ตอนที่ 55 เวทีเปี่ยมพลังความสดใส!

"กรี๊ดดดดดด! ลูกกก! กรี๊ดดดด! เสิ่นจี้ซิง! เชี่ยเอ๊ยเชี่ยเอ๊ยกรี๊ดดดด! น่ารักจนนมคัดไปหมดแล้ว!"

"เชี่ยเอ๊ย! ห้ามออกอากาศนะ! มัมหมีจะลุกฮือแล้ว! กรี๊ดดดด ฮือออ!"

"กรี๊ดดด! สามีตั้งใจย้อมผมสีชมพูเพื่อฉันชัดๆ กรี๊ดดดด!"

"ลูกจ๋าอย่าฟอกสีผมบ่อยสิ! มันเสียผมนะ!"

"เสิ่นจี้ซิงคนนี้นี่! ห้อยตุ๊กตาเยอะขนาดนี้! กระเป๋านายหนักที่สุดแล้วเนี่ย!"

"กรี๊ดดดดดด! เสิ่นจี้ซิง!"

"เซี่ยรื่อจื่อยวน! กรี๊ดดด! เสิ่นจี้ซิงทำได้ดีมาก!"

เสียงกรีดร้องระเบิดก้องไปทั่วทั้งฮอลล์!

ผมดัดลอนหยิกฟูย้อมสีบลอนด์ประกายชมพู สวมเสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อนไว้ด้านใน ผูกเนกไทลายทางสีชมพูสลับดำ สวมทับด้วยเสื้อสูทเครื่องแบบนักเรียนชายญี่ปุ่นสีเทาอ่อน ท่อนล่างเป็นกางเกงขาสั้นระดับเข่าสีเทาอ่อนเข้าชุด แมตช์กับถุงเท้าสีขาวยาวครึ่งแข้ง ด้านหลังของเสิ่นจี้ซิงสะพายเป้นักเรียนใบเล็กที่ห้อยตุ๊กตาไว้แน่นขนัด

ช่างแต่งหน้าออกแบบได้อย่างแยบคาย เพียงแค่แปะพลาสเตอร์ยาการ์ตูนไว้ที่แก้มข้างขวา ก็ช่วยเพิ่มกลิ่นอายความสดใสแบบเด็กหนุ่มขึ้นมาได้หลายส่วน

ส่วนที่เหลือบนใบหน้าไม่มีการแต่งแต้มแต่งเติมมากเกินไป แค่ความสะอาดสะอ้านหมดจดก็เพียงพอจะทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว

"มาเล่นว่าวกันเถอะ!"

เสิ่นจี้ซิงเกริ่นเปิดด้วยเสียงใสกังวานเจือความน่ารักแบบเด็กหนุ่ม เขาหยิบว่าวดาวสีชมพูตัวหนึ่งออกมาจากด้านหลัง ขณะที่ภาพบนจอใหญ่เปลี่ยนจากฟองสบู่สีชมพูไปเป็นทุ่งหญ้าสีเขียวกว้างใหญ่

เสียงดนตรีบรรเลงเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

"สายลมฤดูร้อน พัดผ่านแผ่วเบา สายป่านในมือ เหนี่ยวรั้งความสุขเอาไว้ แหงนมองท้องฟ้า ว่าวนั้นกำลังร่ายรำ ฉันอยากให้เธอกระตุกดึงเบาๆ..."

เป็นการเปิดเวทีระดับเทพอีกครั้ง

แค่เปล่งเสียงร้องก็สะกดจนแทบกราบ

ความคลั่งไคล้ของคนทั้งฮอลล์ถูกปลุกเร้าขึ้นมาอีกครา ทะเลสีแดงที่ทอดยาวบนอัฒจันทร์โบกสะบัดพลิ้วไหวตามมือของเสิ่นจี้ซิงที่ถือว่าวอยู่

"เซี่ยรื่อจื่อยวน (ว่าวฤดูร้อน)" สมกับเป็นเพลงฮิตถล่มทลายระดับชาติ เพลงเดบิวต์ของ NOST.5 เพลงนี้ แม้แต่เสิ่นจี้เยฺว่ที่ไม่ค่อยอินกับการฟังเพลง ก็ยังสามารถฮัมตามได้สองสามท่อนอยู่ด้านล่างเวที

"ลูกกก! กรี๊ดดดดดดด!"

เสิ่นจี้ซิงสวมอินเอียร์มอนิเตอร์จึงไม่ได้ยินเสียงซัพพอร์ตจากด้านล่างเวที แต่เขาก็ยังเหลือบมองสถานการณ์ของคนดูด้านล่างอยู่เนืองๆ

มีความสุข ผู้ชมด้านล่างเวทีกำลังมีความสุขมาก

นี่คือคำชมเชยที่สูงส่งที่สุดสำหรับไอดอลสายร้องเต้น

ไอดอล คืออาชีพที่ส่งมอบความสุข

เมื่อได้รับผลตอบรับในแง่บวก

ประกายในดวงตาของเสิ่นจี้ซิงก็ยิ่งเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ การเคลื่อนไหวและการมีปฏิสัมพันธ์เป็นธรรมชาติและลื่นไหลยิ่งขึ้น เสน่ห์บนเวทีเมื่อเทียบกับการแสดงรอบแรกแล้ว มีกลิ่นอายความเป็นไอดอลมืออาชีพที่เติบโตขึ้นหลายส่วน

เพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆ ที่ต่างก็อยู่บนขอบเหวแห่งการคัดออก พยายามทุ่มเทแข่งขันกันอย่างเอาเป็นเอาตาย หลายวันมานี้ร่วมมือประสานงานกับเขาได้เป็นอย่างดี ความเข้าขากันระหว่างพวกเขาก็ยิ่งกลมกลืนขึ้นเรื่อยๆ

กิมมิกการมีปฏิสัมพันธ์เล็กๆ น้อยๆ ที่ออกแบบไว้ ล้วนประกอบขึ้นมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

แม้เพลงจะเพิ่งผ่านไปเพียงครึ่งเดียว

แต่ก็มองออกได้อย่างชัดเจนแล้วว่า

เวทีในครั้งนี้ ช่างไร้ที่ติและลงตัวอย่างเป็นธรรมชาติ

เสิ่นจี้ซิงใช้ใบหน้าที่แสนบริสุทธิ์ผุดผ่อง

หยอกเย้าโปรยเสน่ห์ครั้งแล้วครั้งเล่า

เรียกเสียงกรีดร้องจากด้านล่างเวทีระลอกแล้วระลอกเล่า!

"ให้พวกเราไล่ตามทิศทางของสายลมไปด้วยกัน ให้ว่าวนำพาความฝันโบยบินไปแสนไกล..."

พอท่อนฮุกที่เป็นจุดพีคจบลง เสิ่นจี้ซิงก็ไม่รู้ไปควักเครื่องเป่าฟองสบู่สีชมพูเครื่องหนึ่งออกมาจากไหน

เขาวิ่งเหยาะๆ ก้าวสั้นๆ ไปยังขอบเวทีส่วนยื่น! โดยหันหลังให้เสิ่นจี้เยฺว่ ฟองสบู่ที่สะท้อนแสงแวววาวโปร่งใสสายหนึ่งก็กระจายฟุ้งออกไปทั่วทุกทิศทาง

ทว่าระยะห่างไกลเกินไป ภายในสนามกีฬาในร่มก็ไม่มีลม ฟองสบู่ลอยละล่องไปตามทิศทางที่ถูกพ่นออก ทั้งที่รู้ดีว่าจะคว้าไม่ถึง แต่เสิ่นจี้เยฺว่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะยื่นมือซ้ายออกไป

การวิงวอนขอความเมตตาจากพระเจ้า ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล ขอเพียงแค่มีศรัทธาก็พอ

"ผมจะยิงแล้วนะครับ"

ใจของเสิ่นจี้เยฺว่ยังคงจมดิ่งอยู่ในวิถีการลอยละล่องของฟองสบู่สายแรก

วินาทีถัดมา ฟองสบู่กลุ่มหนึ่งก็สัมผัสโดนปลายนิ้วมือซ้ายของเสิ่นจี้เยฺว่ สัมผัสที่เย็นเยียบดึงให้เสิ่นจี้เยฺว่ที่กำลังเคลิบเคลิ้มรู้สึกตัวตื่นขึ้น

ใกล้กันเพียงเอื้อมมือ เสิ่นจี้ซิงโน้มตัวลงมาเล็กน้อย กำลังถือเครื่องเป่าฟองสบู่ยิงออกมาอย่างต่อเนื่อง เสิ่นจี้เยฺว่ถึงได้สังเกตเห็นว่าวันนี้เสิ่นจี้ซิงใส่คอนแทกต์เลนส์สีชมพู

ในดวงตาของเขายังคงมีดวงดาราพร่างพราว

วินาทีต่อมา

ฟองสบู่

แตกสลาย

แตกกระจายเป็นละอองน้ำสายเล็กๆ กลางอากาศ

กลิ่นน้ำสบู่อ่อนๆ กำจายฟุ้งอยู่ในอากาศ

ฟองสบู่ใสไร้สี บัดนี้ในสายตาของเสิ่นจี้เยฺว่พลันเปลี่ยนเป็นสีชมพู ความรักได้แต่งแต้มฟิลเตอร์ให้กับมัน

ความฝันกลายมาเป็นความจริง ความรักมีอยู่จริง

"กรี๊ดดดดดด! ฟองสบู่!"

ผู้รับผิดชอบของแบรนด์ทั้งสองคนที่อยู่ข้างๆ กรีดร้องด้วยความตื่นเต้น ต่างโน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อไล่ตามฟองสบู่ที่ดูเลื่อนลอยทว่าเอื้อมมือถึง

ความสุขอยู่ตรงหน้านี่เอง

ผู้รับผิดชอบของแบรนด์ทั้งสองคนราวกับเป็นแฟนคลับตัวยง แม้แต่เสิ่นจี้ซิงที่อยู่บนเวทีก็ยังอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองมาหลายครั้ง

เสิ่นจี้ซิงเล็งมายังบริเวณรอบตัวของเสิ่นจี้เยฺว่ พยายามพ่นฟองสบู่ออกมาอย่างสุดกำลัง

ผู้รับผิดชอบของแบรนด์ทั้งสองคนยิ่งคลั่งไคล้หนักขึ้นไปอีก กรีดร้องไม่หยุด เมื่อเสิ่นจี้ซิงเห็นพวกเธอมีท่าทีคลั่งไคล้ขนาดนี้ ก็เลยยิงฟองสบู่มาทางนี้เพิ่มอีกหลายระลอก

ช่างเถอะว่าใช่แฟนคลับไหม เซอร์วิสเอาใจไว้ก่อนค่อยว่ากัน

เสิ่นจี้เยฺว่ดูเหมือนจะสงบนิ่งมาก แต่ความจริงเป็นเพราะในมือยังถือกล้องอยู่ ไม่สะดวกที่จะขยับเขยื้อน มิเช่นนั้นเธอคงวิ่งไปไล่จับฟองสบู่ตั้งนานแล้ว

ห่างกันเพียงไม่กี่เมตร

บนเวทีและใต้เวที

ระยะห่างที่พวกเธอไม่มีวันข้ามไปได้ มีเพียงฟองสบู่ลอยละล่องเท่านั้นที่เชื่อมต่อถึงกันได้อย่างไร้รูปทรง

เสิ่นจี้เยฺว่รู้ว่าเสิ่นจี้ซิงเห็นเธอแล้ว

เธอจึงโบกมือตอบ ถือเป็นการทักทายกลับไป

เสิ่นจี้ซิงแกล้งทำเป็นหันหลัง จากนั้นก็หันขวับกลับมาส่งวิ้งก์ให้ทิศทางตรงหน้าอัฒจันทร์ผู้ชมอย่างกะทันหัน

วิ้งก์!

เป็นการขยิบตาที่สมบูรณ์แบบ

ช่างประจวบเหมาะที่กล้องของผู้กำกับภาพราวกับมีจิตสื่อถึงกัน บนจอยักษ์ทั่วทั้งเวทีพลันสลับไปใช้ภาพจากตากล้องประจำตัวของเสิ่นจี้ซิง

ใบหน้าความละเอียดสูงที่ถูกขยายใหญ่ขึ้นนับไม่ถ้วนของเสิ่นจี้ซิง ส่งวิ้งก์ให้ผู้ชมทั่วทั้งฮอลล์แบบนั้นเลย!

เสียงกรีดร้องทั่วทั้งฮอลล์ดังไม่หยุด! แถมยังดังกระหึ่มขึ้นไปอีกขั้น

"กรี๊ดดดดดด! ผัวขา!"

"ไม่ไหวแล้ว! น่ารักเกินไปแล้ว!"

"คุณพระช่วย! เสิ่นจี้ซิง! หยุดโปรยเสน่ห์ได้แล้ว!"

"ปีกสีรุ้งโบกโบยกลางสายลม นั่นคือความปรารถนาอันบริสุทธิ์ของพวกเรา..."

เสียงร้องเพลงดังขึ้นอีกระลอก

เสียงกรีดร้องค่อยๆ ซาลงเล็กน้อย

"อ๊ะ! ฟองสบู่หมดแล้วเหรอครับ?"

เสิ่นจี้ซิงยืนทำท่าทางน้อยอกน้อยใจอยู่บนเวที ดูเคว้งคว้างเก้าส่วนไร้เดียงสาหนึ่งส่วน ชวนให้น่าทะนุถนอม แต่เสิ่นจี้เยฺว่สังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนว่ามีแววเจ้าเล่ห์พาดผ่านดวงตาคู่นั้น

"กรี๊ดดดดดด! ลูกแม่!"

"ฉันจะตีแกให้ตายเลย เครื่องพ่นฟองสบู่นิสัยไม่ดีตัวนี้!"

"ผัวขา ใครอนุญาตให้น่ารักขนาดนี้คะ!"

เสิ่นจี้ซิงเอียงคอ ทำปากเบี้ยว แกล้งทำเป็นกำลังคิด

"แต่ว่านะ!"

"พวกคุณยังมีดวงดาวอยู่นะครับ!"

เสิ่นจี้ซิงพลันดูร่าเริงสดใสขึ้นมาทันที บนใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้มเปิดเผย บริสุทธิ์ และโดดเด่นสะดุดตา เขาวิ่งไปตามขอบเวทียื่น ล้วงเอาลูกอมจำนวนมากออกมาจากกระเป๋าเป้ตุ๊กตาด้านหลัง

แล้วโปรยหว่านลงไปยังที่นั่งผู้ชมโซนบัตรยืน

"กรี๊ดดดดดด! น้องดาวลูกแม่!"

"เสี่ยวซิงเรียกตัวเองว่าดวงดาวด้วย! พระเจ้าช่วย! น่ารักจนฉันจะร้องไห้แล้ว!"

เพื่อนร่วมทีมอีกสี่คนก็ทำเช่นเดียวกัน ต่างวิ่งเหยาะๆ แยกย้ายกันไปสี่ทิศทาง

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ด้านบนของอัฒจันทร์ผู้ชม เครื่องพ่นฟองสบู่ทั้งสี่มุมก็เทฟองสบู่รูปทรงแปลกตาต่างๆ นานาออกมาเป็นจำนวนมาก

ทั่วทั้งฮอลล์อบอวลไปด้วยบรรยากาศอันแสนโรแมนติกและสดใสของวัยรุ่น

"ผัวขา ฉันจะตามติดคุณไปตลอดชีวิตจริงๆ แล้วนะ!"

"กรี๊ดดดดดดดดด! ลูกเอ๋ย! ลูกที่แม่ตั้งท้องมาศูนย์เดือนคลอดออกมาเองกับมือ!"

"กรี๊ดดดดดด! เจ้าตัวน้อย!"

เสียงกรีดร้องของผู้รับผิดชอบของแบรนด์ทั้งสองคนที่อยู่ข้างกายเสิ่นจี้เยฺว่ ไม่ได้เบากว่าเสียงของแฟนคลับในงานเลยสักนิด

เสิ่นจี้เยฺว่เดิมทีคิดว่าคราวนี้แยกจากกู้ฉุนเนี่ยนแล้ว ข้างๆ ก็น่าจะเงียบลงบ้าง นึกไม่ถึงเลยว่าจะยิ่งหนักข้อกว่าเดิมเสียอีก

เสิ่นจี้เยฺว่เห็นว่าเสิ่นจี้ซิงกำลังจะวิ่งหลุดเฟรม จึงรีบปรับมุมกล้องทันที โดยไม่คาดคิดเลยว่าในช่วงเวลาไม่กี่วินาทีที่เธอก้มมองช่องมองภาพของกล้องอยู่นั้น

ลูกอมกองโตก็ตกลงมาใส่ตรงอ้อมอกของเสิ่นจี้เยฺว่อย่างจัง เสิ่นจี้เยฺว่ยังไม่ทันได้มีปฏิกิริยาตอบสนอง

พวงกุญแจตุ๊กตาสีชมพูขนาด 7 เซนติเมตรตัวหนึ่ง ซึ่งเป็นรูปดาวห้าแฉก ด้านหน้าของตุ๊กตายังมีสีหน้าเล็กๆ กำลังขยิบตาส่งวิ้งก์ ทั่วทั้งตัวนุ่มฟู ดูเหมือนจะมีขนฟูฟ่องอยู่นิดหน่อย?

ก็ร่วงลงมาในอ้อมอกของเสิ่นจี้เยฺว่อย่างแม่นยำไร้ที่ติเช่นกัน

"พวกคุณยังมีดวงดาว...งั้นเหรอ?"

เสิ่นจี้เยฺว่ก้มหน้าลง พิเคราะห์พิจารณาตุ๊กตาตัวจิ๋วที่น่ารักเกินเบอร์ในมืออย่างละเอียด ริมฝีปากพลันยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

"ซิงซิง?"

"เพราะดีนี่"

*

*

(ในคอนเสิร์ตมีคนเยอะมาก อีกทั้งยังนั่งกันอย่างแออัด ในความเป็นจริงการโปรยลูกอมถือว่ามีอันตรายแฝงอยู่อย่างมหาศาลเลยทีเดียว

ไม่แนะนำให้ลอกเลียนแบบ ถึงแม้ว่าจะไม่มีทางลอกเลียนแบบได้ก็ตาม

อย่ามาม่าใส่เค้าน้า...)