ตอนที่ 97 สะเทือนถึงตระกูลฟู่

"อ๋อ ที่แท้ก็เป็นสามีของแฟนเก่านี่เอง"

ที่สถานีตำรวจถนนชิ่งหยาง ทุกคนต่างพากันจ้องมองฟางเยี่ยน

"ถึงขั้นทำให้คนเขาเกลียดนายได้ขนาดนี้ บอกมาซิ นายไปทำเรื่องชั่วร้ายอะไรไว้กันแน่" อานเหยาเพิ่งรู้ว่าฟู่หย่งเย่คือสามีของเหอเจีย

พวกฟางเยี่ยนตามมาที่สถานีตำรวจถนนชิ่งหยางด้วยเช่นกัน จุดประสงค์หลักคือมาแจ้งความและให้ปากคำ

ตอนที่ให้ปากคำ ฟางเยี่ยนไม่ได้ปิดบังเรื่องความขัดแย้งระหว่างเขากับฟู่หย่งเย่ ความสัมพันธ์ของฟู่หย่งเย่กับเหอเจียจึงทำให้อานเหยารู้เข้าจนได้

อานเหยาเคยเจอเหอเจียมาก่อน ตอนนั้นฟางเยี่ยนกับเหอเจียคบกันตั้งหลายปี เธอจะลืมใครก็ลืมได้ แต่ไม่มีทางลืมเหอเจียเด็ดขาด

"อย่าพูดจาซี้ซั้วสิครับ"

ฟางเยี่ยนพูดอย่างจนปัญญา "ผมเป็นคนเรียบร้อยและบริสุทธิ์ผุดผ่องมากเลยนะ รู้ไว้ด้วย"

"ฉันยังไม่เชื่อเลยค่ะ เรียบร้อยบริสุทธิ์ผุดผ่องอะไรกัน สามีของแฟนเก่าถึงกับจ้างคนมาดักตีเนี่ยนะ" หลินหว่านเอ๋อร์ก็เอามือปิดปากหัวเราะอยู่ข้าง ๆ เช่นกัน

เมื่อครู่นี้พวกเธอตกใจกลัวจริง ๆ นั่นแหละ แต่พอรู้ลำดับเหตุการณ์ทั้งหมด และรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างฟางเยี่ยนกับฟู่หย่งเย่แล้ว มันก็อดไม่ได้ที่จะคิดไปไกลจริง ๆ

"พี่ฟางคะ เหอเจียสวยมากไหมคะ" จางเยฺว่เยฺว่ก็ถามขึ้นมาบ้าง

ฟางเยี่ยน "..."

สมองพวกนี้คิดอะไรกันอยู่วะเนี่ย คำถามนี้มันสำคัญตรงไหน?

แต่พอลองคิดดูให้ดี ดูเหมือนว่านอกจากเรื่องแอบเป็นชู้แล้ว จะมีเรื่องอะไรอีกที่ทำให้ฟู่หย่งเย่โกรธแค้นได้ถึงขนาดนี้

เมื่อมีความสัมพันธ์ชั้นนี้อยู่ ต่อให้ฟางเยี่ยนจะอธิบายให้คนอื่นฟังว่าจริง ๆ แล้วฟู่หย่งเย่อิจฉาในพรสวรรค์ของเขา คาดว่าคนส่วนใหญ่ก็คงไม่เชื่ออยู่ดีใช่ไหมล่ะ

แต่ฟางเยี่ยนขอสาบานเลยว่าเขาไม่ได้ทำอะไรจริง ๆ ทางเดินสายแคบที่เคยเดินผ่านไปแล้วนั้น เขาไม่คิดจะย่างกรายกลับไปเหยียบอีกให้เสียเวลา เพราะมันแปดเปื้อนจนทนดูไม่ได้ไปแล้ว

"หมอฟางครับ พวกคุณกลับไปพักผ่อนได้แล้วครับ"

หม่าโหย่วผิงเดินเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความเกรงใจ "รบกวนเวลาพวกคุณมาตั้งนาน"

"สารวัตรหม่าเกรงใจเกินไปแล้วครับ ต้องเป็นพวกเราสิครับที่รบกวนสารวัตรหม่า ดึกดื่นค่อนคืนขนาดนี้แล้วแท้ ๆ" ฟางเยี่ยนตอบอย่างสุภาพ

"หมอฟางกับพวกคุณก็เป็นผู้เสียหายเหมือนกันนี่ครับ"

หม่าโหย่วผิงยังรู้สึกใจหายไม่หาย "ยังดีที่หมอฟางมีวิชาการต่อสู้ ไม่อย่างนั้นผมล่ะไม่กล้าคิดเลย เมื่อกี้สอบปากคำเบื้องต้นไปแล้ว สามคนนั้นไม่ใช่นักเลงกระจอกทั่วไป มีประวัติอาชญากรรมกันทุกคน หลายปีมานี้มีคนบาดเจ็บด้วยน้ำมือพวกมันไม่ใช่น้อย ๆ เลยนะครับ"

ไม่ตรวจก็ไม่รู้ พอตรวจแล้วถึงกับผงะ

แม้วันนี้สามคนนั้นจะไม่มีคดีฆ่าคนติดตัว แต่ก็ถือว่าเป็นพวกตัวอันตราย ลักษณะงานแทบจะไม่ต่างจากมือสังหารรับจ้างเลย

เพียงแต่มือสังหารนั้นฆ่าคน ส่วนแก๊งที่อยู่เบื้องหลังสามคนนี้ไม่ฆ่าคน งานที่รับล้วนเป็นประเภททำให้แขนหักขาพิการทั้งสิ้น

หลังจากทำร้ายคนเสร็จก็หลบหนีออกไปซ่อนตัวสักพัก พอกระแสเรื่องซาลงค่อยกลับมา

ในปี 2010 ยุคนี้ กล้องวงจรปิดยังไม่ได้ติดตั้งครอบคลุมไปทั่ว มือถือก็ยังมีฟังก์ชันเทียบกับในอีกหลายปีข้างหน้าไม่ได้เลย เรื่องยกพวกตีกันจึงมีมากกว่าในอีกหลายปีข้างหน้ามาก

โดยทั่วไปแล้ว ตราบใดที่ไม่ถึงกับมีคนตาย ความเข้มข้นในการทำคดีก็จะไม่สูงขนาดนั้น

"แล้วฟู่หย่งเย่ล่ะคะ"

อานเหยาถาม

"เมื่อกี้ผมให้คนไปดึงภาพจากกล้องวงจรปิดแถวนี้มาดูแล้ว กล้องตลอดเส้นทางนั้นยังใช้การได้ดี มองเห็นฟู่หย่งเย่ขับรถตามมาตลอดทาง ถึงจะยังไม่มีหลักฐานแน่นหนาพอ แต่ก็มีข้อสงสัยสูงมากครับ"

หม่าโหย่วผิงกล่าวว่า "อาศัยแค่จุดนี้ ควบคุมตัวไว้ชั่วคราวก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้วครับ"

ประโยคครึ่งหลังนี้หม่าโหย่วผิงพูดกับฟางเยี่ยน คดีลักษณะนี้หม่าโหย่วผิงก็ทำมาไม่น้อย เพราะอย่างไรเขาก็เป็นสารวัตรมาหลายปีแล้ว

อันที่จริง ด้วยภูมิหลังของฟู่หย่งเย่ หากคนตระกูลฟู่ออกหน้าแทรกแซง เมื่อไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด ฟู่หย่งเย่ก็คงจะถูกปล่อยตัวไปอยู่ดี การที่หม่าโหย่วผิงคุมตัวฟู่หย่งเย่เข้ามากักขังไว้ในคืนนี้ได้ ก็เท่ากับว่าเขาเลือกยืนอยู่ข้างฟางเยี่ยนแล้ว

"ขอบคุณสารวัตรหม่าที่เหน็ดเหนื่อยครับ"

ฟางเยี่ยนเข้าใจความหมายในคำพูดของหม่าโหย่วผิงเป็นอย่างดี จึงกล่าวขอบคุณออกไป

เมื่อครู่นี้ตอนอยู่บนรถ ฟางเยี่ยนได้ลงมือลับ ๆ กับฟู่หย่งเย่ไปแล้ว ขอแค่หม่าโหย่วผิงขังฟู่หย่งเย่ไว้ได้คืนหนึ่งก็เพียงพอแล้ว

อย่างน้อยที่สุดก็ต้องบีบให้คนตระกูลฟู่ออกหน้ามาประกันตัว จุดนี้หม่าโหย่วผิงเองก็รู้แก่ใจดี

ขณะที่กำลังคุยกัน หม่าโหย่วผิงก็เดินไปส่งพวกฟางเยี่ยนออกจากสถานีตำรวจ ยังไม่ทันพ้นประตู ซุนอวิ๋นจงก็เดินกลับมาพอดี

"สารวัตรหม่า หมอฟางครับ"

"เป็นอย่างไรบ้าง" หม่าโหย่วผิงถาม

"ภรรยาของฟู่หย่งเย่ไม่ยอมให้พวกเราเข้าบ้าน บอกแค่ว่าไม่รู้อะไรเลยสักอย่างครับ" ซุนอวิ๋นจงยิ้มเจื่อน

เดิมทีซุนอวิ๋นจงยังนึกว่าจะพอหลอกถามอะไรออกมาได้บ้าง ไม่นึกเลยว่าพูดไปแค่ประโยคเดียวเหอเจียก็ตกใจจนปิดประตูใส่ ไม่ยอมคุยกับพวกเขาอีก ซุนอวิ๋นจงจนปัญญาจึงได้แต่กลับมาก่อน

"คุณไม่ได้บอกเธอเหรอว่าคนที่ฟู่หย่งเย่ทำร้ายคือใคร" อานเหยาอดถามไม่ได้ หากจะพูดถึงความสัมพันธ์ระหว่างฟางเยี่ยนกับเหอเจียแล้ว อานเหยาเป็นคนที่รู้เรื่องดีที่สุด

"บอกแล้วครับ บอกว่าเป็นหมอฟาง" ซุนอวิ๋นจงกล่าว

"เธอไม่ได้ถามเลยเหรอคะว่าฟางเยี่ยนเจ็บหนักแค่ไหน"

"ไม่ได้ถามเลยครับ พอได้ยินว่าเป็นหมอฟางก็ปิดประตูใส่ทันที" ซุนอวิ๋นจงรู้สึกแปลกใจกับท่าทีของอานเหยาอยู่บ้าง

"พี่ฟาง เขาไม่สนใจพี่เลยสักนิดนะคะเนี่ย" หลินหว่านเอ๋อร์ได้ยินดังนั้นก็เอ่ยเย้าอย่างอารมณ์ดี

"......"

ฟางเยี่ยนอ้าปากค้าง

"???"

ซุนอวิ๋นจงเองก็ถึงกับมึนตึ้บ ดูเหมือนเรื่องนี้จะไม่ธรรมดาเสียแล้ว มีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรหรือเปล่านะ

พอนึกถึงภรรยาของฟู่หย่งเย่เมื่อครู่ หน้าตาก็จัดว่าสะสวยทีเดียว หรือว่าหมอฟางจะ...

ซุนอวิ๋นจงรีบส่ายหน้า เรื่องพวกนี้ไม่ใช่เรื่องที่คนอย่างเขาควรจะเข้าไปก้าวก่าย

......

อวิ๋นโจว ตระกูลฟู่

ฟู่เสวียเจินกับฟู่เสวียผิงและคนอื่น ๆ นั่งคุยกับฟู่หงเซิ่งจนถึงสี่ทุ่มกว่า เกือบห้าทุ่มถึงได้แยกย้ายกันกลับห้องไปพักผ่อน

ปกติแล้วฟู่เสวียเจินไม่ได้พักอยู่ที่นี่ แต่ที่นี่ก็มีห้องพักของฟู่เสวียเจินอยู่ด้วย แน่นอนว่าไม่ได้มีแค่ห้องของฟู่เสวียเจินเท่านั้น ห้องของคนอื่น ๆ ก็มีเช่นกัน

คฤหาสน์สไตล์ตะวันตกหลังเก่าของตระกูลฟู่ถือเป็นบ้านบรรพบุรุษของตระกูล มีเพียงช่วงที่มีการรวมญาติรับประทานอาหารร่วมกันประจำสัปดาห์เท่านั้นที่คนส่วนใหญ่จะค้างคืนที่นี่ ยามปกติทุกคนต่างก็มีบ้านของตัวเอง มีเพียงฟู่หงเซิ่งที่อาศัยอยู่ที่นี่เป็นประจำ

พอกลับมาถึงห้อง ฟู่เสวียเจินก็ไม่ได้รู้สึกง่วงเท่าไรนัก เขานั่งสูบบุหรี่อยู่หน้าหน้าต่าง ทอดสายตามองออกไปข้างนอก

คำพูดของชายชราในวันนี้ทำให้ฟู่เสวียเจินเกิดความคิดขึ้นมาในใจไม่น้อย

เมื่อตระกูลใหญ่โตขึ้น แม้ภายนอกจะดูรักใคร่กลมเกลียว แต่ทุกคนต่างก็มีความคิดเป็นของตัวเอง เค้กก้อนใหญ่ที่สุดของตระกูลฟู่ในเวลานี้ย่อมหนีไม่พ้นบริษัทยาหย่งซิง

ฟู่เสวียเจินเป็นลูกชายคนโต ฟู่หย่งเย่เป็นหลานชายคนโต ตามธรรมเนียมของตระกูลฟู่แล้ว โอกาสที่ฟู่หย่งเย่จะได้รับช่วงต่อบริษัทยาหย่งซิงนั้นมีสูงมาก ในใจของฟู่เสวียเจินย่อมเอนเอียงไปทางที่จะให้ฟู่หย่งเย่ลูกชายของตนเป็นผู้สืบทอดบริษัทยาหย่งซิงอยู่แล้ว

ฟู่หย่งเย่เรียนแพทย์มาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้ก็เป็นหมอ ซึ่งจุดนี้ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไร ตระกูลฟู่เป็นตระกูลแพทย์แผนจีน วิชาแพทย์คือรากฐาน แทบทุกรุ่นต้องได้สัมผัสกับแพทย์แผนจีนตั้งแต่ยังเล็ก ตัวฟู่เสวียเจินเองในวัยเด็กก็เคยเรียนแพทย์แผนจีน ทั้งยังสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนมณฑลอวิ๋นโจวอีกด้วย

อย่ามองว่าตอนนี้ฟู่เสวียเจินเป็นประธานกรรมการบริษัทยาหย่งซิง เพราะในความเป็นจริงแล้ว ไม่ใช่เพียงแค่บริษัทยาหย่งซิง แม้แต่ทั้งตระกูลฟู่ อำนาจการตัดสินใจสูงสุดก็ยังคงอยู่ที่ฟู่หงเซิ่ง

คำพูดของฟู่หงเซิ่งในค่ำคืนนี้ หรือว่าจะไม่ค่อยพอใจในตัวหย่งเย่กันนะ

ขณะที่ฟู่เสวียเจินกำลังครุ่นคิด โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้าง ๆ ก็ส่งเสียงดังขึ้น หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าเป็นเหอเจียผู้เป็นลูกสะใภ้

ดึกป่านนี้แล้ว เหอเจียโทรหาเขาทำไมกัน

ฟู่เสวียเจินขมวดคิ้วแล้วกดรับสาย ทันทีที่สัญญาณเชื่อมต่อ เสียงของเหอเจียก็ดังลอยมาตามสาย "พ่อคะ หย่งเย่เกิดเรื่องแล้วค่ะ เขาถูกตำรวจจับตัวไปแล้ว......."

เวลานี้เหอเจียขวัญหนีดีฝ่อจนทำอะไรไม่ถูกจริง ๆ น้ำเสียงของเธอดูตื่นตระหนกลนลาน ทำให้ฟู่เสวียเจินที่ได้ยินพลอยใจหายวูบลงไปด้วย