล้ว ทั้งยังชี้แจงว่าถึงเวลาจริงจะเป็นเขาที่ออกไปประลอง

เดิมทีเหล่าผู้บริหารคณะการแพทย์แผนจีนคิดจะห้ามปราม

แต่พอได้ยินตวนมู่ซูบอกว่า เฉินเฉิงสามารถเรียกได้ว่าเป็นแพทย์หัวหน้าแผนกของโรงพยาบาลระดับสามชั้นหนึ่งที่ปลอมตัวมาเป็นนักศึกษาปีสอง

พวกเขาก็แสดงท่าทีว่าจะไม่เข้าไปก้าวก่ายเรื่องนี้อีก

เพราะพวกเขาไม่เชื่อเด็ดขาดว่านักศึกษาของฝั่งตรงข้ามจะเป็นสัตว์ประหลาดระดับนี้ด้วยเหมือนกัน

ส่วนทางคณะแพทยศาสตร์คลินิก สถานการณ์ก็ไม่ต่างกันเท่าใดนัก

เพราะอย่างไรเสียก็เป็นการประลองกันในโรงพยาบาล จึงไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องอะไรที่ควบคุมไม่ได้ขึ้นมา

ประกอบกับยังเหลือเวลาอีกพักใหญ่ พวกเขาจึงไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวเช่นกัน

ส่วนเรื่องความขัดแย้งระหว่างนักศึกษานั้น คณะการแพทย์แผนจีนกับคณะแพทยศาสตร์คลินิกก็ไม่ได้เพิ่งจะเขม่นกันแค่วันสองวันเสียหน่อย

ช่วงบ่ายผ่านไปอย่างราบเรียบ ขณะที่เฉินเฉิงกำลังกินอาหารเย็นอยู่ในโรงอาหาร เขาก็ได้รับสายจากหวังเยี่ยนฉีที่นัดเจอเขาในคืนนี้

พอเฉินเฉิงคุยโทรศัพท์เสร็จ หยางเทาก็รีบเสนอหน้าเข้ามากระแซะถามทันที "พี่เฉิน ดาวมหาลัยหวังนัดพี่อีกแล้วเหรอครับ"

เฉินเฉิงปรายตามองเขาแวบหนึ่งแล้วตอบว่า "ถุงหอมที่ทำเสร็จเมื่อวานยังไม่ได้ให้เธอ เธอเลยมาทวงถุงหอมต่างหาก

ไม่มีคนอื่นด้วย เพราะงั้นนายไม่ต้องคิดเลย ฉันไม่พานายไปด้วยหรอก

อีกอย่างคนในหอพักพวกเธอน่ะฉันยังไม่เคยเห็นหน้าสักคน"

หยางเทาได้ยินเฉินเฉิงพูดดักคอเช่นนั้นก็รีบยิ้มเจื่อนๆ "พี่เฉิน ผมก็แค่ถามไปเรื่อยเฉยๆ ครับ"

เฉินเฉิงฉีกยิ้มกว้าง "ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะว่าหรอกนะ แต่นายเป็นถึงลูกคนรวย นี่ก็อยู่ปีสองแล้วยังซิงอยู่เลย จะไม่ให้คิดเรื่องพวกนี้ทั้งวันได้ยังไงล่ะ"

"เชี่ย!"

"พรวด!"

"พรวด!"

สามเสียงดังขึ้นติดต่อกัน สภาพบนโต๊ะอาหารเละเทะไปในพริบตา

เสียง 'เชี่ย' เป็นเสียงอุทานของหยางเทา

ส่วนเสียงพ่นข้าวพ่นน้ำดัง 'พรวด' สองครั้งนั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามาจากซือหนานกับลั่วจืออวิ้น

หยางเทารีบแก้ตัวพัลวัน "พี่เฉิน คำพูดนี้พี่จะมาพูดซี้ซั้วไม่ได้นะ

ใครบอกพี่กันว่าผมยังซิงอยู่น่ะ"

เฉินเฉิงลดมือที่ยกขึ้นกันเศษอาหารของตัวเองลงอย่างใจเย็น

จากนั้นก็ชี้นิ้วไปที่ดวงตาของตนเอง "มันบอกฉัน"

ลั่วจืออวิ้นรีบถามขึ้นมาทันที "พี่เฉิน อันนี้ต้องดูยังไงเหรอครับ"

พอคำถามของลั่วจืออวิ้นหลุดออกมา ซือหนานก็พลอยจ้องเขม็งมาที่เฉินเฉิงด้วยอีกคน

ทว่าเมื่อเฉินเฉิงเห็นสีหน้าแบบ 'ถ้าพี่พูดออกมาพวกเราตัดขาดความเป็นเพื่อนกันแน่' ของหยางเทาแล้ว เขาก็หัวเราะเบาๆ

"วิธีของฉันอันที่จริงมันไม่แม่นยำเท่าไหร่หรอก ขอแค่เป็นคนที่หยวนหยางเหนียวแน่นคงที่ นายก็ดูไม่ออกแล้ว

พวกคนที่ฝึกกำลังภายในบางคน ต่อให้เสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว เขาก็ยังรักษามันให้มั่นคงได้เหมือนเดิม

เพราะงั้นพวกนายอย่ารู้เลยจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นพอรู้แล้วก็จะเที่ยวไปแอบมองชาวบ้านมั่วซั่ว

ถ้าเผลอไปมองคนทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือเข้า คงได้มีเรื่องชกต่อยกันเพราะประโยค 'มองหน้าหาเรื่องเหรอ' เอาแน่ๆ"

ใบหน้าของทั้งสองคนเต็มไปด้วยความผิดหวัง

แต่พวกเขาก็รู้ว่าเฉินเฉิงเป็นคนอย่างไร จึงไม่ได้คิดจะซักไซ้ต่อ

ทว่าเรื่องของหยางเทานั้นเฉินเฉิงได้พูดออกมาแล้ว

ทั้งสองคนจึงเริ่มหันไปมองเขาด้วยรอยยิ้มพิลึกพิลั่น

สีหน้าของหยางเทาเริ่มเปลี่ยนไป เฉินเฉิงเห็นดังนั้นจึงรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

"ฉันบอกให้นะ ห้องเรามีผู้หญิงสี่คนที่สนิทกันดีอยู่แล้ว นายไม่ไปเฝ้าพวกเธอ จะมาคอยเฝ้าฉันทำไมกัน"