ตอนที่ 71 แย่งตำแหน่งเซ็นเตอร์ เปลี่ยนทีม

ภายในห้องซ้อม

ทีมเพลง "ฉงจงจือเหนียน" (ปีแห่งระฆังหนัก)

การแข่งขันชิงตำแหน่งเซ็นเตอร์และหัวหน้าทีม

"ในขวบปีที่ระฆังใบใหญ่ก้องกังวาน วันเวลาผันผ่าน ความทรงจำทับถม เรื่องราวเหล่านั้นที่เคย..."

เสิ่นจี้ซิงร้องสดท่อนสั้นๆ ออกมาอย่างเรียบง่าย ลมหายใจของเขานิ่งมาก ถ่ายทอดความรู้สึกทุ้มลึกและละมุนละไมของบทเพลงออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

"ในขวบปีที่ระฆังใบใหญ่ก้องกังวาน วันเวลาผันผ่าน ความทรงจำทับถม เรื่องราวเหล่านั้นที่เคย..."

ฟู่ซืออวี่ที่อยู่ทีมเดียวกันร้องท่อนเดียวกัน ความแตกต่างและช่องว่างระหว่างฝีมือนั้นชัดเจนอย่างยิ่ง

เนื้อเสียงของเขาไม่เหมาะกับเพลงนี้อย่างเห็นได้ชัด แม้จะพยายามบีบเสียงเพื่อสร้างความรู้สึกหนักแน่นผ่านกาลเวลา ทว่าส่วนใหญ่กลับกลายเป็นเสียงแหบแห้งเพราะโทนเสียงไม่เข้ากัน ซ้ำลมหายใจยังสั่นคลอนไม่มั่นคงเอาเสียเลย

เสิ่นจี้ซิงขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น

"ฉันโหวตให้เสี่ยวซิงหนึ่งเสียง" ครั้งนี้หวังซฺวี่เหยียนไม่เหนือความคาดหมายเลยสักนิดที่ถูกจัดมาอยู่ทีมเดียวกับเสิ่นจี้ซิงอีกครั้ง

แน่นอนว่าอีกเหตุผลคือเขาชอบเพลงนี้มากจริงๆ

หากมองจากมุมมองมืออาชีพ ฟู่ซืออวี่ด้อยกว่าเสิ่นจี้ซิงไม่ใช่แค่ขั้นสองขั้น

"ฉันโหวตให้ฟู่ซืออวี่ ฉันเลือกเขาเป็นเซ็นเตอร์" ตู้อี้เอ่ย

"ฉันก็โหวตให้ซืออวี่หนึ่งเสียง" หลี่จิ่งหยางเอ่ย

สมาชิกอีกสองคนในทีมที่มีกันห้าคนต่างเทคะแนนให้ฟู่ซืออวี่

2 ต่อ 1

"? อะไรนะ!"

หวังซฺวี่เหยียนยันตัวลุกขึ้นยืนอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"โทษทีนะเสี่ยวซิง! ครั้งนี้เซ็นเตอร์เป็นของฉันแล้วล่ะ ฉันจะนำทุกคนซ้อมการแสดงนี้ออกมาให้ดีเอง"

ฟู่ซืออวี่แสดงสีหน้ากระหยิ่มใจราวกับคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว

"ฉันขอเหตุผล ทำไมล่ะ"

เสิ่นจี้ซิงสังเกตเห็นเจตนายั่วยุในแววตาของฟู่ซืออวี่ได้อย่างชัดเจน

เขาพยายามสะกดกลั้นโทสะในใจเอาไว้ต่อหน้ากล้อง

"ฉันว่าซืออวี่ร้องดีกว่านายนะ" ตู้อี้ลุกขึ้นตอบ

"เสี่ยวซิง นายคงไม่ได้แพ้ไม่เป็นหรอกนะ"

"เวทีเขาไม่ได้ดูกันที่อันดับ เขาดูที่ความสามารถต่างหากล่ะ" หลี่จิ่งหยางเหน็บแนมกลับ

"ตดเถอะ เสิ่นจี้ซิงร้องสดลมหายใจนิ่งขนาดนั้น เนื้อเสียงก็เข้ากับเพลงนี้ แล้วไอ้ที่ฟู่ซืออวี่ร้องสดเมื่อกี้น่ะมันตัวอะไรกันวะ?"

หวังซฺวี่เหยียนสบถด่าด้วยความโมโห

"พี่ซฺวี่เหยียน นี่อยู่หน้ากล้องนะ"

น้ำเสียงของฟู่ซืออวี่แฝงความขบขันและข่มขู่กลายๆ

"มึงแม่ง...!"

เสิ่นจี้ซิงดึงตัวหวังซฺวี่เหยียนที่เตรียมจะสวนกลับลงมา เขาเพิ่งจะไต่ขึ้นมาถึงอันดับที่ยี่สิบ หากช่วงนี้ถูกตัดต่อไปออกอากาศ ย่อมไม่เป็นผลดีต่อเขาแน่ โดยเฉพาะเมื่อไม่มีใครรู้เลยว่าฝ่ายตัดต่อของหมางกั่วจะตัดต่อออกมาแบบไหน

เขาไม่อาจปล่อยให้หวังซฺวี่เหยียนต้องมารับความเสี่ยงนี้แทนเขา

"สรุปคือ พวกนายปักใจแน่วแน่ว่าจะแย่งเซ็นเตอร์นี้ให้ได้สินะ" เสิ่นจี้ซิงมองด้วยสายตาเย็นชา

"พวกนายบอกว่าดี แล้วมันดีตรงไหนมิทราบ"

ฟู่ซืออวี่ ตู้อี้ และหลี่จิ่งหยางยืนอยู่ฝั่งหนึ่ง ส่วนเสิ่นจี้ซิงกับหวังซฺวี่เหยียนยืนอยู่อีกฝั่ง ทั้งสองฝ่ายแบ่งแยกชัดเจน ประจันหน้ากันอย่างดุเดือด

"พูดง่ายๆ ก็คือนายอยากได้เซ็นเตอร์นี้จนตัวสั่นใช่ไหมล่ะ เสิ่นจี้ซิง"

"งั้นฉันยกให้นายก็ได้ ฉันไม่ได้จำเป็นต้องเอาเซ็นเตอร์นี้ขนาดนั้นหรอก ฉันแค่ไม่อยากให้เพื่อนร่วมทีมต้องแสดงโชว์แย่ๆ ออกไปก็แค่นั้นเอง" ฟู่ซืออวี่แกล้งทำตัวเป็นฝ่ายยอมลงให้

"เพียงแต่ว่านะ"

"ทุกคนมารายการเซอร์ไววัล มาทำโชว์บนเวที"

"ถ้าตัวเองไม่ไหว ก็อย่ามาถ่วงคนอื่นเลยจะดีกว่า"

"นี่ยังไม่ได้เดบิวต์เลยแท้ๆ อย่ามาใช้กระแสรังแกคนอื่นแถวนี้เลย"

"ฟู่ซืออวี่! ขนาดตัวนายเองยังร้องเพลงเพี้ยนทุกตัวโน้ตเลย นายมีสิทธิ์อะไรมาพูด..." หวังซฺวี่เหยียนด่าไปยังไม่ทันจบประโยค ก็ถูกเสียงหนึ่งขัดจังหวะขึ้นมากะทันหัน

"เกิดอะไรขึ้นกัน?!"

เซิ่งจงเหวิน รองผู้กำกับรายการวาไรตี้ผลักประตูห้องซ้อมเข้ามา

ที่แท้ก็เป็นทีมงานข้างๆ ที่เห็นท่าทีเริ่มไม่ค่อยดี จึงรีบไปตามรองผู้กำกับมาทันที

"รองผู้กำกับเซิ่งครับ เสิ่นจี้ซิงกับหวังซฺวี่เหยียนไม่ยอมรับกติกาน่ะครับ"

"พวกเขาหาว่าผมไม่คู่ควรจะเป็นเซ็นเตอร์" ฟู่ซืออวี่ชิงลงมือก่อน เป็นฝ่ายทำผิดแต่กลับฟ้องร้องก่อน

"คนกระแสดัง เฮ้อ...ก็ชอบรังแกผู้เข้าแข่งขันไร้กระแสแบบพวกเรานี่แหละครับ"

"ยังไงการแสดงรอบสองอันดับของผมก็อยู่ที่ 13 แท้ๆ..."

เซิ่งจงเหวินได้ยินคำฟ้องของฟู่ซืออวี่แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรมากความ

สันดานของฟู่ซืออวี่คนนี้เขารู้ดีอยู่แล้ว เป็นไอ้โง่ไร้ความสามารถแถมไร้ยางอายคนหนึ่ง อาศัยว่าเซ็นสัญญากับบริษัทบันเทิงในเครือหมางกั่ว สองรอบการแสดงที่ผ่านมาก็เที่ยวไปแย่งตำแหน่งเซ็นเตอร์กับเด็กฝึกโนเนมคนอื่นตลอด ไม่ใช่เพิ่งทำเป็นครั้งแรกเสียหน่อย

ประเด็นสำคัญคือ แย่งเซ็นเตอร์ก็ช่างเถอะ

แต่ฝีมือของฟู่ซืออวี่มันห่วยแตกจริงๆ ยกตัวอย่างการแสดงรอบสอง ทีมงานปรับแต่งเสียงช่วงโพสต์โพรดักชันแค่จูนเสียงร้องของเขาก็ปาเข้าไปเต็มๆ ทั้งวันแล้ว

เซิ่งจงเหวินปวดหัวตึ๊บ รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกขึ้นมาทันที

คนหนึ่งก็เด็กฝึกที่ค่ายตัวเองต้องการดันเป็นตัวหลัก อีกคนก็ตัวท็อปกระแสนำโด่งทิ้งห่าง

"ผมร้องต่อหน้าครูผู้เชี่ยวชาญใหม่อีกรอบก็ได้ครับ"

เสิ่นจี้ซิงไม่รู้เรื่องตื้นลึกหนาบางพวกนี้ เห็นเซิ่งจงเหวินมีสีหน้าลำบากใจเงียบไปนาน นึกว่าอีกฝ่ายกำลังหนักใจ จึงเอ่ยปากเสนอทางออกให้อย่างใส่ใจ

นอกจากบรรดาครูที่เป็นดาราแล้ว ทางทีมงานรายการก็ยังมีครูผู้เชี่ยวชาญในวงการอยู่ด้วย

"ไม่ได้"

"เรื่องที่ไม่เคยมีแบบแผนมาก่อน ทำไมต้องฟังนายด้วยล่ะ" ฟู่ซืออวี่พูดจาข่มขวัญอย่างก้าวร้าว

"ถ้าเสิ่นจี้ซิงอยากเป็นเซ็นเตอร์ขนาดนั้น ก็ให้เขาย้ายไปอยู่กลุ่มอื่นสิ"

"กลุ่มเราโหวตกันแล้ว สองต่อหนึ่ง"

"ยังไงกลุ่มนี้ก็คงรองรับตัวท็อปกระแสดังอย่างนายไม่ไหวหรอก" ฟู่ซืออวี่พูดจาเหน็บแนมประชดประชันอย่างไร้การยับยั้งชั่งใจ

"จริงด้วย! ยังเหลือเพลงเต้นล้วนอย่าง 'เหมยเซิงอิ่ง' (เงาเหมยผงาด) อีกเพลงไม่ใช่เหรอที่ยังไม่มีใครเลือก"

"เต้นคู่ พอดีเลย หวังซฺวี่เหยียนนายเต้นเก่งไม่ใช่เหรอ"

"พวกนายสองคนไปเถอะ" ตู้อี้เอ่ยเสริม

...

"'เหมยเซิงอิ่ง' เป็นเพลงเต้นล้วนนะ! ทำไมเสิ่นจี้ซิงต้องยอมถอยด้วยล่ะ! ทำไมพวกเราต้องยอมถอยด้วย!"

หวังซฺวี่เหยียนโมโหจนแทบบ้า เขาไม่เคยเจอเรื่องที่ไร้เหตุผลขนาดนี้มาก่อนเลย

การเต้นเป็นจุดอ่อนของเสิ่นจี้ซิงมาโดยตลอด

เพลงอย่าง 'จ้งจงจือเหนียน' (ปีแห่งระฆังหนัก) ต่างหาก ถึงจะเป็นพื้นที่ถนัดที่สุดของเสิ่นจี้ซิง

"แถมยังเป็นเพลงเกิร์ลกรุ๊ปอีก"

ท่าเต้นของผู้หญิงโดยทั่วไปมักเรียกร้องความยืดหยุ่นของร่างกายสูงมากเป็นพิเศษ

"เสี่ยวซิง เธอลองคิดดูนะ ถ้าไม่ไปจะดีกว่าเหรอ" เซิ่งจงเหวินพูด "เธอกระแสดัง อยู่ตรงไหนก็เป็นตัวเลือกที่ดีทั้งนั้นแหละ"

"อันที่จริง เวทีเพลงเหมยเซิงอิ่งนี่ก็ไม่เลวนะ"

การออกแบบเวทีและการจัดสเตจของเพลงจ้งจงจือเหนียนโดดเด่นมากจริงๆ ในบรรดาเวทีการแสดงรอบสามถือว่าอยู่อันดับต้นๆ เขาจะปล่อยให้ศิลปินที่บริษัทตัวเองตั้งใจดันต้องเสียเปรียบไม่ได้

ไม่อย่างนั้น เขาก็ตอบคำถามพวกผู้ใหญ่เบื้องบนไม่ได้เหมือนกัน

"ตู้อี้ นายตามไปด้วย" เซิ่งจงเหวินจัดการแจกแจง "หวังซฺวี่เหยียน นายยังอยู่กลุ่มนี้ต่อไป"

ตู้อี้เองก็เป็นศิลปินที่เซ็นสัญญากับบริษัทในเครือ ตอนนี้คะแนนร่อแร่จวนเจียนจะตกรอบเต็มที ถ้าได้อยู่ทีมเดียวกับคนกระแสนำโด่งทิ้งห่าง อย่างน้อยก็ได้เกาะกระแสให้คนคุ้นหน้าคุ้นตาและดึงดูดความสนใจ นับว่าเป็นทางเลือกที่ไม่เลวทีเดียว

อีกอย่าง เหมยเซิงอิ่งเป็นเพลงเต้นคู่ล้วน ต้องมีการสัมผัสเนื้อตัวกันอยู่บ้าง พอนำไปตัดต่อแต่งเติมสักหน่อย ไม่แน่อาจจะขายโมเมนต์คู่จิ้นได้ผลลัพธ์ที่ดีเยี่ยมเลยก็ได้

จากนั้นก็โหมทำการตลาดโปรโมตอย่างหนักหน่วงไปรอบใหญ่

ดูดกระแสความดังจากเสิ่นจี้ซิงไปเต็มๆ สักระลอก

ส่วนเรื่องของเสิ่นจี้ซิง ถึงตอนนี้จะเซ็นสัญญากับทางหมางกั่วไว้สองปี แต่สุดท้ายแล้วก็ต้องกลับไปเป่ยเฉิงฟิล์มอยู่ดี ยังไงก็ถือเป็นคนนอก

เซิ่งจงเหวินคิดคำนวณรอบด้านหลายตลบ

"ผมไม่ไปครับ ผมจะอยู่กับพี่ฟู่"

"ผมจะร้องเพลงจ้งจงจือเหนียน"

ตู้อี้เบะปาก ปฏิเสธออกมาทันควัน

ที่เขาช่วยดันให้ฟู่ซืออวี่เป็นเซ็นเตอร์

ก็มีแผนการของตัวเองอยู่ในใจเหมือนกัน ฟู่ซืออวี่รับปากเขาแล้วว่าจะยกท่อนที่เขาถนัดที่สุดให้

ฟู่ซืออวี่ร้องเพลงไม่ได้เรื่อง ส่วนเสิ่นจี้ซิงก็ถูกบีบให้ย้ายออกไปแล้ว

ถ้าอย่างนั้นบนเวทีนี้ ตัวเขา ตู้อี้ นี่แหละที่จะโดดเด่นเฉิดฉายที่สุด

เต้นล้วนอะไรกัน เขาไม่ได้ถนัดเสียหน่อย ไปแล้วไม่เท่ากับไปเป็นตัวประกอบส่งให้เสิ่นจี้ซิงเด่นเฉยๆ หรอกเหรอ

"ตู้อี้!"

เซิ่งจงเหวินแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาทันที

"ผู้กำกับเซิ่งครับ"

"ผมไม่ไปกลุ่มเหมยเซิงอิ่งครับ! ผมจะสู้แย่งตำแหน่งนี้!"

"การมีกระแสดังไม่ใช่ความผิดบาปติดตัวนะครับ! แฟนคลับเป็นคนค่อยๆ พยุงส่งผมขึ้นมาจนถึงจุดนี้!"

"ฝีมือของผมดีกว่าฟู่ซืออวี่จริงๆ ผมต้องให้เกียรติเวทีการแสดง! ผมต้องให้เกียรติคนดูทุกคนที่ยอมเสียเงินซื้อบัตรเข้ามาดู และยิ่งต้องให้เกียรติแฟนคลับทุกคนที่ทุ่มเทโหวตให้ผมทั้งวันทั้งคืนด้วยครับ"

"รองผู้กำกับเซิ่งจงเหวิน ผมขอพบผู้กำกับฟู่หางครับ"

เสิ่นจี้ซิงไม่ยอมถอยให้แม้แต่ก้าวเดียว และระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างหาได้ยาก

*

"ผู้กำกับฟู่หางต้องไปทำงานข้างนอกหนึ่งสัปดาห์ ไม่อยู่ที่สถานีตั้งนานแล้ว"

"กว่าผู้กำกับฟู่หางจะกลับมา เวทีของนายยังต้องจัดสเตจกันอีกไหม ถึงเขาจะออกหน้าตัดสินให้ความยุติธรรมกับนาย นายยังมีเวลาซ้อมอยู่อีกเหรอ"

"เสิ่นจี้ซิง อีกอย่างนายคงไม่อยากให้คำพูดพวกนั้นของหวังซฺวี่เหยียนเมื่อกี้ ถูกตัดต่อไปออกอากาศในรายการตอนหลักหรอกใช่ไหม"

"มันจะมีผลกระทบยังไง ฉันคงไม่ต้องพูดซ้ำนะ"

"แล้วฟู่หางน่ะ ก็ไม่ได้ทำได้ทุกเรื่องเหมือนกัน"

เซิ่งจงเหวินรำคาญเรื่องจุกจิกของพวกเด็กฝึกที่ทะเลาะกันไม่จบไม่สิ้น เขาเลยเอ่ยปากข่มขู่ตรง ๆ

ความนิยมทิ้งห่างขาดลอยแล้วยังไงล่ะ ในสายตาของนายทุน มันก็แค่สินค้าที่มีราคาสูงขึ้นมาหน่อยเท่านั้นแหละ

นี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นจี้ซิงได้สัมผัสในรายการนี้ ถึง...

พลังอำนาจของกลุ่มทุน

ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงอย่างลึกซึ้งถาโถมเข้าใส่ตัวเขา