ตอนที่ 51 กำแพงโพสต์อิท

บรรดาสตรีมเมอร์สายนอกสถานที่บนโต่วอินในเมืองไห่เฉิงนับไม่ถ้วน ต่างก็เริ่มเปิดไลฟ์สดในที่เกิดเหตุทันทีที่การแสดงโดรนเริ่มต้นขึ้นเช่นกัน

ในชั่วเวลาสั้น ๆ ทั้งแพลตฟอร์มโต่วอินและเวยปั๋วต่างก็ถูกยึดอันดับการค้นหายอดนิยมจนหมดสิ้น

อันดับ 1 #แสงสีแดงประหลาดโผล่เหนือหาดไว่ทานไห่เฉิง!

อันดับ 2 #ประธานจอมเผด็จการ ขอแต่งงานที่หาดไว่ทาน?

อันดับ 3 #ซัพพอร์ตด้วยโดรนครั้งแรกที่หาดไว่ทาน

"ฉันถ่ายติดด้วย! เชี่ยเอ๊ย ตอนแรกนึกว่าดาวตก! ฉันยังอธิษฐานขอพรไปด้วยเลยเนี่ย เชี่ยจริง ๆ! นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นซัพพอร์ตที่แฟนคลับเสิ่นจี้ซิงทำให้!"

"เมื่อกี้เพิ่งไถโต่วอินเจอคลิปที่หาดไว่ทาน นึกว่ามีต่างชาติบุกโจมตีไห่เฉิงแล้วซะอีก!"

"แฟนคลับในงานนี่คึกคักเทียบเท่าการฝึกทหารเลยมั้ง แม่เจ้าโว้ย! กระแสออฟไลน์ของเสิ่นจี้ซิงน่ากลัวเกินไปแล้ว! น่ากลัวกว่าพวกที่อ้างว่าเป็นศิลปินแถวหน้าหลาย ๆ คนเสียอีก"

"ชาวเมืองไห่เฉิงสั่นสะท้านไปด้วยความกลัวแล้วจ้า"

"แม่เจ้า! ฉันเป็นคนต่างถิ่น วันนี้ไปเที่ยวที่หาดไว่ทานเมืองไห่เฉิง ตกใจแทบสิ้นสติ! นึกว่าซอมบี้วันสิ้นโลกบุกมาแล้วจริง ๆ!"

"ต่อให้ซอมบี้มาก็คงโดนแฟนคลับเสิ่นจี้ซิงตกใจวิ่งหนีเตลิดไปโน่น เธอคงยังไม่ได้ยินเสียงกรีดร้องตะโกนของแฟนคลับเขาสินะ! คำว่าสะเทือนเลื่อนลั่นยังไม่พอจะบรรยายเลย!"

"ดาวตกสีแดง! นึกว่าอุกกาบาตจะพุ่งชนลงมาซะแล้ว! เชี่ยเอ๊ย! รวยจนไม่เห็นหัวมนุษย์มนาแล้วจริง ๆ!"

"หาดไว่ทานเมืองไห่เฉิงเนี่ยนะ? ถึงกับจัดแสดงโดรนได้เนี่ยนะ?? เชี่ยอะไรวะเนี่ย? วงการบันเทิงจีนเคยมีใครทำมาก่อนเหรอ?"

"สถานีแฟนคลับจอมเผด็จการประกาศความรักอย่างทรงพลัง สรุปคือพวกเรากลายเป็นตัวประกอบ NPC ในนิยายกันหมดแล้วจริง ๆ สินะ!"

"ซัพพอร์ตด้วยโดรนเหรอ? ดูแค่แวบเดียวก็รู้ว่าแพงยับ"

"วันนี้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตรงหาดไว่ทานเมืองไห่เฉิงเพิ่มขึ้นมาตั้งหลายคน มืดฟ้ามัวดินไปหมด แฟนคลับนี่ฉันประเมินแบบต่ำ ๆ ก็น่าจะมีหลายพันคนได้เลย"

*

เสิ่นจี้เยฺว่ที่เพิ่งนั่งลงบนรถแท็กซี่ จู่ ๆ เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัว

"ยินดีด้วยที่ผู้ผูกระบบทำภารกิจที่สามสำเร็จ ช่วยผลักดันให้เสิ่นจี้ซิงตกคนนอกด้อมได้สำเร็จครบสามครั้ง!!"

"รางวัล: เพลงระดับ SSS+ "ซิงเหอ"(ดาราสายธาร), เงินสด 1,500,000 หยวน"

เสิ่นจี้เยฺว่ชะงักไปเล็กน้อย

เสียงถามของคนขับขัดจังหวะความคิดของเธอ "หนู? ตอนนี้จะไปที่ไหนเหรอ?"

"ไปร้านกาแฟชี่เยวฺแถว ๆ สนามกีฬาในร่มเหมยไซ่ค่ะ" เสิ่นจี้เยฺว่บอก

"ได้เลย รัดเข็มขัดนิรภัยด้วยนะ"

*

โต้วป้าน, กลุ่มผู้ประสบภัยจากซวงซิง

กระทู้: [ฉันด้านชาไปหมดแล้ว พี่จี๋ซิง เธอจะเอิกเกริกไปถึงเมื่อไหร่กันแน่? มีใครจะมารักฉันเหมือนที่พี่จี๋ซิงรักจักรพรรดิซิงบ้างไหม?]

เนื้อหา: จี๋ซิงรู่โจ้วไปเอาเงินกับเส้นสายมากมายขนาดนี้มาจากไหนกันแน่? หาดไว่ทานเมืองไห่เฉิงเชียวนะ! จัดซัพพอร์ตด้วยโดรนเนี่ยนะ? สองอย่างนี้มันจะไปเกี่ยวข้องกันได้ยังไง? เมืองไห่เฉิงน่ะเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจแดนใต้ของประเทศเราเลยนะ

[ชั้น 1] โชคดีที่ฉันเป็นแฟนคลับจักรพรรดิซิง ถ้าเป็นแฟนคลับคนอื่น มาเห็นซัพพอร์ตแต่ละครั้งที่พี่จี๋ซิงทำ คงได้อกแตกตายกันหมดพอดี

[ชั้น 2] คราวก่อนป้ายผ้าติดเครื่องบินก็โรแมนติกจะแย่แล้ว คราวนี้ยังใช้โดรนแปรอักษรอีก! พี่จี๋ซิงมาเปย์เลี้ยงดูฉันเถอะ! ฉันยอมไปศัลยกรรมหน้าให้เหมือนจักรพรรดิซิงเลยเอ้า

[ชั้น 3] ยอดคะแนนโหวตของจักรพรรดิซิงทะลุสามล้านไปแล้ว ทิ้งห่างอันดับอื่นขาดลอย

[ชั้น 4] ซัพพอร์ตด้วยโดรนที่เซียงเฉิง เมนคนก่อนของฉันเคยทำ ราคาครึ่งชั่วโมงอยู่ที่ 118,000 หยวน ฉันไม่กล้าคิดเลยว่าที่เมืองไห่เฉิงครึ่งชั่วโมงจะแพงมหาศาลขนาดไหน

[ชั้น 5] เจ้าของกระทู้อิจฉาเหรอจ๊ะ? อยากได้หมายศาลฉบับบิ๊กเบิ้มจากป๊ะป๋าจี๋ซิงของคุณใช่ไหมล่ะ?

[ชั้น 6] ตอนนี้กลุ่มนี้โดนซิงซือยึดครองพื้นที่ไปหมดแล้วโดยสิ้นเชิง

[ชั้น 7] สถานีแฟนคลับจี๋ซิงรู่โจ้วคนนี้ แต่ละครั้งที่สร้างกระแสซัพพอร์ตให้ตัวเองนี่ เอิกเกริกพอ ๆ กับข่าวนอกใจของศิลปินแถวหน้าเลย คอยดูเถอะ เดี๋ยวพอจี๋ซิงรู่โจ้วเปิดพรีออเดอร์ขายของเซตเล็ก ๆ กอบโกยเงินเสร็จแล้วชิ่งหนีไป พวกแกถึงจะยอมตาสว่างกัน

[ชั้น 8] แล้วมันทำไมล่ะ? คนมีเงินเขาก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่พอใจแกก็ไปทำให้เมนแกบ้างสิวะ!

[ชั้น 9] จี๋ซิงรู่โจ้วหาเงินจนซื้อบ้านพักตากอากาศริมทะเลได้แล้วมั้ง พวกติ่งจน ๆ อย่างพวกแกยังจะไปคอยปกป้องเขาอยู่อีกเหรอ? [อิโมจิหัวเราะทั้งน้ำตา]

[ชั้น 10] ซิงซือนี่เป็นกลุ่มแฟนคลับที่จริงใจกับสถานีแฟนคลับที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลยว่ะ โง่เง่าสิ้นดี

[ชั้น 11] พี่จี๋ซิงทุ่มเงินไปเกือบสิบล้านภายในเวลาไม่ถึงเดือน พวกแกเก่งจริงก็ทุ่มบ้างสิ! วงการซิงยินดีต้อนรับพวกแกมาทุ่มเงินสิบล้าน แล้วค่อยเปิดบ้านไซต์ขายของเซตเล็ก ๆ นะ! ขำจะตายชัก

*

ร้านกาแฟชี่เยวฺ

เวลา 22.30 น.

"สวัสดีครับ! ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ช่วยไหมครับ?" พนักงานในร้านเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นว่ามีลูกค้าเดินเข้ามา

เสิ่นจี้ซิงสวมเสื้อโค้ตตัวใหญ่คลุมมิดชิด พลางสวมแว่นตากันแดด หน้ากากอนามัย และหมวกในเวลากลางคืน ห่อหุ้มร่างกายตั้งแต่หัวจรดเท้าไว้อย่างแน่นหนา ดูประหลาดพิกลจนเหมือนคนมีพิรุธยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

"ลุงครับ? ทำไมในร้านถึงไม่มีคนเลยล่ะครับ?" เสิ่นจี้ซิงเอ่ยถามหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง

"เธอดูนี่สิ นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว? สี่ทุ่มครึ่งแล้วนะ ถ้าไม่ใช่เพราะฉันกำลังรอคนอยู่ ฉันก็เลิกงานปิดร้านไปแล้วเหมือนกัน"

ยังดีที่พนักงานร้านเป็นคุณลุงวัยห้าสิบกว่า จึงจำเสิ่นจี้ซิงไม่ได้

"พ่อหนุ่มรูปหล่อ ดื่มอะไรดีล่ะ"

"ขอคาปูชิโนแก้วหนึ่งครับ"

"เดี๋ยวก่อนครับ ไม่เอาดีกว่า"

"ขอเป็นอเมริกาโนแก้วหนึ่ง ไม่ใส่น้ำตาลครับ"

เสิ่นจี้ซิงเดินตรงไปยังกำแพงอธิษฐานข้างโต๊ะด้านใน กำแพงระบายความในใจที่เดิมทีเคยว่างเปล่า บัดนี้ถูกแปะโพสต์อิทหลากสีสันจนเต็มพรืดไปหมด

เขาพิงโต๊ะเงียบ ๆ พลางไล่สายตามองดูข้อความเหล่านั้นอย่างละเอียดทีละแผ่น

"วันนี้เป็นวันที่เก้าที่ชอบเสี่ยวซิงแล้วนะ ไร้สาระจริง ๆ เลย ตัวฉันอายุก็ปาเข้าไปตั้งสามสิบกว่าแล้ว ยังจะมาชอบเด็กกะโปโลอายุยี่สิบเอ็ดปีได้อีกเหรอเนี่ย? แถมยังบ้าคลั่งถึงขนาดตามมาเช็กอินซัพพอร์ตอีกต่างหาก"

"กาแฟร้านนี้อร่อยมากเลย ฉันชอบลาเต้ เฮ้อ ไม่รู้ว่าเสี่ยวซิงได้กินข้าวดี ๆ บ้างหรือเปล่านะ?"

"ไห่เฉิงไกลจังเลยนะ! ไกลจากเจียงโจวมากจริง ๆ ฉันนั่งรถไฟมาตั้ง 39 ชั่วโมง แถมยังเป็นตั๋วที่นั่งแข็งอีก แต่เวทีการแสดงรอบสองในวันพรุ่งนี้ ฉันก็ยังหาซื้อบัตรเข้าชมไม่ได้อยู่ดี ทำยังไงดีล่ะ? เสี่ยวซิง"

"โดนเทบัตรกะทันหัน เสียใจนิดหน่อย แต่ก็ได้เจอพี่น้องแฟนคลับที่ดีมาก ๆ ก็เลยมีความสุขมากเหมือนกัน"

"ซิงซือที่ได้เจอใจดีมากเลย วันนี้เลี้ยงลาเต้ฉันหนึ่งแก้วด้วยแหละ"

"ไห่เฉิงใหญ่จังเลยนะ! แค่มันหนาวเกินไปหน่อย ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ แต่ที่นี่มีเสิ่นจี้ซิงอยู่นี่นา"

"ขอให้มีความสุขทุก ๆ วัน ฉันจะต้องมีความสุขทุกวันให้ได้"

"ฉันชอบเสิ่นจี้ซิงนะ"

"เสิ่นจี้ซิงต้องเดบิวต์ตำแหน่งเซ็นเตอร์นะ"

"วันนี้แฟนมาเป็นเพื่อนฉันด้วย พวกเราใกล้จะแต่งงานกันแล้วนะ เสี่ยวซิง แอบบอกเธอไว้ตรงนี้เลยว่าฉันมีความสุขมาก ๆ เลยล่ะ"

"ชอบบรรยากาศของร้านนี้จัง เต็มไปด้วยเสิ่นจี้ซิงทั้งนั้นเลย"

เสิ่นจี้ซิงสัมผัสได้ถึงความรักท่ามกลางตัวอักษรเหล่านั้น สัมผัสได้ถึงความรักที่ไม่อาจเอื้อมคว้า และสัมผัสได้ถึงความสุขรวมถึงความเจ็บปวดจากผู้คนที่ไม่เคยพบหน้าค่าตากันมาก่อน

"อ้าว? พ่อหนุ่มรูปหล่อ? เธอเป็นแฟนคลับของเสิ่นจี้ซิงคนนี้ด้วยเหรอเนี่ย? ฮ่า ๆ ๆ" ลุงร้านกาแฟยกอเมริกาโนมาเสิร์ฟ เมื่อเห็นเสิ่นจี้ซิงยืนอ่านตาไม่กะพริบ ความอยากรู้อยากเห็นจึงผลักดันให้เขาเอ่ยถามขึ้นมา

"เปล่าครับ ผมแค่ดูไปเรื่อยเปื่อยเฉย ๆ" เสิ่นจี้ซิงรีบก้มหน้าลงด้วยความตื่นตระหนกเพื่อกลบเกลื่อน

"ผมไม่รู้จักเสิ่นจี้ซิงอะไรนั่นหรอกครับ"

"ไม่รู้จักหรอกเหรอ? ฉันก็นึกว่าเธอมาช่วยแฟนสาวเช็กอินซะอีก"

"เฮ้อ วันนี้มีพวกสาว ๆ มาร้านเราตั้งเยอะแยะแหนะ" ลุงร้านกาแฟรู้สึกเสียดาย พลางถือถาดเตรียมจะเดินจากไป

"เดี๋ยวก่อนครับ"

ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะเดินพ้นไป เสิ่นจี้ซิงก็เอ่ยรั้งไว้กะทันหัน

"คุณลุงครับ พอจะแบ่งโพสต์อิทให้ผมสักแผ่นได้ไหมครับ"

"สีแดงน่ะครับ ผมขอสีแดงนะ"

"ผมเองก็อยากทิ้งข้อความไว้สักประโยคเหมือนกันครับ"

"หืม?" ลุงร้านกาแฟรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

"ได้แน่นอนอยู่แล้วสิ"

"แต่ว่านะ คนที่มาเขียนโพสต์อิทน่ะมีแต่พวกเด็กผู้หญิงทั้งนั้นเลย เป็นเด็กผู้ชายอย่างเธอนี่หาดูได้ยากจริง ๆ" ลุงร้านกาแฟบ่นพึมพำ ทว่าไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้ง

ครู่หนึ่ง เขาก็นำกระดาษโพสต์อิทกับปากกาเจลมาส่งให้เสิ่นจี้ซิง

เสิ่นจี้ซิงลังเลอยู่หลายครั้ง ในที่สุดก็จรดปลายปากกาเขียนลงไปบนกระดาษโพสต์อิทแผ่นนั้น

"ขอให้ทุกคนมีความสุขกันมาก ๆ นะครับ!!!"

"—ซิง"