ตอนที่ 53 ตรวจอาการผู้เฒ่าถานซ้ำ

หลินหว่านเอ๋อร์กับจางเยฺว่เยฺว่บอกว่าจะมาในอีกไม่กี่วัน คิดไม่ถึงว่าจะมาเร็วขนาดนี้ ผ่านไปแค่วันเดียว สองสาวก็มาถึงแล้ว

เช้าตรู่ ฟางเยี่ยนมาถึงร้านฝูเซิงถัง ก็เห็นสองสาวกำลังคุยอยู่กับอานเหยา ที่หน้าประตูก็มีคนไข้มารอเข้าคิวกันแล้ว

แม้ร้านฝูเซิงถังจะเป็นเพียงคลินิกยาจีน แต่เพราะมีคนไข้มากเกินไป บัตรคิวจึงค่อนข้างตึงตัว

แปดโมงเช้า ร้านฝูเซิงถังจะเริ่มแจกบัตรคิว ช่วงเช้าวันละห้าสิบคิว ช่วงบ่ายวันละห้าสิบคิว รวมเป็นหนึ่งร้อยคิว คนไข้บางคนที่ตั้งใจมุ่งหน้ามาร้านฝูเซิงถังโดยเฉพาะจึงมารอที่หน้าประตูตั้งแต่หกโมงเช้าแล้ว

ฟางเยี่ยนตื่นนอนเวลาเจ็ดโมงเช้าเป็นประจำทุกวัน มาถึงร้านฝูเซิงถังตอนเจ็ดโมงครึ่ง และถือโอกาสซื้ออาหารเช้ามาให้อานเหยาด้วย

"หมอฟาง!"

"พี่ฟาง"

หลินหว่านเอ๋อร์กับจางเยฺว่เยฺว่เอ่ยทักทายฟางเยี่ยน คนหนึ่งเรียกพี่ฟาง อีกคนเรียกหมอฟาง

สองสาวรุ่นราวคราวเดียวกับอานเหยา จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑลทั้งคู่ ตอนนี้ได้ใบรับรองครบทั้งสามใบแล้ว

"จัดการเรื่องต่าง ๆ เรียบร้อยแล้วเหรอครับ"

ฟางเยี่ยนวางอาหารเช้าลงบนโต๊ะแล้วถาม

"เรียบร้อยแล้วค่ะ"

จางเยฺว่เยฺว่ตอบ "เมื่อวานยื่นใบลาออกไปแล้ว อีกสองสามวันค่อยไปทำเรื่องค่ะ"

"ที่บ้านไม่มีใครว่าอะไรใช่ไหมครับ" ฟางเยี่ยนถาม

โรงพยาบาลประจำอำเภอก็ถือเป็นโรงพยาบาลระดับสองขั้นเอกเหมือนกัน

สาเหตุหลักที่ทำให้วิชาชีพแพทย์ถือเป็นงานที่ดีไม่น้อยนั้น ไม่ใช่เพราะเงินเดือนสูงลิ่ว หรือเพราะงานสบายแต่อย่างใด หากแต่เป็นเพราะความมั่นคงและถือเป็นชามข้าวเหล็กใบหนึ่ง

เมื่อได้เข้าทำงานในโรงพยาบาลแล้ว ขอเพียงได้บรรจุเป็นพนักงานประจำ ไม่ว่าจะเป็นข้าราชการหน่วยงานรัฐหรือพนักงานตามสัญญาจ้าง ตราบใดที่ไม่ทำผิดร้ายแรงและไม่ลาออกเอง ก็แทบจะทำไปได้เรื่อย ๆ ตลอดชีวิต

ผนวกกับลักษณะเฉพาะของอาชีพนี้ จึงมีเส้นสายและคอนเนกชันที่ดีอีกด้วย

แน่นอนว่า ที่พูดถึงอยู่นี้คือแพทย์ในโรงพยาบาลที่ได้มาตรฐาน ส่วนแพทย์ประจำคลินิกเล็ก ๆ ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

"ที่บ้านก็ไม่ค่อยพอใจเท่าไรค่ะ แต่พอได้ยินว่าเป็นร้านฝูเซิงถัง ก็ไม่ได้ว่าอะไรแล้ว"

หลินหว่านเอ๋อร์กล่าว

"ใช่ค่ะ พ่อฉันก็รู้จักร้านฝูเซิงถัง เลยบอกให้ฉันตั้งใจเรียนรู้จากคุณปู่ฟางให้ดี"

นี่คือข้อดีของชื่อเสียงของร้านฝูเซิงถัง เพราะสืบทอดมาหลายปี จากรุ่นหวังเอินผิงมาจนถึงตอนนี้ก็เกือบร้อยปีแล้ว ถือเป็นร้านเก่าแก่ของแท้

"พี่ฟางคะ ร้านฝูเซิงถังคนไข้เยอะขนาดนี้ เคยคิดจะเปิดสาขาบ้างไหมคะ" หลินหว่านเอ๋อร์ถามฟางเยี่ยน

พอสองสาวได้เข้ามาทำงานที่ร้านฝูเซิงถัง ก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มคิดถึงอนาคตข้างหน้า

อาชีพแพทย์ยังมีจุดเด่นอีกอย่าง นั่นคือเป็นอาชีพตลอดชีวิต เมื่อก้าวเข้ามาแล้ว สิ่งที่ได้เรียนรู้และนำไปใช้ก็ทำให้หนทางในการเปลี่ยนสายอาชีพแคบลงมาก

เมื่อลาออกจากโรงพยาบาลประจำอำเภอ สองสาวจึงต้องคิดถึงอนาคต

แน่นอนว่า สำหรับหลินหว่านเอ๋อร์กับจางเยฺว่เยฺว่แล้ว ก็เป็นเพียงความคิดที่แวบขึ้นมาเป็นพัก ๆ เท่านั้น

"ในอนาคตก็อาจจะมีมั้งครับ"

ฟางเยี่ยนยิ้ม

อันที่จริงฟางเยี่ยนเองก็ยังคิดไม่ตกเท่าไรในตอนนี้

การได้ท่องกาลเวลานับพันปีไปพร้อมกับร้านฝูเซิงถัง ทำให้ฟางเยี่ยนมีความผูกพันเป็นพิเศษกับที่แห่งนี้ ต่อให้สุขภาพของคุณปู่ยังแข็งแรงดีอยู่ เขาก็ตั้งใจจะกลับมาที่ร้านฝูเซิงถังอยู่แล้ว

ชาตินี้ ฟางเยี่ยนไม่ได้คิดจะไปอยู่โรงพยาบาลอื่นอีก ขอแค่ได้เฝ้าร้านฝูเซิงถังแห่งนี้ไว้ก็พอ

ทว่าด้วยประสบการณ์นับพันปีและวิชาแพทย์อันล้ำเลิศ ทั้งยังได้เห็นประวัติศาสตร์ความเป็นมานับพันปีของแพทย์จีน จากจุดเริ่มต้นที่ไม่สมบูรณ์จนพัฒนาจนสมบูรณ์แบบกระทั่งถึงจุดสูงสุด ฟางเยี่ยนย่อมอยากทำอะไรสักอย่างแน่นอน

แต่ละยุคแต่ละสมัย มียอดแพทย์ผู้มีชื่อเสียงมากมายนับไม่ถ้วน เช่น จางจงจิ่ง (ปราชญ์แพทย์ ผู้เขียนซางหานลุ่น), ซุนซือเหมี่ยว (ราชาสมุนไพร ผู้เขียนตำราต้าอีจิงเฉิง), เก่อหง (นักพรตแพทย์แห่งราชวงศ์จิ้น) และปรมาจารย์อีกมากมายที่ต่างทิ้งบทเรียนและประสบการณ์ทางการแพทย์ของตนไว้ พร้อมทั้งแต่งตำราสั่งสอน เพื่อสืบทอดวิชาแพทย์จีนให้คนรุ่นหลังได้ศึกษา

จวบจนถึงทุกวันนี้ แพทย์จีนกำลังเผชิญหน้ากับช่วงเวลาที่ค่อนข้างกลืนไม่เข้าคายไม่ออกหรือเป็นช่วงเวลาที่พิเศษมาก ในช่วงเวลานี้ ฟางเยี่ยนที่มีปฏิสัมพันธ์หรือกระทั่งมีมิตรภาพกับบรรดายอดแพทย์เหล่านั้น จะทนยืนดูเฉย ๆ ได้อย่างไร

ตัวฟางเยี่ยนเองเป็นคนเรื่อย ๆ เฉื่อยชา ทว่าต่อให้เป็นคนเฉื่อยชาแค่ไหนก็ย่อมมีหลักการของตนเอง

ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปก่อนแล้วกัน

ฟางเยี่ยนนั่งลงหลังโต๊ะตรวจรักษาพลางเอ่ยกับจางเยฺว่เยฺว่และหลินหว่านเอ๋อร์ "ร้านฝูเซิงถังเป็นคลินิกยาจีน ยังไงก็แตกต่างจากที่อื่น ถ้าพวกคุณสองคนอยากเรียนรู้วิชา ก็ต้องขยันหน่อยนะ"

เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง ขอแค่มีคนเต็มใจจะเรียน ฟางเยี่ยนก็ยินดีสอนโดยไม่คิดจะหวงวิชาแม้แต่น้อย

ด้วยวิชาแพทย์ที่สั่งสมมานับพันปี ฟางเยี่ยนเองก็อยากจะถ่ายทอดสิ่งเหล่านี้ออกไปเช่นกัน มีเพียงการให้คนจำนวนมากขึ้นได้เรียนรู้เท่านั้น วิชาที่เขาเล่าเรียนมาจึงจะสร้างประโยชน์แก่ผู้คนได้อย่างแท้จริง มิใช่ถูกกลบฝังไป

ตำรับยา ฝังเข็ม ทุยหนา จัดกระดูก...

สิ่งที่ฟางเยี่ยนทำได้มีมากมายและหลากหลายยิ่งนัก

"ขอบคุณค่ะพี่ฟาง"

หลินหว่านเอ๋อร์ก็รีบเปลี่ยนมาเรียกว่าพี่ฟางตามจางเยฺว่เยฺว่ทันที

อันที่จริง เหตุผลที่หญิงสาวทั้งสองตัดสินใจมาร้านฝูเซิงถังเร็วขนาดนี้ การได้เรียนรู้วิชาย่อมมาเป็นอันดับหนึ่ง วันนั้นพวกเธออยู่ที่ร้านฝูเซิงถังกว่าครึ่งวันก็พอมองออกแล้วว่า ระดับฝีมือของฟางเยี่ยนและอานเหยานั้นสูงมาก สูงกว่าหัวหน้าแผนกของพวกเธอเสียอีก

หากมองในมุมของฟางเยี่ยน เขามักรู้สึกว่าคลินิกเล็ก ๆ ไม่ได้มีอะไรโดดเด่น ทว่าสิ่งที่ฟางเยี่ยนไม่รู้ก็คือ ร้านฝูเซิงถังไม่ใช่คลินิกทั่ว ๆ ไป ด้วยชื่อเสียงของร้านฝูเซิงถัง หากจางเยฺว่เยฺว่และหลินหว่านเอ๋อร์ได้วิชาติดตัวไปจริง ๆ จะไปสมัครตามโรงพยาบาล ก็ใช่ว่าจะไม่มีใครรับเสียหน่อย

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังจากที่เต๋อฮุ่ยกรุ๊ปออกมากล่าวขอโทษต่อหน้าสาธารณชน

คุยกันไปคุยกันมา เวลาก็เกือบจะได้ที่แล้ว

ก่อนฟางเยี่ยนจะมา อานเหยาได้กำชับหญิงสาวทั้งสองไว้เรียบร้อยแล้ว จางเยฺว่เยฺว่ถือบัตรคิวคอยแจกบัตรคิวให้ผู้ป่วยที่มาตามลำดับก่อนหลัง นอกจากแจกบัตรคิวแล้ว เธอยังช่วยงานจิปาถะทั่วไปด้วย ส่วนหลินหว่านเอ๋อร์มีหน้าที่จัดยา

ฟางเยี่ยนกับอานเหยาจึงสามารถจดจ่ออยู่กับการนั่งโต๊ะตรวจรักษาได้อย่างเต็มที่

เพราะไม่ต้องมีใครคอยปลีกตัวไปจัดยาอีกแล้ว ผู้ป่วยในช่วงเช้าจึงตรวจเสร็จอย่างรวดเร็ว พอถึงสิบเอ็ดโมงกว่า ผู้ป่วยห้าสิบคนของช่วงเช้าก็ตรวจจนครบ

"พี่ฟางคะ จะเพิ่มคิวอีกหน่อยไหมคะ"

จางเยฺว่เยฺว่เอ่ยถามฟางเยี่ยน

"ช่วงนี้ยังไม่ต้องหรอกครับ"

ฟางเยี่ยนคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "ต่อให้ปล่อยคิวเพิ่ม ผู้ป่วยก็ยังไม่พออยู่ดี สบาย ๆ หน่อยดีกว่าครับ"

จุดประสงค์ของการรับคนเพิ่มก็เพื่อให้สบายขึ้นบ้าง ถ้ารับคนมาแล้วยังเพิ่มคิวอีก จะมีความหมายอะไร

ที่สำคัญที่สุดคือช่วงสองสามวันนี้ฟางเยี่ยนยังมีธุระอยู่อีก ด้านหนึ่งอีกไม่กี่วันต้องไปตรวจซ้ำให้ผู้เฒ่าเถียนกับเกาฮุ่ยเฉียง อีกด้านหนึ่งก็ต้องเทียวไปตรวจซ้ำให้ผู้เฒ่าถานอยู่เรื่อย ๆ แต่ละครั้งต้องเสียเวลาอย่างน้อยสองถึงสามชั่วโมง

ตลอดพันปีในห้วงฝัน ฟางเยี่ยนได้บ่มเพาะทัศนคติที่ดีเยี่ยมขึ้นมา

ผู้ป่วยนั้นตรวจอย่างไรก็ไม่มีวันหมด ต้องมีแผนการของตัวเอง

คำถามของจางเยฺว่เยฺว่และหลินหว่านเอ๋อร์เมื่อครู่สะกิดใจฟางเยี่ยนพอดี ตอนนี้เขาสามารถกำหนดจำนวนคิวไว้ที่วันละหนึ่งร้อยคิวอย่างคงที่ แล้วเจียดเวลาที่เหลือมาช่วยสั่งสอนอานเหยาและพวกจางเยฺว่เยฺว่ทั้งสามคนได้

การปั้นคนให้เก่งขึ้นมาได้อีกสักคน ย่อมดีกว่าการนั่งตรวจผู้ป่วยเพิ่มวันละไม่กี่คนเป็นไหน ๆ

ด้วยปริมาณผู้ป่วยที่ร้านฝูเซิงถังรับตรวจอยู่ในปัจจุบัน การจะเลี้ยงดูพวกฟางเยี่ยนไม่กี่คนนับว่าเหลือเฟือ ยิ่งไปกว่านั้นคลินิกยังเป็นของตระกูลตัวเอง ไม่มีต้นทุนค่าเช่าตึกเข้ามาเกี่ยว

นอกจากนี้ ทุกครั้งที่ฟางเยี่ยนออกไปตรวจนอกสถานที่ก็มีค่าตรวจรักษา ผู้เฒ่าเถียนกับผู้เฒ่าถานน่ะช่างเถอะ แต่การไปตรวจรักษาให้เกาฮุ่ยเฉียง ค่าตรวจรักษาแต่ละครั้งไม่ใช่ถูก ๆ เลย

เมื่อมีจางเยฺว่เยฺว่และหลินหว่านเอ๋อร์เพิ่มเข้ามาสองคน ร้านฝูเซิงถังก็ดูไม่วุ่นวายเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ทุกวันฟางเยี่ยนกับอานเหยาก็ได้พักผ่อนเร็วขึ้น มีเวลากินข้าว เมื่อก่อนตอนที่ยุ่ง ๆ ฟางเยี่ยนกับอานเหยาถึงขั้นไม่มีเวลากินมื้อเที่ยงด้วยซ้ำ

เมื่อผู้เฒ่าถานกินยาครบทั้งสามเทียบ ก็ถึงวันที่ฟางเยี่ยนต้องไปตรวจซ้ำพอดี

เช้าตรู่วันนั้น ฟางเยี่ยนเดินทางมาถึงอาคารผู้ป่วยในของโรงพยาบาลประชาชนมณฑล

ขณะกำลังจะก้าวเข้าลิฟต์ ประตูลิฟต์เปิดออก เขาก็พบกับเหอเจียเข้าอีกครั้ง

ไม่ได้เจอกันไม่กี่วัน เหอเจียดูซูบเซียวไปถนัดตา แม้จะแต่งหน้ามา ทว่าความเหนื่อยล้าในแววตาก็ยังไม่อาจซ่อนมิด

เมื่อเห็นฟางเยี่ยน เหอเจียก็ชะงักไป สีหน้าซับซ้อนอย่างยิ่ง

ฟางเยี่ยนเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง ให้เหอเจียก้าวออกจากลิฟต์ก่อน แล้วตนเองจึงค่อยก้าวเข้าไปข้างใน

เมื่อประตูลิฟต์ปิดลง เหอเจียก็อดไม่ได้ที่จะกัดริมฝีปาก

ฟางเยี่ยนสามารถเผชิญหน้ากับเธอได้อย่างสงบนิ่งถึงเพียงนี้จริง ๆ

ทว่าช่วงสองสามวันนี้ฟู่หย่งเย่กลับเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน

พอนึกถึงตรงนี้ เหอเจียก็รู้สึกสมเพชตัวเองขึ้นมาบ้าง

"หมอฟาง!"

"หมอฟาง"

เมื่อฟางเยี่ยนมาถึงแผนกผู้ป่วยในของแผนกแพทย์จีน แพทย์ที่เห็นเขาก็รีบเอ่ยทักทาย

ฉินซือหัว หัวหน้าแผนกที่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวก็รีบเดินออกมารับเช่นกัน

"หมอฟาง อรุณสวัสดิ์ครับ"

ฉินซือหัวนำฟางเยี่ยนเดินไปยังห้องพักผู้ป่วยพลางเอ่ย "รู้ว่าหมอฟางจะมา ผมกะว่าจะไปรอรับที่ประตูเสียหน่อย ไม่นึกเลยว่าหมอฟางจะมาแต่เช้าขนาดนี้ครับ"

"ที่คลินิกยังมีคนไข้ครับ มาเช้าหน่อย เดี๋ยวต้องกลับไปตรวจคนไข้ต่อ"

ฟางเยี่ยนเอ่ยอย่างสุภาพ ตอนนี้ยังไม่ถึงแปดโมงเช้าด้วยซ้ำ ถ้าไม่ติดว่าเกรงใจว่าเช้าเกินไปจะไม่ดี ฟางเยี่ยนคงอยากจะมาตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าแล้ว

"ตอนนี้ทางร้านฝูเซิงถังมีคนไข้เยอะมากเลยหรือครับ" ฉินซือหัวถาม

"วันละน่าจะหลักร้อยคนได้ครับ" ฟางเยี่ยนบอก

ฉินซือหัวสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ

ร้านฝูเซิงถังที่เป็นเพียงคลินิกเล็ก ๆ กลับมียอดตรวจคนไข้ถึงวันละหลักร้อย พอนึกดูแล้วช่างน่ากลัวจริง ๆ ให้ตายสิ

ทุกวันนี้จริง ๆ แล้วสมุนไพรจีนไม่ได้ถูกเลย อีกทั้งคนที่มารักษาแพทย์แผนจีนส่วนใหญ่ก็เป็นโรคเรื้อรัง คนไข้กลุ่มนี้เวลาสั่งยาทีหนึ่งก็เริ่มต้นที่ขนาดสิบกว่าวันเข้าไปแล้ว บางคนก็สั่งทีละเดือน

ฉินซือหัวลองคำนวณคร่าว ๆ หากคิดเฉลี่ยคนละหนึ่งร้อย รายได้ต่อเดือนของร้านฝูเซิงถังก็ถือว่ามหาศาลมากแล้ว

"นายพลถาน หัวหน้าหม่า หมอฟางมาถึงแล้วครับ"

ฉินซือหัวพาฟางเยี่ยนมาถึงห้องพักผู้ป่วย เมื่อก้าวเข้าประตูก็เอ่ยทักทายถานว่านเจียงและหม่าเจิ้นหยวนก่อน

"หมอฟาง"

ถานว่านเจียงลุกขึ้นยืน ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม

"หมอฟาง เชิญนั่งก่อนครับ"

หม่าเจิ้นหยวนรีบเอ่ยเชื้อเชิญอย่างสุภาพ

เมื่อเทียบกับคราวก่อน ท่าทีของทั้งถานว่านเจียงและหม่าเจิ้นหยวนที่มีต่อฟางเยี่ยนเปลี่ยนไปมากอย่างเห็นได้ชัด ครั้งก่อนถึงแม้ถานว่านเจียงจะสุภาพ ทว่าก็ไม่ได้ลุกขึ้นยืนต้อนรับเลยแม้แต่น้อย

"อรุณสวัสดิ์ครับนายพลถาน อรุณสวัสดิ์ครับหัวหน้าหม่า"

ฟางเยี่ยนทักทาย แล้วหันไปมองผู้เฒ่าถานที่อยู่บนเตียงคนไข้

ผู้เฒ่าถานตื่นแล้ว กำลังเอนกายพิงหัวเตียง ลืมตามองฟางเยี่ยนอยู่

"ผู้เฒ่าถานพูดได้แล้วหรือยังครับ" ฟางเยี่ยนถาม

"ได้แล้ว ขอบใจนะ" ผู้เฒ่าถานเอ่ยปาก

แม้สุ้มเสียงจะยังฟังดูอู้อี้อยู่บ้าง ทว่าฟางเยี่ยนก็ฟังสิ่งที่เขาพูดเข้าใจอย่างชัดเจนแล้ว

"วันที่สองผู้เฒ่าถานก็พูดได้แล้ว สองวันนี้ยิ่งออกเสียงได้ชัดเจนขึ้น แถมตอนกลางคืนก็นอนหลับได้ดีขึ้นมากเลยครับ"

หม่าเจิ้นหยวนรินน้ำให้ฟางเยี่ยนพลางเอ่ย "หัวก็ไม่ปวดแล้ว ตอนนี้เหลือแค่มือขวายังมีอาการชาอยู่นิดหน่อย นิ้วโป้งก็ชาด้วยเหมือนกันครับ"

"ขับไอเย็นสลายไป โลหิตอุ่นไหลเวียนสะดวก ยังต้องใช้เวลาอีกสักระยะครับ"

ฟางเยี่ยนเอ่ยพลางนั่งลงข้างเตียงคนไข้เพื่อตรวจชีพจรให้ผู้เฒ่าถาน

ก่อนหน้านี้ฟู่หย่งเย่รักษาอยู่หลายวัน แต่อาการของผู้เฒ่าถานกลับไม่ดีขึ้นเลย ซ้ำยังมีอาการปวดหัวเพิ่มขึ้นมาอีก ทว่าคราวนี้ยาเพียงสามเทียบของฟางเยี่ยนกลับทำให้ผู้เฒ่าถานดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จนหม่าเจิ้นหยวนแทบจะมองเห็นภาพตอนที่ผู้เฒ่าหลินรักษาผู้เฒ่าถานในตอนนั้นเลยทีเดียว