ตอนที่ 53 บัซ ไลท์เยียร์

08:00 น.

@จี๋ซิงรู่โจ้ว เสิ่นจี้ซิง:

ตอนนี้แจกบัตรเข้าชมการแสดงรอบสองของ Star planet ฟรี 4 ใบ สำหรับแฟนเดี่ยวเท่านั้น เข้างานแล้วต้องชูป้ายไฟสีแดงให้เสิ่นจี้ซิง (หลังจบคอนต้องส่งรูปยืนยัน)

เลเวลซูเปอร์แชต ≥ 8, ยอดเปย์เงินจริง ≥ 1,228, ยอดโหวต ≥ 450, โพสต์เนื้อหาเกี่ยวกับเขาบนเวยปั๋ว 1,000 โพสต์, เตรียมถ่านสำหรับป้ายไฟมาเอง ≥ 2 ก้อน

ใครที่มีคุณสมบัติตรงตามนี้ มารับบัตรกับฉันได้ที่ร้านกาแฟชี่เยวฺ ใครมาก่อนได้ก่อน แจกหมดแล้วจะลบโพสต์

คอมเมนต์ยอดนิยม:

[สาวติดดินขั้นสุด: พี่จี๋ซิง พี่ไม่ได้คิดจะเลี้ยงดูหนูเลยสักนิด! บัตรของหนู อ๊ากกก! รีบมาช่วยหนูที่ตึกคู่ตรงหาดไว่ทานที!]

["ทำไมตั้งเงื่อนไขเข้มขนาดนี้อะ? ใครมันจะไปทำถึง?"]

["สนับสนุนให้ตั้งเงื่อนไขเข้มๆ ค่ะ จะได้ไม่โดนพวกไม่หวังดีมาชุบมือเปิบเอาไป"]

["ถึงฉันจะไม่มีบัตรแล้วยังยืนเคว้งอยู่นอกฮอลล์เหมือนกัน! แต่ก็สนับสนุนการตัดสินใจของพี่สาวจี๋ซิงนะ คนที่มีคุณสมบัติตามข้างบนได้ ต้องรักเสี่ยวซิงมากๆ แน่นอน"]

["ชั้นข้างบนที่บ่นว่าเงื่อนไขสูงเกินไป เป็นพวกตั๋วผีมาเนียนแกล้งพิมพ์ปะเนี่ย เงื่อนไขแค่นี้สูงตรงไหน? ตอนนี้บัตรตั๋วผีถูกสุดแบบสุ่มที่นั่งทั้งฮอลล์ยังปั่นราคาไป 4,000+ แล้วเลย"]

["สงสัยตั๋วผีอดได้บัตรเลยดิ้นพล่าน"]

["คนที่ทุ่มเงินเยอะก็สมควรได้มากกว่าอยู่แล้วปะ พี่จี๋ซิงเขาควักเงินตัวเองมาแจกของสุ่ม ทำไมบางคนถึงได้พูดมากจัง?"]

["ความรักไม่จำเป็นต้องจ่ายเงิน แต่คนที่ยอมจ่ายเงินย่อมรักแน่นอน ใจอยู่ที่ไหนเงินก็อยู่ที่นั่น สนับสนุนให้พี่จี๋ซิงเพิ่มเกณฑ์ยอดเปย์เงินจริงเข้าไปอีก!"]

["เชี่ย! ฉันโดนเทบัตร! จี๋ซิง ฉันกำลังไปหาเธอ! ฉันมีครบทุกข้อเลย!"]

@จี๋ซิงรู่โจ้ว เสิ่นจี้ซิง: ตอบกลับ: รออยู่นะ "มีมเสิ่นจี้ซิงนั่งเรียบร้อย"

*

เสิ่นจี้เยฺว่เพิ่งโพสต์เวยปั๋วไปได้ไม่ถึงสองนาที แฟนคลับคนหนึ่งก็รีบเดินทางมาถึงในสภาพเหนื่อยล้าจากการเดินทาง ใบหน้าเล็กๆ แดงก่ำด้วยความหนาว ดูจากหน้าตาแล้วอายุน่าจะยังน้อยมาก

"พี่จี๋ซิงใช่ไหมคะ? หนูมาตรวจคุณสมบัติเพื่อรับบัตรค่ะ" เฉินจื่อเจินเอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"ใช่จ้ะ รีบนั่งก่อนสิ! เดี๋ยวพี่ไปรินน้ำอุ่นมาให้ เธอเตรียมข้อมูลต่างๆ ที่ต้องตรวจไว้ก่อนนะ พี่จะได้ดูสะดวก" เสิ่นจี้เยฺว่ลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์บาร์

"มะ...ไม่เป็นไรค่ะ! ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ" เฉินจื่อเจินรีบโบกมือ ปฏิเสธอย่างเกรงอกเกรงใจ

"ไม่เป็นไรหรอก พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันนี่นา"

เสิ่นจี้เยฺว่ยิ้มหวาน พลางถือแก้วกระดาษที่สกรีนลายการ์ตูนรูปหน้าเสิ่นจี้ซิงเวอร์ชันคิวบิกแล้วเดินไปกดน้ำ

พอกลับมา เฉินจื่อเจินก็ยังคงนั่งเกร็งอยู่บนม้านั่งพลาสติกตัวนั้น

"พี่ผสมน้ำต้มสุกที่เย็นแล้วลงไปหน่อย ตอนนี้อุ่นกำลังดีเลย" เสิ่นจี้เยฺว่มองเฉินจื่อเจินด้วยสายตาห่วงใย ประหนึ่งแม่มองดูลูก

"ดื่มสิ"

"พี่จี๋ซิงคะ นี่เป็นหลักฐานยืนยันตัวตนของหนูค่ะ ยอดเปย์เงินจริงอยู่ที่ 1,036.36 แต่หนูช่วยปั่นยอดสถิติไปเยอะมาก ยอดโหวต 1,000+ เลยนะคะ" เฉินจื่อเจินยื่นโทรศัพท์มือถือให้ด้วยสองมือ พูดด้วยน้ำเสียงกระสับกระส่าย

"มันยังขาดจากเกณฑ์ยอดเปย์เงินจริงไปนิดหน่อย ถ้าพี่จี๋ซิงมองว่าไม่ได้ เดี๋ยวหนูเติมสมาชิกเพิ่มอีกสองสามบัญชีตอนนี้เลยก็ได้ค่ะ"

เฉินจื่อเจินกัดริมฝีปากแน่น

"ไม่เป็นไร กฎเกณฑ์มันตายตัว แต่คนเรายืดหยุ่นได้"

"ขอแค่เธอเป็นแฟนคลับตัวจริง ผ่อนปรนเกณฑ์ลงนิดหน่อยก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ไม่ต้องเกร็งนะ"

เสิ่นจี้เยฺว่ตรวจเช็กทีละข้อ เด็กสาวตรงหน้าคนนี้ทำได้ตามเงื่อนไขครบทุกข้อจริงๆ

"ยินดีด้วยนะ สาวน้อย"

เสิ่นจี้เยฺว่หยิบบัตรกระดาษที่ไปแลกมาตั้งแต่เช้าตรู่ออกมาจากช่องกระเป๋า

สองมือจับมุมซ้ายขวาไว้แน่น ก่อนจะยื่นบัตรการแสดงรอบสองที่ที่นั่งค่อนข้างดีใบหนึ่งส่งไปให้

บัตรที่ดูเรียบง่ายธรรมดาใบหนึ่ง ให้สัมผัสสากระคายเล็กน้อย ด้านบนขวาพิมพ์คำว่า "ต้าไม่" สองตัวอักษรเอาไว้

เฉินจื่อเจินสะบัดนิ้วมือที่แข็งทื่อเพราะความหนาว ก่อนจะรับหางบัตรมาอย่างระมัดระวัง

"ขอบคุณค่ะ! พี่จี๋ซิง หนูขอบคุณพี่จริงๆ นะคะ! ฮือๆๆ แง้ๆๆ!"

ในวินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสโดนหางบัตร เฉินจื่อเจินก็ไม่อาจสะกดกลั้นความตื่นเต้นในหัวใจไว้ได้อีกต่อไป เธอปล่อยโฮออกมาดังลั่นพร้อมกับยกมือปิดหน้าร้องไห้

การดั้นด้นเดินทางมาไกลนับหมื่นลี้ จากเจียงโจวมาถึงไห่เฉิง

ในวรรณกรรม 'เจ้าชายน้อย' เคยกล่าวไว้ว่า หากเธอบอกว่าจะมาตอนบ่ายสี่โมง ตั้งแต่บ่ายสามโมงฉันก็จะเริ่มรู้สึกมีความสุข ยิ่งเวลาใกล้เข้ามาเท่าไหร่ ฉันก็จะยิ่งเฝ้ารอเธอมากขึ้นเท่านั้น

ทว่า

มีเพียงตัวเธอเองเท่านั้นที่รู้ดี

เบื้องหลังความสุขสามชั่วโมงนั้น คือการเริ่มเก็บหอมรอมริบเงินล่วงหน้ายี่สิบวัน คือตัวหนังสือที่พิมพ์อัดแน่นหน้าแล้วหน้าเล่าในบันทึกความจำ คือการแย่งชิงตั๋วเครื่องบินและโรงแรมล่วงหน้าถึงสามเดือน คือเงินเก็บที่ไม่กล้าใช้แต่ยอมควักออกมาทำสีผมและทำเล็บเป็นครั้งแรก คือการหัดเช่ากล้องถ่ายรูปเป็นครั้งแรก คือการเอาเทปกาวพันรอบตัวชั้นแล้วชั้นเล่าเป็นครั้งแรกเพียงเพื่อมอบการซัพพอร์ตที่ดีที่สุดให้ คือการมุ่งหน้าสู่เมืองที่ไม่คุ้นเคยเป็นครั้งแรกเพื่อความรักความผูกพันนี้

เมืองไห่เฉิง ทุกสิ่งล้วนแปลกตา

แม้ว่าฉันจะทำแผนการเดินทางไว้หน้าแล้วหน้าเล่าก็ตาม

ในเมืองอันกว้างใหญ่แห่งนี้

ฉันก็ยังรู้จักแค่นายคนเดียว

ตั้งแต่ออกเดินทางมาด้วยความสุขใจ จนกระทั่งวินาทีที่ก้าวลงจากรถไฟแล้วถูกบอกว่าบัตรบิน ฉันก็ไม่ได้เลือกที่จะหันหลังกลับ แต่ยังคงมุ่งหน้ามาอย่างไม่ลังเล

ยี่สิบสี่ชั่วโมงนี้ มันช่างยาวนานเหลือเกิน

เธอมักจะคิดเสมอว่าดวงในการตามไอดอลของตัวเองแย่มาก ได้แต่คิดว่าในเมื่อเกิดมามีชีวิต ชาตินี้ก็คงต้องได้เจอกันสักวัน และโยนความผิดให้กับอุปสรรคขวากหนามบนเส้นทางที่จะได้พบกันว่าเป็นเพราะตัวเองโชคดีไม่พอ ไม่ใช่เพราะเขาไม่ดีพอ

ได้แต่คิดว่าขอแค่ได้เข้าใกล้สักวินาที ได้อยู่ในเมืองเดียวกัน ได้สูดอากาศผืนเดียวกัน ได้แหงนมองท้องฟ้าผืนเดียวกัน เธอก็รู้สึกมีความสุขแล้ว

เสิ่นจี้ซิง นายคือบัส ไลต์เยียร์เพียงคนเดียวที่ฉันเลือก

ในเวลานี้ เธอมีความสุขจนถึงขีดสุด

"อย่าร้องเลยนะ อย่าร้องเลย พวกเราแอดวีแชตกันไว้เถอะ"

"พองานเลิก จำไว้ว่าต้องส่งรูปที่เธอชูแท่งไฟสีแดงมาให้ฉันดูด้วยนะ" เสิ่นจี้เยฺว่พูดไม่ค่อยเก่ง เมื่อเห็นเฉินจื่อเจินร้องไห้น้ำตานองหน้าจึงได้แต่ยื่นกระดาษทิชชูให้สองสามแผ่น

เมื่อเห็นเฉินจื่อเจินร้องไห้จนดูไม่ได้ เธอก็รู้สึกแสบจมูกขึ้นมานิดๆ เช่นกัน จึงได้แต่เอ่ยปลอบใจออกไปอย่างเก้ๆ กังๆ

"ได้ค่ะๆ ขอบคุณพี่จี๋ซิงจริงๆ นะคะ" เฉินจื่อเจินสะอึกสะอื้น พลางเปิดคิวอาร์โค้ดบนหน้าจอมือถือขึ้นมา

"นี่คือของขวัญที่ดีที่สุดที่หนูเคยได้รับมาเลยค่ะ"