ตอนที่ 53 ย่อมมีแผนการอันแยบยล

ความจริงแล้วเฉินเฉิงไม่จำเป็นต้องให้เขาเป็นห่วง ตอนนี้เฉินเฉิงสงบสติอารมณ์ลงได้แล้ว

กำลังครุ่นคิดว่าจะหาตัวคนที่มาตอบกระทู้นี้ได้อย่างไร

"เฉินเฉิง จืออวิ้นพูดถูกแล้ว นายไม่ต้องเก็บเอามาใส่ใจหรอก

โมโหจนเสียสุขภาพเพราะพวกเกรียนคีย์บอร์ดแบบนี้มันไม่คุ้มกันเลย

อีกอย่างข้างล่างก็มีคนเข้ามาตอบโต้แทนตั้งเยอะ แสดงว่ายังมีคนอีกมากที่รู้ว่าแพทย์แผนจีนมีบทบาทสำคัญมากในช่วงโรคระบาด"

เฉินเฉิงไม่ได้ตอบคำพูดของซือหนาน แต่กลับเอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า "พวกนายรู้ไหมว่าระบบหลังบ้านนี้ใครเป็นคนดูแล"

ลั่วจืออวิ้นยิ้มเจื่อน "พี่เฉิน ไม่มีประโยชน์หรอกครับ ถึงจะรู้ว่าเป็นใครก็ไม่มีประโยชน์อะไร

เพราะไม่มีโรงพยาบาลไหนยอมให้อาสาสมัครไปสัมผัสกับผู้ป่วยติดเชื้อโดยไม่สวมหน้ากากอนามัยหรือชุดป้องกันหรอกครับ

อีกฝ่ายรู้เรื่องพวกนี้ดีอยู่แล้ว ต่อให้หาตัวเจอ ก็ไม่มีทางเอาเรื่องนี้ไปแข่งประชันกับเขาได้อยู่ดี"

เฉินเฉิงยิ้มบางๆ พลางส่ายหน้า "พวกนายช่วยกันคิดหน่อยแล้วกันว่าจะเอาข้อมูลของคนคนนี้มาได้ยังไง

ส่วนเรื่องการประชัน ผมจัดการเอง

รับรองว่าจะสนองความต้องการของเขาให้สมใจ"

คำพูดของเฉินเฉิงทำให้ทั้งสามคนมีสีหน้าไม่มั่นใจ

ตอนนี้พวกเขารู้ฐานะของเฉินเฉิงชัดเจนดีแล้ว

ในเมื่อเฉินเฉิงพูดแบบนี้ แสดงว่าเขามั่นใจว่าสามารถทำให้โรงพยาบาลยอมให้เขาไปสัมผัสผู้ป่วยติดเชื้อโดยไม่ใส่อุปกรณ์ป้องกันใดๆ ได้

ลั่วจืออวิ้นรีบเกลี้ยกล่อมทันที "พี่เฉิน แต่พวกเราเป็นนักศึกษานะครับ ตอนนี้ก็เปิดเทอมแล้ว ใกล้จะเริ่มเรียนแล้วด้วย ต่อให้พี่ทำได้ ก็ไปแข่งตอนนี้ไม่ได้อยู่ดี!"

หยางเทาเอ่ยขึ้นด้วยความเดือดดาล "ทำไมจะแข่งไม่ได้ล่ะ แข่งเลยสิ อีกเดี๋ยวก็วันชาติแล้วไม่ใช่เหรอ

ก็แข่งช่วงวันหยุดวันชาตินี่แหละ เวลามีเหลือเฟือ

พี่เฉิน ผมไปด้วยกับพี่เอง"

ลั่วจืออวิ้นกับซือหนานปรายตามองหยางเทาพร้อมกัน แววตาแฝงความหมายตำหนิว่าตอนนี้นายจะมาป่วนอะไร

"เฉินเฉิง อย่าไปฟังหยางเทาเลย ต่อให้เป็นวันหยุดวันชาติ แต่ขอแค่ไปสัมผัสผู้ป่วยติดเชื้อก็ต้องถูกกักตัวอยู่ดี ถึงตอนนั้นคงไม่ได้มาเรียนตั้งครึ่งเดือน"

เข้าเรียนงั้นเหรอ

เวลานี้เฉินเฉิงโมโหจนไม่อยากคิดอะไรแล้ว ยังจะเรียนอะไรกันอีก

ทว่าซือหนานกับลั่วจืออวิ้นยังมีสติ เมื่อเห็นเฉินเฉิงอยู่ในสภาพนี้

จึงอยากจะดึงสติของเฉินเฉิงกลับมา

ซือหนานจึงหันไปถามลั่วจืออวิ้นที่อยู่ข้างๆ "นี่เว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยใช่ไหม

ทำไมถึงมีกระทู้แบบนี้ได้ พวกอาจารย์ไม่สนใจดูแลกันบ้างเลยเหรอ"

ลั่วจืออวิ้นกลอกตามองบนใส่ซือหนาน นายรู้ไหมว่าที่ฉันบอกว่าคณะการแพทย์แผนจีนถูกรังแกอย่างหนักมันหมายความว่ายังไง

คำถามของนายนี่มันราดน้ำมันบนกองไฟชัดๆ ไม่ใช่หรือไง

แต่ความสนใจของเฉินเฉิงก็ถูกซือหนานเบนไปได้จริงๆ

ลั่วจืออวิ้นเห็นเฉินเฉิงจ้องตนเองอยู่ จึงพูดอย่างจนใจ "สาขาต่างๆ ในสายการแพทย์แผนปัจจุบันต่างก็ดูแคลนสาขาการแพทย์แผนจีนของพวกเรากันทั้งนั้น ไม่มากก็น้อยแหละครับ"

เฉินเฉิงเข้าใจได้ในทันที นั่นหมายความว่าพวกอาจารย์ในแต่ละสาขาของการแพทย์แผนปัจจุบันไม่ได้ใส่ใจกับสถานการณ์นี้เลย

เพราะการปล่อยปละละเลยของพวกเขานี่เอง ถึงได้มีกระทู้แบบนี้หลุดออกมาโพสต์ได้

ไม่อย่างนั้น ต่อให้สาขาการแพทย์แผนจีนจะเป็นเหมือนกองขี้หมาเน่าจริงๆ พวกเขาก็ไม่กล้ามาท้าทายเปิดเผยกันโต้งๆ แบบนี้หรอก

เฉินเฉิงถามด้วยความสงสัย "แล้วอาจารย์คณะเราไม่จัดการอะไรเลยเหรอ"

ลั่วจืออวิ้นส่ายหน้าเบาๆ "ถ้าพวกเราเป็นมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีน เรื่องแบบนี้คงไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอนครับ

แต่วิชาเอกระดับหัวกะทิของพวกเราคือแพทยศาสตร์คลินิกและสาขาการแพทย์แผนปัจจุบันต่างๆ

อาจารย์คณะเราต่อให้อยากจัดการ แล้วจะมีประโยชน์อะไรล่ะครับ

นอกจากการประท้วง ก็มีแต่การประท้วง

พวกอาจารย์ของสาขาฝั่งโน้นกลับมองว่าเป็นการเอาเรื่องเล็กมาทำเป็นเรื่องใหญ่ นี่เป็นการถกเถียงกันในหมู่นักศึกษา

ในเมื่อเป็นการถกเถียง ย่อมต้องมีถ้อยคำที่รุนแรงกันบ้าง ถ้าคุณคิดว่าเขาพูดไม่ถูก คุณก็โต้แย้งสิ"

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ของลั่วจืออวิ้น เฉินเฉิงกลับสงบนิ่งลง

ท่าทางของเขาดูเยือกเย็นผิดปกติ

จากนั้นเฉินเฉิงก็หมุนตัวเดินออกไปนอกห้องพัก

ลั่วจืออวิ้นรีบถามขึ้น "พี่เฉิน พี่จะไปไหนน่ะครับ"

เฉินเฉิงไม่แม้แต่จะหันกลับมา "ผมจะออกไปเดินเล่นหน่อย"

หลังจากแผ่นหลังของเฉินเฉิงลับตาไป ทั้งสามคนในห้องพักต่างมองหน้ากันไปมา

ซือหนานเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย "ถึงเรื่องนี้จะน่าโมโหมากก็เถอะ แต่ปฏิกิริยาของเฉินเฉิงมันดูรุนแรงเกินไปหน่อยไหม"

หยางเทาส่ายหน้าทันทีเป็นเชิงบอกว่าตนเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

ทว่าลั่วจืออวิ้นกลับจมดิ่งลงสู่ห้วงความคิด

ครู่ต่อมา จู่ๆ เขาก็เริ่มลงมือพิมพ์บนคอมพิวเตอร์

ไม่นาน เขาก็ถอนหายใจพลางเอ่ยขึ้น "เฮ้อ เจอสาเหตุแล้ว"

หยางเทารีบถามทันที "อยู่ตรงไหน เพราะอะไรน่ะ"

ลั่วจืออวิ้นชี้ไปที่หน้าจอ "ยาต้มแพทย์แผนจีนของเรา ตำรับไผตู๋ทัง ศาสตราจารย์หวังเป็นคนคิดค้นอนุมานสูตรขึ้นมา"

ซือหนานส่ายหน้าอย่างจนใจ "เข้าใจได้แล้วล่ะ ศาสตราจารย์หวังเป็นอาจารย์ของเฉินเฉิง เรื่องนี้เขาไม่ปล่อยผ่านแน่"

หยางเทาสบถอย่างโมโห "เชี่ย ตอกกลับมันเลย"

"จะตอกกลับยังไงล่ะ

คนคณะเราเข้าไปด่าสวนใต้โพสต์นั้นตั้งเยอะ แต่ทุกคนก็โดนมันโพสต์สวนกลับมาหมด

กลายเป็นยิ่งทำให้พวกนั้นได้ใจเข้าไปใหญ่

อย่างคอมเมนต์ที่อธิบายหลักการของตำรับไผตู๋ทังอันนี้

นายดูสิว่ามันตอบกลับมาว่าอะไร

'เขียนซะเหมือนรักษาได้สารพัดโรค ทำไมไม่เห็นประเทศเลิกใช้วัคซีนแล้วหันมาใช้ตำรับไผตู๋ทังอะไรนั่นของแกแทนล่ะ'

'ไหนมาอธิบายให้ฟังสิ'

ประโยคเดียวก็ทำเอาคนเถียงไม่ออกแล้ว

เรื่องนี้จะพูดยังไงได้ล่ะ นายคุยเรื่องหลักการกับมัน มันก็คุยเรื่องการเมืองกับนาย

นายคุยเรื่องการเมืองกับมัน มันก็บอกว่านายใส่หน้ากากอนามัย"

หยางเทาเองก็เงียบกริบไปในทันที

ซือหนานถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ "ยังเป็นเพราะวิชาความรู้พวกเราไม่แน่นพอ ไม่อย่างนั้นจะยอมให้พวกมันเหิมเกริมขนาดนี้ได้ยังไง"

ลั่วจืออวิ้นก็ถอนหายใจเช่นกัน "ตอนนี้ได้แต่หวังว่าพี่เฉินจะหาตัวคนโพสต์ไม่เจอนะ"

ซือหนานส่ายหน้าอีกครั้ง "เป็นไปไม่ได้ เขาต้องหาเจอแน่ ถ้าหาไม่เจอ เขาก็จะใช้เส้นสายทุกทางจนกว่าจะหาเจอ

คำว่าอาจารย์ คือครูและคือพ่อ

น้ำเสียงตอนที่เฉินเฉิงพูดถึงศาสตราจารย์หวังเมื่อก่อนหน้านี้ พวกนายก็ได้ยินกันหมดแล้วนี่

ถ้าพวกนายไม่เข้าใจความหมายของคำว่าอาจารย์ ก็ให้คิดตามความหมายของคำว่าพ่อไปเลย

แล้วถ้าสมมุติพ่อของนายเป็นคนคิดค้นยานี้ขึ้นมา แล้วมีคนมาพูดจาแบบนี้ นายจะทำยังไงล่ะ"

"แล้วจะทำยังไงดี ถ้าพี่เฉินไปประลองกับอีกฝ่ายเข้าจริง ๆ เก้าในสิบส่วนคงโดนลงโทษทางวินัยแน่"

"ไว้ค่อยว่ากัน ถึงตอนนั้นค่อยดูอีกที

สิ่งที่เราต้องทำตอนนี้คือการตั้งใจเรียน ตอนนี้ที่เราทำให้ฝ่ายนั้นหุบปากไม่ได้ ก็เพราะความรู้เรายังไม่แน่นพอ

ฉันคิดว่าถ้าศาสตราจารย์หวังเห็นโพสต์นี้แล้วเป็นคนตอบกลับเองล่ะก็ จะต้องตอกอีกฝ่ายจนพูดไม่ออกแน่"

หยางเทาฟังจบก็ตาเป็นประกาย "หรือว่าพวกเราจะไปขอให้ศาสตราจารย์หวังสอนวิธีตอบโพสต์นี้ดี"

ซือหนานกับลั่วจืออวิ้นพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ทั้งสองคนแทบจะหลุดขำออกมาด้วยความระอาปนโมโหกับคำพูดของหยางเทา

"นายจะไปหาศาสตราจารย์หวังยังไง

ทำไมศาสตราจารย์หวังต้องสอนวิธีตอบโพสต์นี้นายด้วย

นายคิดว่าศาสตราจารย์หวังว่างนักหรือไง"

หยางเทากลับยิ้มเจ้าเล่ห์ "ฮิๆ คนอย่างฉันย่อมมีแผนเด็ดอยู่แล้ว"

ทั้งคู่มองหยางเทาอย่างสงสัย พวกเขานึกไม่ออกจริง ๆ ว่าหยางเทาจะมีวิธีอะไร

เห็นเพียงหยางเทาเดินกลับไปที่โต๊ะอ่านหนังสือของตัวเอง

เขาปิดหน้าต่างวิดีโอ แล้วเปิดหน้าเว็บไซต์แพลตฟอร์มปรึกษาแพทย์ออนไลน์ขึ้นมา

หลังจากค้นหาอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พบชื่อของฮุ่ยหมินถัง

ซือหนานกับลั่วจืออวิ้นยืนมองการกระทำอันแสนคล่องแคล่วนั้นอยู่ข้างหลัง

จึงถามขึ้นด้วยความสงสัย "นายเคยใช้อันนี้เหรอ ทำไมดูคล่องจัง"

มุมปากของหยางเทากระตุกเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับอย่างไม่ค่อยเป็นธรรมชาตินัก "เคยใช้

แถมยังต้องคัด 'จิตวิญญาณมหาแพทย์' ไปตั้งห้าสิบรอบด้วย"

ลั่วจืออวิ้นรีบถามต่อทันที "เล่ามาละเอียด ๆ ซิ แค่ปรึกษาแพทย์ทำไมต้องให้คัด 'จิตวิญญาณมหาแพทย์' ด้วยล่ะ"

หยางเทาเอ่ยอย่างรำคาญใจ "ไว้ค่อยคุยตอนมีเวลาเถอะ ตอนนี้ฉันขอถามเรื่องโพสต์นี้ให้เสร็จก่อน"