ตอนที่ 54 คีย์บอร์ดที่รักษาไว้ไม่ได้

หยางเทาเลื่อนหาหมอที่กำลังนั่งตรวจออนไลน์ของฮุ่ยหมินถังอย่างคุ้นเคย

"เอ๊ะ คนรู้จักนี่นา แบบนี้ก็คุยง่ายขึ้นเยอะ"

ว่าแล้วหยางเทาก็กดเปิดกล่องข้อความ พิมพ์เรียบเรียงคำถามแล้วส่งไป

หมอที่ประจำอยู่หน้าแพลตฟอร์มปรึกษาออนไลน์ของฮุ่ยหมินถังตอนนี้มีชื่อว่าเชวี่ยชางตง

เขาเป็นชายร่างใหญ่ชาวตงเป่ย อุปนิสัยส่วนตัวไม่ใช่คนใจเย็นนัก

พอได้ยินเสียงแจ้งเตือน ตอนแรกเขานึกว่ามีคนไข้

แต่พอเห็นตัวหนังสือยาวเหยียดที่ส่งมา ก็ถึงกับมึนงงไปบ้าง

"นี่มันหมายความว่ายังไงกัน?

ที่นี่เป็นแพลตฟอร์มตรวจรักษาโรค ไม่ได้มีไว้อธิบายปัญหาพรรค์นี้นะครับ"

หยางเทารีบพิมพ์ตอบกลับทันที: "หมอเชวี่ย ผมเองครับ หยางเทาจากมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ปักกิ่งไง ต้นปีผมยังเคยถามการบ้านคุณอยู่เลย

แล้วก็โดนทำโทษให้คัดจิตวิญญาณมหาแพทย์ไปห้าสิบรอบน่ะ"

พอเชวี่ยชางตงเห็นข้อความนี้ ก็หลุดขำออกมาทันที: "ทำไม คราวก่อนโดนลงโทษแล้วยังไม่เข็ดเหรอ?

คราวนี้เลยตั้งใจมาหาเรื่องให้โดนด่าอีก?"

"ไม่ใช่แน่นอนครับ นี่เป็นกระทู้ในเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยผม

ผมเรียนแพทย์จีน เห็นแล้วทนดูไม่ได้จริง ๆ ก็เลยอยากรู้ว่าจะตอบกลับยังไงให้เขาพูดไม่ออกไปเลย"

"เรื่องไร้สาระแบบนี้คุณจะไปสนใจทำไม?

เอาเวลานี้ไปอ่านหนังสือหาความรู้เพิ่มดีกว่า เถียงชนะไปก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรเป็นชิ้นเป็นอัน"

"พี่เฉินโกรธจนแทบระเบิดแล้วครับ"

พอเห็นข้อความนี้ เชวี่ยชางตงก็งงเป็นไก่ตาแตก: "พี่เฉินคือใคร?"

"ก็เฉินเฉิงไงครับ เขาไม่ใช่ลูกศิษย์ของศาสตราจารย์หวังหรอกเหรอ?"

เชวี่ยชางตงเห็นข้อความแล้ว ความรู้สึกแรกคือไม่เชื่อ: "ไอ้น้อง คิดว่าฉันไม่รู้นิสัยของศิษย์พี่ใหญ่รึไง?

คราวหน้าจะหาข้ออ้าง ก็คิดอะไรที่มันเข้าท่ากว่านี้หน่อย"

ทั้งสามคนต่างตกตะลึง เพราะคำว่า 'ศิษย์พี่ใหญ่'

ถึงขั้นลืมคำถามที่จะถามไปชั่วขณะ เฉินเฉิงแม้จะบอกว่าตนเป็นลูกศิษย์ของหวังเฉิน แต่ก็ไม่ได้บอกนี่ว่าเป็นศิษย์พี่ใหญ่

หลังจากหายตกใจ หยางเทาได้สติกลับมา ก็นึกขึ้นได้จึงส่งข้อความตอบกลับที่ทำให้เฉินเฉิงโกรธจัดนั้นไปให้

จากนั้นทั้งสามคนก็จ้องหน้าจออย่างลุ้นระทึก

ทว่าผ่านไปพักใหญ่ หน้าจอกลับไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ เลย

ข้อความท่อนนี้เรียกได้ว่าแหย่รังแตนเข้าอย่างจัง

หลังจากเชวี่ยชางตงเห็นประโยคนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาหลายระลอก

เขาพยายามเตือนสติตัวเองให้ใจเย็น ไอ้พวกงี่เง่าแบบนี้ไม่ต้องไปสนใจ

แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ผลสักเท่าไร

ยิ่งดูก็ยิ่งโมโห เกือบจะทุบคีย์บอร์ดทิ้งอยู่รอมร่อ

ยังดีที่เขาดึงสติกลับมาได้ทัน จึงวางคีย์บอร์ดในมือลง ทว่าถึงคีย์บอร์ดจะไม่พัง แต่ที่ใส่ปากกาบนโต๊ะก็ถูกเขาขว้างออกไปแทน

เสียงกระแทกผนังอย่างแรงของที่ใส่ปากกา ดึงดูดให้คนอื่นในคลินิกเดินเข้ามาดู

หญิงสาวหน้าตาน่ารักคนหนึ่งเดินหน้าบึ้งเข้ามา: "เชวี่ยชางตง นายทำบ้าอะไรเนี่ย?

ไม่รู้เหรอว่าฉันกำลังตรวจคนไข้อยู่ห้องข้าง ๆ น่ะ?

นายทำคนไข้ฉันตกใจหมดแล้วนะ"

พอพูดจบ เธอก็เห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะของเชวี่ยชางตง

เพียงแต่เมื่อเชวี่ยชางตงเห็นว่าเป็นใคร ก็สะกดกลั้นความโกรธเอาไว้อย่างฝืนทน

ก่อนจะชี้ไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์: "เธอดูเอาเองเถอะ"

หญิงสาวเดินมาหน้าจอด้วยความสงสัย

เพียงชั่วครู่ ก็มีคนโมโหจนหน้าดำหน้าแดงเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน

แล้วคีย์บอร์ดตัวนั้นก็รักษาไว้ไม่อยู่จริง ๆ

และเสียงที่ดังขึ้นในครั้งนี้ ก็เรียกรวมคนมามากกว่าเดิม

ทุกคนที่ได้ดูต่างก็มีสีหน้าไม่ต่างกัน

แต่ละคนล้วนรู้สึกราวกับมีเปลวไฟแผดเผาอยู่ในอก

ทุกคนไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับรู้สึกราวกับจวนเจียนจะลุกเป็นไฟ

ผ่านไปครู่หนึ่ง ชายผู้มีสีหน้าสงบนิ่งคนหนึ่งก็เดินเข้ามา ผู้มาเยือนไม่ใช่ใครอื่น นอกจากหวังเฉิน อาจารย์ของเฉินเฉิง

สายตาเฉียบคมกวาดมองทุกคน: "พวกคุณจะทำอะไรกัน? ตอนนี้เป็นเวลาทำงานนะ"

เชวี่ยชางตงรีบตอบทันที: "อาจารย์ครับ นี่มันน่าโมโหเกินไปแล้ว คนพวกนี้ไม่อาจใช้คำว่าโง่เขลามาอธิบายได้แล้วครับ"

หวังเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย กวาดสายตามองทุกคนในห้อง

หลังจากเก็บรายละเอียดสีหน้าของทุกคนครบถ้วน เขาก็เดินมาที่หน้าจอ

เชวี่ยชางตงรีบขยับหลีกทางให้ หวังเฉินจึงนั่งลงบนเก้าอี้

ครู่ต่อมา หวังเฉินหันไปมองทุกคน: "แค่เพราะเรื่องนี้เหรอ?"

"อาจารย์ครับ นี่มัน..."

"จากข้อความนี้พวกคุณก็เห็นถึงความไม่รู้ของเขาแล้ว จะต้องไปถือสาหาความทำไมกัน?"

"อาจารย์หวังครับ ถ้าเขาพูดเรื่องอื่น พวกเราก็คงไม่ไปถือสาอะไรหรอกครับ

แต่นี่เขาดันปฏิเสธตำรับไผตู๋ทังที่อาจารย์ยอมเอาชีวิตเข้าแลกมาอย่างสิ้นเชิงเลยนะครับ"

หวังเฉินได้ยินประโยคนี้ก็นิ่งเข้าสู่ห้วงความคิดไปในทันที คล้ายกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

จากนั้นจึงเตรียมพิมพ์ข้อความตอบกลับ

เพียงแต่วางมือลงบนโต๊ะถึงได้พบว่า ซากคีย์บอร์ดที่พังยับเยินนอนแน่นิ่งอยู่ตรงมุมห้อง

หวังเฉินหันหน้าไป สายตาคมกริบกวาดมองทุกคน

ทันใดนั้นก็มีคนรีบไปเอาคีย์บอร์ดอันใหม่กลับมาทันที

"เฉินเฉิงอยากประลองกับอีกฝ่ายเหรอ?"

หยางเทากำลังจะพิมพ์ถามพอดี บนหน้าจอก็ปรากฏประโยคนี้ขึ้นมา

เขาหันไปมองซือหนานกับลั่วจืออวิ้น

"ใช่ครับ พวกเราถึงอยากมาถามว่าพอจะมีเหตุผลอะไรไปหักล้างอีกฝ่ายได้บ้าง

พี่เฉิงจะได้ไม่ต้องไปประลองกับเขา"

หวังเฉินอ่านคำตอบนี้จบก็ถอนหายใจเบาๆ

"ขอบเขตและความกว้างขวางของการแพร่ระบาดของโรคในต่างประเทศตอนนี้ ก็ประกาศถึงความล้มเหลวของการแพทย์สมัยใหม่แล้ว

ไข้หวัดใหญ่ก็เป็นไวรัสเหมือนกัน แพทย์จีนรักษาไข้หวัดใหญ่ เปิดตำราซางหานลุ่นดูก็จะเห็นว่า ใช้หมาหวงทังแค่เทียบเดียวเท่านั้น

ไวรัสชนิดนี้ถ้าจะพูดให้ช้าหน่อย มันก็มีตัวตนมาตั้งแต่หนึ่งพันแปดร้อยปีก่อนแล้ว

หนึ่งพันแปดร้อยปีก่อนพวกเราใช้หมาหวงทัง ผ่านมาหนึ่งพันแปดร้อยปีจนถึงวันนี้ พวกเราก็ยังคงใช้หมาหวงทังอยู่

นี่มันสื่อถึงอะไร?

ทว่าภายใต้การรักษาของการแพทย์สมัยใหม่ ตั้งแต่ไวรัสตัวแรกเริ่มไปจนถึงซูเปอร์ไวรัสในภายหลัง มันแปรเปลี่ยนอยู่ตลอดเวลา

มันไม่เคยถูกฆ่าให้ตายได้เลย เพราะสรรพสิ่งในจักรวาลมีความสัมพันธ์แบบพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน ไม่มีใครกำจัดใครได้

การต่อต้านในแต่ละครั้งล้วนทำให้มันแข็งแกร่งยิ่งขึ้น

ส่วนยาเทียบไหนตำรับไหนของแพทย์จีน ไม่เคยคิดที่จะฆ่าไวรัส

พวกเราแค่ขับมันให้ออกจากร่างกายเราไปเท่านั้น"

หวังเฉินพิมพ์ข้อความท่อนนี้เสร็จก็ลุกขึ้นยืนกล่าวว่า "ตอนนี้แยกย้ายกลับไปทำงานของตัวเองได้แล้ว"

กล่าวจบเขาก็เดินออกจากห้องไป

ส่วนพวกหยางเทาทั้งสามคนที่เห็นข้อความนี้ต่างก็จมดิ่งเข้าสู่ห้วงความคิด

แต่สุดท้าย พอทั้งสามคนได้สติกลับมาก็หัวเราะเจื่อนออกมา

เพราะทั้งสามคนรู้สึกว่าในมุมมองของพวกตน ข้อความนี้มีเหตุผลอย่างยิ่ง

แต่อีกฝ่ายเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนที่จะโน้มน้าวได้ด้วยคำพูดแค่นี้

หยางเทารีบพิมพ์ตอบทันที: "หมอเชวี่ย อีกฝ่ายสมองทึบ ข้อความนี้น่าจะไม่ได้ผลหรอกครับ"

"นี่คือคำตอบของสามีฉันค่ะ"

ทั้งสามคนชะงักไปชั่วขณะ หยางเทาหันไปมองทั้งสองคน "นี่หมายความว่าเมื่อกี้พวกเราคุยกับศาสตราจารย์หวังเหรอ?"

"น่าจะเข้าใจแบบนั้นได้นะ"

"งั้นตอนนี้จะเอาข้อความนี้ไปตอบเลยไหม?"

"นี่ถึงอย่างไรก็เป็นศาสตราจารย์หวังที่ตอบกลับมาเอง ส่งแบบนี้ไปเถอะ"

ขณะที่หยางเทากำลังจะส่งข้อความของหวังเฉินออกไป ซือหนานก็ตบไหล่เขาเบาๆ

หยางเทาหันกลับมาด้วยความสงสัย มองซือหนาน "มีอะไรเหรอ?"

"พวกเราเหมือนจะมองข้ามเรื่องหนึ่งไป ต่อให้เฉินเฉิงหาคนคนนี้เจอ อีกฝ่ายก็น่าจะไม่กล้าไปประลองกับเขาที่โรงพยาบาลหรอก"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับที่ฉันจะตอบกลับตอนนี้ล่ะ?"

"ถ้าคนคนนี้แค่เก่งแต่ปาก ไม่สู้ตอบไปตรงๆ เลยว่าอยากประลองกับเขาล่ะ"

หยางเทาหยุดมือที่กำลังพิมพ์ หันตัวกลับมามองซือหนาน

"เฉินเฉิงอยากจะสั่งสอนอีกฝ่าย แต่พวกเราไม่จำเป็นต้องทำถึงขั้นนั้น

แค่ให้เขาลบโพสต์แล้วลงขอโทษก็พอ"

ลั่วจืออวิ้นพูดขึ้นทันที "ถ้าเกิดเขาตกลงขึ้นมาล่ะ?

คนคนนี้ไม่ได้เหมือนพวกเรานะที่จะรู้ว่ามีโอกาสสูงที่พี่เฉิงจะทำให้โรงพยาบาลยอมให้เขาไม่สวมหน้ากากอนามัยและไม่ใส่ชุดป้องกัน

อันตรายของเรื่องนี้มันสูงมากเลยนะ

คนปกติไม่มีทางคิดหรอกว่าพี่เฉิงจะทำให้โรงพยาบาลยอมตกลงเรื่องแบบนี้ได้

ถ้าเขาตอบตกลงประลองขึ้นมา มันจะไม่กลายเป็นผลลัพธ์ที่พวกเราไม่อยากเห็นหรอกเหรอ?"

"นายแน่ใจเหรอว่าเขาจะกล้าไป?

ไปถึงหน้าประตูโรงพยาบาล นายคิดว่าเขาจะไม่ปอดแหกเหรอ?"

"กลัวก็แต่ว่าพอเขาเห็นพี่เฉิงไม่สวมหน้ากาก ไม่ใส่ชุดป้องกัน แล้วเกิดหน้ามืดตามัวดึงดันจะเข้าไปน่ะสิ

ถึงตอนนั้นเรื่องจะบานปลายใหญ่โต"

"ถึงแม้จะมีโอกาสเป็นไปได้ แต่ฉันคิดว่าคงไม่มากเท่าไหร่หรอก

คนที่แม้แต่โพสต์ยังไม่กล้าเปิดเผยชื่อ จะมีความเด็ดเดี่ยวขนาดกล้าเสี่ยงโดนมหาวิทยาลัยลงโทษเพื่อไปประลองงั้นเหรอ?"