ตอนที่ 99 พยานรู้เห็นของเนี่ยจินผิง

"อธิบดีหลิน!"

ตอนเช้าเพิ่งเริ่มเวลาทำงาน สือเค่อหนานเพิ่งชงน้ำชาให้เถียนกั๋วผิงเสร็จและเดินออกมาจากห้องทำงาน ก็เห็นหลินจงเสวียเดินเข้ามาพอดี

"ท่านเลขาฯ อยู่ไหม" หลินจงเสวียเอ่ยถามตรงๆ

"ท่านเพิ่งมาถึงครับ อยู่ในห้องทำงาน"

สือเค่อหนานยิ้มพลางกล่าว "อธิบดีหลินเข้าไปได้เลยครับ"

หลินจงเสวียพยักหน้า เดินไปถึงหน้าประตูห้องทำงานของเถียนกั๋วผิงแล้วยกมือเคาะประตู เมื่อได้ยินเสียงตอบรับจากข้างในจึงผลักประตูเข้าไป

"เสี่ยวหลิน"

เถียนกั๋วผิงเงยหน้าขึ้นมอง เห็นว่าเป็นหลินจงเสวียก็เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม "นั่งสิ"

"ท่านเลขาฯ ครับ เมื่อคืนนี้ฟางเยี่ยนถูกคนดักทำร้ายครับ"

หลินจงเสวียไม่ได้นั่งลง แต่เดินเข้าไปใกล้โต๊ะของเถียนกั๋วผิงแล้วเอ่ยเสียงเบา

"ตอนนี้เขาเป็นยังไงบ้าง ไม่เป็นอะไรใช่ไหม" สีหน้าของเถียนกั๋วผิงเปลี่ยนไปทันที

"ฟางเยี่ยนไม่เป็นอะไรครับ"

หลินจงเสวียกล่าว "จากที่ผมทราบมา ฟางเยี่ยนพอมีวิชาการต่อสู้อยู่บ้าง ก็เลยไม่เพลี่ยงพล้ำครับ"

เมื่อได้ยินว่าฟางเยี่ยนปลอดภัย เถียนกั๋วผิงจึงไม่รีบร้อนถามต่อ รอฟังสิ่งที่หลินจงเสวียจะพูดต่อไป

"คนที่ดักทำร้ายฟางเยี่ยนเมื่อคืนคือฟู่หย่งเย่ หลานชายของฟู่หงเซิ่งแห่งตระกูลฟู่ในอวิ๋นโจวครับ" หลินจงเสวียกล่าว

"มีหลักฐานไหม" เถียนกั๋วผิงถาม

"ยังไม่มีหลักฐานแน่ชัดครับ"

หลินจงเสวียเล่าเหตุการณ์คร่าวๆ ให้ฟังก่อน "แต่เมื่อคืนนี้ฟู่หย่งเย่ขับรถสะกดรอยตามตลอดทาง ตอนที่ฟางเยี่ยนถูกดักทำร้าย ฟู่หย่งเย่ก็เฝ้าดูอยู่ไม่ไกล และถูกฟางเยี่ยนจับตัวได้คาหนังคาเขาตรงนั้นเลยครับ"

"กำแหงไม่เบานี่"

เถียนกั๋วผิงยิ้มน้อยๆ น้ำเสียงเรียบเฉย "จ้างคนมาทำร้าย แถมยังขับรถตามมาติดๆ เพื่อจะดูผลงานชิ้นโบแดงของตัวเองกับตาเชียวรึ"

"เมื่อคืนฟู่หย่งเย่ก็ถูกคุมตัวไปสถานีตำรวจด้วยครับ แต่ไม่มีหลักฐานชัดเจน ประกอบกับฟางเยี่ยนไม่ได้บาดเจ็บ สามคนที่ถูกจับเมื่อคืนจึงไม่เกรงกลัวอะไรเลย สอบปากคำไม่ได้อะไรสักอย่างครับ" หลินจงเสวียกล่าวต่อ

การจ้างวานทำร้ายร่างกาย การที่เหยื่อบาดเจ็บกับไม่บาดเจ็บนั้น รูปรวมของคดีต่างกันอย่างสิ้นเชิง

หากเมื่อคืนฟางเยี่ยนได้รับบาดเจ็บจริง เรื่องราวก็จะร้ายแรงขึ้นมาทันที ทว่าในเมื่อฟางเยี่ยนไม่เป็นอะไรเลย สามคนที่ถูกจับเมื่อคืนจึงแทบไม่กลัวเกรง การที่พวกเขาปิดปากเงียบไม่ยอมรับสารภาพกลับทำให้เรื่องไม่ลุกลามใหญ่โต แต่ถ้าสารภาพออกมา ผลลัพธ์จะยิ่งร้ายแรงกว่าเดิม

"เรื่องนี้ปล่อยให้ฟางเยี่ยนจัดการเองเถอะ"

เถียนกั๋วผิงกล่าว "รอดูท่าทีของทางตระกูลฟู่ก่อนว่าเป็นอย่างไร"

"รับทราบครับท่านเลขาฯ"

หลินจงเสวียขานรับ

ตามหลักแล้วเรื่องแบบนี้ไม่จำเป็นต้องรายงานให้เถียนกั๋วผิงทราบด้วยซ้ำ แต่เป็นเพราะคนที่ประสบเรื่องนี้คือฟางเยี่ยน หลินจงเสวียจึงต้องมารายงานให้เถียนกั๋วผิงรู้

เจตนาของเถียนกั๋วผิงนั้นหลินจงเสวียย่อมเข้าใจกระจ่าง รอดูท่าทีของตระกูลฟู่ก่อน หากตระกูลฟู่ยอมปฏิบัติตามกฎกติกาทุกอย่าง ก็ให้ฟางเยี่ยนเป็นคนตัดสินใจสะสาง แต่หากตระกูลฟู่คิดเล่นตุกติกนอกลู่ ใช้เส้นสายวิ่งเต้น หรือกดดันลงมา ท่านเลขาธิการเถียนก็พร้อมจะเป็นคนออกหน้ารับมือให้เอง

บนถิ่นชิ่งเฉิงนี้ เถียนกั๋วผิงไม่มีทางปล่อยให้ตระกูลฟู่อาศัยอำนาจบารมีมารังแกคน หรือแตะต้องฟางเยี่ยนได้อยู่แล้ว

......

เวลานี้ฟางเยี่ยนเพิ่งจะร่วมโต๊ะกินมื้อเช้ากับคุณปู่เสร็จ

เมื่อคืนสุดท้ายฟางเยี่ยนก็ต้องกลับมานอนที่บ้าน อานเหยาไม่ยอมให้เขานอนในห้องของเธอเด็ดขาด เธอผลักฟางเยี่ยนออกจากร้านฝูเซิงถังอย่างไม่ไยดีแล้วปิดประตูลั่นดาลทันที

พอกินข้าวเสร็จ ฟางเยี่ยนก็ไม่ได้รีบร้อนไปที่ร้านฝูเซิงถัง แต่นั่งรออยู่ที่บ้านกับคุณปู่ เมื่อวานเกาจื่อเหวินโทรศัพท์มาบอกว่า ช่วงสายของวันนี้เกาฮุ่ยเฉียงจะเดินทางมาขอโทษและกล่าวขอบคุณด้วยตัวเอง

เวลาเก้าโมงครึ่ง รถมายบัคคันหนึ่งค่อยๆ แล่นมาจอดนิ่งสนิทอยู่หน้าทางเข้าหมู่บ้านที่บ้านของฟางเยี่ยนตั้งอยู่

เมื่อรถจอดสนิท เลขานุการตรงที่นั่งข้างคนขับก็รีบลงจากรถไปเปิดประตูด้านหลัง เกาจื่อเหวินค่อยๆ พยุงเกาฮุ่ยเฉียงลงมาจากรถ

"เกาฮุ่ยเฉียงงั้นเหรอ"

เนี่ยจินผิงกำลังขับรถอยู่ห่างจากหน้าประตูหมู่บ้านหลายสิบเมตร มองเห็นรถมายบัคแต่ไกล เขายังนึกสงสัยอยู่ในใจว่า ในเมืองชิ่งเฉิงใครกันที่ร่ำรวยขนาดนี้

รถระดับมายบัคเช่นนี้ ทั่วทั้งชิ่งเฉิงแทบจะนับคันได้

ครั้นสองพ่อลูกตระกูลเกาลงจากรถ เนี่ยจินผิงถึงจำได้ว่า ที่แท้ก็เป็นคู่พ่อลูกแห่งเต๋อฮุ่ยกรุ๊ปนี่เอง

ทว่าเนี่ยจินผิงกลับรู้สึกแปลกใจ สองพ่อลูกเกาฮุ่ยเฉียงมาทำอะไรที่นี่กัน

หรือว่าจะมาหาฟางเยี่ยนเหมือนกัน

เนี่ยจินผิงเพิ่งมาจากทางร้านฝูเซิงถัง อานเหยาบอกกับเนี่ยจินผิงว่าฟางเยี่ยนอยู่ที่บ้าน ทั้งยังบอกที่อยู่ให้เนี่ยจินผิงด้วย

ชุมชนแห่งนี้เป็นที่ที่บ้านของฟางเยี่ยนตั้งอยู่ เนี่ยจินผิงก็แค่คาดเดาไปอย่างนั้น แม้เนี่ยจินผิงจะไม่รู้เรื่องที่ฟางเยี่ยนไปรักษาเกาฮุ่ยเฉียง แต่เรื่องที่เต๋อฮุ่ยกรุ๊ปออกมาขอโทษนั้นเขายังพอรู้อยู่บ้าง

รอจนเกาจื่อเหวินประคองเกาฮุ่ยเฉียงเข้าไปในชุมชนแล้ว เนี่ยจินผิงถึงหาที่จอดรถแถวหน้าประตูชุมชน จากนั้นจึงหยิบของขวัญที่เตรียมไว้ออกจากกระโปรงหลังรถ แล้วเดินเข้าไปในชุมชนเช่นกัน

เมื่อหาตึกที่พักของบ้านฟางเยี่ยนเจอ เนี่ยจินผิงก็ถือของขวัญขึ้นตึกไป

พอถึงหน้าประตูบ้านฟางเยี่ยน เนี่ยจินผิงพบว่าประตูเปิดอยู่ ด้านในยังมีเสียงพูดคุยแว่วออกมา

"หมอฟางอยู่บ้านไหมครับ"

เนี่ยจินผิงเคาะประตูเบา ๆ พลางส่งเสียงร้องถามเข้าไปข้างใน

"เถ้าแก่จินนี่เอง"

ฟางเยี่ยนได้ยินเสียงก็เดินออกมา เมื่อเห็นว่าเป็นเนี่ยจินผิงจึงเอ่ยทักทายอย่างมีมารยาท "เถ้าแก่เนี่ยรีบเข้ามาเถอะครับ เมื่อวานเพิ่งได้เหล้าจากคุณมาขวดหนึ่ง วันนี้ทำไมยังถือของติดมือมาอีก"

"มาหาทั้งทีจะให้มามือเปล่าได้ยังไงกันครับ น้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรหรอกครับ"

เนี่ยจินผิงพูดพลางเดินตามฟางเยี่ยนเข้าประตูไป

ครั้นก้าวเข้าประตูไป เนี่ยจินผิงก็ถึงกับชะงักงัน เขาเห็นเกาฮุ่ยเฉียงนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกแล้ว

เกาฮุ่ยเฉียงนั่งอยู่บนโซฟา ส่วนเกาจื่อเหวินยืนอยู่ด้านข้าง

"หมอฟาง ผมมาไม่ถูกจังหวะหรือเปล่าครับนี่"

เนี่ยจินผิงแทบอยากจะถอยหลังกลับออกไปเสียเดี๋ยวนั้น

เมื่อครู่ตอนอยู่นอกชุมชน เขาก็แค่คาดเดาไปเรื่อยเปื่อย นึกไม่ถึงว่าจะเดาถูกจริง ๆ สองพ่อลูกเกาฮุ่ยเฉียงมาหาฟางเยี่ยนจริง ๆ ด้วย

"มาถึงแล้วก็เป็นแขก เถ้าแก่จินนั่งก่อนสิครับ"

ฟางเยี่ยนเอ่ยต้อนรับพลางหยิบแก้วมาชงชาให้เนี่ยจินผิง

เนี่ยจินผิงถึงกับไม่รู้ว่าตัวเองควรจะนั่งตรงไหน ดูประหม่าเกร็งไปหมด

ในฐานะเถ้าแก่ร้านชิ่งเฟิงซีฟู้ด เนี่ยจินผิงนับว่าเป็นผู้ประสบความสำเร็จคนหนึ่ง แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเกาฮุ่ยเฉียง เขายังเทียบชั้นไม่ติดจริง ๆ

"นี่เถ้าแก่จิน เนี่ยจินผิง จากร้านชิ่งเฟิงซีฟู้ดครับ"

ฟางเยี่ยนแนะนำให้เกาฮุ่ยเฉียงกับเกาจื่อเหวินรู้จัก "เมื่อวานนัดกับเถ้าแก่จินไว้ ลืมไปเลยว่าประธานเกาจะมา"

เมื่อคืนหลังทานข้าวเสร็จ เนี่ยจินผิงบอกว่าจะมาเยี่ยม ฟางเยี่ยนตอนนั้นลืมเรื่องที่เกาฮุ่ยเฉียงจะมาไปเสียสนิท อีกทั้งถึงแม้จะมากันทั้งคู่ โอกาสที่จะมาตรงกันก็มีไม่มาก นึกไม่ถึงว่าจะมาชนกันจริง ๆ

"สวัสดีครับเถ้าแก่จิน"

เกาฮุ่ยเฉียงพยักหน้าให้เนี่ยจินผิง

"คุณเกาเกรงใจไปแล้วครับ"

เนี่ยจินผิงรู้สึกประหวั่นพรั่นใจและเกรงอกเกรงใจเป็นอย่างยิ่ง

"เถ้าแก่จิน นั่งเถอะครับ"

ฟางเยี่ยนยกน้ำชามาให้ พลางเอ่ยชวนอีกครั้ง เนี่ยจินผิงจึงค่อยนั่งลงบนโซฟาเดี่ยวตัวข้าง ๆ

"ผู้เฒ่าฟาง เรื่องทางโรงพยาบาลก่อนหน้านี้ผมไม่ทราบเรื่องจริง ๆ ครับ แต่ก็เป็นปัญหาของโรงพยาบาลเต๋อฮุ่ยเรา ผมขออภัยต่อท่านผู้เฒ่าอย่างจริงใจครับ"

เกาฮุ่ยเฉียงเพียงทักทายเนี่ยจินผิงสั้น ๆ จากนั้นก็หันไปมองฟางเยวียนหลิน แล้วกล่าวขอโทษฟางเยวียนหลินอย่างจริงจัง

พูดจบ เกาฮุ่ยเฉียงก็ลุกขึ้นยืนแล้วโค้งคำนับให้ฟางเยวียนหลินหนึ่งครั้ง

"ขณะเดียวกันก็ต้องขอบคุณหมอฟางที่ไม่ถือสาหาความเรื่องเก่าก่อน ถ้าไม่ได้หมอฟาง ป่านนี้ผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะเป็นอย่างไร บุญคุณช่วยชีวิตของหมอฟาง เกาฮุ่ยเฉียงผู้นี้จะจดจำไว้ในใจ ตราบจนวันตายไม่มีวันลืมครับ"

พูดพลางเกาฮุ่ยเฉียงก็โค้งคำนับให้ฟางเยี่ยนอีกหนึ่งครั้ง

หน้าผากของเนี่ยจินผิงพลันมีเม็ดเหงื่อผุดซึมออกมาเต็มไปหมด นี่ตนกำลังมาเป็นพยานรู้เห็นเรื่องอะไรเข้าเนี่ย

เกาฮุ่ยเฉียงมากล่าวขอโทษและขอบคุณด้วยตัวเองถึงที่ ภาพฉากนี้กลับถูกเขาพบเห็นเข้า ไม่รู้จริง ๆ ว่าจะเป็นโชคหรือเคราะห์กันแน่