ตอนที่ 55 ประลอง

หยางเทายังคงมีความกังวลอยู่บ้าง "แต่ถ้าเกิดว่า..."

ซือหนานกล่าว "นายคิดว่าโอกาสที่เฉินเฉิงจะหาตัวอีกฝ่ายเจอมีมากกว่า

หรือโอกาสที่อีกฝ่ายจะกล้ามาประลองกับพวกเรามีมากกว่ากันล่ะ"

คำพูดนี้ทำให้ตาของอีกสองคนเป็นประกายขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าเหตุผลของซือหนานโน้มน้าวพวกเขาได้

หยางเทารีบพิมพ์ตอบกลับใต้กระทู้ทันที "ถ้าแน่จริงก็ลงชื่อกับช่องทางติดต่อของนายมา

พวกเราไปประลองกันที่โรงพยาบาลสักยก

ฉันอยู่คณะการแพทย์แผนจีน หยางเทา

ถ้านายมีน้ำยาพอก็อย่าป๊อด

ถ้าไม่กล้าก็ลบโพสต์แล้วขอโทษซะ"

ซือหนานกับลั่วจืออวิ้นเห็นข้อความที่หยางเทาตอบกลับไป ต่างก็พากันหน้าผากผูกเป็นปมด้วยความพูดไม่ออก

ลั่วจืออวิ้นพูดอย่างหมดคำจะพูด "พี่ชาย พวกเราให้นายติดต่อเขา ไม่ใช่ให้นายไปยั่วโมโหเขา"

หยางเทาพลันฮึกเหิมขึ้นมา "จะยอมให้คณะการแพทย์แผนจีนของพวกเราเสียหน้าเสียศักดิ์ศรีไม่ได้เด็ดขาด

อีกอย่าง ไพ่ตายของพวกเราคือแพทย์ที่มีใบประกอบวิชาชีพและออกตรวจรักษาคนไข้เองได้แล้วนะ

ฝั่งโน้นก็แค่นักศึกษาที่ยังเรียนไม่จบเท่านั้นเอง"

"ตอนนี้ไม่ห่วงเรื่องจะต้องแข่งกันจริง ๆ แล้วเหรอ"

"ยังไงผลลัพธ์ที่แย่ที่สุดก็แค่ลงสนามซัดกันจริง ๆ สักตั้ง

ไม่เขาลบโพสต์ขอโทษ ก็ถูกพี่เฉินตามตัวเจอแล้วประลองกันสักรอบ

ก่อนหน้านี้คิดมากเกินไปถึงได้กล้า ๆ กลัว ๆ

ตอนนี้คิดตกแล้ว ผลลัพธ์ก็มีอยู่แค่นี้ งั้นเปิดศึกยกแรก บารมีพวกเราจะยอมอ่อนข้อไม่ได้เด็ดขาด"

ทั้งสองคนได้แต่ส่ายหน้าไม่หยุด

ทางด้านเฉินเฉิงหลังจากเดินออกจากหอพักแล้ว ก็เดินทอดน่องไปเรื่อย ๆ ภายในมหาวิทยาลัย

เดินไปเดินมาก็มาถึงบนสะพานจิ้นเย่

สองมือวางทาบบนราวสะพาน สายตาจ้องมองผืนน้ำอันนิ่งสงบพลางเหม่อลอย

เขาคิดไม่ตกเลยว่า ในสถานการณ์ที่ประเทศให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่ขนาดนี้ กลับยังมีคนพูดจาแบบนี้ออกมาได้

มหาวิทยาลัยเองก็ไม่ห้ามปราม เกรงว่าฝาโลงของเหล่าบรรพชนคงจะปิดเอาไว้แทบไม่อยู่แล้ว

ภายใต้สายลมเอื่อย ๆ ริมแม่น้ำ จู่ ๆ เขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมก่อนหน้านี้อาจารย์ถึงได้ร้อนใจขนาดนั้น

"อาจารย์ มิน่าเล่าท่านถึงได้ร้อนใจขนาดนั้น ผมเข้าใจแล้ว เข้าใจแล้วครับ"

"เธอเข้าใจอะไรเหรอ"

จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างกายเฉินเฉิง

เฉินเฉิงหันศีรษะไป พบว่าเผยเจียลั่วมายืนอยู่ข้าง ๆ เขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ท่าทางของเผยเจียลั่วในเวลานี้เหมือนกับเฉินเฉิงไม่มีผิดเพี้ยน

สองมือวางทาบบนราวสะพานเช่นกัน สายตามองตรงไปยังผืนน้ำ

"ไม่มีอะไรครับ"

เมื่อได้ยินคำตอบของเฉินเฉิง เผยเจียลั่วก็หันหน้ามามองเขา

"เมื่อเช้านายยังดูฮึกเหิมกระตือรือร้นอยู่เลยไม่ใช่เหรอคะ

ทำไมผ่านไปไม่ทันไร ถึงดูหมดอาลัยตายอยากไปขนาดนั้นล่ะ"

เฉินเฉิงรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แม่สาวคนนี้คิดจะทำอะไรกันแน่

ถึงแม้จะเคยกินข้าวด้วยกันมาสองมื้อแล้ว แต่คำพูดที่เคยคุยกันนับนิ้วมือสองข้างยังเหลือด้วยซ้ำ

ทั้งสองคนคงยังไม่สนิทกันถึงขั้นมาเปิดใจคุยกันได้หรอกมั้ง

เมื่อเห็นเฉินเฉิงจ้องมองตน เผยเจียลั่วก็ก้มสำรวจตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้า "ฉันมีตรงไหนแปลกไปเหรอคะ"

"ที่คุณมาคุยกับผมตอนนี้นี่แหละที่แปลกมาก"

ได้ยินเฉินเฉิงพูดแบบนั้น เผยเจียลั่วก็ชะงักไปเช่นกัน จากนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก

เฉินเฉิงเห็นเผยเจียลั่วเงียบไป ก็รู้สึกว่าตนอาจจะพูดผิดไป

"เอ่อ คือว่า ผมแค่รู้สึกว่าปกติคุณไม่ค่อยพูด จู่ ๆ ตอนนี้ก็เข้ามาคุยกับผม ก็เลย..."

เผยเจียลั่วยังคงมีท่าทีเย็นชาเฉยเมย "อืม ฉันเข้าใจแล้วค่ะ"

พูดจบประโยคนี้ เผยเจียลั่วก็หมุนตัวเดินจากไปทันที

ทิ้งให้เฉินเฉิงยืนทำตัวไม่ถูกอยู่กลางสายลม

เพราะเขารู้สึกว่าคำพูดของตนทำให้เผยเจียลั่วไม่พอใจเข้าแล้ว

แต่เขาก็ไม่สะดวกใจที่จะวิ่งตามไป เพื่ออธิบายให้เผยเจียลั่วฟังว่าทำไมตนถึงพูดแบบนั้น

เพิ่งจะสะกดความโกรธลงไปได้ ตอนนี้ความอึดอัดหงุดหงิดใจก็ผุดขึ้นมาอีก

ไม่ใช่ว่าเฉินเฉิงมีความคิดอะไรเป็นพิเศษกับเผยเจียลั่ว

แต่เป็นเพราะในฐานะเพื่อนร่วมชั้น เผยเจียลั่วเห็นอารมณ์ของเขาไม่ดีและบังเอิญเจอกันพอดี จึงเข้ามาพูดปลอบใจสักสองสามคำ

ทว่าตนกลับพูดจาที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกไม่ดีออกไป

ลมริมแม่น้ำไม่อาจปัดเป่าความหม่นหมองนี้ออกไปได้อีกแล้ว

เฉินเฉิงส่ายหน้า ไม่คิดถึงเรื่องนี้อีก อย่างมากพรุ่งนี้เจอหน้าค่อยขอโทษก็พอ

จากนั้นก็หมุนตัวเดินกลับหอพัก

พอย่ำเท้ามาถึงใต้ตึกหอพัก ก็เห็นผู้ดูแลหอพักเจียงเซี่ยเดินออกมา ในปากยังคาบบุหรี่อยู่

ทันทีที่เจียงเซี่ยเห็นเฉินเฉิง ก็กวักมือเรียกเขาทันที

"เฉินเฉิงใช่ไหม"

แม้จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเรียกตนมีเรื่องอะไร แต่เฉินเฉิงก็ยังพยักหน้าตอบรับ "ครับ"

เจียงเซี่ยจุดบุหรี่ พ่นควันเป็นวงออกมาแล้วเอ่ยถาม "ลูกแมวเป็นยังไงบ้าง"

"หายเกือบหมดแล้วครับ ที่เหลือก็แค่อบอุ่นบำรุงฟื้นฟูเท่านั้น"

เจียงเซี่ยหันมองเฉินเฉิง "ได้ยินว่านายใช้ฟู่จื่อดิบในยาด้วยเหรอ"

เฉินเฉิงพยักหน้าอีกครั้ง "ใช้ฟู่จื่อดิบจริงครับ"

เจียงเซี่ยสูบบุหรี่ พลางทอดถอนใจ "ซื่อหนี่ทัง ตำรับอันดับหนึ่งแห่งการกู้หยางฟื้นชีพ"

"เป็นแค่นักศึกษาปีสองก็กล้าใช้ ความกล้านี้ทำให้ฉันทึ่งจริง ๆ"

"เพียงแต่ไม่รู้ว่านายเป็นวัวแรกเกิดไม่กลัวเสือ หรือว่ามั่นใจจริง ๆ กันแน่"

"คุณก็เคยใช้เหรอครับ"

"อืม เคยใช้"

"ถ้าไม่เคยใช้ ฉันก็คงไม่ต้องมาเป็นผู้ดูแลหอพักอยู่ที่นี่หรอก"

"เอ๊ะ?"

พอเจียงเซี่ยได้ยินเสียงสงสัยของเฉินเฉิง ก็แสยะยิ้ม จากนั้นก็ส่ายหน้า

"ไอ้หนุ่ม ฉันถูกชะตานายนะ"

"ถึงหนทางข้างหน้าจะยากลำบาก แต่ฉันรู้สึกว่าปลายทางของการแพทย์ควรจะเป็นแพทย์จีน"

"สู้ต่อไปล่ะ!"

ตอนนี้เฉินเฉิงเข้าใจแล้ว อีกฝ่ายคงเคยเกิดเรื่องตอนใช้ฟู่จื่อดิบเป็นแน่

ทว่าเขาก็ไม่สะดวกจะถามเซ้าซี้

"ผมจะพยายามครับ ผมเองก็คิดว่าปลายทางของการแพทย์คือแพทย์จีนเหมือนกัน"

เจียงเซี่ยเหลือบมองเฉินเฉิง พ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นวงแล้วพูดว่า "ลูกแมวน่ะ นายอย่าเลี้ยงไว้ในหอพักต่อจะดีกว่า"

"ยังไงมหาวิทยาลัยก็มีกฎระเบียบอยู่"

"จะทำให้คุณลำบากใจเหรอครับ"

เจียงเซี่ยโบกมือ "ฉันจะมีอะไรให้ลำบากใจหรือไม่ลำบากใจกัน แค่เตือนนายไว้เฉย ๆ"

"ถึงที่นี่จะยังเป็นมหาวิทยาลัย แต่ก็นับว่าก้าวขาเข้าสู่สังคมไปครึ่งตัวแล้ว"

"เวลาทำอะไร คิดให้รอบคอบหน่อยจะดีกว่า"

แม้เฉินเฉิงจะนึกสงสัยอยู่บ้าง แต่ก็ยังกล่าวขอบคุณเจียงเซี่ย "ขอบคุณที่เตือนครับ พอมันหายดีสนิทแล้ว ผมจะหาที่อื่นให้มันอยู่"

พอเฉินเฉิงกลับมาถึงห้องพัก ทั้งสามคนในห้องกำลังมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ต่างฝ่ายต่างไม่พูดจา

บรรยากาศโดยรวมดูพิลึกพิลั่นอย่างยิ่ง

เฉินเฉิงอดถามไม่ได้ "พวกนายเป็นอะไรกันไป"

มุมปากของหยางเทากระตุกไม่หยุด "พี่เฉิน คือ...คือว่า หมอนั่นมันยอมรับคำท้าประลองแล้ว"

เฉินเฉิงเดินมาตรงหน้าทั้งสามคนทันที กวาดตามองหน้าจอตรงหน้าหยางเทา

แววตาพลันคมกริบขึ้นมา

พออ่านจบ มุมปากก็ยกยิ้มขึ้น

ลั่วจืออวิ้นเห็นสีหน้าแบบนี้ของเฉินเฉิง ก็รีบเอ่ยเตือน "พี่เฉิน ใจเย็นก่อนครับ"

"ถ้าไปประลองกันจริง ๆ มีโอกาสสูงมากที่จะถูกมหาวิทยาลัยลงโทษทางวินัยนะ"

"คิดดูอีกทีจะดีกว่า"

"เขายังไม่กลัว แล้วผมจะกลัวอะไร"

"ต่อไปผมก็ไม่ต้องเข้าทำงานในโรงพยาบาลอยู่แล้ว จะโดนลงโทษทางวินัยหรือไม่ สำหรับผมแล้วมันต่างกันตรงไหน"

"กลับเป็นความกล้าของอีกฝ่ายต่างหากที่ทำให้ผมนับถือจริง ๆ"

"ไม่รู้ว่าเขามีไพ่ตายอะไรซ่อนอยู่เหมือนกันหรือเปล่า"

เฉินเฉิงพูดจบ พอเห็นว่าหยางเทายังไม่ได้ตอบโพสต์รับคำท้าของอีกฝ่าย

จึงพิมพ์ตอบกลับไปด้วยตัวเองว่า "จะไปโรงพยาบาลไหน"

"เวลาเมื่อไหร่"

อีกฝ่ายคงจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่เช่นกัน

หลังจากเฉินเฉิงตอบไปได้หนึ่งนาที ข้อความตอบกลับของอีกฝ่ายก็รีเฟรชขึ้นมา

"โรงพยาบาลก็ต้องให้นายหาอยู่แล้ว ฉันหาโรงพยาบาลที่ยอมให้คนไม่ใส่ชุดป้องกัน ไม่สวมหน้ากากอนามัยเข้าไปในเขตผู้ป่วยติดเชื้อวิกฤตไม่ได้หรอก"

"นายไปหาโรงพยาบาลที่ยินยอมให้นายไม่ใส่ชุดป้องกัน ไม่สวมหน้ากากอนามัย แล้วเข้าไปให้ได้ก่อนค่อยว่ากันเถอะ"

พอเห็นข้อความนี้ เฉินเฉิงก็ยิ้ม "เรื่องโรงพยาบาลนายไม่ต้องห่วง ขอแค่นายอย่าแพ้แล้วมาอ้างทีหลังว่าเป็นเพราะโรงพยาบาลที่ฉันหามาก็พอ"

"เหอะ ฉันเนี่ยนะจะแพ้"

"งั้นจะประลองกันเมื่อไหร่"

"ปิดเทอมฤดูหนาว"

หยางเทาเห็นข้อความตอบกลับของอีกฝ่าย ก็ร้องขึ้นทันที "มันป๊อดแล้วนี่หว่า"

เฉินเฉิงไม่ได้สนใจเขา แต่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพิมพ์ตอบกลับไปว่า "ตกลง ปิดเทอมฤดูหนาวก็แล้วกัน"