ตอนที่ 100 ฟู่เสวียเจินมาถึง

เวลาสิบโมงครึ่ง ฟู่เสวียเจินก็ก้าวเท้าออกจากสนามบินชิ่งเฉิง

"ลุงอาจารย์ครับ"

หวงเจิ้งเหลียงรีบเดินเข้าไปต้อนรับทันที

"เจิ้งเหลียง ลำบากเธอแล้วนะ"

ฟู่เสวียเจินดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย เมื่อคืนเขานอนไม่ค่อยหลับตลอดทั้งคืน เพิ่งจะได้งีบไปครู่เดียวบนเครื่องบินเท่านั้น

เรื่องที่ฟู่หย่งเย่ก่อขึ้นในครั้งนี้ ทำให้ฟู่เสวียเจินปวดหัวเป็นอย่างยิ่ง

ฟู่หย่งเย่คิดอะไรง่ายเกินไป ซ้ำยังกำเริบเสิบสานเกินเหตุ ไม่เพียงแต่จ้างคนไปสั่งสอนฟางเยี่ยน แต่ยังสะกดรอยตามไปตลอดทาง ทั้งยังคิดจะไปดูสภาพอันน่าเวทนาของฟางเยี่ยนด้วยตาตัวเองอีก

มีคำกล่าวว่าวิญญูชนย่อมไม่ยืนใต้กำแพงผุพัง แท้จริงแล้วยิ่งเป็นคนมีหน้ามีตาและมีฐานะทางสังคมมากเท่าไร ยามทำอะไรก็ยิ่งต้องรอบคอบระมัดระวัง และไม่ยอมพาตัวเองเข้าไปพัวพันกับเรื่องยุ่งยากโดยง่าย

ฟู่หย่งเย่เป็นทายาทรุ่นที่สามของตระกูลฟู่ เป็นหลานชายคนโต ปู่ของเขาคือฟู่หงเซิ่ง ปรมาจารย์แพทย์จีนชื่อดังระดับประเทศ พ่อของเขาคือประธานกรรมการบริษัทยาหย่งซิง ครอบครัวทั้งมีอำนาจและอิทธิพล

ตัวฟู่หย่งเย่เองก็ถือเป็นดาวเด่นในหมู่แพทย์จีนรุ่นใหม่ แน่นอนว่าย่อมไม่อาจเทียบกับฟางเยี่ยนได้ เพราะฟางเยี่ยนเป็นปีศาจเฒ่าพันปี อย่าว่าแต่ฟู่หย่งเย่เลย ต่อให้เป็นฟู่หงเซิ่งก็ยังเทียบไม่ติด

แพทย์จีนไม่อาจพูดได้ว่ายิ่งแก่ยิ่งเก่ง และไม่อาจพูดได้ว่าระดับแพทย์จีนในอดีตจะสูงกว่าเสมอไป เพราะยุคสมัยมีการพัฒนา แพทย์จีนเองก็พัฒนาเช่นกัน ต่อให้เป็นจางจงจิ่ง (ปราชญ์แพทย์ ผู้เขียนซางหานลุ่น) มาอยู่ในยุคปัจจุบัน ก็ยังต้องเรียนรู้สักระยะเพื่อทำความเข้าใจแนวคิดการรักษาของคนรุ่นหลัง

ทว่าฟางเยี่ยนกลับพกพาความทรงจำยุคปัจจุบันข้ามผ่านมิติเวลาของประวัติศาสตร์ไปพร้อมกับร้านฝูเซิงถัง สั่งสมวิชามานับพันปี วาสนาเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะมีได้ เว้นเสียแต่ว่าจะมีใครอีกคนที่เป็นเหมือนฟางเยี่ยน

การถูกฟางเยี่ยนบดขยี้จนพ่ายยับ ไม่ได้พิสูจน์ว่าฟู่หย่งเย่ไร้ฝีมือขนาดนั้น เพียงแต่ฟู่หย่งเย่นั้นเย่อหยิ่งทระนงตนมากเกินไป

จ้าวเฉิงเหวินก็เคยถูกฟางเยี่ยนบดขยี้เช่นกัน แต่เสี่ยวจ้าวก็ไม่ได้ทำตัวเหมือนฟู่หย่งเย่

ตัวเองมีทั้งชื่อเสียงบารมี อนาคตไกลไร้ขีดจำกัด แต่กลับมาก่อเรื่องพรรค์นี้ขึ้น สำหรับฟู่หย่งเย่แล้ว นี่นับเป็นตราบาปในชีวิตเลยทีเดียว

สาเหตุที่ฟู่เสวียเจินรีบร้อนเดินทางมาและจองตั๋วเที่ยวบินที่เร็วที่สุด ก็เพราะตั้งใจจะมาไกล่เกลี่ยเรื่องราวให้จบลงด้วยดี รีบสะสางเรื่องนี้ให้เสร็จสิ้นโดยเร็วในขณะที่ยังมีคนรู้เรื่องไม่มากนัก

ตอนนี้คนในตระกูลฟู่มีเพียงฟู่เสวียเจินคนเดียวเท่านั้นที่รู้เรื่อง ฟู่หงเซิ่งยังไม่ทราบเรื่องเลย

"ลุงอาจารย์เกรงใจเกินไปแล้วครับ"

หวงเจิ้งเหลียงพาฟู่เสวียเจินเดินไปยังลานจอดรถพลางกล่าวว่า "ผมให้คนช่วยสืบดูแล้ว ตอนนี้หย่งเย่ยังอยู่ที่สถานีตำรวจ ยังไม่มีหลักฐานแน่ชัด แต่ความน่าสงสัยของหย่งเย่ก็มีสูงมากครับ เรื่องนี้ตอนนี้ยังไม่ได้แพร่งพรายออกไป"

"ลุงอาจารย์เชิญครับ"

หวงเจิ้งเหลียงเปิดประตูรถพลางคอยระวังให้ฟู่เสวียเจินขึ้นรถ ก่อนที่เขาจะเดินไปนั่งฝั่งคนขับ แล้วเอ่ยต่อขณะขับรถว่า "แต่เท่าที่ผมทราบ ทางสถานีตำรวจเอาจริงเอาจังมาก ผมพยายามหาทางฝากคนเพื่อขอเข้าพบหย่งเย่ แต่ก็ยังเข้าไปพบไม่ได้เลยครับ"

"มันช่างโง่เง่าสิ้นดี"

ฟู่เสวียเจินแค่นเสียงฮึแล้วกล่าวว่า "คนเขาอายุยังไม่ถึงสามสิบก็เข้าสำนักดูแลสุขภาพประจำมณฑลได้แล้ว ไม่คิดดูบ้างล่ะว่าเพราะอะไร"

อายุน้อยย่อมถูกคนดูแคลนเป็นธรรมดา แต่ในทางกลับกัน ไม่ว่าจะเป็นในวงการแพทย์หรือวงการอื่น การที่อายุน้อยแต่ได้อยู่ในตำแหน่งสูง ย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

ฟางเยี่ยนอายุยังไม่ถึงสามสิบ ทว่ากลับได้เป็นผู้เชี่ยวชาญของสำนักดูแลสุขภาพประจำมณฑล ต่อให้มีความสามารถจริง เบื้องหลังก็ต้องมีผู้มีอำนาจหนุนหลังอยู่อย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นจะเข้าไปได้อย่างไร

ถ้าสำนักดูแลสุขภาพประจำมณฑลเข้าง่ายขนาดนั้น ผู้เชี่ยวชาญของสำนักดูแลสุขภาพประจำมณฑลคงไร้ค่าไปแล้ว

หวงเจิ้งเหลียงไม่กล้าต่อบทสนทนานี้ ฟู่เสวียเจินจะด่าลูกชายตัวเองว่าโง่เง่าอย่างไรก็ได้ แต่หวงเจิ้งเหลียงไม่อาจด่าตาม แม้ว่าในใจหวงเจิ้งเหลียงเองก็คิดว่าฟู่หย่งเย่นั้นโง่เง่าจริง ๆ ก็ตาม

ไม่ว่าจะด้วยชาติตระกูลหรือด้านใดก็ตาม ฟู่หย่งเย่เทียบเท่ากับคนที่คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด นำหน้าคนอื่นไปไม่รู้กี่เท่าแล้ว ไม่มีเหตุผลจำเป็นต้องไปแก่งแย่งชิงดีอะไรกับฟางเยี่ยนเลย แถมยังพาตัวเองมาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้อีก

"ตอนนี้ฟางเยี่ยนเป็นอย่างไรบ้าง"

ฟู่เสวียเจินถาม

เมื่อคืนฟู่เสวียเจินก็เคยถามเหอเจีย แต่เหอเจียกลับไม่รู้อะไรสักอย่าง ทำเอาฟู่เสวียเจินโมโหจนกดตัดสายทิ้งทันที

ความจริงแล้วฟู่เสวียเจินไม่ได้ชอบลูกสะใภ้อย่างเหอเจียเท่าไรนัก แต่เมื่อฟู่หย่งเย่ชอบ และคุณท่านผู้เฒ่าก็ไม่ได้ว่าอะไร ฟู่เสวียเจินจึงไม่ได้ขัดขวางความรักของทั้งสอง

การมาในวันนี้ ฟู่เสวียเจินไม่ได้บอกเหอเจียแม้แต่น้อย แต่บอกเพียงหวงเจิ้งเหลียงคนเดียว และคนที่มารับที่สนามบินก็คือหวงเจิ้งเหลียง

ตอนที่คุยโทรศัพท์กับหวงเจิ้งเหลียง ฟู่เสวียเจินก็ถามเรื่องนี้ไปแล้ว ตอนนั้นหวงเจิ้งเหลียงยังไม่รู้เรื่อง จึงบอกว่าจะช่วยสืบดูให้

"ฟางเยี่ยนไม่ได้เป็นอะไรครับ"

หวงเจิ้งเหลียงกล่าว "เพราะฟางเยี่ยนรู้ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับหย่งเย่ ก่อนที่คุณจะมา ผมจึงไม่ได้ติดต่อเขาไป รายละเอียดผมเองก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก รู้แค่ว่าดูเหมือนจะไม่ได้เป็นอะไรมากครับ"

"ฝ่ายนั้นไม่ได้เป็นอะไรเลยสักนิด แต่ตัวเองกลับพลาดท่าติดกับเข้าเนี่ยนะ"

ฟู่เสวียเจินถึงกับระแวงว่าฟู่หย่งเย่อาจจะติดกับดักนารีของฟางเยี่ยนเข้าแล้ว

......

"ประธานเกาเดินทางปลอดภัยนะครับ"

ที่บ้านตระกูลฟาง ฟางเยี่ยนเดินออกมาส่งสองพ่อลูกเกาจื่อเหวินถึงหน้าประตู

"หมอฟางไม่ต้องส่งแล้วครับ"

เกาฮุ่ยเฉียงกล่าวอย่างสุภาพ

หลังผ่านการรักษาในช่วงนี้ เกาฮุ่ยเฉียงก็พอจะดูแลตัวเองในชีวิตประจำวันได้บ้างแล้ว ทว่าการเดินยังคงซวนเซเล็กน้อย

การมาขอโทษและขอบคุณที่บ้านตระกูลฟางในวันนี้เป็นความต้องการของเกาฮุ่ยเฉียงเอง เดิมทีเขาสามารถรอไปก่อนได้ แต่เพื่อแสดงความจริงใจ เกาฮุ่ยเฉียงจึงไม่คิดจะผัดผ่อนอีกต่อไป

อันที่จริง บางครั้งยิ่งเป็นคนที่ประสบความสำเร็จในเรื่องใหญ่โต ก็ยิ่งเด็ดขาดมากเท่านั้น

สำหรับเกาฮุ่ยเฉียง การที่ฟางเยี่ยนยอมยื่นเงื่อนไขสามข้อเพื่อรักษาให้เขานั้นถือเป็นโชคดีแล้ว สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคืออีกฝ่ายไม่ยอมรับ ไม่ให้แม้แต่โอกาสที่จะขอโทษหรืออธิบายด้วยซ้ำ

ส่วนเรื่องหน้าตาศักดิ์ศรีอะไรพวกนั้น เมื่ออยู่ต่อหน้าชีวิตก็ไร้ค่าสิ้นดี

มีคำกล่าวไม่ใช่หรือว่า คนเราหลายครั้งที่ชีวิตตกอับหาเงินไม่ได้ก็เพราะรักหน้าตาจนเกินไป หากยอมทิ้งหน้าตาไปเสีย ก็จะหาเงินได้มากกว่านี้

"ฟู่..."

เนี่ยจินผิงมองส่งสองพ่อลูกเกาฮุ่ยเฉียงเดินจากไป พลางถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ตอนที่สองพ่อลูกคู่นั้นยังอยู่ เขารู้สึกกดดันเหลือเกิน

บางคนอาจจะบอกว่า การได้พบเกาฮุ่ยเฉียงก็นับเป็นวาสนา โอกาสดีเช่นนี้หาได้ที่ไหน

ทว่าเนี่ยจินผิงรู้ดี ตัวเขากับเกาฮุ่ยเฉียงมีช่องว่างห่างกันเกินไป ทั้งคู่ไม่ได้อยู่ในแวดวงเดียวกัน การฝืนแทรกตัวเข้าไปไม่ใช่เรื่องดี และบางครั้งการได้รับรู้ตัวตนอีกด้านของเกาฮุ่ยเฉียง ก็อาจไม่ได้เป็นเรื่องดีเสมอไป

อย่างเช่นในวันนี้ที่เกาฮุ่ยเฉียงมาขอโทษและกล่าวขอบคุณ เดิมทีควรเป็นเรื่องส่วนตัว แต่กลับถูกเนี่ยจินผิงมาพบเข้าพอดี หากเกาฮุ่ยเฉียงเป็นคนใจแคบ วิสัยทัศน์คับแคบ ก็อาจจะหาเรื่องเล่นงานเนี่ยจินผิงเข้าจริงๆ ก็ได้

"ขอบคุณสำหรับเหล้าเมื่อคืนนะครับเถ้าแก่จิน"

ฟางเยี่ยนเดินกลับเข้ามาหลังจากไปส่งสองพ่อลูกเกาฮุ่ยเฉียง เขานั่งลงอีกครั้งแล้วเอ่ยกับเนี่ยจินผิง "เถ้าแก่จินมีธุระอะไรเชิญว่ามาได้เลยครับ หากเป็นการตรวจโรคหรือรักษา ผมยินดีช่วยอย่างเต็มที่แน่นอน"

"ไม่ปิดบังหมอฟางเลยนะครับ พ่อตาของผมไปนอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนประจำมณฑลมาหลายวันแล้ว แต่อาการก็ยังไม่ดีขึ้นเลย เดิมทีผมกะว่าจะมาเชิญผู้เฒ่าฟาง แต่ก็รู้ว่าสุขภาพของผู้เฒ่าฟางไม่ค่อยดีเลยไม่กล้ามารบกวน... แถมยังรู้ว่าหมอฟางเองก็ยุ่งมากอีก..."

เนี่ยจินผิงเล่าสถานการณ์คร่าวๆ ให้ฟัง

แน่นอนว่า ที่เนี่ยจินผิงบอกว่ารู้เรื่องสุขภาพของฟางเยวียนหลินนั้นเป็นเรื่องจริง ส่วนเรื่องที่ไม่ได้มาหาฟางเยี่ยนตั้งแต่แรก ก็เพราะก่อนหน้านี้เขายังไม่ปักใจเชื่อในฝีมือของฟางเยี่ยน เพิ่งจะได้เห็นว่าคนไข้ของร้านฝูเซิงถังไม่ได้ลดลงเลย ทั้งยังมีชื่อเสียงเลื่องลือเช่นเดิม เนี่ยจินผิงจึงคิดจะมาลองให้ฟางเยี่ยนช่วยดู

ก่อนจะมา เนี่ยจินผิงยังไม่ได้มีความมั่นใจสักเท่าไร แต่ตอนนี้เขากลับมั่นใจเต็มเปี่ยมแล้ว ในช่วงที่ผ่านมาฟางเยี่ยนถึงกับรักษาอาการป่วยให้เกาฮุ่ยเฉียง เรื่องนี้เนี่ยจินผิงไม่เคยรู้มาก่อนเลยจริงๆ