ตอนที่ 98 ความสนุกแบบเด็กๆ

"พี่ซุน!"

ซุนอวิ๋นจงเดินเข้ามาในห้องสอบสวน ตำรวจหนุ่มสองนายที่กำลังทำการสอบสวนอยู่ด้านในรีบลุกขึ้นยืนทันที

"เป็นไงบ้าง ยังไม่ยอมเปิดปากอีกเหรอ"

ซุนอวิ๋นจงเอ่ยพลางเดินไปนั่งลงหลังโต๊ะสอบสวน

อันที่จริงเดิมทีซุนอวิ๋นจงไม่ได้มีอาวุโสสูงอะไรในสถานีตำรวจถนนชิ่งหยาง ทว่าเรื่องของฟางเยี่ยนคราวก่อน เท่ากับว่าเขาได้ช่วยหม่าโหย่วผิงไว้ครั้งหนึ่ง ในช่วงนี้เขาจึงได้รับความไว้วางใจในสถานีตำรวจเป็นอย่างมาก จนกลายเป็นคนสนิทของหม่าโหย่วผิงไปโดยปริยาย ฐานะตำแหน่งจึงพลอยสูงขึ้นตามไปด้วย

"ยังเลยครับ คงต้องพึ่งพี่ซุนออกโรงแล้ว"

ตำรวจที่อยู่ข้างๆ รินน้ำมาให้ซุนอวิ๋นจงแก้วหนึ่ง

ซุนอวิ๋นจงจิบน้ำไปพลาง มองดูฟู่หย่งเย่ไปพลาง

ฟู่หย่งเย่นั่งอยู่บนเก้าอี้สอบสวน หลับตาลง ไม่มองใครทั้งสิ้น

เมื่อเทียบกับเหอเจียแล้ว ฟู่หย่งเย่ย่อมรู้สถานการณ์ที่ตนเองกำลังเผชิญอยู่ในครั้งนี้ดีกว่าอย่างเห็นได้ชัด

ในเมื่อถูกคุมตัวมาถึงที่นี่แล้ว สิ่งที่เขาทำได้ก็มีเพียงแค่นั่งรอเท่านั้น

ความจริงแล้วตอนนี้ฟู่หย่งเย่ไม่ได้กังวลว่าทางสถานีตำรวจจะทำอะไรตนเองได้ สิ่งที่เขากังวลในตอนนี้คือท่าทีของครอบครัวหลังจากรู้เรื่องนี้ รวมถึงเรื่องที่ว่าตอนนั้นฟางเยี่ยนทำอะไรกับร่างกายของเขากันแน่

จนถึงตอนนี้ เวลาผ่านไปกว่าสองชั่วโมงแล้วนับตั้งแต่ฟางเยี่ยนลงมือกับเขา ฟู่หย่งเย่ยังไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดๆ แต่เขาไม่เชื่อว่าฟางเยี่ยนจะแค่ขู่ให้ตกใจเล่น

ยิ่งอาการไม่ออกนานเท่าไร วิธีการเช่นนี้ก็ยิ่งน่าสะพรึงกลัวมากขึ้นเท่านั้น

เวลาห้าทุ่มครึ่ง หวงเจิ้งเหลียงเข้านอนไปแล้ว แต่โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงกลับสั่นไม่หยุด

"ดึกป่านนี้แล้ว ใครโทรมาน่ะ"

ภรรยาของหวงเจิ้งเหลียงพลิกตัวพลางสะกิดหวงเจิ้งเหลียง

หวงเจิ้งเหลียงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอย่างงัวเงีย พอเห็นชื่อสายเรียกเข้าก็รีบลุกขึ้นนั่ง ก้าวลงจากเตียงพลางกดรับสายทันที

"สวัสดีครับ ลุงอาจารย์"

"เจิ้งเหลียง ที่มณฑลชิ่งโจวมีคนที่ชื่อฟางเยี่ยน เธอรู้จักไหม" ฟู่เสวียเจินเอ่ยถาม

เมื่อครู่เหอเจียโทรหาฟู่เสวียเจิน แม้เขาจะฟังเรื่องราวคร่าวๆ จนเข้าใจแล้ว แต่ก็ยังจำเป็นต้องรู้ข้อมูลเกี่ยวกับฟางเยี่ยนอย่างละเอียด

"ลุงอาจารย์ถามถึงฟางเยี่ยนทำไมหรือครับ"

หวงเจิ้งเหลียงเดินมาที่ห้องนั่งเล่นแล้วตอบว่า "ฟางเยี่ยนเป็นหลานชายของแพทย์แผนจีนอาวุโสพื้นบ้านคนหนึ่งในเมืองชิ่งเฉิงครับ ฝีมือการรักษาสูงมาก"

"แพทย์แผนจีนพื้นบ้านงั้นเหรอ"

ฟู่เสวียเจินถามต่อ "แล้วทำไมฉันได้ยินมาว่าฟางเยี่ยนยังเป็นผู้เชี่ยวชาญของสำนักดูแลสุขภาพประจำมณฑลชิ่งโจวด้วยล่ะ"

"ใช่ครับ"

ฟู่เสวียเจินกล่าว "เรื่องราวโดยละเอียดเป็นอย่างไรฉันเองก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่ฟางเยี่ยนได้รับความชื่นชมจากอธิบดีหลิน หลินจงเสวีย แห่งสำนักงานสาธารณสุขมณฑลมาก อธิบดีหลินเป็นลูกศิษย์ของผู้เฒ่าหลี่ หลี่จิ่งเสียน และย้ายมาจากมณฑลเฟิงโจวพร้อมกับผู้นำใหญ่ของมณฑลชิ่งโจว"

เวลาหวงเจิ้งเหลียงพูด ย่อมรู้ดีว่าอะไรคือประเด็นสำคัญ และเขาก็รู้ว่าเรื่องหลักๆ ที่ฟู่เสวียเจินต้องการสืบหาคืออะไร

"อีกอย่าง เมื่อช่วงก่อนหน้านี้ ฟางเยี่ยนรักษาผู้เฒ่าถานจนหายดี ตอนนี้ผู้เฒ่าถานก็ยังอยู่ในการดูแลของฟางเยี่ยน ไม่กี่วันก่อนมีอดีตผู้นำระดับสูงจากเยี่ยนจิงเดินทางมาเยี่ยมผู้เฒ่าถาน ฟางเยี่ยนก็เป็นคนคอยดูแลอยู่ข้างๆ แถมยังรักษาโรคลับๆ ของอดีตผู้นำท่านหนึ่งจนหายด้วยครับ..."

ฟู่เสวียเจินฟังแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขารับรู้ได้ถึงความยุ่งยากซับซ้อนของเรื่องนี้แล้ว

ฟางเยี่ยนไม่ได้เป็นเพียงแค่ผู้เชี่ยวชาญของสำนักดูแลสุขภาพประจำมณฑลชิ่งโจวเท่านั้น แต่เบื้องหลังยังมีอดีตผู้นำระดับสูงอยู่อีกหลายคน เช่นนี้แล้ว เรื่องราวคงไม่เรียบง่ายอย่างที่เห็นภายนอกเสียแล้ว

ดูท่าเขาคงต้องเดินทางไปเมืองชิ่งเฉิงด้วยตัวเองสักรอบ

"ลุงอาจารย์ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือครับ" หวงเจิ้งเหลียงถาม

"ไม่รู้ว่าหย่งเย่คิดอะไรอยู่ ไปจ้างคนไปดักทำร้ายฟางเยี่ยนคนนั้นเข้า แถมยังถูกจับได้คาหนังคาเขาอีก" ฟู่เสวียเจินทอดถอนใจ

หวงเจิ้งเหลียงนับเป็นคนกันเอง ฟู่เสวียเจินจึงไม่ได้ปิดบัง

"ทำไมหย่งเย่ถึงใจร้อนวู่วามขนาดนี้นะครับ"

หวงเจิ้งเหลียงกล่าวว่า "ก่อนหน้านี้หย่งเย่เคยโทรหาผมครั้งหนึ่ง บอกว่าถูกคนหักหน้า คนคนนั้นก็คือฟางเยี่ยน..."

พูดพลางหวงเจิ้งเหลียงก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังรอบหนึ่ง "ผมเห็นว่าฟางเยี่ยนมีฝีมือสูงส่ง แม้แต่ผมเองยังสู้ไม่ได้ จึงได้เตือนให้หย่งเย่อย่าไปผูกใจเจ็บ มีมิตรเพิ่มคนหนึ่งก็มีหนทางเพิ่มขึ้นอีกสาย ไม่นึกเลยว่า..."

หวงเจิ้งเหลียงตกตะลึงไปหมด เขารู้ดีว่าฟู่หย่งเย่เป็นคนใจแคบ หรือถึงขั้นขี้อิจฉาริษยาและผูกใจเจ็บ ทว่าไม่นึกเลยว่าฟู่หย่งเย่จะกล้าทำเรื่องพรรค์นี้ออกมาได้

ฟางเยี่ยนนั่นเป็นถึงผู้เชี่ยวชาญของสำนักดูแลสุขภาพประจำมณฑล เบื้องหลังยังมีอดีตผู้นำระดับสูงอยู่อีกตั้งหลายคน เวลานี้ในมณฑลชิ่งโจวเรียกได้ว่ากำลังเนื้อหอมสุดๆ การหาคนมาสั่งสอนฟางเยี่ยนในเวลานี้ ถ้าไม่ใช่รนหาที่ตายแล้วจะเรียกว่าอะไร

คิดว่าตระกูลฟู่จะปิดแผ่นฟ้าด้วยฝ่ามือเดียวได้จริงๆ รึไง

"มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ"

ฟู่เสวียเจินกล่าวว่า "ทำไมเธอถึงไม่เคยบอกเรื่องนี้กับฉันเลยล่ะ"

"ผมคิดว่าหย่งเย่จะปล่อยวางได้น่ะครับ ไม่นึกเลย..."

หวงเจิ้งเหลียงรีบกล่าวว่า "เรื่องนี้ต้องโทษผมเอง ถ้าผมใส่ใจมากกว่านี้สักนิด เรื่องคงไม่บานปลายถึงขนาดนี้"

"ไม่โทษเธอหรอก"

ฟู่เสวียเจินนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามว่า "แล้วความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับฟางเยี่ยนคนนี้เป็นยังไงบ้าง"

"แม้จะเคยเจอกันแค่สองครั้ง แต่ก็พอพูดคุยกันได้ครับ" หวงเจิ้งเหลียงตอบ

"เอาละ พรุ่งนี้ฉันจะไปถึงชิ่งเฉิง ถึงตอนนั้นคงต้องรบกวนเจิ้งเหลียงช่วยแนะนำให้หน่อย ฉันอยากจะพบฟางเยี่ยนคนนี้สักครั้ง"

"ได้ครับ พรุ่งนี้ผมจะไปรับท่านที่สนามบิน"

........

ออกมาจากสถานีตำรวจ ฟางเยี่ยนก็ไปส่งจางเยฺว่เยฺว่กับหลินหว่านเอ๋อร์กลับบ้านก่อน จากนั้นค่อยไปส่งอานเหยากลับร้านฝูเซิงถัง ส่วนจ้าวเฉิงเหวิน ผู้ชายตัวโตขนาดนั้น ยังจะต้องให้ใครไปส่งอีกหรือ

"ตอนกลางคืนระวังตัวด้วยนะ ปิดประตูลงกลอนให้ดี..."

ฟางเยี่ยนไปส่งอานเหยาถึงร้านฝูเซิงถังพลางเอ่ยกำชับ ทว่าพูดไปได้ครึ่งหนึ่ง ฟางเยี่ยนก็เปลี่ยนคำพูด "ช่างเถอะ คืนนี้ผมนอนที่นี่เอง คุณกลับไปนอนที่บ้านเถอะ"

แม้ว่าสามคนเมื่อคืนนี้จะถูกจับไปแล้ว และตอนนี้ฟู่หย่งเย่ก็อยู่ที่สถานีตำรวจ ทางฝั่งฟู่หย่งเย่คงไม่ต้องกังวลไปชั่วคราว แต่คนสามคนเมื่อคืนนี้เป็นทั้งหมดแล้วหรือยัง ยังมีพวกพ้องอีกไหม จะกลับมาแก้แค้นหรือเปล่า เรื่องพวกนี้ล้วนไม่แน่ไม่นอน

ฟางเยี่ยนรู้สึกว่าการให้อานเหยาอยู่ร้านฝูเซิงถังคนเดียว เขาก็ยังวางใจไม่ลงอยู่ดี

"ฉันกลับไปแล้วจะนอนที่ไหนกัน ข้าวของก็อยู่ที่นี่หมดแล้วด้วย"

อานเหยากล่าวว่า "ไม่เป็นไรหรอก เธอกลับไปเถอะ กลางคืนฉันจะลงกลอนประตูให้แน่นหนาเอง"

"ให้ผมนอนที่นี่ดีกว่า คุณไปนอนห้องผม นี่กุญแจ"

ฟางเยี่ยนไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายปฏิเสธ ยัดกุญแจใส่มืออานเหยาทันที "ผมว่าต่อไปนี้ให้ผมนอนที่ร้านฝูเซิงถังตอนกลางคืน ส่วนคุณไปนอนที่บ้านดีกว่า"

ขณะที่กำลังพูดอยู่นั้น ฟางเยี่ยนพลันชะงักไป ทำไมก่อนหน้านี้เขาถึงนึกไม่ถึงกันนะ

พักอยู่ที่บ้านก็ต้องคอยรับมือกับการเร่งรัดให้แต่งงานจากคุณแม่หลินเป้ยลี่อยู่เรื่อย ช่วงสองสามวันนี้ฟางเยี่ยนมัวแต่ยุ่งเลยไม่ได้กลับไปนอนบ้าน ถ้าหากอยู่ที่บ้าน หลินเป้ยลี่ต้องคอยถามแน่นอนว่าเขากับโจวเยี่ยนเป็นอย่างไรบ้างแล้ว

คราวก่อนหลังกลับจากการดูตัว เพื่อจะรับมือกับแม่ ฟางเยี่ยนจึงบอกไปว่ารู้สึกก็โอเค ขอลองคบหาดูไปก่อน ทางด้านโจวเยี่ยนเองก็ดูเหมือนจะไม่ได้เปิดโปง หลินเป้ยลี่จึงเริ่มเร่งให้ฟางเยี่ยนพาโจวเยี่ยนมาที่บ้านให้ได้

พูดจบฟางเยี่ยนก็เดินตรงไปยังห้องด้านหลัง เขาตั้งใจว่าจะเข้าไปดูในห้องก่อน

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ"

อานเหยารีบคว้าตัวฟางเยี่ยนเอาไว้ "นั่นมันห้องฉันนะ ข้าวของข้างในก็เป็นของฉันหมดเลย"

"ผมยังให้คุณไปนอนห้องผมเลย แล้วผมจะขอนอนห้องคุณบ้างจะเป็นไรไป"

พูดพลางฟางเยี่ยนก็ยื่นมือไปบิดลูกบิดเปิดประตูห้อง

นับตั้งแต่อานเหยามาพักที่ร้านฝูเซิงถัง นี่เป็นครั้งแรกที่ฟางเยี่ยนเข้ามาในห้องด้านหลัง พอผลักประตูเปิดออกและเปิดไฟ ฟางเยี่ยนก็ถึงกับชะงักไป

"ว้าย ใครใช้ให้เธอเข้ามาเนี่ย"

ใบหน้าของอานเหยาแดงก่ำไปหมด

"นึกไม่ถึงเลยว่าคุณอาอานเหยาจะยังมีใจรักวัยเด็กขนาดนี้" ฟางเยี่ยนเอ่ยหยอกเย้าด้วยรอยยิ้ม

ภายในห้องมีผ้าปูที่นอนสีชมพู ผนังห้องเดิมก็ถูกอานเหยาติดวอลเปเปอร์สีชมพูทับไว้ บนหัวเตียงยังมีตุ๊กตาหมีตัวใหญ่สีชมพูวางอยู่อีกตัว ทั้งห้องมีบรรยากาศแตกต่างจากตอนที่คุณปู่เคยอยู่โดยสิ้นเชิง