ตอนที่ 56 มนุษย์กับธรรมชาติ

หยางเทาเห็นเฉินเฉิงตอบตกลงอีกฝ่าย ก็ถามอย่างไม่เข้าใจว่า "พี่เฉิน มันกลัวชัด ๆ ถ้าพี่บอกว่าเป็นช่วงวันชาติ มันคงไม่กล้าแน่ ทำไมพี่ถึงต้องยอมให้เป็นช่วงปิดเทอมฤดูหนาวด้วยล่ะครับ"

"เพราะฉันอยากให้เขาได้เปิดหูเปิดตาจริง ๆ ว่าแพทย์แผนจีนคืออะไร"

"เอ่อ..."

พอยืนยันข้อมูลเรียบร้อย เฉินเฉิงก็รู้สึกโล่งสบายไปทั้งตัว

อีกสามคนถึงเพิ่งคิดได้ในตอนนี้

ช่วงปิดเทอมฤดูหนาวปลอดภัยกว่าจริง ๆ

ต่อให้ประลองกัน มหาวิทยาลัยก็คงไม่ลงโทษทางวินัย

ถ้าเป็นช่วงวันชาติ ร้อยทั้งร้อยต้องโดนลงโทษแน่

เพียงแต่รู้สึกว่าอีกฝ่ายได้เปรียบเกินไปอยู่ดี

ลั่วจืออวิ้นถามอย่างกังวลใจในตอนนี้ว่า "พี่เฉิน พี่มั่นใจเหรอครับ

ไม่ใส่หน้ากากอนามัย ไม่ใส่ชุดป้องกัน แบบนี้แทบจะติดเชื้อร้อยเปอร์เซ็นต์เลยนะ"

เฉินเฉิงยิ้มพลางโบกมือ "ติดเชื้อก็ไม่เป็นไร แค่ยาเทียบเดียวก็จบ

สำหรับแพทย์แผนจีนแล้ว เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่ต้องกลัวเลย

อีกอย่าง ฉันเองก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยติดเชื้อมาก่อน

คนที่ต้องกลัวคือเขาต่างหาก ต่อให้เขาจะใส่หน้ากากอนามัยและใส่ชุดป้องกันก็ตาม

การแพทย์สมัยใหม่วิ่งตามหลังไวรัสอยู่เสมอ

ซึ่งต่างจากวิธีจัดการของพวกเราโดยสิ้นเชิง

ในช่วงทศวรรษ 1940 มีการคิดค้นเพนิซิลลินขึ้นมา ทั่วโลกต่างโห่ร้องด้วยความดีใจว่ามนุษยชาติรอดแล้ว

คำพูดเหล่านั้นยังคงก้องอยู่ในหู แต่ตอนนี้เวลาผ่านไปเพียงแค่ครึ่งศตวรรษกว่า ๆ ตำนานของเพนิซิลลินยังอยู่ไหม

ในช่วงแรกของการระบาด มันไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิงเมื่อต้องเผชิญหน้ากับไวรัส

เพราะยาปฏิชีวนะได้ฝึกให้เชื้อไวรัสและแบคทีเรียแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ

ยิ่งนานไป ยาปฏิชีวนะก็ยิ่งไม่ได้ผล

จึงจำเป็นต้องเพิ่มส่วนผสมใหม่ ๆ เข้าไปข้างใน

ไม่อย่างนั้นเวลาเผชิญหน้ากับไวรัส พวกเขาก็ทำได้แค่มองแล้วถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง

ตัวอย่างง่าย ๆ พวกนายน่าจะเคยได้ยินการทดลองเรื่องแมลงสาบ

ใช้ยาพิษฆ่าแมลงสาบ พอขยายพันธุ์ไปถึงรุ่นที่หก แมลงสาบกินยาพิษชนิดเดิมเข้าไปกลับไม่เป็นอะไรเลย

แมลงสาบเป็นสิ่งมีชีวิต มันมีสัญชาตญาณในการเอาชีวิตรอดที่ธรรมชาติติดตัวมาให้

ไวรัสก็เป็นสิ่งมีชีวิตเหมือนกัน มันก็มีสัญชาตญาณแบบนี้เช่นกัน

อาจารย์ของฉันถึงได้พูดอยู่ตลอดว่า วิธีคิดของพวกเขาผิดทาง"

ทั้งสามคนมองหน้ากัน ประโยคนี้ทำไมถึงคุ้นหูขนาดนี้นะ

อาจารย์เป็นแบบไหน ลูกศิษย์ก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ สินะ

ลั่วจืออวิ้นเป็นฝ่ายตอบขึ้นมาก่อน "เพราะงั้นนี่ก็คือมนุษย์กับธรรมชาติ บรรพบุรุษเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างทะลุปรุโปร่งมาตั้งแต่หลายพันปีก่อนแล้ว สิ่งที่มีอยู่ย่อมมีเหตุผลของมัน

เราไม่มีทางทำให้มันสูญพันธุ์ด้วยการฆ่ามันได้ สิ่งที่เราต้องทำก็คือต่างฝ่ายต่างอยู่ ไม่รบกวนกัน อยู่ร่วมกันอย่างนั้นเหรอครับ"

เฉินเฉิงพยักหน้าพลางยิ้ม "นี่แหละคือรากฐานของแพทย์แผนจีน หรือจะพูดว่านี่คือหลักการของคัมภีร์อี้จิงก็ได้"

ตอนนี้ทั้งสามคนไม่ติดใจเรื่องการประลองอีกแล้ว เพราะคำพูดของเฉินเฉิงทำให้พวกเขาเข้าใจกระจ่าง

ไวรัสในตอนนี้ไม่ได้เป็นภัยคุกคามต่อเฉินเฉิงแม้แต่น้อย

ทุกคนจึงปล่อยวางเรื่องนี้ลงได้

แม้พวกเขาจะวางเรื่องนี้ลงชั่วคราว แต่คนที่ให้ความสนใจกับเรื่องนี้กลับมีมากขึ้นเรื่อย ๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น ระหว่างที่พวกเฉินเฉิงออกจากห้องพักและกำลังเดินไปอาคารเรียน

ตามทางมีผู้คนจำนวนมากกำลังพูดคุยถกเถียงเรื่องนี้กันอยู่

แม้แต่เพื่อนร่วมห้องของพวกเขาก็มีคนที่รู้เรื่องนี้แล้ว

จี้ลี่เซวียนในฐานะหัวหน้าห้อง เดินมาหาหยางเทาเพื่อถามถึงข้อเท็จจริงของเรื่องนี้

ส่วนเหตุผลที่ถามหยางเทาก็เพราะว่า หมอนี่ดันลงชื่อตัวเองไว้นั่นเอง

แถมตอนที่จี้ลี่เซวียนมาถาม เขาถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานลงชื่อตัวเองไป

"หยางเทา ฉันถามนายอยู่นะ ทำไมนายถึงได้ใจร้อนวู่วามขนาดนี้

นายรู้ไหมว่าเรื่องนี้หมายความว่ายังไง

นายไม่กลัวตัวเองจะเดือดร้อนหรือไง"

หยางเทาดึงสติกลับมา มองจี้ลี่เซวียนด้วยสีหน้าเหลอหลา "หัวหน้าห้อง ฉันบอกว่าลงชื่อผิดได้ไหมเนี่ย

จริง ๆ แล้วคนที่ต้องประลองกับเขาน่ะคือพี่เฉิงต่างหาก"

หยางเทาพูดพลางชี้นิ้วไปทางเฉินเฉิงที่อยู่ข้าง ๆ

จี้ลี่เซวียนมองหยางเทา แล้วหันไปมองเฉินเฉิง

ความกังวลบนใบหน้าพลันมลายหายไปกว่าครึ่งในทันที

สีหน้ากลายเป็นแบบ 'ค่อยสมเหตุสมผลหน่อย' จนหยางเทาต้องมองค้อนขวับ

จากนั้นก็ได้ยินจี้ลี่เซวียนพูดกับเฉินเฉิงว่า "เฉินเฉิง ฉันรู้ว่าระดับวิชาแพทย์ของนายไม่ใช่สิ่งที่นักศึกษาทั่วไปจะเทียบได้

แล้วคำพูดของอีกฝ่ายก็น่าโมโหจริง ๆ นั่นแหละ"

"แต่นายด่วนสรุปจะประลองแบบนั้นกับอีกฝ่าย มันดูไม่ค่อยเข้าท่าเอาเสียเลยนะ"

เฉินเฉิงยิ้มแล้วตอบว่า "หัวหน้าห้องวางใจได้ครับ ผมมั่นใจว่าจะชนะแน่นอน"

"ฉันห่วงว่านายจะชนะหรือเปล่าเสียที่ไหนกัน

นายต้องเข้าใจนะว่านายจะไม่สวมหน้ากากอนามัยกับชุดป้องกัน สิ่งที่ฉันห่วงคือความปลอดภัยของนายต่างหาก"

เฉินเฉิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดอย่างจริงใจ "ขอบคุณครับ แต่ผมมีเหตุผลที่ต้องประลองกับเขา เพราะงั้นคุณไม่ต้องเกลี้ยกล่อมผมแล้วล่ะครับ"

จี้ลี่เซวียนเห็นความแน่วแน่เด็ดขาดในแววตาของเฉินเฉิง จึงทำได้เพียงถอนหายใจยาวและไม่พูดอะไรอีก

เพื่อนร่วมชั้นหลายคนต่างพากันแอบลอบมองเฉินเฉิง

เพราะพวกเขาไม่ได้เหมือนไม่กี่คนที่เคยเห็นเฉินเฉิงออกตรวจรักษา จึงไม่รู้ถึงฝีมือระดับสัตว์ประหลาดของเขา

เฉินเฉิงมองข้ามสายตาเหล่านั้นไปโดยสิ้นเชิง

เขาวางตำราที่ต้องใช้เรียนลงบนโต๊ะ แล้วเริ่มหลับตาพักผ่อน

และวิชาแรกของพวกเขาวันนี้ ก็คือวิชาอายุรศาสตร์การแพทย์แผนจีนของตวนมู่ซู

เมื่อตวนมู่ซูก้าวเข้ามาในห้องเรียน กวาดสายตาไปทีเดียวก็เห็นเฉินเฉิงที่กำลังหลับตาพักผ่อนอยู่

สีหน้าภายใต้หน้ากากอนามัยของเขาเผยความรู้สึกประหลาดพิกลออกมาเล็กน้อย

เพราะไม่ว่าศาสตราจารย์คนไหน เมื่อรู้ว่าในห้องเรียนของตนมีนักศึกษาที่มีระดับฝีมือทัดเทียมกับตัวเอง ย่อมต้องรู้สึกกดดันอย่างยิ่ง

ตวนมู่ซูปรับอารมณ์ของตนเองแล้วเดินขึ้นไปยืนบนโพเดียม

"เริ่มเรียนได้"

"สวัสดีครับ/ค่ะอาจารย์"

"สวัสดีนักศึกษาทุกคน เชิญนั่ง"

"ต่อไปเปิดไปหน้าแรก" ตวนมู่ซูพูดประโยคนี้จบ ก็เหลือบมองเฉินเฉิงตามสัญชาตญาณ

เมื่อเห็นเฉินเฉิงนั่งหลังตรง ทั้งยังเปิดตำราตามที่ตนบอกแล้ว

เขาก็ค่อย ๆ ปลดเปลื้องความกังวลในใจ แล้วกลับเข้าสู่จังหวะการสอนของตัวเอง

ไม่นานหนึ่งคาบเรียนก็ผ่านไป

ตวนมู่ซูยิ่งสอนยิ่งได้อารมณ์ ส่วนเฉินเฉิงกลับยิ่งฟังยิ่งง่วงนอน

ประการแรกคือเนื้อหาพวกนี้เขาเรียนมาหมดแล้ว ประการที่สองคือที่ตวนมู่ซูสอนนั้นยังสู้ที่อาจารย์ ซือเหนียง และอาจารย์ปู่ของเขาสอนไม่ได้

แม้กระทั่งทฤษฎีบางอย่างในสายตาของเฉินเฉิง แม้จะพูดไม่ได้ว่าผิด แต่ก็บอกได้ว่าไม่แม่นยำนัก

เพียงแต่คาบนี้เป็นคาบแรก เขาจึงเกรงใจและไม่อยากลุกขึ้นมาแย้งว่าตวนมู่ซูสอนไม่ถูกต้อง

พอหมดช่วงแรก ตวนมู่ซูที่ถูกเฉินเฉิงจ้องมาตลอดทั้งคาบก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ในช่วงพักจึงเดินมาหาเฉินเฉิง

"เธอไปนั่งแถวหลังสุดไหม หลับตาลง หรือจะฟุบโต๊ะไปเลยก็ได้?"

"หืม?" เฉินเฉิงรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินอาจารย์บอกให้นักศึกษานอนหลับในคาบเรียน

"เธอจ้องฉันตาไม่กะพริบอยู่ข้างล่าง พูดตามตรงว่าฉันรู้สึกกดดันไปหน่อยน่ะ"

ได้ยินคำพูดของตวนมู่ซู เฉินเฉิงก็ได้แต่ตอบรับอย่างจนใจว่า ต่อไปตนจะหลับตาฟังบรรยาย

พอเริ่มช่วงที่สอง เฉินเฉิงก็หลับตาทันที

ลั่วจืออวิ้นที่อยู่ข้าง ๆ เห็นท่าทางแบบนี้ของเฉินเฉิง จึงกระซิบถามว่า "พี่เฉิน หรือว่าหลับตาแล้วจะเข้าใจเนื้อหาที่ศาสตราจารย์สอนได้ดีกว่าเหรอครับ"

"อ๋อ เปล่าหรอก แค่ของพวกนี้ฉันเคยเรียนมาแล้ว หลับตาพักผ่อนไปด้วยแล้วใช้หูฟังทบทวนความจำไปพลาง ๆ น่ะ" เฉินเฉิงยกเหตุผลส่ง ๆ ไป

ลั่วจืออวิ้นรู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งกลืนแมลงวันเข้าไปทั้งตัวทันที

จู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าเฉินเฉิงไม่ใช่คนระดับเดียวกับพวกตน

จึงยกมือตบปากตัวเองไปทีหนึ่ง

แกจะหาเรื่องปากสว่างทำไมเนี่ย!

ตวนมู่ซูเห็นเฉินเฉิงหลับตาฟังบรรยาย ในใจก็ผ่อนคลายลงไปมาก

อีกทั้งยังไม่ต้องกังวลว่าเฉินเฉิงจะเรียนไม่รู้เรื่อง

เพราะคนที่ได้รับการประเมินให้อยู่ในระดับเดียวกับตน หากแม้แต่เรื่องพวกนี้ยังไม่เข้าใจ ก็คงไม่มีทางมาถึงขั้นนี้ได้

ดังนั้นในห้องเรียนจึงเกิดภาพเหตุการณ์น่าจดจำขึ้น

หากตวนมู่ซูกวาดสายตาจากบนโพเดียมแล้วเห็นเฉินเฉิงลืมตาขึ้นมาเมื่อไหร่ ก็จะหันไปมองตำราของตัวเองหรือกระดานดำข้างหลังตามสัญชาตญาณทันที เพราะนึกว่าตัวเองสอนตรงไหนผิดไป

ในที่สุดก็ทนจนหมดคาบ ตวนมู่ซูรู้สึกว่าคาบเรียนในวันนี้คือศึกวอเตอร์ลูในชีวิตการทำงานของตนเองแท้ ๆ