ตอนที่ 55 อ้าว หนุ่มไวไฟเหรอเนี่ย

"โครม!"

ฟู่หย่งเย่เตะโต๊ะกินข้าวตรงหน้าจนคว่ำ ท่าทางคลุ้มคลั่งราวกับคนบ้า

"ฮะ! เขาจะมาแลกเปลี่ยนวิชากับฉันเนี่ยนะ!"

ฟู่หย่งเย่ตาแดงก่ำ จ้องเขม็งไปยังเหอเจียที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ฝั่งตรงข้าม

"เธอได้ยินไหม เขาบอกว่าจะแลกเปลี่ยนวิชากับฉัน เขาบอกว่าตัวเองเป็นรุ่นพี่!"

พอกลับมาถึงห้องตอนค่ำ ฟู่หย่งเย่ก็เริ่มระบายอารมณ์ออกมาราวกับคนบ้า แตกต่างจากภาพลักษณ์ที่สุภาพอ่อนโยนและมีมารยาทตอนอยู่ที่โรงพยาบาลในเวลากลางวันอย่างสิ้นเชิง ราวกับกลายเป็นคนละคน

"พอได้แล้วค่ะ"

เหอเจียตะโกนลั่น น้ำเสียงเจือเสียงสะอื้น

ทำไม ทำไมหย่งเย่ถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ ฟางเยี่ยน ไอ้สารเลวเอ๊ย นายไปพูดอะไรกับหย่งเย่กันแน่?

"พอเหรอ มันจะไปพอได้ยังไง!"

ฟู่หย่งเย่หัวเราะร่า "ห้าปี เธออยู่กับมันมาตั้งห้าปี มันกำลังเยาะเย้ยฉันอยู่!"

"หย่งเย่คะ เรากลับอวิ๋นโจวกันเถอะ ออกไปจากชิ่งเฉิงกัน"

เหอเจียเดินเข้าไปหา หวังจะเกลี้ยกล่อมฟู่หย่งเย่

ดูเหมือนต้นตอของเรื่องทั้งหมดจะเริ่มขึ้นตั้งแต่กลับมาที่ชิ่งเฉิง ทั้งหมดเป็นเพราะฟางเยี่ยน ขอแค่พวกเขาจากไป กลับไปอวิ๋นโจวและอยู่ให้ห่างจากฟางเยี่ยน ทุกอย่างจะต้องกลับมาเป็นเหมือนเดิมอย่างแน่นอน

"ไปงั้นเหรอ?"

ฟู่หย่งเย่สะบัดแขนเหวี่ยงเหอเจียออกไป แล้วคำรามลั่น "ถ้าฉันหนีไปตอนนี้ ก็เท่ากับให้ทุกคนคิดว่าฉันกลัวฟางเยี่ยน คิดว่าฉันสู้ฟางเยี่ยนไม่ได้น่ะสิ!"

เหอเจียนั่งอยู่บนพื้น สองมือกุมศีรษะไว้ รู้สึกสิ้นหวังจับใจ ฟู่หย่งเย่กลายมาเป็นแบบนี้ได้อย่างไรกัน เขาควรจะต้องเป็นคนที่หยิ่งทรนงและมั่นใจในตัวเองมากแท้ๆ ทำไมถึงกลายเป็นสภาพนี้ไปได้?

นับตั้งแต่วันที่เจอหน้าฟางเยี่ยนที่โรงพยาบาล เธอกับฟู่หย่งเย่ก็ทะเลาะกันทุกวัน ทะเลาะกันไม่เว้นแต่ละวัน ในบ้านไม่เคยมีความสงบสุขเลยแม้แต่นาทีเดียว

........

ที่บ้าน ทางฝั่งของฟางเยี่ยนเวลานี้ก็ไม่ค่อยสงบเช่นกัน หลินเป้ยลี่กำลังเร่งรัดเรื่องแต่งงานอยู่

"พรุ่งนี้ไปดูตัวซะนะ แม่ให้น้าหวังของแกนัดไว้เรียบร้อยแล้ว อยู่ตรงประตูตะวันออกของสวนสาธารณะแถวนี้นี่เอง เบอร์โทรศัพท์แม่ส่งให้แล้ว ไปถึงแล้วก็โทรหาเขานะ"

พูดพลางหลินเป้ยลี่ก็หยิบเงินสองพันหยวนยื่นให้ฟางเยี่ยน "คุยกับเขาดีๆ ล่ะ พาแม่หนูเขาไปเดินเล่น ทานข้าว ถ้าได้ดูหนังด้วยกันสักเรื่องก็ยิ่งดีเข้าไปใหญ่"

"ไม่ไปได้ไหมครับ"

ฟางเยี่ยนพยายามต่อรอง "พรุ่งนี้คนไข้ยังเยอะอยู่นะครับ ถ้าผมไปก็เหลืออาอานเหยาอยู่คนเดียวพอดี"

"คลินิกยาจีนสำคัญ แต่เรื่องใหญ่ในชีวิตแกก็สำคัญเหมือนกันนะ ปีนี้แกอายุยี่สิบแปดแล้ว อีกเดี๋ยวก็สามสิบแล้ว"

หลินเป้ยลี่บ่นพึมพำไม่หยุด "ทั้งวันเอาแต่บอกว่าตัวเองเก่งนักเก่งหนา สาวๆ ชอบนักหนา แกก็พาว่าที่ลูกสะใภ้กลับมาให้แม่ดูสักคนสิ"

"ผมเคยพูดด้วยเหรอครับ"

ฟางเยี่ยนจำไม่ได้แล้วจริงๆ อาจจะเคยพูดไว้เมื่อพันกว่าปีก่อนละมั้ง เวลามันผ่านมานานเกินไปจนลืมไปหมดแล้ว

"ไปเถอะ ทางคลินิกยาจีนพรุ่งนี้ปู่ช่วยดูให้เอง"

ชายชราที่อยู่ข้างๆ พูดแทรกขึ้นมา "แกเองก็โตจนป่านนี้แล้วจริงๆ นั่นแหละ"

ความจริงชายชราดูออกว่าอานเหยามีใจให้ฟางเยี่ยน ทว่าฟางเยี่ยนกลับดูเหมือนไม่มีความคิดในแง่นั้นเลย ไม่รู้ว่าไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้ หรือไม่ได้สังเกตกันแน่

ทว่าทั้งฟางเยี่ยนและอานเหยาต่างก็อายุไม่น้อยกันแล้ว ถึงวัยที่ควรจะแต่งงานมีครอบครัวเสียที หากฟางเยี่ยนแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝา อานเหยาก็คงตัดใจได้เอง

ชายชราเป็นห่วงทั้งอานเหยาและฟางเยี่ยนมาก แต่ก็ไม่สะดวกที่จะเข้าไปก้าวก่ายเรื่องของคนหนุ่มสาว ตอนนี้ฟางเยี่ยนกับอานเหยาเข้ากันได้ค่อนข้างดี หากพูดเปิดอกเคลียร์กันให้ชัดแล้วฟางเยี่ยนไม่ได้คิดอะไรขึ้นมา ก็รังแต่จะทำให้มองหน้ากันไม่ติดเปล่าๆ

"งั้นผมรีบไปรีบกลับแล้วกันครับ"

ฟางเยี่ยนจนใจ

ดูท่าคงต้องคิดหาวิธีสักอย่างเสียแล้ว ไม่อย่างนั้นการที่แม่เอาแต่เร่งรัดเรื่องแต่งงานอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันแบบนี้คงไม่ดีแน่

เช้าวันรุ่งขึ้นตอนที่ฟางเยี่ยนตื่นนอน หลินเป้ยลี่ถึงกับไปรื้อชุดสูทออกมาวางไว้ที่หัวเตียงของเขา

"ตื่นแล้วก็เปลี่ยนชุดซะ สระผมสระเผ้า แต่งเนื้อแต่งตัวให้เรียบร้อยด้วยล่ะ"

"แค่ไปดูตัวเนี่ยนะครับ"

ฟางเยี่ยนมองชุดสูทที่หลินเป้ยลี่วางไว้ตรงหัวเตียง "ไม่จำเป็นต้องขนาดนี้มั้งครับ"

"สร้างความประทับใจแรกที่ดีให้ฝ่ายหญิงเขาหน่อยสิ"

หลินเป้ยลี่กล่าว "คราวนี้ฝ่ายหญิงเขาเป็นหมอนะ ทำอาชีพเดียวกับแกเลย ได้ยินว่านิสัยใจคอดีมากด้วย"

สุดท้ายฟางเยี่ยนก็ขัดหลินเป้ยลี่ไม่ได้ ต้องเปลี่ยนเป็นชุดสูท แต่ด้วยสภาพอากาศแบบนี้จึงไม่ต้องสวมเสื้อนอก เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเดียว

ฟางเยี่ยนยืนสำรวจตัวเองหน้ากระจกพลางรู้สึกพอใจอย่างยิ่ง แต่งแบบนี้ดูเหมือนเซลส์ขายบ้านเลยแฮะ งานนี้คงพังไม่เป็นท่าชัวร์ เดี๋ยวค่อยแนะนำบ้านสักสองสามหลังให้น้องสาวเขาดีไหมเนี่ย?

"อืม ดูดี ดูมีพลังขึ้นมาเลย"

หลินเป้ยลี่เองก็พอใจกับการแต่งกายของลูกชายมาก ดูมีราศีขึ้นมาทันตาเห็น

บางทีในสายตาของคนรุ่นหลินเป้ยลี่ การสวมสูทผูกเนกไทถึงจะนับเป็นผู้ประสบความสำเร็จ โชคดีที่หลินเป้ยลี่ไม่ได้สั่งให้ฟางเยี่ยนผูกเนกไทไปด้วย ไม่อย่างนั้นเขาคงน้ำตาตกในแน่

พอกินข้าวเสร็จ ผู้เฒ่าก็ออกไปที่ร้านฝูเซิงถัง ฟางเยี่ยนโอ้เอ้อยู่ครู่หนึ่ง พอดูเวลาว่าใกล้ถึงแล้ว จึงค่อยเดินไปยังสวนสาธารณะแถวนั้น

ตามที่หลินเป้ยลี่กำชับไว้ วันนี้ฝ่ายหญิงน่าจะสวมกางเกงขายาวสีขาวกับเสื้อเชิ้ตสีขาว...

หืม?

สั่งให้ตัวเองใส่สูท นี่คือเตี๊ยมกับน้าหวังไว้แล้วงั้นสิ?

เมื่อมาถึงประตูทิศตะวันออกของสวนสาธารณะ ฟางเยี่ยนก็มองเห็นคู่ดูตัวที่หลินเป้ยลี่บอกไว้ทันที

มีคำกล่าวว่าอยากดูสะดุดตาต้องใส่ขาวทั้งตัว หญิงสาวสวมกางเกงขายาวสีขาว ท่อนบนจับคู่กับเสื้อเชิ้ตสีขาว แถมด้วยรองเท้าส้นสูงสีขาว จึงดูโดดเด่นสะดุดตามาก แม้จะยังไม่เห็นหน้าตรง แต่มองจากระยะไกล หุ่นของเธอนับว่าดูดีทีเดียว

ความสูงน่าจะประมาณหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร อืม เป็นความสูงหลังใส่รองเท้าส้นสูงแล้ว รูปร่างเพรียวระหง กางเกงขายาวและเสื้อเชิ้ตเผยให้เห็นสัดส่วนอย่างชัดเจน ผมสั้นประบ่า การแต่งกายดูเหมือนสาวออฟฟิศในเมืองใหญ่ที่ดูเป็นผู้ใหญ่

ขณะที่ฟางเยี่ยนมองไปยังหญิงสาว เธอก็มองเห็นฟางเยี่ยนเช่นกัน จึงลังเลเล็กน้อยก่อนจะเดินตรงเข้ามา

"คุณคือฟางเยี่ยนที่น้าหวังแนะนำมาใช่ไหมคะ"

"ใช่ครับ ฟางเยี่ยนครับ"

ฟางเยี่ยนพยักหน้า

หน้าตาของหญิงสาวจัดว่าดูดีทีเดียว ไม่ถึงกับสวยสะดุดตาจนเกินไปแต่ก็คมคายหมดจด จัดเป็นประเภทที่ยิ่งมองยิ่งดูดี

"โจวเยี่ยนค่ะ"

หญิงสาวยื่นมือออกมา "เป็นหมออยู่ที่โรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล ได้ยินน้าหวังบอกว่าคุณทำงานอยู่ที่แผนกแพทย์จีนของโรงพยาบาลอันดับหนึ่งของเมืองใช่ไหมคะ"

"ฟางเยี่ยนครับ"

ฟางเยี่ยนยื่นมือไปจับกับเธออย่างสุภาพ "ข่าวของน้าหวังตกยุคไปหน่อยแล้วครับ ผมลาออกมาแล้ว"

"ลาออกเหรอคะ ทำไมล่ะคะ"

โจวเยี่ยนประหลาดใจเล็กน้อย "คิดจะเปลี่ยนสายงานเหรอคะ"

"ตอนนี้ช่วยงานอยู่ที่คลินิกยาจีนของที่บ้านครับ" ฟางเยี่ยนกล่าว

"อ๋อ ใช่ น้าหวังเคยบอกอยู่ว่าคุณเป็นหลานชายของผู้เฒ่าฟาง ร้านฝูเซิงถังใช่ไหมคะ" โจวเยี่ยนเอ่ย

"หมอโจวก็รู้จักร้านฝูเซิงถังด้วยเหรอครับ"

"พวกเราเดินไปคุยไปเถอะค่ะ"

โจวเยี่ยนมองเข้าไปข้างในสวนสาธารณะแวบหนึ่งแล้วกล่าว "ร้านฝูเซิงถังต้องเคยได้ยินอยู่แล้วค่ะ ยิ่งคนที่เรียนแพทย์จีน ย่อมน้อยคนนักที่จะไม่รู้จักผู้เฒ่าฟาง"

"หมอฟางติดตามผู้เฒ่าฟางมาตั้งแต่เด็ก ฝีมือน่าจะเก่งกาจมากเลยนะคะ ถ้ามีเวลาพวกเรามาแลกเปลี่ยนความรู้กันได้นะคะ"

"ไม่หรอกครับ ผมเรียนรู้มาแค่ผิวเผินเท่านั้นเอง" ฟางเยี่ยนถ่อมตัว

ระหว่างที่สนทนากัน ทั้งคู่ก็เดินเข้าไปในสวนสาธารณะ

เดิมทีฟางเยี่ยนคิดว่าจะต้องเจอมุกประเภทเจอกันปุ๊บก็ถามว่ามีรถไหม มีบ้านหรือยัง ไม่นึกเลยว่าจะกลายเป็นการแลกเปลี่ยนความรู้ระหว่างคนในสายอาชีพเดียวกันไปได้

บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองจึงไม่เหมือนการดูตัว แต่กลับเหมือนเพื่อนร่วมงานมาพบกันมากกว่า

ที่ร้านฝูเซิงถัง อานเหยาเห็นผู้เฒ่ามาคนเดียวโดยไม่มีฟางเยี่ยน ก็เดาได้ทันทีว่าฟางเยี่ยนไปทำอะไร อารมณ์จึงขุ่นมัวขึ้นมาในพริบตา

ไปดูตัวอีกแล้วเหรอ

แทบจะตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมานี้ ฟางเยี่ยนต้องไปดูตัวทุกสองเดือน และทุกครั้งที่เขาไปดูตัว อานเหยาจะอารมณ์ดิ่งซึมเศร้าทุกที

"คุณปู่ฟาง!"

"คุณปู่ฟาง วันนี้คุณปู่ออกตรวจเองเหรอคะ"

ทว่าสองสาวอย่างจางเยฺว่เยฺว่กับหลินหว่านเอ๋อร์กลับดูดีใจมาก

"ผู้เฒ่าฟางเชียวนะ!"

ฟางเยวียนหลินไม่ได้มีตำแหน่งสูงส่งในวงการ ไม่มีตำแหน่งบริหารใด ๆ ทั้งยังไม่แยแสที่จะเข้าร่วมสมาคมการแพทย์แผนจีนประจำมณฑลอะไรเทือกนั้น เป็นหมอชาวบ้านแท้ ๆ ทว่าชื่อเสียงกลับไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ

อย่างน้อยที่สุดในเมืองชิ่งเฉิง คนที่รู้จักร้านฝูเซิงถังและฟางเยวียนหลินมีมากมายเป็นพิเศษ แต่ถ้าไกลออกไปกว่านั้นก็คงไม่ได้แล้ว ข้อจำกัดของหมอชาวบ้านก็อยู่ตรงนี้เอง ต่างจากผู้เชี่ยวชาญตามโรงพยาบาลใหญ่ ๆ ที่เขียนวิทยานิพนธ์ ทำการประชาสัมพันธ์ ออกรายการโทรทัศน์ ชื่อเสียงของผู้เชี่ยวชาญที่มีชื่อเสียงจึงไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในโรงพยาบาลหรือในมณฑลของตัวเองเท่านั้น

คนทั่วไปอาจจะไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่คนในแวดวงย่อมรู้ดีแน่นอน อย่างผู้เชี่ยวชาญด้านศัลยกรรมสองสามท่านของโรงพยาบาลในสังกัดมหาวิทยาลัยการแพทย์เมืองชิ่งเฉิง ก็ล้วนมีชื่อเสียงระดับประเทศอยู่บ้าง

โจวเยี่ยนเดิมทีก็ไม่ได้คาดหวังกับการดูตัวในวันนี้มากนัก เหมือนกับฟางเยี่ยนที่แค่มาทำตามหน้าที่เพื่อรับมือกับที่บ้านเท่านั้น

ทว่าหลังจากได้คุยกับฟางเยี่ยนไปสองสามประโยค โจวเยี่ยนกลับรู้สึกว่าการมาครั้งนี้ไม่เสียเที่ยว ไม่ใช่ว่าเธอจะถูกใจฟางเยี่ยนเข้าแล้ว แต่รู้สึกว่าหาได้ยากที่จะได้เจอคนในแวดวงเดียวกัน แถมยังคุยกันถูกคออีกด้วย

"คุณอยู่ที่โรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนประจำเมืองก็ดีอยู่แล้ว ทำไมถึงลาออกล่ะคะ ถึงร้านฝูเซิงถังจะไม่เลว แต่ยังไงก็เป็นแค่คลินิกยาจีนเอกชน เดี๋ยวนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ"

โจวเยี่ยนรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง

ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว ย้อนไปเมื่อสิบกว่าปีก่อนหรือยี่สิบปีก่อน ในเวลานั้นโรงพยาบาลหลายแห่งทั่วประเทศยังอยู่ระหว่างการก่อสร้างพัฒนา มาตรฐานของโรงพยาบาลก็อยู่ระดับทั่วไป ตรงกันข้าม คลินิกยาจีนพื้นบ้านที่มีชื่อเสียงบางแห่งกลับทำได้ดีมาก

แต่ในตอนนี้ โรงพยาบาลใหญ่แต่ละแห่งพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว หากไม่ได้อยู่ในระบบโรงพยาบาล ก็ง่ายมากที่จะถูกผลักไปอยู่ชายขอบ การเปิดคลินิกทั่วไปหรือเปิดคลินิกยาจีนอย่างมากก็แค่พอหาเงินได้ แต่เรื่องสถานะทางสังคมนั้นยากที่จะมี

ภายในโรงพยาบาลเองยังมีลำดับขั้นของการเหยียดหยามกัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนภายนอกเลย โดยพื้นฐานแล้วแพทย์ในโรงพยาบาลรัฐมักจะมองข้ามพวกที่ทำงานตามคลินิกยาจีนและคลินิกทั่วไป

ทว่าคนเป็นหมอที่มีความทะเยอทะยานอยู่บ้าง ส่วนใหญ่ย่อมไม่ได้ทำเพื่อเงินเพียงอย่างเดียว แต่ยังหวังจะได้ชื่อเสียงด้วย หมอที่มีฝีมือต่างก็มุ่งหวังที่จะได้ทั้งชื่อเสียงและเงินทองควบคู่กันไป

"ผมค่อนข้างขี้เกียจน่ะครับ ไม่ได้เรียนรู้วิชาจากคุณปู่มาเท่าไร อยู่โรงพยาบาลก็โดนดุเป็นประจำ รู้สึกทนกับกฎระเบียบข้อบังคับไม่ค่อยไหว" ฟางเยี่ยนกล่าว

โจวเยี่ยนก็นับว่าเป็นหญิงสาวที่ดีคนหนึ่ง ทว่าฟางเยี่ยนไม่ได้รู้สึกถูกชะตาเลยจริงๆ เพราะประสบการณ์ของเขาตั้งอยู่ตรงนั้น ในห้วงฝันสาวงามยุคโบราณฟางเยี่ยนก็เห็นมาไม่น้อย

ดังนั้นการที่ฟางเยี่ยนคุยกับโจวเยี่ยน จึงมีความเออออไปตามน้ำอยู่บ้าง หากไม่ใช่เพราะทั้งสองคนอยู่ในแวดวงเดียวกันและพอจะมีหัวข้อพูดคุยร่วมกันอยู่บ้าง ก็คงคุยต่อกันไม่รอดแล้ว

โจวเยี่ยนเองก็ดูออก เธอจึงเอ่ยยิ้มๆ ว่า "ดูท่าหมอฟางคงไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉันสินะคะ ฉันเองก็เหมือนกัน แต่พวกเราเป็นเพื่อนกันได้นะ ว่างๆ ฉันจะแวะไปเดินเล่นที่ร้านฝูเซิงถังค่ะ"

"ได้ครับ"

ฟางเยี่ยนรู้สึกว่าแบบนี้ก็ดีมากแล้ว เขาพยักหน้าอย่างพอใจ ตอนจบของการดูตัวเช่นนี้ถือว่าลงตัวทีเดียว

ออกมาจากสวนสาธารณะ ฟางเยี่ยนก็กลับไปยังร้านฝูเซิงถัง เสียเวลาไปราวๆ หนึ่งชั่วโมง

เมื่อก้าวเข้ามาในร้านฝูเซิงถัง ฟางเยี่ยนก็เห็นอานเหยานั่งหน้านิ่งอยู่หลังโต๊ะตรวจโรค ดูท่าทางเหมือนไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย

"เป็นอะไรไป ใครไปทำให้เธอหงุดหงิดเหรอ"

ฟางเยี่ยนเดินเข้าไปข้างๆ อานเหยาแล้วถามขึ้น

"แหม กลับมาเร็วขนาดนี้ พวกเสร็จไวเหรอเนี่ย"

อานเหยาได้ยินเสียงของฟางเยี่ยน ในใจก็รู้สึกยินดี ทว่าบนใบหน้ากลับยังคงไร้อารมณ์ เธอหันกลับมาค้อนใส่ฟางเยี่ยนวงหนึ่ง "อยากให้อาสาวคนนี้เทียบยาปรับสมดุลร่างกายให้สักเทียบไหมล่ะ"

ฟางเยี่ยน "..."

แค่นี้ก็หาว่าเป็นพวกเสร็จไวแล้วเหรอ