ตอนที่ 96 ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น

หลังจากฟู่หย่งเย่ออกไปแล้ว เหอเจียก็เก็บกวาดห้องอาหารแบบลวกๆ ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนโซฟาในห้องนั่งเล่น ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง

เมื่อครู่ดื่มไวน์แดงไปนิดหน่อย แม้จะดื่มไปไม่มาก แต่เหอเจียกลับรู้สึกมึนศีรษะเล็กน้อย คอของเธอไม่แข็งเท่าไรนัก

นอนอยู่ครู่หนึ่ง เหอเจียก็ยันตัวลุกขึ้นนั่ง มองดูบ้านหลังที่เธออาศัยอยู่มาหลายวันหลังนี้อีกครั้ง

เดิมทีตอนกลับมาชิ่งเฉิง เหอเจียกับฟู่หย่งเย่ต่างตั้งใจจะอยู่ที่นี่กันยาว จึงจงใจซื้อบ้านไว้หนึ่งหลัง เฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งในบ้านล้วนเป็นเหอเจียที่เลือกด้วยตัวเองทั้งสิ้น

ไม่ต้องอาศัยชายคาคนอื่น อยากซื้ออะไรก็ซื้อได้ ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง นี่คือชีวิตที่เหอเจียปรารถนา

ผู้หญิงคนหนึ่งชอบเงินมันผิดตรงไหนกัน

ชิ่งเฉิงเป็นบ้านเกิดของเหอเจีย การได้กลับบ้านเกิดอย่างสง่าผ่าเผย มีหน้ามีตาต่อหน้าญาติสนิทมิตรสหาย ก็เป็นสิ่งที่เธอชอบเช่นกัน

เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าพอกลับมาชิ่งเฉิงช่วงนี้ เธอกับฟู่หย่งเย่กลับใช้ชีวิตอย่างไม่มีความสุขเลย ทั้งสองทะเลาะกันแทบทุกวัน

แม้จะรู้สึกลังเลและเสียดายอยู่บ้าง แต่ก็ยังดีที่ฟู่หย่งเย่ยอมตกลงว่าจะกลับอวิ๋นโจวแล้ว

นั่งไปนั่งมา ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหอเจียถึงรู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย

ฟู่หย่งเย่บอกว่าพรุ่งนี้จะไปหาผู้อำนวยการถังเพื่อยื่นใบลาออก ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลฟู่กับถังชวน เรื่องลาออกแทบไม่ต้องรอคอยอะไร ทั้งไม่ยุ่งยากวุ่นวาย คงเดินเรื่องเสร็จสิ้นในเวลาอันรวดเร็ว

แต่ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ฟู่หย่งเย่ออกไปข้างนอก ไม่รู้ว่ามีธุระอะไรกันแน่

ฟู่หย่งเย่ออกจากบ้านไปตั้งแต่สามทุ่ม เหอเจียก้มมองเวลา นี่ก็ปาเข้าไปห้าทุ่มแล้ว

ตามปกติหากฟู่หย่งเย่กลับดึก เหอเจียแทบจะไม่โทรศัพท์หรือส่งข้อความหาเขาเลย เพราะเธอรู้ว่าฟู่หย่งเย่เป็นคนห่วงหน้าตา อีกทั้งนอกจากวันที่ต้องอยู่เวรที่โรงพยาบาลแล้ว เขาก็ไม่ค่อยกลับดึกเท่าใดนัก

เธอดูเวลาอีกครั้ง เหอเจียกำลังจะกดโทรศัพท์หาฟู่หย่งเย่ กริ่งประตูก็ดังขึ้น

เหอเจียเดินไปชะโงกมองผ่านตาแมว พบว่าด้านนอกมีตำรวจในเครื่องแบบยืนอยู่สองนาย

เมื่อเห็นตำรวจสองนาย รูม่านตาของเหอเจียก็หดเกร็งลงทันที "หรือว่าหย่งเย่จะเกิดเรื่อง?"

"พวกเราเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจจากสถานีตำรวจถนนชิ่งหยาง ไม่ทราบว่ามีคนอยู่บ้านไหมครับ"

ซุนอวิ๋นจงกดกริ่งประตูอีกครั้ง

เหอเจียสูดหายใจเข้าลึก ค่อยๆ เปิดประตูด้านใน ทว่ายังไม่ได้เปิดประตูกรงเหล็กป้องกันขโมย

"คุณคือหมอเหอเจีย ภรรยาของคุณฟู่หย่งเย่ใช่ไหมครับ"

ซุนอวิ๋นจงแสดงบัตรประจำตัวให้เหอเจียดูพลางเอ่ยถาม

"ฉันเองค่ะ..."

เหอเจียตอบรับ พอแน่ใจว่าอีกฝ่ายเป็นตำรวจจริงๆ ถึงได้เปิดประตู พร้อมกับถามอย่างร้อนรนว่า "หย่งเย่เกิดเรื่องอะไรขึ้นใช่ไหมคะ"

ซุนอวิ๋นจงกล่าวว่า "ฟู่หย่งเย่ตกเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีจ้างวานทำร้ายร่างกาย ตอนนี้กำลังอยู่ระหว่างการสอบสวนที่สถานีตำรวจของพวกเรา... พวกเรามาที่นี่ในตอนนี้ก็เพื่อสอบถามตามขั้นตอน หากหมอเหอรู้อะไร หวังว่าจะให้ความร่วมมือกับการสืบสวน เพื่อผลประโยชน์ในการลดหย่อนโทษนะครับ"

"จ้างวานทำร้ายร่างกาย พวกคุณเข้าใจผิดไปหรือเปล่าคะ"

เหอเจียถึงกับรู้สึกขบขัน หย่งเย่เนี่ยนะจะจ้างวานทำร้ายร่างกาย?

"ตอนนี้เป็นเพียงผู้ต้องสงสัยครับ ทางเรายังอยู่ระหว่างการสอบสวน แต่ฟู่หย่งเย่มีข้อสงสัยสูงมาก"

ซุนอวิ๋นจงเอ่ยพลางถามว่า "พวกเราขอเข้าไปข้างในได้ไหมครับ"

"พวกคุณต้องเข้าใจผิดแน่ๆ ค่ะ หย่งเย่ไม่มีทางจ้างวานทำร้ายร่างกายคนอื่นหรอก เขาเป็นถึงรองหัวหน้าแผนกแพทย์จีนของโรงพยาบาลประจำมณฑล เป็นหลานชายของผู้เฒ่าฟู่ ฟู่หงเซิ่ง มีอนาคตสดใสรออยู่ ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาดค่ะ"

สีหน้าของเหอเจียเปลี่ยนไป เธอเริ่มตื่นตระหนกขึ้นมาทันที

พูดตามตรง ตัวเหอเจียเองไม่เคยพบเจอเรื่องราวใหญ่โตในโลกกว้าง และไม่เคยผ่านเหตุการณ์ร้ายแรงอะไรมาเลย แม้จะทำงานในโรงพยาบาลประจำมณฑล แต่ก็มีฟู่หย่งเย่อยู่ ทุกคนต่างรู้ว่าเหอเจียเป็นภรรยาของหัวหน้าฟู่ จึงให้ความเกรงใจและเคารพเธอเสมอ

การถูกตำรวจมาหาถึงหน้าประตูบ้านเช่นนี้ สำหรับเหอเจียแล้วนับเป็นครั้งแรกในชีวิต

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้ยินว่าฟู่หย่งเย่จ้างวานทำร้ายร่างกาย ชั่วขณะนั้นเหอเจียถึงกับทำอะไรไม่ถูก

"ใช่ โทรหาที่บ้านก่อน"

คิดพลางเหอเจียก็เตรียมจะโทรศัพท์ไปหาทางบ้านของฟู่หย่งเย่

"หมอเหอจะไม่ถามหน่อยหรือครับว่า ฟู่หย่งเย่จ้างวานให้ทำร้ายใคร" ซุนอวิ๋นจงเอ่ยขัดขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"ใครคะ" เหอเจียถาม

"หมอฟาง ฟางเยี่ยน แห่งร้านฝูเซิงถังครับ"

ซุนอวิ๋นจงกล่าวว่า "ผมรู้ครับว่าทางบ้านของฟู่หย่งเย่ไม่ธรรมดา แต่หมอฟาง ฟางเยี่ยน เป็นผู้เชี่ยวชาญของสำนักดูแลสุขภาพประจำมณฑล เรื่องในครั้งนี้มีพฤติการณ์ร้ายแรงมาก หวังว่าหมอเหอจะให้ความร่วมมือ อย่าได้คิดหวังพึ่งโชคช่วยเลยครับ"

"ใครนะคะ"

สีหน้าของเหอเจียเปลี่ยนไปในทันที น้ำเสียงแหลมสูงขึ้นเล็กน้อยจนทำให้ซุนอวิ๋นจงถึงกับชะงักไป

อันที่จริงที่ซุนอวิ๋นจงเอ่ยชื่อฟางเยี่ยนออกมา ไม่ใช่เพราะเขารู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างฟางเยี่ยนกับเหอเจีย แต่ต้องการบอกให้เหอเจียรู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ต่างหาก

ในเรื่องนี้นั้น ท่าทีของหม่าโหย่วผิงชัดเจนมาก นั่นคือยืนอยู่ฝั่งฟางเยี่ยนอย่างเต็มที่ และพยายามทำคดีนี้ให้เป็นคดีที่หลักฐานแน่นหนาจนดิ้นไม่หลุดให้ได้มากที่สุด

เมื่อดูจากภายนอก ในตอนนี้ยังไม่มีหลักฐานอะไรมายืนยันว่าฟู่หย่งเย่เป็นผู้อยู่เบื้องหลังจริงๆ ทว่าหากคิดจะสืบสวนจริงจังย่อมต้องขุดคุ้ยอะไรออกมาได้บ้างอย่างแน่นอน ในเมื่อตัดสินใจเลือกข้างแล้ว หม่าโหย่วผิงย่อมต้องทุ่มเทเต็มกำลัง

เหมือนอย่างที่หม่าโหย่วผิงพูดกับซุนอวิ๋นจง ตระกูลฟู่อยู่ไกลถึงอวิ๋นโจว ยังจะยื่นมือมาถึงชิ่งเฉิงได้อีกหรือ

คนในวงการแพทย์หรือวงการแพทย์แผนจีนบางคนอาจจะยังเกรงใจตระกูลฟู่อยู่บ้าง แต่หม่าโหย่วผิงจะไปกลัวอะไรเล่า

อวิ๋นโจวกับชิ่งโจวอยู่ห่างกันขนาดนั้น เบื้องหลังของฟางเยี่ยนยังมีหลินจงเสวียหนุนหลัง อีกทั้งเรื่องในครั้งนี้ฟางเยี่ยนก็เป็นฝ่ายผู้เสียหาย

พูดได้ว่า ฟางเยี่ยนเป็นฝ่ายถูกต้อง สารวัตรหม่าจึงไม่มีความกดดันในใจแม้แต่น้อย การทำคดีนี้ไม่นับเป็นการใช้อำนาจเพื่อผลประโยชน์ส่วนตนหรือประจบเอาใจใครด้วยซ้ำ แต่เป็นการทำคดีตามหน้าที่อย่างแท้จริง

ที่หม่าโหย่วผิงให้ซุนอวิ๋นจงมาที่นี่ ก็เพื่ออยากจะกุมหลักฐานบางอย่างไว้ และซุนอวิ๋นจงก็เป็นตำรวจมาหลายปีแล้ว ย่อมมีชั้นเชิงอยู่บ้าง พอคุยกับเหอเจียได้ไม่กี่ประโยค ซุนอวิ๋นจงก็ดูออกว่าเหอเจียเป็นคนไม่มีหัวคิดหรือการตัดสินใจ จึงขู่เหอเจียไปสักหน่อย

ทว่าซุนอวิ๋นจงกลับไม่รู้ว่า ชื่อ "ฟางเยี่ยน" สองคำนี้มีความหมายต่อเหอเจียมากเพียงใด

เมื่อได้ยินชื่อฟางเยี่ยน เหอเจียรู้สึกเหมือนมีเสียงระเบิดดังก้องในหัว เมื่อครู่นี้เธอไม่เชื่อจริงๆ ว่าฟู่หย่งเย่จะจ้างวานทำร้ายคน เพราะด้วยชาติกำเนิดและสถานะในปัจจุบันของฟู่หย่งเย่ ไม่มีความจำเป็นต้องทำเช่นนั้นเลย และไม่มีใครคู่ควรให้ฟู่หย่งเย่ทำถึงขนาดนั้นด้วย

ต่อให้แข่งขันกันอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา ด้วยอิทธิพลของตระกูลฟู่และเส้นสายของฟู่หย่งเย่ ก็เพียงพอจะทำให้ผู้คนมากมายต้องหวาดหวั่นแล้ว

แต่เมื่อได้ยินว่าเป็นฟางเยี่ยน เหอเจียก็รู้ทันทีว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริง

เพราะอย่างไรเสียเหอเจียก็เคยเห็นความบ้าคลั่งของฟู่หย่งเย่ในช่วงหลายวันมานี้ ฟู่หย่งเย่ลงไม้ลงมือกับเธอในช่วงไม่กี่วันนี้ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว ดังนั้นการที่เขาจะหาคนไปเล่นงานฟางเยี่ยนจึงไม่ทำให้เหอเจียแปลกใจเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นสีหน้าของเหอเจีย ซุนอวิ๋นจงก็นึกว่าเหอเจียถูกขู่จนกลัว จึงพูดว่า "หมอเหอครับ เรื่องนี้ร้ายแรงมาก หากคุณรู้อะไร หวังว่าจะบอกพวกเราและให้ความร่วมมือในการสืบสวนนะครับ"

"ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้นค่ะ"

เหอเจียปิดประตูดัง "ปัง" ทั้งร่างพิงอยู่กับบานประตู ใบหน้าไร้สีเลือด

เธอตกใจกลัวจริงๆ ฟู่หย่งเย่ถึงกับหาคนไปเล่นงานฟางเยี่ยนเชียวหรือ

ฟางเยี่ยนเป็นผู้เชี่ยวชาญของสำนักดูแลสุขภาพประจำมณฑล เรื่องนี้เหอเจียรู้ดี และก็เพราะเหตุนี้เอง ฟู่หย่งเย่อยู่ที่ชิ่งโจว ต่อหน้าฟางเยี่ยนจึงไม่มีความเย่อหยิ่งเหลืออยู่เลย หากเทียบสถานะก็สู้ฟางเยี่ยนไม่ได้ เทียบฝีมือก็สู้ฟางเยี่ยนไม่ได้...

นี่ก็เป็นเหตุผลที่เหอเจียเกลี้ยกล่อมให้ฟู่หย่งเย่กลับอวิ๋นโจว เธอไม่อยากให้ฟู่หย่งเย่ไปงัดข้อกับฟางเยี่ยน ทว่าคิดไม่ถึงเลยว่าฟู่หย่งเย่จะทำเรื่องโง่เขลาถึงเพียงนี้