ตอนที่ 56 การเลื่อนไหลของเส้นแกนเวลา

ฟองสบู่ลอยเคว้งกลางเวหา พร้อมกับเสียงไฮโน้ตท่อนสุดท้ายที่จบลง การแสดงรอบสองอันสมบูรณ์แบบของเสิ่นจี้ซิงในครั้งนี้ก็สิ้นสุดลงด้วยเช่นกัน

ช่วงเวลาแห่งความสุขมักแสนสั้น การแสดงบนเวทียาวห้านาทีครึ่งผ่านพ้นไปในชั่วพริบตา

คนดูทั้งฮอลล์น้ำตานองหน้า มีเสียงแหบแห้งและเสียงสั่งน้ำมูกดังระงมไปทั่ว แม้แต่เสียงตะโกนกรีดร้องก็ยังเบาลงกว่าตอนเริ่มแสดงไปไม่น้อย

"ตอนฉันไปดูคอนเสิร์ตของจางเตา ตลอดทั้งงานยังไม่เหนื่อยขนาดนี้เลย" เสียงของผู้บริหารฝ่ายนมเจินลี่แหบแห้งจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ พูดจาแลดูหมดเรี่ยวหมดแรง

เมื่อเห็นว่าผู้บริหารของแบรนด์สปอนเซอร์ทั้งสองคนข้างกายเหนื่อยล้าจนพูดไม่ออก เสิ่นจี้เยฺว่จึงหยิบลูกอมชุ่มคอสองเม็ดออกจากกระเป๋าแล้วยื่นส่งไปให้อย่างใส่ใจ

"คุณก็เป็นแฟนคลับของเสี่ยวซิงเหมือนกันเหรอคะ"

"ค่ะ"

ฝ่ายแบรนด์แบล็กแคตชอปปิงรู้สึกประทับใจปนเกรงใจจนรีบกล่าวขอบคุณ เมื่อครู่เธอเห็นเสิ่นจี้เยฺว่มีท่าทางนิ่งสงบ แถมยังแต่งตัวเรียบหรูดูแพง จึงนึกว่าเสิ่นจี้เยฺว่ไม่ใช่แฟนคลับของเสิ่นจี้ซิงเสียอีก

บนเวที

"ขอบคุณทุกคนมากครับ"

"พวกเราคือ...ทีมผู้แสดงเพลงเซี่ยรื่อจื่อยวน (ว่าวกระดาษในฤดูร้อน) ครับ!"

เสิ่นจี้ซิงยืนอยู่ในตำแหน่งเซ็นเตอร์ เขานำสมาชิกในทีมอีกสี่คนก้าวขึ้นหน้าเพื่อโค้งคำนับขอบคุณ แขนของทุกคนโอบพาดไหล่ของกันและกัน สมาชิกบางคนถึงกับสะอื้นไห้จนพูดไม่ออกไปแล้ว

พวกเขากำลังจะต้องตกรอบ

นี่คือ...เวทีสุดท้ายของพวกเขาแล้ว

แปะๆๆๆ! เสียงปรบมือดังกึกก้องประดุจฟ้าร้องดังขึ้นทั่วทั้งฮอลล์อีกคำรบ

ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีเสียงตะโกน มีเพียงความเคารพอย่างเปี่ยมล้นที่มีต่อโชว์บนเวทีนี้

"ดูท่าแล้ว ผมคงต้องพูดประโยคที่อาจารย์เติ้งฟ่างเคยพูดไว้ตอนการแสดงรอบแรกแล้วล่ะครับ" ซ่งเชินเหอเปิดปากพูดเพื่อคุมสถานการณ์

"ดูท่าแล้ว การแสดงรอบนี้ทุกคนคงไม่มีข้อโต้แย้งอะไรกันแล้วสินะครับ" คนทั้งฮอลล์พูดขึ้นพร้อมเพรียงกันเป็นเสียงเดียว

"ฮ่าๆๆๆ! แหม พวกคุณหัดแย่งตอบกันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย" ซ่งเชินเหอกล่าวพลางหัวเราะ

"งั้นพวกเราล่ะคะ พวกเราก็ทำตามขั้นตอนเลยดีไหม เริ่มโหมดอวยยับไม่พักกันไปเลย!" เมิ่งชีไม่มีข้อกังขาใดๆ ต่อโชว์บนเวทีครั้งนี้อยู่แล้ว จิตใจจึงผ่อนคลายลงตามไปด้วย

เด็กที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ เธอทำใจด่าไม่ลงหรอก

เธอแทบจินตนาการไม่ออกเลยว่า เสิ่นจี้ซิงในตอนนี้ กับเสิ่นจี้ซิงที่เคยถูกเธอด่ากราดอย่างไม่ไว้หน้าเมื่อหนึ่งเดือนก่อน จะเป็นคนคนเดียวกัน

ทั้งสเตจเพอร์ฟอร์แมนซ์ พลังในการร้องและเต้น รวมถึงเสน่ห์ดึงดูดในฐานะไอดอล เสิ่นจี้ซิงได้ก้าวข้ามช่วงเวลาของมือใหม่ แล้วพัฒนาจนกลายเป็นระดับมืออาชีพที่สมบูรณ์แบบไปแล้วในทันที

"ไม่ได้สิครับ! พวกเราจะมาแค่อวยอย่างเดียวได้ยังไง"

"เหล่าเมิ่ง เมื่อกี้นี้ตอนอยู่ใต้เวที คุณแอบกินลูกอมที่เสี่ยวซิงส่งให้แฟนคลับไปตั้งหลายเม็ดไม่ใช่เหรอ" กู้เฉิงเยี่ยนยังคงทำลายจังหวะของเมิ่งชีเหมือนเช่นเคย เพื่อสร้างสีสันให้กับรายการ

"กู้เฉิงเยี่ยน! เสี่ยวซิงโยนมาให้ฉันต่างหากล่ะ! ทำไมฉันจะกินไม่ได้ยะ!" เมิ่งชีแกล้งทำหน้าโมโหจนแทบจะปรี่เข้าไปฉีกอกกู้เฉิงเยี่ยน

"ผมไม่ได้บอกว่ากินไม่ได้สักหน่อย แต่นี่มันเรียกว่าแอบกินชัดๆ!"

"ฉันไปแอบกินตรงไหนกันยะ"

"พอแล้วครับๆ! อาจารย์ทั้งสองท่าน!"

"อาจารย์เมิ่งชีตอนนี้เผลอๆ อาจจะกลายเป็นแฟนคลับของเสี่ยวซิงไปแล้วก็ได้นะครับเนี่ย! ฮ่าๆ!" ซ่งเชินเหอรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที

"ผมได้ยินจากทีมงานฝ่ายพร็อปมาว่า สเตจดีไซน์ในรอบนี้ เสี่ยวซิงมีส่วนร่วมในการออกแบบด้วยใช่ไหมครับ"

"...ความสำเร็จของเวทีในรอบนี้ เสี่ยวซิงคิดว่าตนเองมีส่วนร่วมสร้างผลงานไปมากที่สุดเลยหรือเปล่าครับ" ซ่งเชินเหอก้มมองบทในมือ พลางขมวดคิ้วมุ่นโดยไม่รู้ตัว

นี่มันไม่ใช่การขุดหลุมดักให้เสิ่นจี้ซิงตกลงไปหรอกหรือ

เสิ่นจี้ซิงจับไมโครโฟนขึ้นมา แล้วตอบกลับไปโดยแทบไม่ต้องเสียเวลาคิด "คอนเซปต์ของเวทีในครั้งนี้ เป็นสิ่งที่ผมกับเพื่อนร่วมทีมทั้งสี่คนช่วยกันระดมความคิดขึ้นมาครับ ทุกคนต่างทุ่มเทแรงกายแรงใจกันอย่างมาก"

"ทั้งพี่หลัวฉี น้องเสี่ยวน้องเหวิน แล้วก็ชิวสือกับพี่ซฺวี่เหยียน! ทุกคนต่างทุ่มเทให้กับเวทีนี้อย่างสุดกำลังครับ"

"ตั้งแต่การจัดวางท่าเต้น ไปจนถึงการแกะท่าเต้นอย่างละเอียด รวมถึงจังหวะการลงล็อกท่าเต้น! โดยเฉพาะพี่ซฺวี่เหยียนครับ! เขาให้ความช่วยเหลือพวกเราทุกคนในทีมอย่างมากเลยครับ"

"ไม่หรอกครับไม่หรอก ส่วนใหญ่เป็นเพราะไอเดียของเสี่ยวซิงที่คิดออกมาได้อย่างชาญฉลาดต่างหากครับ" หวังซฺวี่เหยียนรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวัน

หวังซฺวี่เหยียนถ่อมตัวจนไม่กล้ารับความดีความชอบนั้นไว้

หวังซฺวี่เหยียนเป็นนักออกแบบท่าเต้นในวงการ น่าเสียดายที่เขาไม่มีฐานแฟนคลับติดตัวมาด้วย แอร์ไทม์ในไม่กี่อีพีแรกจึงมีไม่มากนัก จนแทบจะกลายเป็นคนโปร่งใสในรายการ หากโชคร้าย พอจบการแสดงรอบสองนี้ลง เขาก็คงจะต้องตกรอบไปแล้ว

ทว่าในแง่ของศาสตร์และฝีมือทางด้านการเต้นนั้น หากหวังซฺวี่เหยียนกล้าบอกว่าเป็นที่สอง ก็คงไม่มีใครกล้าอ้างตัวว่าเป็นที่หนึ่ง

การที่เสิ่นจี้ซิงช่วยโยนบทส่งให้หวังซฺวี่เหยียนในครั้งนี้ จึงนับว่ามีเจตนาที่ดีอย่างยิ่ง โดยหวังว่าเมื่ออีพีนี้ออกอากาศไป อีกฝ่ายจะได้รับแอร์ไทม์เพิ่มขึ้นมาบ้าง

"แน่นอนอยู่แล้วครับ การแสดงที่ดีเยี่ยมย่อมขาดหยาดเหงื่อแรงกายของเด็กฝึกทุกคนไปไม่ได้" ซ่งเชินเหอเห็นว่าเสิ่นจี้ซิงตอบคำถามได้พอดิบพอดีแล้ว จึงรีบดำเนินรายการต่อทันที

"ถ้าอย่างนั้น ขอเชิญพบกับโชว์ถัดไป 'อู๋ว่าง' (ไร้ความปรารถนา) ได้เลยครับ"

ระหว่างรอทีมงานฝ่ายอุปกรณ์จัดเตรียมเวที ซ่งเชินเหอที่ได้รับสคริปต์แผ่นใหม่ที่ผู้กำกับเพิ่งยื่นมาให้ ก็เอ่ยปากเตือนความจำกับบรรดาผู้ชม

"จริงสิครับ! วันนี้เรามีกิจกรรมจดหมายด่วนพิเศษด้วยนะ! ในช่องลับข้างเก้าอี้ ทีมงานรายการได้ใส่ปากกาหนึ่งด้ามกับซองจดหมายหนึ่งซองเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้วครับ"

"ขอเชิญโปรดิวเซอร์แห่งชาติทุกท่าน เขียนข้อความที่อยากจะบอกกับเหล่าเด็กฝึก หรือจะขอพรให้พวกเขาทำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ สักเรื่องลงในซองจดหมาย พอจบการแสดง บริเวณทางออกจะมีตู้จดหมายของเด็กฝึกทั้งหกสิบคนตั้งอยู่! ขอให้ทุกคนหย่อนลงตู้ให้ตรงคนด้วยนะครับ!"

"หลังจบงาน ทีมงานจะนำไปส่งมอบให้ถึงมือเด็กฝึกเจ้าตัวเองเลยครับ"

"จุดสำคัญที่สุด! อาจจะ! กลายเป็นจริงก็ได้นะคร้าบ"

ซ่งเชินเหออ่านตามสคริปต์ในมือ

"กรี๊ดดดดดด! ในที่สุดรายการ Star planet ก็ทำตัวเป็นผู้เป็นคนกับเขาสักที! กรี๊ดดดด!"

"กรี๊ด ซองจดหมาย! กรี๊ดดดด!"

"ฉันต้องเริ่มคิดข้อความแล้ว! เย้!"

เสิ่นจี้เยฺว่วางขาตั้งกล้องให้มั่นคง แล้วล้วงเอาซองจดหมายกับปากกามาร์กเกอร์ที่ทีมงานซ่อนเอาไว้ตั้งแต่แรกออกมาจากช่องลับ

"จะเขียนอะไรดีนะ"

เอาเข้าจริงแล้ว คำพูดที่อยากจะบอกกับเสิ่นจี้ซิงดูเหมือนจะ... ไม่ได้มีเยอะขนาดนั้นหรือเปล่า

กินข้าวเยอะๆ นะ? นอนหลับพักผ่อนให้มากๆ นะ?

คำพวกนี้ก็เคยพูดไปหมดแล้วนี่นา

ทั้งที่ไม่ได้มีโอกาสได้พูดคุยกันอย่างเป็นทางการสักกี่ครั้ง แต่ทั้งสองคนกลับดูเหมือนคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี ชั่วขณะนั้นเสิ่นจี้เยฺว่จึงคิดไม่ออกจริงๆ ว่าจะเขียนอะไรดี

*

@จี๋ซิงรู่โจ้ว เสิ่นจี้ซิง:

#ของน่ารัก

[รูปภาพ live]

ในรูปมีลูกอมอยู่เจ็ดแปดเม็ด กับตุ๊กตาขนาด 7 ซม. ลายดาวกำลังวิ้งก์ โดยมีเสียงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ดังอึกทึกเป็นเสียงพื้นหลัง

คอมเมนต์ยอดนิยม:

จี๋ซิงรู่โจ้ว เสิ่นจี้ซิง: ทุกคนมีอะไรที่อยากจะบอกกับเสี่ยวซิงไหม หรือมีอะไรที่อยากให้เสี่ยวซิงทำหรือเปล่า

คอมเมนต์ย่อย:

[นี่คือของแจกเล็กๆ น้อยๆ ในการแสดงรอบสองเหรอเนี่ย เชี่ยเอ๊ยเชี่ยเอ๊ย ชอบมากเลยอะ]

[ตุ๊กตาผ้าน่ารักจังเลย! เป็นของแจกซัพพอร์ตชิ้นใหม่เหรอคะ]

[เรื่องที่อยากบอกเหรอ อยากให้เสิ่นจี้ซิงมีความสุขในทุกๆ วัน! เรื่องที่อยากให้ทำเหรอ ก็อยากให้เสิ่นจี้ซิงมีความสุขในทุกๆ วันเหมือนกัน!]

[หน้างานมีกิจกรรมเซอร์ไพรส์อะไรกันเหรอ หยุดทำงานเดี๋ยวนี้เลยนะ อยากบินไปไห่เฉิงจะแย่อยู่แล้ว!]

[ตุ๊กตาน่ารักจังเลย มีวิ้งก์ด้วย อยากไปดูการแสดงที่หน้างานจังเลยน้า!]

[ตุ๊กตาตัวนี้ ตัวกะเปี๊ยกเดียวเอง เหมือนเสี่ยวซิงเวอร์ชันจิบิเปี๊ยบเลย!! พูดตามตรงนะ! ฉันอยากเห็นรูปตอนเด็กของเสี่ยวซิงมากเลยอะ ฮ่าๆๆ] (ถูกใจ 7899)

[ช่วยบอกให้เสี่ยวซิงลงรูปเซลฟี่ตอนดึกๆ อีกได้ไหม อยากดูจะตายอยู่แล้ว!] (ถูกใจ 5233) (เคยลงไปแล้ว X)

[ฉันอยากดูซิกแพ็ก] (ถูกใจ 4961) (มัมหมีขอปฏิเสธจ้ะ X)

เสิ่นจี้เยฺว่: รูปตอนเด็กเหรอ ก็ฟังดูเข้าท่าดีแฮะ เลี้ยงลูกทิพย์ออนไลน์ ฮ่าๆ

นี่เป็นเรื่องราวที่เสิ่นจี้เยฺว่ไม่เคยรู้มาก่อนเลย และยังเข้ากันได้ดีกับคอนเซปต์โชว์ในรอบนี้อีกด้วย

การแสดงชุดต่อๆ ไป เสิ่นจี้เยฺว่ไม่มีแก่ใจจะดูต่อแล้ว อาจเป็นเพราะโชว์แรกของเสิ่นจี้ซิงทำเอาไว้เร้าใจและระเบิดเวทีมากเกินไป

โชว์หลังๆ ก็เลยดูจืดชืดไร้รสชาติไปหมด โดยเฉพาะเวทีของกู้เหิงกับเจียงเฮ่ายฺวี่ ถึงขั้นมีท่อนที่ร้องเสียงหลงแถมยังสะดุดล้มอีกต่างหาก

บรรดาผู้ชมก็ส่งเสียงกรี๊ดกันจนคอแหบแห้งแล้ว พอการแสดงจบลง จึงมีเพียงเสียงปรบมือประปรายเท่านั้น

แม้แต่จะด่ายังขี้เกียจด่าเลยด้วยซ้ำ

*

22:00 น.

@Star planet-เสิ่นจี้ซิง:

"hi! ดาวเหนือทุกคน!"

[5.20/min]

[การเลื่อนผ่านของเส้นแกนเวลา]

.

กล่องข้อความจากคนที่ตั้งค่าให้ความสนใจเป็นพิเศษเด้งแจ้งเตือนขึ้นมา

เสิ่นจี้เยฺว่กดเปิดวิดีโอ

ภายในห้องแคบๆ ที่มืดสลัว เสิ่นจี้ซิงนั่งอยู่หน้ากล้องเพียงลำพัง เขาสวมหมวกไหมพรมและชุดนอนผ้าสำลีหนานุ่ม

"hi! ดาวเหนือทุกคนครับ! ผมเสี่ยวซิงเองนะ"

"ได้ยินมาว่า ทุกคนอยากเห็นผมตอนเด็กๆ กันเหรอครับ"

....