ตอนที่ 60 หึงหวง

วันรุ่งขึ้น

"อยากเห็นกล้ามท้องพี่ชาย (23)"

[แมลงสาบสาวพราวเสน่ห์ (เสี่ยวฉุน): @จี้เยฺว่ ฉันแอบหนีออกมาได้แล้ว! เธอมีบัตรไหม กรี๊ดดด!]

[จี้เยฺว่: สองใบ พอดีเป๊ะ]

[จี้เยฺว่: ที่บ้านยอมให้เธอออกมาแล้วเหรอ]

[แมลงสาบสาวพราวเสน่ห์ (เสี่ยวฉุน): ยอมสิ! วางใจได้เลย! หลังจากนี้ยาวไปจนถึงคืนเดบิวต์! ฉันออกมาเที่ยวเล่นได้ตลอดแล้ว!]

[แมลงสาบสาวพราวเสน่ห์ (เสี่ยวฉุน): ชีวิตตามไอดอลอันแสนงดงาม! ฉันกลับมาแล้ว!]

[อาเมี่ยน: @แมลงสาบสาวพราวเสน่ห์ พกกล้องไปด้วยนะ! ปล่อยรูปสวย ๆ ออกมาด้วยล่ะ!]

[แมลงสาบสาวพราวเสน่ห์ (เสี่ยวฉุน): ทำไมเธอทำตัวเหมือนฝ่ายตรวจวินัยเลยเนี่ย! อาเมี่ยน! ฉันถ่ายรูปไม่เป็น!]

[อาเมี่ยน: ถ่ายไม่เป็นก็หัดสิ! @แมลงสาบสาวพราวเสน่ห์!! ขอเคี่ยวเข็ญหน่อยเถอะ!]

[โอริโอ: ไม่รู้ใครนะ ตอนการแสดงรอบแรกไปถึงหน้างาน อุตส่าห์แบกกล้องไปแล้วดันโฟกัสหลุด ถ่ายรูปเบลอกลับมาเป็นกอง โดนซิงซือแซวยกใหญ่]

[โอริโอ: ใครกันนะ? ฉันไม่บอกหรอก]

[อาเมี่ยน: .....]

[แมลงสาบสาวพราวเสน่ห์ (เสี่ยวฉุน): พี่โอริโอยังคงเอ็นดูฉันที่สุด!]

*

การแสดงโรดโชว์แบ่งออกเป็นโซนด้านในกับโซนด้านนอก โซนด้านในจะมีเก้าอี้จัดวางไว้บนสนามหญ้า ซึ่งต้องมีบัตรถึงจะเข้าไปได้

ส่วนโซนด้านนอก ฝ่ายรักษาความปลอดภัยใช้เทปกั้นเขตล้อมเอาไว้ อยู่ค่อนข้างไกลจากด้านใน แต่ไม่ต้องใช้บัตร หากมาเร็วพอก็จับจองทำเลดี ๆ ได้เหมือนกัน

สวนสาธารณะสุ่ยหูอยู่ค่อนข้างไกลจากโรงแรมกวานไห่ของเสิ่นจี้เยฺว่ เพราะตั้งอยู่แถบชานเมืองอีกฟากหนึ่ง

เสิ่นจี้เยฺว่ตื่นแต่เช้าตรู่ เธอจองรถกับเคาน์เตอร์บริการของโรงแรมไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

พอคิดว่าจะได้เจอกับกู้ฉุนเนี่ยนที่ไม่ได้พบกันเสียนาน เธอก็ตื่นเต้นอยู่บ้างเหมือนกัน พูดตามตรงว่าหลายวันมานี้ พอไม่มีกู้ฉุนเนี่ยนคอยส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวอยู่ข้างกาย พอนานวันเข้าก็ชักจะไม่ชินอยู่จริง ๆ

เพื่อนร่วมด้อมที่ดี คือของขวัญล้ำค่าที่สุดที่เมนเคยมอบให้

เสิ่นจี้เยฺว่ไม่มีทางยอมรับหรอกว่า ที่จริงเธอคิดถึงคนขับรถส่วนตัวของบ้านกู้ฉุนเนี่ยนต่างหาก

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เสิ่นจี้เยฺว่งีบหลับบนรถไปตื่นหนึ่ง ก็มาถึงสวนสาธารณะสุ่ยหูแล้ว

"พี่จี๋ซิง! กรี๊ดดดดด! คิดถึงฉันไหม!" เพิ่งจะก้าวลงจากรถ เสิ่นจี้เยฺว่เปิดประตูรถแล้วหยิบกระเป๋ากล้องจากเบาะข้าง ๆ ออกมา

ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรือกู้ฉุนเนี่ยนตั้งใจมารอ เธอยังไม่ทันได้ยืนให้มั่น ก็ถูกกู้ฉุนเนี่ยนโผเข้ากอดเต็มรักจนแทบจมอก

ทำเอาเสิ่นจี้เยฺว่อึ้งไปหลายวินาทีกว่าจะตั้งสติได้

"ทำไมไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยล่ะคะ พี่จี๋ซิง พี่ไม่คิดถึงฉันเหรอ"

"ฮือ ๆ ทำฉันเสียใจเกินไปแล้วนะ"

"โลกใบนี้ไม่มีใครสนใจฉันเลยสักคน! แง ๆๆ!"

กู้ฉุนเนี่ยนแกล้งทำท่ายกมือปาดน้ำตาประกอบฉาก

กู้ฉุนเนี่ยนที่ไม่ได้เจอกันหลายวัน เสิ่นจี้เยฺว่คิดว่าพอถูกกักบริเวณอยู่บ้านไปสองสามวัน นิสัยร่าเริงเกินเหตุน่าจะเพลา ๆ ลงบ้าง นึกไม่ถึงว่าจะยิ่งกลายเป็นคนประเภท E หนักข้อขึ้นไปอีก

แม้จะรู้ว่ากู้ฉุนเนี่ยนแค่เล่นใหญ่แกล้งแหย่เล่น แต่เสิ่นจี้เยฺว่ก็ยังตบหลังกู้ฉุนเนี่ยนเบา ๆ อย่างจริงใจ ใช้ภาษากายปลอบประโลมอีกฝ่าย

อันที่จริง คนที่ร่าเริงสดใสมักจะไม่ค่อยมีใครใส่ใจรับฟังเวลาที่อยากจะระบายความรู้สึกแย่ ๆ ออกมา หลายครั้งมักจะอาศัยข้ออ้างของการพูดเล่นเพื่อบอกความรู้สึกจริง ๆ ในใจ

"เปล่าสักหน่อย คิดถึงเธอมากเลย"

"คิดถึงเธอจริง ๆ"

เสิ่นจี้เยฺว่กอดตอบกู้ฉุนเนี่ยน สัมผัสถึงกลิ่นอายของกันและกัน รู้สึกอุ่นใจและผ่อนคลายอย่างยิ่ง

"ฉันก็คิดถึงพี่เหมือนกัน! ฮ่า ๆๆ!"

"แต่ว่านะ"

"คิดถึงบัตรของพี่มากกว่า!" กู้ฉุนเนี่ยนคลายอ้อมแขนออก แล้วเปลี่ยนไปคล้องแขนเสิ่นจี้เยฺว่อย่างเป็นธรรมชาติ พลางเอ่ยอย่างไม่คิดอะไร

"ตัวก็มา บัตรก็มี"

เสิ่นจี้เยฺว่ส่ายหน้าเบา ๆ ยิ้มบาง ๆ ที่มุมปากโดยไม่พูดอะไรต่อ

ก็นั่นสินะ พวกคนประเภท I อย่างเรา ๆ ก็เป็นแค่ของเล่นของคนประเภท E จริง ๆ นั่นแหละ

.....

หลังจากผ่านเข้างานมาได้อย่างราบรื่น

"ทำไมถึงจัดสถานที่ซอมซ่อขนาดนี้เนี่ย"

กู้ฉุนเนี่ยนบ่นอุบด้วยความไม่สบอารมณ์ หลายวันมานี้แฟนคลับแต่ละบ้านทำรายได้เข้ากระเป๋า Star planet ไปตั้งเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ใครจะคิดว่าทีมงานรายการ Star planet จะยังคงสันดานเดิมไม่เปลี่ยน ขี้เหนียวจนน่าเกลียด

ที่นั่งในงานเป็นม้านั่งที่ซื้อมาจากตลาดค้าส่ง เป็นพลาสติกสีขาวที่ไม่มีแม้แต่พนักพิง

ส่วนเวทีนั้นยิ่งซอมซ่อเข้าไปใหญ่ มีเพียงเชือกกั้นเขตขึงแยกออกจากโซนด้านใน สำหรับตัวเวทีนั้น ทีมงานรายการ Star planet ก็แค่เอาพรมสีขาวผืนหนึ่งมาปูแผ่ไว้บนสนามหญ้าเท่านั้น

ทีมงานสุกเอาเผากินชัด ๆ...

หมางกั่วเจ้านี้ช่างขึ้นชื่อว่าเป็นค่ายยักษ์ใหญ่เสียเปล่า แต่กลับทำงานได้เกรดสามเหมือนโรงงานห้องแถวไม่มีผิด

แม้แต่เสิ่นจี้เยฺว่ที่ไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้เลย ก็ยังถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

"นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันต้องมานั่งเก้าอี้แบบนี้" กู้ฉุนเนี่ยนยังคงบ่นกระปอดกระแปดไม่หยุด

แข็งจนเจ็บก้นไปหมด

"ยังดีที่มีการ์ดรักษาความปลอดภัยเยอะอยู่นะ"

เสิ่นจี้เยฺว่กวาดสายตามองไปรอบ ๆ คร่าว ๆ การ์ดรักษาความปลอดภัยยืนล้อมไว้สองชั้นทั้งด้านในและด้านนอก ดูท่าทางความปลอดภัยของเหล่าเด็กฝึกคงจะพอไว้ใจได้อยู่

"เยอะตรงไหนกัน ผอมกะหร่องบอบบางขนาดนั้น"

"ดูเหมือนไม่ได้จ้างมาจากบริษัทรักษาความปลอดภัยจริง ๆ ด้วยซ้ำ เหมือนไปจ้างนักศึกษามาทำงานพาร์ตไทม์มากกว่า"

กู้ฉุนเนี่ยนบ่นวิจารณ์ออกมาด้วยสีหน้ารังเกียจเต็มทน

เสิ่นจี้เยฺว่จนด้วยคำพูด เพราะมันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ

การ์ดสองสามคนนั้นสูงแค่ราว ๆ ร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร มองดูแล้วไม่มีความน่าเกรงขามเลยสักนิด

"ดวงดาวพร่างพราวเต็มฟากฟ้าค่ำคืน เด็กหนุ่มประกายดาวเปล่งแสงเจิดจ้าอยู่ท่ามกลาง ความฝัน..."

เสียงเพลงธีมดังแว่วออกมาจากลำโพง ขัดจังหวะอารมณ์บ่นของคนทั้งสองคน

เด็กฝึกจากหลังเวทีทยอยวิ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

พวกเขาสวมชุดซ้อมที่ได้รับการสนับสนุนจากแบรนด์เดียวกัน

เด็กฝึกทั้งยี่สิบคนยืนกันแน่นขนัด

เบียดเสียดกันจนเต็มเวทีที่เดิมทีก็ไม่ได้กว้างขวางอะไรอยู่แล้ว ถึงขั้นที่ตอนเต้นเพลงธีมยังแทบจะขยับแขนขาไม่ถนัด

เสิ่นจี้เยฺว่รีบประกอบอุปกรณ์อย่างรวดเร็ว

เปิดโหมดเตรียมพร้อมรบขั้นสูงสุด

ทางซ้ายมือของเสิ่นจี้เยฺว่คือกู้ฉุนเนี่ยน ส่วนทางขวามือคือคนทำสถานีแฟนคลับคู่จิ้นของกู้เหิงกับเจียงเฮ่ายฺวี่ ในมือของอีกฝ่ายก็ถือกล้องเลนส์ซูมระยะไกลไว้เช่นกัน

เพิ่งจะเริ่มเปิดฉากไปได้ไม่นาน

คนทำสถานีแฟนคลับทางขวามือก็ลุกขึ้นกะทันหัน ข้อศอกไปชนเข้ากับขาตั้งกล้องของเสิ่นจี้เยฺว่อย่างจัง เหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหันเกินไป ต่อให้เสิ่นจี้เยฺว่จะตอบสนองได้ว่องไวแค่ไหนก็คาดไม่ถึง กล้องตัวเก่งกำลังจะคว่ำลงพื้นต่อหน้าต่อตา

"อยากตายหรือไงฮะ!" กู้ฉุนเนี่ยนแผดเสียงลั่น

เนื่องจากขาตั้งกล้องล้มเอียงไปทางกู้ฉุนเนี่ยน ปฏิกิริยาของกู้ฉุนเนี่ยนจึงไวกว่าเสิ่นจี้เยฺว่มาก

เธอช่วยคว้าพยุงกล้องของเสิ่นจี้เยฺว่ขึ้นมาได้ทันเวลาพอดี

"ขอโทษค่ะ"

คนทำสถานีแฟนคลับคนนั้นรีบก้าวเท้าออกจากงานไปอย่างเร่งรีบ

เพียงชั่วพริบตาเดียว คนก็หายลับไปอย่างไร้ร่องรอย

"เธอนี่มัน...!" พอกลุ่มคนหายไป กู้ฉุนเนี่ยนก็โมโหจนไม่มีที่ให้ระบาย!

เสิ่นจี้เยฺว่เห็นว่าอีกฝ่ายชิ่งหนีไปแล้ว และเสิ่นจี้ซิงบนเวทียังคงแสดงต่อไป จึงไม่มีเวลามามัวด่าทอ รีบปรับจัดองศาเลนส์กล้องให้เข้าที่ทันที

ประจวบเหมาะพอดี

ในจังหวะนั้นเอง

เสิ่นจี้ซิงใช้หางตาเหลือบมองมาทางตำแหน่งที่เสิ่นจี้เยฺว่กับกู้ฉุนเนี่ยนนั่งอยู่ นึกไม่ถึงเลยว่าแค่เหลือบมองแวบเดียวก็เห็นเรื่องเข้าเต็มเปา เลนส์กล้องของเสิ่นจี้เยฺว่ไม่ได้เล็งตรงมาที่เขา

ทำงานเป็นไอดอลมานานขนาดนี้ เขาย่อมไวต่อหน้ากล้องเป็นพิเศษ

ชัดเจนมาก

ชัดเจนสุด ๆ ไปเลย!

ไม่ได้เล็งมาที่เขาจริง ๆ ด้วย!

เสิ่นจี้เยฺว่มองหน้าจอพรีวิวของกล้อง ค่อย ๆ ปรับตำแหน่งเลนส์อย่างใจเย็น คนที่ปรากฏในเลนส์เลื่อนผ่านจากยฺหวีเซิ่น ไปยังกู้เหิง แล้วในที่สุดถึงค่อยวนมาหยุดที่เสิ่นจี้ซิง

!

ในเลนส์กล้อง

เสิ่นจี้ซิงแสดงสีหน้าตกตะลึงไม่อยากจะเชื่อออกมา พอเห็นว่าเลนส์ของเสิ่นจี้เยฺว่หันกลับมาโฟกัสที่ตัวเองอีกครั้ง แววตาที่หม่นแสงลงไปเมื่อครู่ก็พลันสว่างวาบขึ้นมาใหม่ ทว่ากลับแฝงความน้อยอกน้อยใจเอาไว้อย่างเห็นได้ชัด

ราวกับกำลังฟ้องร้องตัดพ้อว่า เมื่อกี้คุณแอบถ่ายใครอยู่กันแน่?

หัวสมองของเสิ่นจี้เยฺว่ดังอื้ออึงขึ้นมาทันใด

ซวยแล้ว เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้วเนี่ย...