ตอนที่ 73 ถอนตัวจากการแข่งขัน ฮึดสู้อีกครั้ง

เสิ่นจี้ซิงนอนแผ่อยู่บนพื้นอันเย็นเยียบด้วยความท้อแท้ เหนื่อยแล้ว เขาเหนื่อยจริง ๆ

สรุปแล้วควรจะแสดงบนเวทีนี้ให้จบแล้วค่อยถอนตัวจากการแข่งขันดีไหม ทางค่ายกับหมางกั่วจะยอมตกลงหรือเปล่า

เสิ่นจี้ซิงหลับตาลง ในหัวเต็มไปด้วยความอยุติธรรมและความไม่ยอมจำนน

รวมถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของเหล่าแฟนคลับ การยอมประนีประนอมของเขา ราวกับเป็นการแทงข้างหลังแฟนคลับที่คอยโหวตปั่นอันดับให้ทั้งวันทั้งคืน

เขาโยนสิทธิ์ในการออกเสียงทิ้งไปด้วยมือตัวเอง แต่ถึงแม้จะไม่ทิ้ง เขาก็ไม่อาจต่อกรกับพลังของกลุ่มทุนได้อยู่ดี

ความรู้สึก "ไม่มั่นคง" เข้าถาโถมใส่เขา

ไร้ที่พึ่งและสับสน จะให้ทุ่มเททั้งกายและใจให้กับการซ้อมต่อไป เขาทำไม่ได้

อย่างน้อยเสิ่นจี้ซิงในเวลานี้และช่วงเวลานี้ ก็ทำไม่ได้

"ก๊อกๆ" เสียงเคาะประตูดังขึ้น

"อาจารย์เสี่ยวเหอ เสี่ยวซิงเขา...เพราะรองผู้กำกับกับฟู่...ใช่ครับ...เฮ้อ คุณช่วยเกลี้ยกล่อมเขาหน่อยนะครับ" หวังซฺวี่เหยียนอธิบายด้วยน้ำเสียงที่ไม่สู้ดีนัก เขารู้สึกโทษตัวเองอยู่เหมือนกัน

"เข้าใจแล้ว ฉันรู้เรื่องแล้วล่ะ"

"ซฺวี่เหยียน นายออกไปก่อนเถอะ"

"ฉันขอคุยกับเขาตามลำพังหน่อย"

ซ่งเชินเหอกันหวังซฺวี่เหยียนและทีมงานคนอื่น ๆ ออกไป ก่อนจะเดินเข้าไปปิดกล้องวงจรปิดในห้อง รวมถึงปิดอุปกรณ์บันทึกเสียงด้วย

"อาจารย์เสี่ยวเหอ ผม..."

เสิ่นจี้ซิงค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นมา

"ไม่เป็นไร นั่งคุยกันเถอะ"

"ผ่อนคลายหน่อย"

ซ่งเชินเหอถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกมารองใต้ศีรษะให้เสิ่นจี้ซิง ช่วยประคองให้เขานอนลงต่อไป ส่วนตัวเองกลับนั่งยอง ๆ ลงข้าง ๆ

"เสี่ยวซิง ฉันจะเล่านิทานเรื่องหนึ่งให้ฟัง"

"นายไม่ต้องรีบตอบฉันนะ แค่ตั้งใจฟังฉันเล่าให้จบก็พอ" น้ำเสียงของซ่งเชินเหอนุ่มนวลมาก ราวกับมีมนตร์สะกด

"เสี่ยวซิง นายรู้ไหมว่าทำไมคนภายนอกถึงพูดกันว่าวงการบันเทิงคือเวทีแห่งชื่อเสียงและผลประโยชน์ เป็นบ่อนเงินบ่อนทอง ที่นี่ไม่มีมิตรภาพ ไม่มีความรู้สึก ทุกคนพึ่งพาได้แค่ตัวเองเท่านั้น"

"กาลครั้งหนึ่ง มีสมาชิกสามคนในวงหนึ่ง หัวหน้าวงของพวกเขาเคยอธิษฐานในวันครบรอบหนึ่งปีว่า พวกเขาทั้งสามคนจะอยู่ด้วยกันตลอดไป"

"ไม่มีวันแยกจากกัน เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดสิบแปดปี ความรู้สึกมันทั้งจริงใจและไร้ซึ่งความหวาดกลัว"

"แต่ความรู้สึกมันก็เลื่อนลอย เป็นสิ่งที่ไม่สามารถยึดเหนี่ยวได้ และมนุษย์ทุกคนต่างก็เห็นแก่ตัว ตอนท้ายของเรื่องราวมันคือการแตกคอ เพราะการจัดสรรทรัพยากรที่ไม่เท่าเทียม ทั้งสามคนเลยกลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน"

"น่าขันสิ้นดีใช่ไหมล่ะ พวกเขารอดพ้นจากการยกเลิกสัญญากับค่าย รอดพ้นจากการคัดกรองอันเชี่ยวกรากของวงการบันเทิง รอดพ้นจากบทความปล่อยข่าวโจมตีสารพัด หลังจากยกเลิกสัญญากับค่ายเดิม พวกเขาต่างแยกย้ายกันไปตั้งสตูดิโอส่วนตัวเพื่อปกป้องชื่อวงเดิมเอาไว้"

"แต่สุดท้าย ก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับคำว่าผลประโยชน์อยู่ดี"

"และฉันก็คือหัวหน้าวงคนนั้น เพื่อนร่วมทีมอีกสองคนของฉัน หลังจากที่ฉันได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมของไก่ทองคำ"

"ก็ปล่อยบทความโจมตีที่ไม่อาจกอบกู้คืนมาได้ใส่ฉัน" สีหน้าของซ่งเชินเหอเรียบเฉยมาก ทว่าในคำพูดกลับแฝงไปด้วยความขมขื่นที่ไม่อาจจางหาย

จะปล่อยวางลงได้อย่างไรกันล่ะ

เสิ่นจี้ซิงเงียบไปเนิ่นนาน

ช่วงที่ซ่งเชินเหอโดนคนทั้งโซเชียลรุมโจมตีเมื่อไม่กี่ปีก่อน เรื่องราวมันใหญ่โตมาก ทั้งเรื่องหนีภาษี ทั้งเรื่องสงสัยว่าแอบมีแฟน และเรื่องกลั่นแกล้งกันในวง

ล้วนแต่เป็นเรื่องที่จับแพะชนแกะและไม่มีหลักฐานชัดเจน ทว่าเมื่อมีกระแสยอดนิยมมหาศาลหนุนหลัง เรื่องจริงเรื่องเท็จจึงยากที่จะแยกแยะ

ไม่มีทางแก้ต่าง และไม่สามารถแก้ต่างได้ ชั่วข้ามคืนเดียวบรรดาคู่ค้าที่คุ้นเคยกันดี ต่างก็พลิกหน้ามือเป็นหลังมือไม่ยอมรับรู้สิ่งใดทั้งสิ้น

ไม่ว่าเขาจะออกแถลงการณ์อย่างไร ไม่ว่าจะจ้างทนายมาบอกกับสาธารณชนว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องโกหกอย่างไร หรือพยายามพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองแค่ไหน

สังคมก็ไม่เชื่อเขาเลย

เขาตกลงไปในวังวนของกับดักการพิสูจน์ตัวเอง

และไม่มีวันหนีรอดออกมาได้อีก

ในที่สุดเขาก็เงียบหายไปนานถึงหนึ่งปี

แม้กระทั่งแฟนคลับก็ยังไม่เข้าใจเขา ว่าทำไมทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิด ถึงต้องปฏิเสธงานทั้งหมดทิ้งไปด้วย

เขาหลบเลี่ยงกล้องทุกตัว ขังตัวเองไว้ในห้อง

หายตัวไปหนึ่งปีเต็ม

กระแสที่ลดลงมาพร้อมกับการที่แฟนคลับพากันเลิกติดตามเป็นวงกว้าง คนที่ยังเหลืออยู่ก็คือแฟนคลับที่ขอแค่เขามีชีวิตอยู่ก็พอ หรือไม่ก็เป็นพวกที่ตามติดเพื่อคอยก่นด่า

ทว่าไม่มีใครจำได้ชัดเจนเลยว่า ช่วงเวลาก่อนที่จะโดนคนทั้งโซเชียลรุมโจมตีนั้น คือช่วงที่ซ่งเชินเหอโด่งดังที่สุด ในตอนนั้นเขาเปี่ยมไปด้วยความฮึกเหิมและมีชีวิตชีวาเพียงใด

นับตั้งแต่ที่เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง วงการบันเทิงต่างก็พากันเทหน้าตักเดิมพันกับเขา มองว่าเขาจะเป็นดาราชายคนที่สองถัดจากอูซฺวินอี ที่สามารถคว้าตำแหน่งจักรพรรดิจอเงินได้จากจุดเริ่มต้นของการเป็นดารากระแสแรง

เรื่องราวยังคงดำเนินต่อไป

"พูดตามตรง ตอนนั้นฉันก็เคยเค้นถามพวกเขาจนแทบสติแตก โง่เง่าสิ้นดี พวกเขาอยากทำร้ายฉันจริง ๆ เหรอ เพราะอะไร ฉันเองก็ไม่เข้าใจ ฉันกับพวกเขาฝึกซ้อมด้วยกันมาตั้งแต่อายุสิบสี่สิบห้า"

"หลายปีมานี้ เวลาที่อยู่กับพวกเขายังมากกว่าเวลาที่อยู่กับคนในครอบครัวเสียอีก"

"แต่คำตอบที่พวกเขาให้ฉันกลับเป็น... ใช่แล้วล่ะ"

"พวกเขาขี้เกียจแม้กระทั่งจะหาข้ออ้าง ขี้เกียจจะโยนความผิดทั้งหมดไปให้ทีมงานเบื้องหลังด้วยซ้ำ"

"ขอแค่พวกเขาพูดสักคำว่าเป็นความผิดของทีมงาน ฉันก็พร้อมจะเชื่อแล้ว"

"แต่มันไม่มีเลย พวกเขาไม่อยากแม้แต่จะโกหกฉัน"

"เฮ้อ ตอนนั้นฉันก็ทึ่มเหมือนกัน ถ้าพวกเขาบอกว่าทีมงานจัดฉากใส่ร้ายโดยที่พวกเขาไม่รู้เรื่อง ฉันก็คงเชื่อ และคงหลอกตัวเองต่อไป"

"ฉันไม่อยากทำลายมัน และไม่อยากทรยศต่อความจริงใจของเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีทั้งสามคนนั้น"

"ฉันมองพวกเขาเป็นครอบครัว เป็นครอบครัวจริง ๆ"

"นายอาจจะอยากรู้ใช่ไหมว่าทำไมต้องเล่นงานฉัน" ซ่งเชินเหอแค่นหัวเราะ

"แฟนคลับในวงการบันเทิงก็คือทรัพยากร มันมีจำกัด ไม่ได้มีอยู่อย่างไม่สิ้นสุด"

"เมื่อศิลปินเบอร์ใหญ่ล้มลง แฟนคลับจำนวนมหาศาลเลิกตาม ศิลปินหน้าใหม่คนอื่นถึงจะมีโอกาสผงาดขึ้นมาได้"

"แล้วทรัพยากรแฟนคลับ งานพรีเซนเตอร์ บทละครที่เดิมทีเคยเป็นของศิลปินคนนั้น ก็จะถูกศิลปินคนอื่นรุมทึ้งแบ่งเค้กกันไป"

"ถ้านายไม่ตะเกียกตะกายปีนขึ้นไปข้างบนสุดชีวิต นายก็จะเป็นได้แค่บันไดให้คนอื่นเหยียบ"

"สายน้ำไหลลงสู่ที่ต่ำ วงการบันเทิงทั้งวงการก็คือแม่น้ำสายมหึมา ลำน้ำแออัดยัดเยียด กระแสน้ำอันเชี่ยวกรากพัดพาพวกเราที่เป็นกุ้งฝอยตัวเล็กตัวน้อยไปตลอดเวลา ทำได้แค่ไหลตามไป ต้านกระแสไม่ได้"

"ตราบใดที่ก้าวลงมาในแม่น้ำนี้แล้ว"

"ทุกคนก็คือคู่แข่ง"

"ขึ้นฝั่งไม่ได้ การจะขึ้นฝั่งมันยากมาก"

"คนที่อยู่บนฝั่งต่างหากคือผู้ควบคุมตัวจริง"

"ต้องขึ้นฝั่งให้ได้ พวกเราทุกคนต้องขึ้นฝั่งให้ได้"

ซ่งเชินเหอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว

"ตอนจบของเรื่องราว"

"ฉันไปขอยกเลิกสตูดิโอส่วนตัว แล้วเซ็นสัญญากับบริษัทปัจจุบัน"

"อี้เหอเอนเตอร์เทนเมนต์ หนึ่งในห้าบริษัทยักษ์ใหญ่ของวงการบันเทิงในประเทศ"

"กลุ่มทุนต่างหาก ถึงจะเป็นต้นทุนในการเอาตัวรอดในวงการนี้"

"ถ้าตอนนี้ยังเป็นกลุ่มทุนไม่ได้ ก็จงใช้ประโยชน์จากมัน เกาะติดสูบเลือดมันเพื่อเสริมกำลังให้ตัวเอง แล้วก้าวขึ้นไปเป็นกลุ่มทุนเสียเอง"

ซ่งเชินเหอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงให้นุ่มนวลลงกว่าเดิม

หนทางในอดีตของเขาโรยด้วยกลีบกุหลาบเกินไป เดบิวต์กับวงก็ดังเปรี้ยงปร้าง ภาพยนตร์เรื่องแรกก็ได้เข้าชิงรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากรางวัลไก่ทองคำ

เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นไอดอลระดับอัจฉริยะ นักแสดงผู้เปี่ยมพรสวรรค์ อนาคตไร้ขีดจำกัด ทุกย่างก้าวที่เสิ่นจี้ซิงกำลังเดินอยู่ในตอนนี้ ช่างเหมือนกับตัวเขาในตอนนั้นเหลือเกิน

ยามที่กำลังรุ่งโรจน์ ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็เจอแต่คนดี ทำให้เขาขาดความระแวดระวังพื้นฐานที่สุดในลานประลองเกียรติยศและผลประโยชน์แห่งนี้ไป

"ที่ฉันเล่าเรื่องพวกนี้ไม่ได้ต้องการให้นายยอมจำนน การไม่ก้มหัวให้กับการคุกคามของกลุ่มทุนน่ะถูกต้องแล้ว การให้ความสำคัญกับความรู้สึกก็ถูกต้อง และการรักษาปณิธานเดิมเอาไว้ก็ยิ่งถูกต้องเข้าไปใหญ่"

"แต่ฉันอยากให้นายฮึดสู้ขึ้นมาให้เร็วที่สุดต่างหาก"

"กระแสมันไม่รอใคร โอกาสก็ไม่รอใครเหมือนกัน เสิ่นจี้ซิง นายอย่าแสดงโชว์ที่แย่ออกมาเชียวนะ"

"เวลานายเหลือไม่มากแล้ว"

"การมอบเวทีที่ดีที่สุดให้แก่แฟนคลับ นั่นคือการตอบแทนที่ดีที่สุด"

"อย่าปล่อยให้ตัวเองจมอยู่ในวังวนของการบั่นทอนตัวเอง"

"รายการนี้คือโอกาสที่ดีที่สุด เยี่ยมที่สุดของนายในตอนนี้ที่จะทะลวงออกไป"

"นายต้องเดบิวต์ในตำแหน่งเซ็นเตอร์"

"ต้องทำให้ได้"

ซ่งเชินเหอต้องเสียเวลาไปถึงหนึ่งปีเต็ม กว่าจะหลุดพ้นออกมาจากวังวนของการบั่นทอนตัวเองได้

ในตอนนั้นเขามีชื่อเสียงโด่งดัง กลายเป็นศิลปินแถวหน้าของวงการบันเทิงแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังได้รับความเสียหายอย่างหนักหน่วง มูลค่าทางการค้าดิ่งลง แฟนคลับพากันเททิ้งอย่างมหาศาล

แฟนคลับไม่มีทางรอนาย โอกาสไม่มีทางรอนาย การมองเห็นคุณค่าก็ไม่มีทางรอนายเช่นกัน

เสิ่นจี้ซิงเป็นแค่ดาวรุ่งหน้าใหม่ ถ้ายังก้าวออกมาไม่ได้โดยเร็ว

ผลลัพธ์...ก็อาจจะไม่มีผลลัพธ์อะไรหลงเหลืออีกต่อไป

วงการบันเทิงจะไม่จดจำผู้พ่ายแพ้

แฟนคลับเองก็ไม่

คนทั่วไปยิ่งไม่มีทางจำ

"ผมเข้าใจแล้วครับ อาจารย์เสี่ยวเหอ"

เสิ่นจี้ซิงตอบกลับไป

"ฉันออกไปก่อนนะ นายพักผ่อนเงียบ ๆ สักหน่อยเถอะ" ซ่งเชินเหอลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงไปทางประตู

"ปัง!"

ห้องซ้อมกลับคืนสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง

เสิ่นจี้ซิงหลับตาลง ใคร่ครวญถึงคำพูดเมื่อครู่ของซ่งเชินเหออย่างละเอียดถี่ถ้วน

นอกห้องซ้อม

"ฮัลโหล ผู้กำกับฟู่ใช่ไหมครับ ผมซ่งเชินเหอนะครับ... ผมมีเรื่องอยากจะคุยด้วยสักหน่อย..."

ซ่งเชินเหอยกโทรศัพท์แนบหู แววตาคมกริบ

/.

/.

การเติบโตของเสี่ยวซิงต้องใช้เวลา

อย่าเพิ่งไปคาดหวังให้เด็กที่เพิ่งเดบิวต์คนหนึ่ง สามารถเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่รับมือได้ทุกเรื่องอย่างรอบด้านในเวลาสั้น ๆ เพียงแค่เดือนเดียว

เมื่อเทียบกับการเอาตัวรอดอย่างลื่นไหลในวงการแห่งผลประโยชน์ ฉันกลับอยากให้เสิ่นจี้ซิงรักษาความ "ซื่อตรง" ในใจที่มีตอนนี้เอาไว้มากกว่า เพราะตัวเขาแบบนี้จะมีเสน่ห์ยิ่งกว่า

แล้วก็...

ในนิยายของฉันจะไม่เจอแต่คนเลวตลอดเวลา

แต่จะมีตัวละครที่ดีเป็นส่วนใหญ่ ทว่าอาจไม่ได้สมบูรณ์แบบ และอาจต้องอาศัยการเปิดใจยอมรับจากทุกคน

ก็เหมือนกับในชีวิตจริง ฉันหวังว่าคนที่ทุกคนได้พบเจอส่วนใหญ่จะเป็นคนดีเช่นกัน