ตอนที่ 54 ในฐานะรุ่นพี่ ผมพอจะมีประสบการณ์อยู่บ้าง

ห้องทำงานรองหัวหน้าแผนก แผนกแพทย์จีน โรงพยาบาลประชาชนประจำมณฑล

ฟู่หย่งเย่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่

"ศิษย์น้องพาภรรยาคนสวยมาถึงชิ่งเฉิงตั้งหลายวัน เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าต้องโทรหาผมเหรอครับ"

เสียงชายวัยกลางคนดังออกมาจากปลายสาย ฟังดูน่าจะอายุราวสี่สิบกว่าปี

"ก็เพิ่งมาถึง มันยุ่งๆ อยู่นี่ครับ"

ฟู่หย่งเย่พูดคุยทักทายตามมารยาทกับอีกฝ่ายอยู่สองสามประโยค ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "ศิษย์พี่ครับ ผมโดนคนรังแก ศิษย์พี่จะไม่ช่วยหน่อยเหรอครับ"

"มีคนกล้ารังแกศิษย์น้องด้วยเหรอ"

หวงเจิ้งเหลียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงประหลาดใจปนเย้าแหย่ "ในโรงพยาบาลประชาชนมณฑลชิ่งโจว ยังมีคนกล้ารังแกนายอีกเหรอเนี่ย ผมไม่เชื่อหรอก"

คราวนี้ถังชวนเป็นคนต่อสายตรงถึงตระกูลฟู่เพื่อขอยืมตัวฟู่หย่งเย่มาเอง การที่ฟู่หย่งเย่ยอมมาเมืองชิ่งเฉิง ก็นับว่าให้เกียรติถังชวนมากพออยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นระดับหลานชายของตระกูลฟู่ มีที่ไหนบ้างที่เขาไปไม่ได้

อย่าว่าแต่มณฑลชิ่งโจวเลย ต่อให้ฟู่หย่งเย่อยากไปโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนเยี่ยนจิง ทางนั้นก็ยินดีต้อนรับเป็นอย่างยิ่ง

สิ่งที่ฟู่หย่งเย่คิดในใจนั้นไม่ผิดเลย การจะโลดแล่นในสังคมนอกจากความสามารถแล้ว ยังต้องดูภูมิหลังและเส้นสายด้วย ซึ่งภูมิหลังรวมถึงคอนเน็กชันของฟู่หย่งเย่นั้นยอดเยี่ยมอย่างไร้ข้อกังขา

หากจะพูดว่าอยู่ในระดับแนวหน้าของวงการแพทย์แผนจีนก็ไม่ถือว่าเกินจริงเลยแม้แต่น้อย

หากว่ากันด้วยวิชาแพทย์ ฟู่หงเซิ่งกับผู้อาวุโสตระกูลแพทย์แผนจีนอีกสองสามท่านอาจไม่ใช่คนที่เก่งกาจที่สุด แต่ถ้าเทียบเรื่องเส้นสายและอิทธิพลบารมี ต่อให้เป็นผู้เฒ่าก่ง—ก่งไท่ชู ผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นมือหนึ่งแห่งวงการแพทย์แผนจีนในปัจจุบัน ก็อาจจะยังเทียบไม่ติด

อะไรคือตระกูลแพทย์แผนจีน ตระกูลแพทย์แผนจีนไม่ใช่เรื่องเรียบง่ายธรรมดา ตระกูลระดับแนวหน้าอย่างตระกูลฟู่นั้นสร้างชื่อเสียงมาตั้งแต่ช่วงปลายราชวงศ์ชิงต้นยุคสาธารณรัฐ พอมาถึงมือของฟู่หงเซิ่ง ตระกูลฟู่ก็รักษาผู้คนสืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคนแล้ว

แพทย์แผนจีนที่มีชื่อเสียงในวงการปัจจุบัน ไม่กล้าพูดว่าทั้งหมด แต่อย่างน้อยหนึ่งในสามก็ล้วนมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลฟู่ไม่มากก็น้อย

การแพทย์แผนจีนดั้งเดิมให้ความสำคัญกับการสืบทอดวิชา การเรียนแพทย์ต้องกราบอาจารย์ ปรมาจารย์แพทย์บางท่านอาจมีอาจารย์หรืออาจารย์อาที่มีมิตรภาพอันลึกซึ้งกับตระกูลฟู่

ความสัมพันธ์แบบนี้ หากตระกูลฟู่ตกต่ำลงก็คงไร้ค่า ทว่าตระกูลฟู่ในยามนี้ยังคงรุ่งโรจน์ถึงขีดสุด มันจึงยิ่งทรงพลังมหาศาล

ยามจนแม้อยู่กลางตลาดก็ไร้คนถามไถ่ ยามรวยแม้อยู่ป่าลึกยังมีญาติไกลมาเยือน เมื่อตระกูลฟู่ไม่เคยตกต่ำ ย่อมมีคนมากมายเต็มใจเข้ามาผูกสัมพันธ์ ขอเพียงมีเส้นสายเกี่ยวโยงกันแม้เพียงน้อยนิด ต่างก็อยากจะรื้อฟื้นสายสัมพันธ์ขึ้นมาพูดถึง

ยิ่งไปกว่านั้น ฟู่หงเซิ่งในฐานะอดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนมณฑลอวิ๋นโจวก็มีลูกศิษย์ลูกหามากมาย ปัจจุบันหลายคนกำลังอยู่ในวัยทำงานที่รุ่งโรจน์ บ้างก็เป็นหัวหน้าแพทย์ประจำโรงพยาบาล บ้างก็เป็นศาสตราจารย์ในสถาบันการศึกษา

อิทธิพลของตระกูลใหญ่ไม่ว่าจะยุคสมัยไหนก็น่าสะพรึงกลัวเสมอ

"ศิษย์พี่ก็รู้ว่าตอนผมเรียน ผมอยู่ที่ชิ่งเฉิง... เจียเจียก็เรียนที่มหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนชิ่งเฉิง ก่อนจะแต่งงานกับผม เจียเจียเคยมีแฟนเก่าคนหนึ่ง เป็นหลานชายของฟางเยวียนหลินแห่งร้านฝูเซิงถัง..."

ฟู่หย่งเย่แต่งเติมเสริมแต่งเรื่องราว ตัดทอนและต่อเติมจนตนเองกลายเป็นผู้ถูกกระทำ

"ผมยอมรับว่าประมาทไปหน่อย แต่ฟางเยี่ยนวิพากษ์วิจารณ์คุณปู่ของผมต่อหน้าคนตั้งมากมาย ไม่ไว้หน้าผมเลยแม้แต่นิดเดียว มันเกินไปจริงๆ ครับ"

ฟู่หย่งเย่กล่าวว่า "ศิษย์พี่ครับ ถ้าเป็นเรื่องของผมคนเดียว ผมคงยอมทนไปแล้ว ถือว่าผมประมาท ฝีมือสู้เขาไม่ได้เอง แต่นี่เขาพาดพิงถึงคุณปู่ของผม แบบนี้ผมทนไม่ได้จริงๆ"

"หลานชายของฟางเยวียนหลินงั้นเหรอ"

หวงเจิ้งเหลียงขมวดคิ้วแน่น เขาอยู่เมืองชิ่งเฉิงมาตั้งหลายปี ทำไมถึงไม่เคยได้ยินข่าวคราวเกี่ยวกับหลานชายของฟางเยวียนหลินเลยแม้แต่นิดเดียว

ไม่ว่าสิ่งที่ฟู่หย่งเย่พูดจะเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ การที่ฟางเยี่ยนทำให้ฟู่หย่งเย่เสียหน้าได้ย่อมแสดงว่าฝีมือไม่ธรรมดา แต่ก่อนหน้านี้กลับไร้ชื่อเสียงเรียงนามมาตลอด

"ผมกับเจียเจียแต่งงานกันมาตั้งหลายปีแล้ว ฟางเยี่ยนยังไม่ยอมปล่อยวาง แถมยังฉวยโอกาสเหยียดหยามคุณปู่ของผม เรื่องนี้มันเกินกว่าจะทนไหวจริงๆ ครับ" ฟู่หย่งเย่กล่าวต่อ

"ต่อให้เป็นหลานชายของฟางเยวียนหลิน หรือต่อให้มีฝีมือเก่งกาจแค่ไหน แต่มาเหยียดหยามผู้เฒ่าฟู่แบบนี้มันก็เกินไปหน่อย คนหนุ่มช่างโอหังเกินไปแล้ว"

หวงเจิ้งเหลียงกล่าว

"เรื่องนี้หัวหน้าฉินของพวกเราก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย ผมไม่ได้พูดเกินจริงแม้แต่นิดเดียวเลยครับ"

ฟู่หย่งเย่กล่าวว่า "ฟางเยี่ยนแสดงท่าทีดูถูกคุณปู่ของผมอย่างเห็นได้ชัด แถมยังพูดว่า ที่แท้ก็หลานของฟู่หงเซิ่ง มิน่าล่ะ"

"ฟางเยี่ยนถึงกับพูดจาแบบนี้ออกมาเชียวเหรอ"

หวงเจิ้งเหลียงตบโต๊ะฉาด "คนหนุ่มพอมีฝีมือเข้าหน่อย ช่างไม่รู้จักเจียมกะลาหัวเสียจริง!"

"ศิษย์พี่ นี่อยู่ในเมืองชิ่งเฉิงแท้ๆ ศิษย์พี่จะนิ่งดูดายไม่ได้นะครับ" ฟู่หย่งเย่กล่าว

"ผมรู้แล้ว"

หวงเจิ้งเหลียงกล่าวว่า "ถ้าเป็นเรื่องขัดแย้งของพวกคนหนุ่มสาวอย่างพวกคุณ ผมคงไม่ยุ่งแน่ แต่ถ้าลามปามถึงผู้เฒ่าฟู่ ผมก็นิ่งดูดายไม่ได้แล้วละ ศิษย์น้องวางใจเถอะ ผมจะสั่งสอนเจ้าฟางเยี่ยนคนนี้ให้รู้สำนึกเอง"

"ขอบคุณครับศิษย์พี่"

ฟู่หย่งเย่กล่าวขอบคุณ

หวงเจิ้งเหลียงเป็นลูกศิษย์ของอาคนที่สองของเขา มีพรสวรรค์สูงมาก ปีนี้อายุสี่สิบห้าปี นับเป็นหนึ่งในบุคคลระดับหัวแถวของรุ่น และฟู่หย่งเย่ก็ยอมรับว่าฝีมือของตนยังเป็นรองหวงเจิ้งเหลียงอยู่บ้าง

อีกทั้งหวงเจิ้งเหลียงยังเป็นศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนมณฑลชิ่งโจว และเป็นแพทย์ระดับหัวหน้าของโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล หากจะนับตามลำดับอาวุโสจริงๆ ฟางเยี่ยนเจอหวงเจิ้งเหลียงยังต้องเรียกอาจารย์หวงด้วยซ้ำ

การที่หวงเจิ้งเหลียงออกหน้า ย่อมทำให้ฟางเยี่ยนเสียหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนีได้แน่นอน

หลังวางสาย ฟู่หย่งเย่ก็เดินออกจากห้องทำงาน เตรียมตัวจะไปตรวจผู้ป่วยนอก

พอเดินมาถึงหน้าลิฟต์ ฟู่หย่งเย่ก็ต้องชะงัก ตรงหน้าลิฟต์นั้น หม่าเจิ้นหยวนกับฉินซือหัวกำลังยืนรอลิฟต์เป็นเพื่อนชายหนุ่มคนหนึ่งอยู่ และชายหนุ่มที่ทั้งสองคนประกบอยู่นั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นฟางเยี่ยนนั่นเอง

"หัวหน้าฉิน หัวหน้าหม่า คุณหมอฟาง"

ฟู่หย่งเย่ระบายยิ้มบนใบหน้า ดูสุภาพนุ่มนวล ก้าวเข้าไปทักทายอย่างมีมารยาท

"หัวหน้าฟู่"

"เสี่ยวฟู่เองเหรอ"

ทั้งฉินซือหัวและหม่าเจิ้นหยวนต่างพยักหน้าให้ฟู่หย่งเย่

"สวัสดีครับหัวหน้าฟู่" ฟางเยี่ยนทักทายอย่างสุภาพเช่นกัน

"หัวหน้าฟู่กำลังจะไปไหนล่ะ" ฉินซือหัวเอ่ยถามฟู่หย่งเย่

"วันนี้ผมมีเวรตรวจผู้ป่วยนอกครับ เมื่อกี้ติดธุระนิดหน่อย ตอนนี้กำลังจะไปตรวจครับ"

ฟู่หย่งเย่กล่าวพลางเหลือบมองฉินซือหัวกับหม่าเจิ้นหยวน "หัวหน้าฉินกับหัวหน้าหม่าจะไปส่งคุณหมอฟางหรือครับ ให้ผมไปส่งแทนก็ได้ครับ"

"เอาแบบนั้นก็ได้ ถ้างั้นก็รบกวนหัวหน้าฟู่ด้วยนะ"

หม่าเจิ้นหยวนพยักหน้า

ฉินซือหัวก็ยิ้มพลางกล่าว "ดีเหมือนกัน คุณหมอฟางกับเสี่ยวฟู่จะได้คุยกันด้วย พวกคนหนุ่มสาวไปมาหาสู่กันไว้น่ะดีแล้ว"

ขณะที่พูดคุยกัน ประตูลิฟต์ก็เปิดออก ฟางเยี่ยนกับฟู่หย่งเย่ก้าวเข้าไปในลิฟต์ แล้วโบกมือลาฉินซือหัวและหม่าเจิ้นหยวน

ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดลง รอยยิ้มบนใบหน้าของฟู่หย่งเย่ก็หุบลงทันที ส่วนสีหน้าของฟางเยี่ยนกลับไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ทั้งสองคนต่างไม่เอ่ยปาก บรรยากาศเงียบงันจนชวนอึดอัดขึ้นมาในชั่วพริบตา

"คุณหมอฟางเคยเป็นแฟนของเจียเจียมาก่อนงั้นเหรอ"

เป็นฟู่หย่งเย่ที่ทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน

"หัวหน้าฟู่หมายถึงหมอเหอใช่ไหมครับ"

ฟางเยี่ยนยิ้มพลางตอบ "ใช่ครับ สมัยมหาวิทยาลัยคบกันอยู่ห้าปี"

"แต่สุดท้ายเจียเจียก็เลือกผมอยู่ดี"

ฟู่หย่งเย่กล่าว "นี่แสดงให้เห็นว่าเจียเจียยังมีสายตาแหลมคมอยู่บ้าง"

"ครับ"

ฟางเยี่ยนพยักหน้า "สายตาแหลมคมจริงๆ นั่นแหละ หัวหน้าฟู่ทั้งสง่างาม ชาติตระกูลสูงส่ง เหนือกว่าผมตั้งเยอะ"

"เวลาผ่านไปตั้งหลายปีแล้ว คุณหมอฟางยังโสดอยู่ คงไม่ใช่ว่ายังตัดใจจากเจียเจียไม่ขาดหรอกนะ" ฟู่หย่งเย่แกล้งถามด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายและดูเป็นธรรมชาติ

"แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรล่ะครับ"

ฟางเยี่ยนยิ้มบางๆ ก่อนเอ่ย "อดีตก็คืออดีต คนบางคนถ้าพลาดไปแล้วก็คือพลาดไปชั่วชีวิต"

"คุณหมอฟางเข้าใจได้ก็ดีแล้ว ผมแค่อยากเตือนคุณหมอฟางว่า อย่าคิดอะไรเกินตัวจะดีกว่า"

น้ำเสียงของฟู่หย่งเย่เย็นเยียบขึ้นไม่น้อย "คนเราสิ่งสำคัญที่สุดคือต้องรู้จักประเมินตัวเอง"

เดิมทีฟางเยี่ยนก็พยายามอดทนกับฟู่หย่งเย่มาตลอด และคอยตอบปัดไปส่งๆ แต่นึกไม่ถึงว่าฟู่หย่งเย่จะไม่รู้กาลเทศะขนาดนี้ ถ้าอย่างนั้นฟางเยี่ยนก็คงไม่จำเป็นต้องเกรงใจอีกต่อไป

"หัวหน้าฟู่คุยเรื่องพวกนี้กับผมในวันนี้ คิดจะมาแลกเปลี่ยนประสบการณ์กับผมหรือครับ ในฐานะรุ่นพี่ ผมก็พอมีข้อคิดอยู่บ้างเหมือนกันนะ"

สีหน้าของฟู่หย่งเย่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน แววตาทอประกายจิตสังหารออกมาทันที