ตอนที่ 52 การซัพพอร์ตสุดเชย

22:37 น.

เสิ่นจี้ซิงเพิ่งจะเล็งกล้องถ่ายรูปกำแพงอธิษฐานเสร็จ ฟู่หางที่ยืนรออยู่ข้างนอกก็เดินเข้ามาเร่ง

"ดึกมากแล้ว ต้องไปแล้วนะ"

ตอนนี้เสิ่นจี้ซิงเป็นดั่งแก้วตาดวงใจของเขา พรุ่งนี้ยังมีการแสดงรอบสองอีก เขาไม่กล้าพาเสิ่นจี้ซิงมาเถลไถลข้างนอกนาน ๆ หรอก หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา แฟนคลับกลุ่มนั้นของเสิ่นจี้ซิงไม่รุมฉีกอกเขาเป็นชิ้น ๆ เลยหรือ

เฮ้อ พูดไปแล้วชีวิตเขาก็น่าสงสารจริง ๆ อุตส่าห์เป็นถึงผู้กำกับใหญ่ของรายการวาไรตี้ กลับต้องตกอับมาเป็นเบ๊ให้เด็กฝึกชายในรายการเนี่ยนะ

ถึงแม้ว่า... เขาจะเต็มใจทำเองก็เถอะ

"ครับผม ได้เลยครับ!"

"เดี๋ยวนี้แหละครับ"

เสิ่นจี้ซิงปิดปลอกปากกาคืนให้ผู้จัดการร้านกาแฟ แล้วเดินตามฟู่หางออกไป

ก่อนจากไป เขาหันกลับไปมองกำแพงอธิษฐานที่ยังคงเปล่งประกายเจิดจ้า ความรักอันเอ่อล้นบนนั้นไม่ได้จางหายไปเพียงเพราะการแวะมาเยือนของเขาแม้แต่น้อย

เสิ่นจี้ซิงโบกมือให้กำแพงอธิษฐาน พลางเอ่ยปากแบบไร้เสียง

"ลาก่อนนะ"

"ราตรีสวัสดิ์ครับ"

*

22:39 น.

เสิ่นจี้เยฺว่หิ้วของซัพพอร์ตถุงใหญ่เดินเข้ามาในร้านกาแฟชี่เยวฺ

"โอ๊ยแม่คุณ! แม่หนู! ทำไมหิ้วของพะรุงพะรังเบ้อเริ่มเทิ่มมาขนาดนี้ล่ะ ที่นี่ไม่อนุญาตให้นอนค้างคืนนะจ๊ะ!"

คุณลุงร้านกาแฟเข้าใจผิด คิดว่าเสิ่นจี้เยฺว่เป็นพวกไร้ที่ไปแล้วจะมาขอนอนค้างตามร้านสะดวกซื้อยี่สิบสี่ชั่วโมง

"คุณลุงสฺวี่คะ ฉันเองค่ะ"

"เสิ่นจี้เยฺว่ค่ะ"

เสิ่นจี้เยฺว่ปาดเหงื่อบนหน้าผาก บอกตามตรงว่าการแบกของซัพพอร์ตถุงยักษ์แบบนี้มันไม่ใช่งานที่คนปกติควรทำเลยจริง ๆ

ตอนนี้เธอซึ้งและนับถือพวกฝ่ายข้อมูลที่ต้องประสานงานออฟไลน์จริง ๆ แบกของซัพพอร์ตสำหรับคนหลายร้อยคนไป ๆ มา ๆ เพียงเพื่อมอบประสบการณ์ตามไอดอลที่ดีและความซัพพอร์ตที่ยอดเยี่ยมที่สุดให้ทุกคน

เพราะคนที่ตามไอดอลแทบทั้งหมดเป็นผู้หญิง สาว ๆ จึงต้องแบกรับภาระหนักอึ้งเอาไว้เอง งานใช้แรงงานแบบไหนก็ต้องทำทั้งนั้น

"อ๋อ ๆๆๆ! แม่หนูเสิ่นนี่เองเหรอ นึกว่าใคร มาถึงเสียทีนะ ฮ่า ๆ ๆ มานี่

เสิ่นจี้เยฺว่เป็นคนเหมาร้านกาแฟแห่งนี้เพื่อจัดซัพพอร์ต ทั้งสองคนเคยติดต่อกันทางวีแชตแล้ว สฺวี่เจี้ยนกั๋วจึงจำเธอได้ทันที

"เธอนี่ก็นะ เป็นผู้หญิงแท้ ๆ ดึกดื่นค่ำมืดแบบนี้จะวิ่งวุ่นไปมาทำไมกัน พรุ่งนี้เช้าฉันรีบมาเปิดประตูให้แต่เช้าก็สิ้นเรื่องแล้ว" คุณลุงเจ้าของร้านกาแฟเอ็ดด้วยความหวังดี

"ฮะ ๆ" เสิ่นจี้เยฺว่หัวเราะแห้ง ๆ ออกมา ของซัพพอร์ตพวกนี้เธอเสกขึ้นมาจากความว่างเปล่า ถ้าเป็นช่วงกลางวันของวันพรุ่งนี้จะยิ่งขยับตัวทำอะไรไม่สะดวกเข้าไปใหญ่

"แต่จะว่าไปก็แปลกดีนะ เมื่อกี้มีผู้ชายแปลกหน้ามากันสองคน น่ากลัวชะมัด ดึกดื่นป่านนี้ยังใส่ทั้งแว่นกันแดด แมสก์ แล้วก็มีผ้าพันคอกับหมวกอีก ตอนแรกฉันนึกว่าเป็นพวกโจรปล้นร้านเสียอีกแน่ะ"

"พวกนั้นเพิ่งเดินออกไป เธอก็มาพอดี ฉันละแอบเหงื่อตกแทนเธอเลย" สฺวี่เจี้ยนกั๋วเป็นคนช่างคุย พอเจอเสิ่นจี้เยฺว่ก็อดไม่ได้ที่จะชวนคุยสักสองสามประโยค

การแต่งตัวของเสิ่นจี้ซิงเมื่อครู่นี้ เขาไม่กล้าชวนคุยอะไรลึกซึ้งจริง ๆ

"ผ้าพันคอเหรอคะ? กลางคืนเนี่ยนะใส่แว่นกันแดด? แมสก์? หมวกด้วย? คนพวกนี้ไม่กลัวเดินสะดุดล้มตอนกลางคืนหรือไงกันนะ?" เสิ่นจี้เยฺว่พูดต่อบทสนทนาไปเรื่อยเปื่อย

ทว่าพอพูดหลุดปากออกไป เธอกลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างขึ้นมาทันที

"กลางคืนใส่แว่นกันแดดเหรอคะ?" เสิ่นจี้เยฺว่หันไปถามย้ำกับคุณลุงเจ้าของร้านกาแฟ

"ใช่แล้วน่ะสิ แปลกพิลึกเลยใช่ไหมล่ะ"

"แถมยังขอกระดาษโพสต์อิทกับปากกาจากฉันไปแผ่นหนึ่งด้วยนะ"

"น่าจะเขียนข้อความอะไรสักอย่างนั่นแหละ"

"คุณลุงอย่าเพิ่งง่วนอยู่เลยค่ะ! รีบพาฉันไปดูเร็วเข้า!" เสิ่นจี้เยฺว่เกิดลางสังหรณ์ประหลาดที่วิเศษมากบางอย่าง จึงอยากรีบไปพิสูจน์ให้แน่ใจ

"โอ๊ย! แม่หนูนี่!" คุณลุงถูกแรงดึงมหาศาลของเสิ่นจี้เยฺว่ลากจนเซถลาไปก้าวหนึ่ง

โดนพามาหยุดอยู่หน้ากำแพงขอพรแบบกึ่งถูกบังคับ

คุณลุงชี้มือไปส่ง ๆ "โน่นไง! กระดาษโพสต์อิทสีแดงตรงมุมล่างขวาสุดนั่นแหละ หนุ่มหล่อคนเมื่อกี้เป็นคนเขียนเองกับมือเลย"

เสิ่นจี้เยฺว่โน้มตัวพิงโต๊ะ เธอไม่ได้ยื่นมือไปแตะต้องกระดาษโพสต์อิทที่เสิ่นจี้ซิงเขียนไว้

"ขอให้ทุกคนมีความสุขกันมาก ๆ นะครับ!!!"

"——ซิง"

ลายมือเป็นระเบียบและชัดเจน แฝงกลิ่นอายแบบหวัดแกมบรรจงไว้จาง ๆ แตกต่างจากลายมือเรียบร้อยอ่อนหวานของหญิงสาวทั่วไปอย่างสิ้นเชิง เส้นสายตวัดหนักแน่นทรงพลัง ชัดเจนจนสังเกตเห็นได้ทันที

ซิงงั้นเหรอ?

เป็นเขาจริง ๆ ด้วย

เสิ่นจี้เยฺว่กวาดสายตามองอีกครั้ง บนโต๊ะยังมีกาแฟอเมริกาโนอุ่น ๆ ที่สฺวี่เจี้ยนกั๋วยังไม่ทันได้เก็บกวาด บนแก้วมีรอยริมฝีปากที่เพิ่งดื่มไปประทับอยู่อย่างชัดเจน และยังมีไอความร้อนลอยกรุ่นขึ้นมา

เธอใช้นิ้วจับหูแก้วขึ้นมา จากนั้นถือเดินไปเททิ้งที่อ่างล้างมือด้านหลังร้าน แล้วล้างทำความสะอาดใหม่อย่างพิถีพิถันอีกหนึ่งรอบ

"แม่หนูเสิ่น รู้จักหนุ่มหล่อคนเมื่อกี้เหรอ" ต่อให้สฺวี่ต้งกั๋วจะทึ่มหรือหัวช้าแค่ไหน ก็ยังดูออกว่าท่าทีที่เสิ่นจี้เยฺว่แสดงออกมานั้นไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ

"เอาไหมล่ะ เดี๋ยวฉันพาไปดูกล้องวงจรปิด"

"ดูหน่อยค่ะ" เสิ่นจี้เยฺว่เดินตามสฺวี่ต้งกั๋วกลับไปที่เคาน์เตอร์ เขาเปิดย้อนดูภาพจากกล้องวงจรปิดของไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้

ตั้งแต่ตอนที่เสิ่นจี้ซิงเดินย่องเข้ามาอย่างระมัดระวัง ตรงดิ่งไปยังกำแพงขอพร จากนั้นก็สั่งกาแฟ ขอกระดาษโน้ตกับปากกาจากลุงเจ้าของร้าน ถอดแว่นกันแดดกับหน้ากากอนามัยออก แล้วบรรจงเขียนคำว่า "ขอให้ทุกคนมีความสุขนะ" ตัวเบ้อเริ่มลงไปทีละขีดทีละเส้น

ไปจนถึงตอนที่ฟู่หางเดินเข้ามาเร่ง

เวลาสั้น ๆ เพียงไม่กี่นาที ไม่ได้ยาวนานอะไรเลย

เค้าโครงคิ้วและตาจากมุมข้าง นิ้วมือเรียวยาว รูปร่างที่แสนคุ้นตา

"คุณผู้หญิงเสิ่น รู้จักเหรอ" สฺวี่ต้งกั๋วถามหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง เขากลัวว่าจะไปสะกิดโดนเรื่องสะเทือนใจของเธอเข้า

ในหัวเขามโนเป็นพล็อตนิยายน้ำเน่าประเภทถ่านไฟเก่าคุ หรือไม่ก็ศัตรูกลับมาเจอกันไปเรียบร้อยแล้ว

"ไม่รู้จักค่ะ"

เสิ่นจี้เยฺว่ส่ายหน้า

"คนบ้าอะไรทึ่มชะมัด"

"ทึ่มจริง ๆ"

"ทึ่มสุด ๆ ไปเลย"

"ทึ่มจะตายชัก จะไปรู้จักได้ยังไงคะ"

......

"เถ้าแก่คะ กระดาษโน้ตแผ่นนั้นคุณแปะไว้ตรงนั้นนั่นแหละค่ะ"

"ไม่ต้องไปยุ่งกับมันหรอก"

*

วันรุ่งขึ้น เวลา 07:00 น.

เสิ่นจี้เยฺว่ก็มาถึงร้านกาแฟชี่เยวฺ จัดแยกของซัพพอร์ตตามหมวดหมู่อย่างเป็นระเบียบ เพื่อจะได้แจกจ่ายได้สะดวกในอีกสักครู่

@จี๋ซิงรู่โจ้ว เสิ่นจี้ซิง:

ฉันประจำที่เรียบร้อยแล้วค่ะ!

สถานที่: ร้านกาแฟชี่เยวฺ

[ภาพการจัดวางของขวัญซัพพอร์ตชิ้นเล็ก]

โพสต์เวยปั๋วเพิ่งจะลงไปได้ไม่นาน ก็มีเด็กสาวสองสามคนเดินเข้ามาเคาะประตู

"ทางนี้เลยจ้า ทางนี้" เสิ่นจี้เยฺว่เอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้น

"พี่จี๋ซิงใช่ไหมคะ พวกเรามารับของขวัญซัพพอร์ตค่ะ! อันนี้ภาพแคปหน้าจอซูเปอร์แชต อันนี้ภาพแคปตอนปั่นข้อมูล อันนี้ภาพแคปตอนโหวต แล้วก็อันนี้บัตรเข้างานค่ะ" สองแฟนคลับตัวน้อยหยิบภาพหลักฐานที่เตรียมไว้แต่เช้าตรู่ออกมาให้ตรวจสอบอย่างคล่องแคล่ว

"มีบัตรเข้างาน รับถ่านป้ายไฟกับแท่งไฟซัพพอร์ตไปได้เลยจ้า"

"อันนี้รางถ่านนะ"

เสิ่นจี้เยฺว่ตรวจดูทีละอย่างจนครบถ้วน แล้วจึงหยิบของซัพพอร์ตที่เตรียมไว้ล่วงหน้าแจกจ่ายให้พวกเธอไปคนละชุด

พอเสิ่นจี้เยฺว่ยื่นซองใส่การ์ดให้

"พี่จี๋ซิงคะ ทำไมซองใส่การ์ดรอบนี้เสี่ยวจังเลย ขำจนจะวูบแล้วเนี่ย"

"'ถั่วแดงเกิดแดนใต้ สามีหล่อร้ายกว่านายแบบ'"

"'เคล็ดลับมัดใจสามีให้หลงรักชั่วชีวิต สามีไร้เดียงสาร้อนแรงดั่งไฟ บังคับรักฉบับไอ้หนุ่มหมาป่า'"

"หนูหยุดขำไม่ได้เลยเนี่ย"

"'สะกิดรักคู่หมั้นท่านประธานผิดเบอร์ นุ่มนิ่มขี้อ้อนสุดใจ' อะไรกันเนี่ยพวกนี้ ฮ่า ๆ ๆ ๆ!"

"ฉันเห็นในเน็ตช่วงนี้เขากำลังฮิตซองใส่การ์ดแบบนี้กันน่ะ ก็เลยซื้อมา" เสิ่นจี้เยฺว่ยิ้มแหย ๆ ด้วยความเขินเล็กน้อย

ที่จริงแล้วเป็นเพราะช่วงนี้เธอมีรสนิยมแปลก ๆ กวน ๆ อยู่บ้าง พอรู้สึกว่าของเชย ๆ บ้าน ๆ พวกนี้มาจับคู่กับใบหน้าหล่อเหลาของเสิ่นจี้ซิง มันก็ดูน่ารักนุบนิบไปอีกแบบ

"ซองใส่การ์ดรอบนี้ หนูต้องเอาไปโพสต์อวดลงเวยปั๋วให้ได้เลย! ฮ่า ๆ ๆ ตลกมากจริง ๆ!"

"หนูจะเอาการ์ดรูปสามีใส่เข้าไปข้างใน ฮ่า ๆ ๆ! น่ารักจนใจเจ็บไปหมดแล้ว!"