ตอนที่ 57 ทุกย่างก้าวของการเติบโต

เสิ่นจี้ซิงหยิบแท็บเล็ตที่ยืมมาจากผู้กำกับฟู่หางขึ้นมา ถือไว้ระดับคาง หันด้านหน้าจอเข้าหากล้องบันทึกวิดีโอของโทรศัพท์มือถือ

น้ำเสียงยามเขาพูดสุขุมนุ่มลึก ให้ความรู้สึกสงบสบายใจชวนฟังไปเรื่อยๆ

"รูปตอนเพิ่งคลอดออกมาเป็นทารกครับ"

เสิ่นจี้ซิงเบลอเซนเซอร์ส่วนสงวนเอาไว้ เสี่ยวซิงแรกเกิดตัวแดงและเหี่ยวย่น เครื่องหน้าใหญ่โตกระจุกรวมกันอยู่บนใบหน้าขนาดเท่ากำปั้น ผมไฟเปียกชื้นขดเป็นลอนอยู่บนศีรษะ ดูน่าเกลียดแต่น่ารักน่าเอ็นดู

"ดูแปลกๆ ไปหน่อยใช่ไหมครับ แต่ผมชอบรูปนี้มากเลย ฮ่าๆ"

"นี่คือ..."

"เสี่ยวซิง ที่เพิ่งมาถึงโลกใบนี้เป็นครั้งแรกครับ"

นิ้วค่อยๆ เลื่อนไปยังรูปที่สอง

"อันนี้ ขวบครึ่งครับ"

"ผมนอนคว่ำดูทีวีอยู่ที่บ้าน"

เสี่ยวซิงวัยขวบครึ่ง ท่อนบนยังเปลือยเปล่า ท่อนล่างสวมเพียงผ้าอ้อมสำเร็จรูปชิ้นเดียว เนื้อตัวจ้ำม่ำยืนอยู่หน้าโทรทัศน์ ทั้งน่ารักทั้งน่าตี

"ตอนนั้น เหมือนจะโดนแม่ตีด้วยครับ"

เสิ่นจี้ซิงรู้สึกอายนิดหน่อย จึงรีบปัดเลื่อนผ่านไป

เพราะเขานึกขึ้นได้ว่าพอโตขึ้นแม่เล่าให้ฟัง ตอนนั้นเขาฉี่รดกางเกงแล้วยังไม่ยอมเปลี่ยนผ้าอ้อม ถึงได้โดนตี

"อ๊ะ! ดูเร็วเข้าครับ!"

"สามขวบ! ผมไปโรงเรียนอนุบาลครั้งแรก! พ่อพาผมไปครับ! ผมเป็นเด็กดีมาก เป็นเด็กคนเดียวในโรงเรียนอนุบาลที่ไม่ร้องไห้เลย"

"วันนั้น ยังได้รางวัลเป็นดอกไม้สีแดงเล็กๆ จากคุณครูด้วยนะ!"

เสี่ยวซิงตัวจ้อยในรูป สะพายกระเป๋านักเรียนผ้าใบสีแดงใบเล็ก นั่งเรียบร้อยอยู่บนม้านั่งพลาสติกสีแดง มองสำรวจรอบตัวด้วยความมึนงงปนสงสัยใคร่รู้

น้ำเสียงของเสิ่นจี้ซิงเริ่มคึกคักขึ้น อารมณ์เปี่ยมล้นขึ้นเรื่อยๆ แฝงความอวดดีขี้โม้และภาคภูมิใจเอาไว้เล็กๆ

เสิ่นจี้เยฺว่มองไปเรื่อยๆ มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ตอนนี้ก็ยังเป็นเด็กไม่รู้จักโตเหมือนกันนั่นแหละ

"เจ็ดขวบครับ ตอนนั้นเป็นวันเกิด คุณพ่อซื้อเค้กก้อนใหญ่ยักษ์ให้ผม เค้กรสมะม่วง ผมชอบเค้กนี้มากเลย เป็นครั้งแรกที่ผมได้กินเค้กครีมสด"

เสิ่นจี้ซิงวัยเจ็ดขวบในรูป นั่งอยู่หลังเค้กครีมสดก้อนโต บนเค้กปักเทียนไว้เต็มไปหมด เขาอ่านเจอในหนังสือว่า ยิ่งปักเทียนเยอะ คำอธิษฐานก็ยิ่งกลายเป็นจริง

เขาหลับตาอธิษฐานอย่างตั้งอกตั้งใจ

สิ่งที่เขาขอพรก็คือ ขอให้คุณพ่อคุณแม่อยู่กับเขาตลอดไป

พอนึกถึงตรงนี้ แววตาของเสิ่นจี้ซิงก็หม่นแสงลงเล็กน้อย

แต่เพื่อไม่ให้อารมณ์ด้านลบเล็ดลอดออกไปส่งผลกระทบต่ออารมณ์ของแฟนคลับ เขาจึงได้แต่แสร้งทำเป็นมีความสุขแล้วปัดผ่านไป

"ป.6 เกียรติบัตรการแข่งขันทักษะตอนประถมครับ! เกียรติบัตรใบนี้ยังเก็บรักษาไว้อยู่เลยนะ!" เสิ่นจี้ซิงค้นหาภาพเกียรติบัตรใบหนึ่งกับถ้วยรางวัลฉบับมินิออกมาจากแท็บเล็ต

ด้านบนเขียนชื่อจริงตัวโตๆ ว่าเสิ่นจี้ซิง

....

"ม.1 ครับ! นี่เป็นวันแรกที่ผมขึ้นมัธยมต้น! คุณพ่อกับคุณแม่มาส่งผมไปโรงเรียนด้วยกัน มีความสุขมาก!"

ข้างกายของเสี่ยวซิงในรูป มีชายผู้มีบุคลิกสุภาพสง่างาม สวมชุดจงซานและใส่แว่นตากรอบทองยืนอยู่ ส่วนอีกข้างเป็นหญิงสาวที่สวมชุดกระโปรงลายจุดสีแดงสดใส โดดเด่นสะดุดตาและเปี่ยมชีวิตชีวา

"มีความสุขมาก มีความสุขจริงๆ..." เสียงของเสิ่นจี้ซิงค่อยๆ แหบพร่าลง ภายใต้แสงสลัว เสิ่นจี้ซิงนั่งอยู่หน้าโคมไฟตั้งโต๊ะที่มีแสงจ้าส่องตา ขอบตาของเขาเริ่มแดงเรื่อขึ้นมาแล้ว

นี่คือ รูปถ่ายคู่ใบสุดท้ายระหว่างเขากับพ่อ

กาลเวลาไม่อาจย้อนกลับ ภาพถ่ายยังคงถูกเลื่อนต่อไป

"รูปนี้เป็นการแข่งบาสเกตบอลตอน ม.3 ครับ ตอนนั้นดูซื่อบื้อมาก ทรงผมตลกชะมัด! การแข่งรอบนั้นเหมือนจะแพ้ด้วยล่ะมั้งครับ!" เสิ่นจี้ซิงเกาหัว เวลาผ่านไปเนิ่นนานเหลือเกิน เศษเสี้ยวความทรงจำลางๆ ในสมองดูเหมือนจะชัดเจน แต่พอพยายามนึกอย่างละเอียด กลับจำไม่ค่อยได้แล้ว

ราวกับบนกระดาษที่เปลี่ยนเป็นสีเหลืองกรอบ เมื่อเปิดผ่านไปแล้วก็คือผ่านไป หากคิดจะพลิกย้อนกลับมาก็รังแต่จะทำให้มันฉีกขาดเพิ่มขึ้น

คิ้วตาในเวลานั้นเริ่มมีความคมคายขึ้นมาบ้างแล้ว ทว่าโครงหน้าและโหนกแก้มยังไม่เด่นชัด ยังคงมีเนื้อแก้มอวบอิ่มแบบเบบี้แฟตอยู่เล็กน้อย

รูปถัดไป

"มัธยมปลายแล้วครับ! การเรียน ม.ปลายยุ่งมากจริงๆ! มีแค่รูปตอนพิธีปฏิญาณตนร้อยวันก่อนสอบเกาเข่ารูปเดียว คุณครูประจำชั้นเป็นคนถ่ายให้ผมครับ! เป็นคุณตาน่ารักคนหนึ่งที่สอนวิชาเคมี"

ในรูปถ่าย เสิ่นจี้ซิงเป็นตัวแทนนักเรียน ม.6 ขึ้นไปกล่าวสุนทรพจน์บนเวทีในพิธีปฏิญาณตนร้อยวัน เขายืนอยู่ข้างผู้บริหารพุงพลุ้ย แววตามุ่งมั่น แผ่นหลังเหยียดตรงผึ่งผาย ทว่าเส้นผมดกหนายาวระใบหูของเขากลับดูแปลกตาไปสักหน่อย

"รูปถัดไปครับ"

ปลายนิ้วเลื่อนหน้าจออย่างแผ่วเบา

พอเข้าเรียน ม.ปลาย ฐานะทางบ้านก็ยิ่งย่ำแย่ลงเรื่อยๆ จึงไม่ได้ถ่ายรูปเก็บไว้อีกบ่อยๆ

นับตั้งแต่คุณพ่อจากไป สุขภาพของคุณแม่ก็ทรุดโทรมลงทุกวัน เขาไม่รู้ว่าจะช่วยแบ่งเบาความเจ็บปวดทางกายของแม่ได้อย่างไร รู้เพียงแค่ว่าผลการเรียนที่ดีจะทำให้แม่มีความสุขได้ เขาจึงทุ่มเทอ่านหนังสือแทบเป็นแทบตาย

มันคือการหลบหนี และคือความหวังในเวลาเดียวกัน

.....

วิดีโอสั้นคลิปหนึ่ง

"นี่คือตอนตรวจคะแนนสอบเกาเข่าครับ คุณแม่แอบถ่ายผมไว้"

"บอกตามตรงว่าตื่นเต้นมากจริงๆ ครับ"

"แต่ก็ยังดี"

"สุดท้ายแล้ว คะแนนก็ออกมาไม่เลวเลย"

"คุณแม่บอกว่า ผมเป็นความภาคภูมิใจของแม่กับพ่อครับ"

เสิ่นจี้ซิงในคลิปวิดีโอดูตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง แม้ความคมชัดของภาพจะไม่ค่อยดีนัก แต่เสิ่นจี้เยฺว่ก็ยังคงมองออกว่ามือของเสิ่นจี้ซิงที่กุมเมาส์อยู่นั้นกำลังสั่นเทา

"ปีหนึ่ง! เพิ่งเปิดเทอม..."

"ปีสอง นี่คือตอนไปแข่งประกวดสิบสุดยอดนักร้องของมหาวิทยาลัยครับ... ความจริงตอนนั้นผมไม่ได้ชอบร้องเพลงหรอกครับ แต่ว่าอยากได้ของรางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งมากๆ มันคือหูฟังอันที่ผมเล็งไว้นานแล้ว..."

"ปีสองเทอมปลาย โควิดระบาดพอดี ถูกกักตัวอยู่ในมหาวิทยาลัยเพื่อตรวจกรดนิวคลีอิก... ข้าวกล่องของมหา'ลัยแพทย์ปักกิ่งอร่อยดีเหมือนกันนะครับ..."

"ปีสาม ไปกินบาร์บีคิวกับเพื่อนร่วมชั้น อร่อยมากแถมยังถูกด้วย! แล้วก็เป็นครั้งแรกที่ไม่ได้กลับไปนอนหอตอนกลางคืน..."

"ปีสามเทอมปลาย ปั่นจักรยานตอนกลางคืนกับเพื่อนร่วมห้อง ดึกๆ ก็ไปปีนเขาดูพระอาทิตย์ขึ้น... เป็นช่วงเวลาที่ใช้ชีวิตได้ตามใจตัวเองมากเลยครับ"

"ปีสี่ ฝึกงานครั้งแรก น่าเสียดายที่ไม่มีเงินเดือน"

ในรูปถ่าย เสิ่นจี้ซิงสวมเสื้อกาวน์สีขาว สวมแว่นตากรอบทองมาตรฐาน บุคลิกมีส่วนซ้อนทับกับพ่อของเขาในรูปก่อนหน้าอยู่เล็กน้อย เขายืนนิ่งๆ อยู่ข้างเคาน์เตอร์แผนก

เพียงแต่ว่า ข้างกายเขาไม่มีใครอยู่อีกแล้ว

รูปร่างหน้าตาในตอนนั้นไม่ได้แตกต่างจากตอนนี้สักเท่าไร

"ปีห้า... ค่อยๆ ห่างเหินจากเพื่อนร่วมชั้นไปทีละน้อย"

"ทุกคนต่างก็ยุ่งมาก"

"ผมเองก็ยุ่งมากเหมือนกัน"

เสิ่นจี้ซิงละเว้นความทรงจำที่ไม่ค่อยน่าจดจำในช่วงเวลานี้ไป

รูปภาพรองสุดท้ายเป็นรูปถ่ายรับปริญญา เสิ่นจี้ซิงเบลอหน้าคนอื่นๆ ในชั้นเรียนทิ้งไป เสี่ยวซิงที่เพิ่งเรียนจบยิ้มออกมาอย่างขัดเขิน ในดวงตาเวลานั้นยังไม่มีความทุกข์ระทมมากมายขนาดนี้

เรื่องนี้ห่างจากปัจจุบันเพียงแค่หกเดือนเท่านั้น ทว่ากลับเปลี่ยนแปลงไปอย่างมหาศาล

"รูปจบการศึกษาครับ"

"ดีใจมากเลยครับ ตอนนั้นใกล้จะได้เข้าทำงานที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งแล้ว"

เสิ่นจี้ซิงในตอนนั้นมีความสุขมากจริงๆ เขาได้เข้าทำงานในโรงพยาบาลที่แม่ของเขารักษาตัวอยู่ ศาสตราจารย์อาวุโสที่ดูแลแม่บอกว่า อาการเริ่มดีขึ้นบ้างแล้ว

เริ่มดีขึ้นบ้างแล้ว

"รูปสุดท้ายแล้วครับ"

"วิดีโอนี้ใกล้จะจบแล้วนะครับ"

"ไม่รู้ว่าเหล่าดาวเหนือทุกคนจะรู้สึกอาลัยอาวรณ์กันบ้างไหมนะ?"

เสิ่นจี้ซิงเช็ดฝ้าไอน้ำบนแท็บเล็ตออก แล้วค่อยๆ เลื่อนหน้าจออัลบั้มรูป

"ผมเองก็รู้สึกใจหายอยู่นิดหน่อยเหมือนกันครับ"

ภาพถ่ายใบสุดท้าย ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมา

มันคือรูปคู่ของเสิ่นจี้ซิงกับกำแพงขอพรที่แปะโพสต์อิทไว้จนแน่นขนัด ชายหนุ่มในรูปมีคิ้วตาอ่อนโยน ยิ้มแย้มอย่างมีความสุขจากก้นบึ้งของหัวใจ เสิ่นจี้ซิงทาบโพสต์อิทที่ตัวเองเขียนไว้แนบกับข้างแก้ม

"ขอให้ทุกคนมีความสุขในทุกๆ วันนะครับ!!"

เสียงอวยพรที่ทั้งเขินอายและแฝงความร่าเริงสดใส

ทันใดนั้นเอง

หน้าจอดับมืดลง

วิดีโอ [จบ]

.