ตอนที่ 56 ความคิดของหวงเจิ้งเหลียง

"ศาสตราจารย์หวง ดื่มชาครับ"

หลี่เส้าเผิงวางถ้วยชาไว้ข้างตัวหวงเจิ้งเหลียง ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มประจบเอาใจ

"เสี่ยวหลี่ คุณก็จบจากมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑลของเราเหมือนกันเหรอ"

หวงเจิ้งเหลียงยกถ้วยชาขึ้นจิบคำหนึ่งแล้วถามหลี่เส้าเผิง

"ครับ ใช่ครับ เพิ่งจบปริญญาโทมาเมื่อสองปีก่อนครับ"

หลี่เส้าเผิงกล่าวว่า "ตอนนั้นความจริงผมอยากสอบเรียนต่อปริญญาโทกับศาสตราจารย์หวงนะครับ แต่ว่าคนที่มาสอบเข้าเป็นนักศึกษาของคุณมีเยอะเกินไป มีแต่นักเรียนระดับหัวกะทิของมหาวิทยาลัยทั้งนั้นเลยครับ"

"เพิ่งจบเมื่อปีก่อนเหรอ"

หวงเจิ้งเหลียงถาม "มีคนที่ชื่อฟางเยี่ยน คุณรู้จักไหม"

"รู้จักสิครับ"

หลี่เส้าเผิงกล่าวว่า "ฟางเยี่ยนอยู่ห้องเดียวกับผมครับ แต่เขาไม่ได้สอบเรียนต่อปริญญาโท พอจบปริญญาตรีก็เข้าโรงพยาบาลอันดับหนึ่งเมืองชิ่งเฉิงไปเลย ได้ยินว่าตอนนี้เป็นแพทย์ผู้รักษาหลักแล้วครับ"

ยุคนี้ยังไม่มีกลุ่มวีแชต ทว่ามีกลุ่มคิวคิว ปกติฟางเยี่ยนไม่ค่อยได้คุยในกลุ่มเท่าไรนัก นานๆ ทีถึงจะโผล่มาสักครั้ง แต่ตอนที่ฟางเยี่ยนได้ตำแหน่งแพทย์ผู้รักษาหลักในปีนี้ ก็ทำเอาในกลุ่มครึกครื้นไปพักใหญ่

ในบรรดารุ่นเดียวกับฟางเยี่ยน คนที่จบปริญญาตรีแล้วได้เข้าโรงพยาบาลใหญ่นั้นมีไม่มาก ส่วนพวกที่เรียนต่อปริญญาโทก็เรียนกันมาสองสามปีแล้ว

หากคิดตามอายุงานแล้ว ไม่ว่าจะจบปริญญาตรีหรือเรียนต่อปริญญาโท อายุงานสำหรับสอบเลื่อนตำแหน่งวิชาชีพความจริงก็ถือว่าครบเกณฑ์ ทว่าคนที่สอบผ่านได้ตั้งแต่ปีแรกนั้นมีน้อยมาก

ปีนี้หลี่เส้าเผิงยังไม่ได้ไปสอบเลย พอรู้ว่าฟางเยี่ยนได้ตำแหน่งแพทย์ผู้รักษาหลักแล้ว หลี่เส้าเผิงจึงอดอิจฉาไม่ได้

แม้จะบอกว่าเรียนต่อปริญญาโทมีวุฒิการศึกษาสูงกว่า แต่คนที่จบปริญญาตรีแล้วเข้าโรงพยาบาลระดับสามขั้นเอกได้ทันทีอย่างฟางเยี่ยน เมื่อเทียบกับพวกที่เรียนต่ออย่างพวกเขา ก็เท่ากับมีประสบการณ์ทางคลินิกมากกว่าถึงสามปี

แน่นอนว่าหลี่เส้าเผิงก็ไม่ได้ท้อแท้ อาชีพหมอนี้ วุฒิการศึกษาสูงย่อมมีข้อดี ยิ่งนานไปความได้เปรียบของวุฒิสูงก็ยิ่งชัดเจน เว้นเสียแต่ว่าบางคนจะโดดเด่นในด้านใดด้านหนึ่งเป็นพิเศษ ไม่เช่นนั้นแล้วโอกาสในการศึกษาดูงานหรือโอกาสในการเลื่อนตำแหน่ง คนที่มีวุฒิการศึกษาสูงย่อมได้อยู่ในลำดับต้นๆ เสมอ

วันนี้หวงเจิ้งเหลียงมาตรวจคนไข้ที่โรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล หลี่เส้าเผิงโชคดีที่ได้ติดตามมาด้วย นี่ก็นับเป็นโอกาสของเขาเช่นกัน

หวงเจิ้งเหลียงอายุยังไม่มาก แค่ราวสี่สิบห้าปีเท่านั้น แต่ตำแหน่งในมหาวิทยาลัยไม่ธรรมดา จัดอยู่ในกลุ่มสายฝีมือที่กำลังอยู่ในช่วงวัยเปี่ยมพลัง ทั้งฝีมือสูง ชื่อเสียงโด่งดัง และมีอำนาจที่แท้จริงไม่น้อย

"ฝีมือเป็นยังไงบ้าง"

หวงเจิ้งเหลียงถามหลี่เส้าเผิง

"ปู่ของฟางเยี่ยนคือผู้เฒ่าฟาง ฟางเยวียนหลิน แห่งร้านฝูเซิงถังครับ"

หลี่เส้าเผิงกล่าว "เขาคลุกคลีกับแพทย์แผนจีนมาตั้งแต่เด็ก ย่อมได้เปรียบกว่าพวกเราอยู่แล้วครับ ตอนที่พวกเราอยู่ปีหนึ่ง ฟางเยี่ยนก็ตรวจรักษาคนไข้ได้แล้ว แต่ว่านิสัยของฟางเยี่ยนค่อนข้างเฉื่อยชา มักจะโดดเรียนตลอด แล้วก็ไม่ค่อยตั้งใจเรียนเท่าไร ตอนจะจบเกือบจะเก็บหน่วยกิตไม่ครบด้วยซ้ำครับ"

พูดพลางหลี่เส้าเผิงก็ชะงักไปเล็กน้อย "ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี เรื่องนี้ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก ได้ยินว่าอยู่ที่โรงพยาบาลอันดับหนึ่งเมืองชิ่งเฉิงแบบเรื่อยเปื่อยไปวันๆ แต่ขนาดเรื่อยเปื่อยยังได้เป็นถึงแพทย์ผู้รักษาหลัก ความได้เปรียบที่มีมาแต่กำเนิดนี่ช่างน่าอิจฉาจริงๆ ครับ"

"เรื่อยเปื่อยไปวันๆ งั้นเหรอ"

หวงเจิ้งเหลียงหัวเราะในใจ การที่ฟู่หย่งเย่ขอให้เขาช่วย แถมฟางเยี่ยนยังไปรักษาคนไข้ที่โรงพยาบาลประชาชนประจำมณฑลได้ ฝีมือย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน

"ในรุ่นพวกคุณสองรุ่นนั้น ใครเก่งที่สุด แล้วตอนนี้ใครได้ดีที่สุด"

หวงเจิ้งเหลียงถามต่อ

"ในสองรุ่นนั้นถ้าพูดถึงคนที่เก่งที่สุดก็น่าจะเป็นเหมียวคังผิงกับอวี๋ซินหรงครับ แล้วก็มีไป๋ฮ่าวเซวียนอีกคน"

หลี่เส้าเผิงกล่าวว่า "เหมียวคังผิงตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล และได้ตำแหน่งแพทย์ผู้รักษาหลักแล้วเหมือนกันครับ หัวหน้าเหลียวของพวกเราเอ็นดูเหมียวคังผิงมาก ตอนนั้นเหมียวคังผิงไม่ค่อยยอมรับฟางเยี่ยนเท่าไร ส่วนอวี๋ซินหรงเป็นลูกชายของหัวหน้ายวี๋แห่งโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนประจำเมือง ตอนนี้ก็ไปอยู่ที่โรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนประจำเมือง สองปีมานี้ผมไม่ค่อยได้เจอเขาเลย ส่วนไป๋ฮ่าวเซวียนก็คือหลานชายของผู้เฒ่าไป๋ ไป๋ฉุนหมินครับ"

เมื่อเอ่ยถึงคนเหล่านี้ หลี่เส้าเผิงก็ได้แต่อิจฉา

อยู่ชั้นปีเดียวกันแท้ๆ คนอื่นกลายเป็นแพทย์ผู้รักษาหลักกันหมดแล้ว แต่เขายังเป็นแค่แพทย์ประจำบ้านคอยทำงานเรื่อยเปื่อยไปวันๆ

ใครๆ ก็บอกว่าฟางเยี่ยนอยู่ไปวันๆ แต่ฟางเยี่ยนเขามีฝีมือ ทว่าตัวเขานี่สิ ตอนนี้อาจจะยังสู้ฟางเยี่ยนสมัยเรียนไม่ได้ด้วยซ้ำ

"รุ่นน้องปีถัดไปมีรุ่นน้องผู้หญิงคนหนึ่งเก่งมาก ชื่อโจวเยี่ยน ดูเหมือนที่บ้านจะทำงานในระบบสาธารณสุขครับ" หลี่เส้าเผิงนึกย้อนความหลัง

เวลาผ่านมานานแล้ว หากหวงเจิ้งเหลียงไม่ถามขึ้นมา หลี่เส้าเผิงก็แทบจะลืมเลือนใครหลายคนไปแล้ว

"ฉันมีงานให้คุณทำชิ้นหนึ่ง"

หวงเจิ้งเหลียงกล่าว "มหาวิทยาลัยกำลังเตรียมจัดกิจกรรมเชิญศิษย์เก่ารุ่นพี่รุ่นน้องที่จบไปกลับมาร่วมงาน คนที่คุณเพิ่งพูดถึงเมื่อกี้รวมถึงฟางเยี่ยนด้วย ไปเชิญพวกเขามาร่วมงานให้หมดนะ"

หวงเจิ้งเหลียงพูดพลางกล่าวว่า "ฉันว่าเสี่ยวหลี่อย่างคุณก็ไม่เลวนะ ถึงเวลาตอนนั้นก็มาร่วมด้วยล่ะ งานนี้มอบหมายให้คุณเป็นคนจัด มีข้อเรียกร้องอะไรก็เสนอฉันได้"

หลี่เส้าเผิงตื่นเต้นขึ้นมาทันที "ขอบคุณครับศาสตราจารย์หวง ผมจะทำให้ดีที่สุดแน่นอนครับ"

โรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนมณฑลและโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนเมืองชิ่งเฉิงต่างก็เป็นโรงพยาบาลในสังกัดมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนมณฑลชิ่งโจว เรื่องที่หวงเจิ้งเหลียงสั่งการ หลี่เส้าเผิงย่อมให้ความสำคัญอย่างแน่นอน อีกทั้งสองสามคนที่เขาเพิ่งเอ่ยชื่อไปเมื่อครู่ก็อยู่ในเมืองนี้ ย่อมต้องไว้หน้าหวงเจิ้งเหลียงอย่างแน่นอน

การที่หัวหน้าหวงมอบหมายเรื่องแบบนี้ให้เขา นั่นหมายถึงการให้ความสำคัญและไว้วางใจ

"อืม เวลากำหนดเป็นวันพุธหน้าแล้วกัน"

หวงเจิ้งเหลียงกล่าว "ให้รุ่นพี่ที่เรียนจบไปกลับมาที่มหาวิทยาลัยเพื่อสาธิตให้รุ่นน้องดูหน่อย จะได้ให้รุ่นน้องในตอนนี้ได้รู้จักบุคลากรชั้นยอดที่จบจากมหาวิทยาลัยเรา และได้เข้าใจถึงความแตกต่างระหว่างทั้งสองฝ่าย"

"แน่นอนว่าไม่ได้จำกัดแค่ไม่กี่คนที่คุณพูดถึงเมื่อกี้ ขอแค่จบจากมหาวิทยาลัยเรา คนที่คุณติดต่อได้ และมีฝีมือเข้าขั้น ก็เชิญมาได้หมด" หวงเจิ้งเหลียงกล่าวเสริม

"จริงด้วยครับ รุ่นพี่ฟู่หย่งเย่ตอนนี้ก็อยู่ในมณฑลเรา อยู่ที่โรงพยาบาลประชาชนมณฑลชิ่งโจว แล้วก็ยังมีเหอเจียอีกคนครับ"

หลี่เส้าเผิงนึกถึงคนขึ้นมาได้อีกสองคน

ฟู่หย่งเย่เป็นคนของตระกูลฟู่แห่งมณฑลอวิ๋นโจว ส่วนเหอเจียก็อยู่ห้องเดียวกันกับเขา และสมัยเรียนมหาวิทยาลัยก็คบหาเป็นแฟนกับฟางเยี่ยนมาโดยตลอด

พอนึกถึงฟางเยี่ยน หลี่เส้าเผิงก็อิจฉาฟางเยี่ยนจริงๆ ที่บ้านของฟางเยี่ยนไม่ได้บอกว่าร่ำรวยหรือมีอำนาจอะไรมากมาย ทว่าช่วงที่ฟางเยี่ยนเรียนกลับไม่ค่อยขัดสนเรื่องเงิน รักสนุก แถมยังได้คบหากับแฟนสาวอย่างเหอเจียอีกด้วย

อย่างคนแบบฟางเยี่ยน ทุกคนต่างคิดว่าใช้ชีวิตลอยชายไปวันๆ มาหลายปี คงจะเข้าทำงานในโรงพยาบาลได้ยาก แต่เขากลับได้เข้าโรงพยาบาลอันดับหนึ่งเมืองชิ่งเฉิง แถมยังเป็นโรงพยาบาลระดับสามขั้นเอกเสียด้วย

ตั้งหน้าตั้งตาตรากตรำเรียนมานับสิบปี ช่างเทียบไม่ได้กับการมีปู่ที่ดีจริงๆ

"อืม"

หวงเจิ้งเหลียงพยักหน้า "เรื่องนี้มอบหมายให้คุณจัดการแล้วกัน พอกำหนดรายชื่อเรียบร้อยแล้วค่อยมาหาฉัน ฉันจะอนุมัติสถานที่และงบประมาณให้"

"ขอบคุณครับหัวหน้าหวง" หลี่เส้าเผิงกล่าวอีกครั้ง

"อืม เวลาใกล้ได้ที่แล้ว คนไข้ก็ไม่มีแล้วเหมือนกัน ฉันไปก่อนล่ะ"

หวงเจิ้งเหลียงก้มดูเวลา เป็นเวลาสิบเอ็ดโมงครึ่งแล้ว จึงถือถ้วยชาลุกขึ้นเดินออกจากห้องตรวจ

ฟู่หย่งเย่วานให้เขาช่วยระบายความคับแค้นใจ หวงเจิ้งเหลียงก็ไม่มีวิธีที่ดีอะไรนัก จึงคิดว่าจัดกิจกรรมขึ้นมาสักงาน ถึงเวลานั้นค่อยกดดันฟางเยี่ยนลงไป ต่อให้ฟางเยี่ยนจะมีฝีมือยอดเยี่ยมเพียงใด มีเขาอยู่ตรงนี้ ก็ไม่มีทางปล่อยให้ฟางเยี่ยนได้หน้าเด็ดขาด

ได้ขายหน้าต่อหน้าเพื่อนร่วมรุ่นและต่อหน้ารุ่นน้อง ก็น่าจะทำให้ฟู่หย่งเย่รู้สึกสะใจขึ้นมาได้บ้างแล้ว

ความจริงแล้วหวงเจิ้งเหลียงไม่ได้ชอบฟู่หย่งเย่เท่าไรนัก เขารู้สึกอยู่เสมอว่าฟู่หย่งเย่ค่อนข้างเสแสร้งและใจแคบ แต่ถึงอย่างไรก็มีความสัมพันธ์ต่อกัน เขาจึงไม่อาจปล่อยปละละเลยได้ มิฉะนั้นจะตอบคำถามอีกฝ่ายไม่ได้

หวงเจิ้งเหลียงรู้ดีแก่ใจว่า การที่เขามีตำแหน่งและอำนาจที่แท้จริงในมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนมณฑลชิ่งโจวได้ถึงเพียงนี้ ด้านหนึ่งเป็นเพราะตัวเขาเองมีความสามารถจริง แต่อีกด้านหนึ่งก็เกี่ยวข้องกับการที่เขามีเบื้องหลังเป็นตระกูลฟู่แห่งมณฑลอวิ๋นโจว

อย่าได้คิดว่าแวดวงมหาวิทยาลัยและแวดวงการแพทย์นั้นเรียบง่ายเป็นอันขาด

แวดวงไหนๆ ต่างก็มีการรวมกลุ่มพรรคพวก หากไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกัน ปรับตัวเข้าไม่ได้ การคิดจะก้าวหน้าสร้างชื่อนั้นยากเย็นแสนเข็ญ

อันที่จริงการแก่งแย่งชิงดีในแวดวงวิชาการและแวดวงการแพทย์มีไม่น้อยเลย บางครั้งกลับน่ากลัวเสียด้วยซ้ำ เพียงแต่คนทั่วไปไม่ล่วงรู้เท่านั้นเอง

........

"ใจผู้หญิงนี่เหมือนเข็มในก้นสมุทรจริงๆ"

ที่ร้านฝูเซิงถัง ฟางเยี่ยนบ่นพึมพำในใจ ไม่รู้ว่าเป็นอะไรไป ตลอดทั้งช่วงบ่ายอานเหยาเอาแต่ตีหน้าบึ้งตึง แทบไม่ยอมพูดจากับฟางเยี่ยนเลย

ฟางเยี่ยนทำได้เพียงปัดเรื่องทั้งหมดนี้ให้เป็นเรื่องของจิตใจผู้หญิง

ความจริงก่อนหน้านี้อานเหยาก็ไม่ได้ปฏิบัติดีต่อฟางเยี่ยนเท่าไรนัก เพิ่งจะมีตั้งแต่...

ฝันตื่นขึ้นมานั่นแหละ ท่าทีของอานเหยาถึงได้ดีขึ้นมาบ้าง ฟางเยี่ยนจึงไม่ได้คิดมากอะไร

ช่วงเช้ามีผู้เฒ่าคอยช่วย ช่วงบ่ายอานเหยากับฟางเยี่ยนรักษาคนไข้เสร็จค่อนข้างเร็ว ห้าโมงครึ่งก็จัดการทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว

ร้านฝูเซิงถังไม่มีอาหารและที่พักให้ เวลาทำงานของหลินหว่านเอ๋อร์กับจางเยฺว่เยฺว่คือแปดโมงเช้าถึงหกโมงเย็น เวลานี้ทั้งสองคนจึงสามารถเลิกงานได้แล้ว

ประจวบเหมาะกับที่ทั้งสองเพิ่งเข้าทำงาน และงานก็เสร็จค่อนข้างเร็ว อีกทั้งเงินสองพันหยวนสำหรับค่าใช้จ่ายตอนไปดูตัวที่หลินเป้ยลี่ให้มาก็ยังไม่ได้ใช้ ฟางเยี่ยนจึงชวนหญิงสาวทั้งสามคนไปกินข้าวด้วยกัน

ขณะกำลังกินข้าวอยู่ เฉินตงก็โทรศัพท์เข้ามา ฟางเยี่ยนจึงเรียกเฉินตงมาร่วมโต๊ะด้วย

"พวกเธอเข้าทำงานแล้วก็ไม่บอกฉันสักคำ"

เมื่อเฉินตงเห็นหลินหว่านเอ๋อร์ทั้งสองคนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็บ่นอุบขึ้นมาทันที

"พวกเรานึกว่าพี่ฟางบอกนายแล้วเสียอีก" หลินหว่านเอ๋อร์รีบคีบกับข้าวให้เฉินตง

"พี่ฟาง เรื่องลาออกของพี่ทางโรงพยาบาลจัดการให้เรียบร้อยแล้วนะครับ เขาบอกให้พี่แวะเข้าไปในวันสองวันนี้"

เฉินตงบอกกับฟางเยี่ยน

อันที่จริงการลาออกของฟางเยี่ยนในตอนนั้นไม่ถูกระเบียบมาตั้งแต่แรก นั่นก็เพราะเขาเพิ่งตื่นจากฝัน จึงไม่มีความอดทนจะไปเสียเวลากับเฉินจงเฉวียน ตามความเป็นจริงแล้วต่อให้ยื่นใบลาออก ตราบใดที่ยังไม่อนุมัติ หมอก็ต้องทำงานที่โรงพยาบาลต่อไปจนกว่าจะดำเนินขั้นตอนทั้งหมดเสร็จสิ้น

แต่ก็ไม่เป็นไรแล้ว ขอแค่อนุมัติก็พอ ยามนี้ทางโรงพยาบาลอันดับหนึ่งเมืองชิ่งเฉิงย่อมไม่สร้างความลำบากใจให้ฟางเยี่ยน ตรงกันข้ามกลับอยากให้เขากลับไปใจแทบขาด

"เฉินจงเฉวียนลาออกก่อนกำหนดแล้วครับ ตอนนี้เปลี่ยนหัวหน้าแผนกคนใหม่ ดีกว่าแต่ก่อนเยอะเลย"

เฉินตงเล่าเรื่องภายในแผนกให้ฟางเยี่ยนฟังต่อ

"หลิวเกาหยางถูกเนรเทศไปอยู่แผนกฉุกเฉินแล้วครับ"

"หลิวเกาหยางไปแผนกฉุกเฉินเหรอ" ฟางเยี่ยนประหลาดใจเล็กน้อย

สำหรับโรงพยาบาลหลายแห่ง ดูเหมือนการถูกย้ายไปแผนกฉุกเฉินจะถือเป็นบทลงโทษที่ไม่เบาเลยทีเดียว

หลิวเกาหยางเป็นหมออายุรกรรมแพทย์แผนจีนแท้ๆ ไปอยู่แผนกฉุกเฉินแล้วจะทำอะไรได้

พูดตามตรงก็ไม่ต่างอะไรกับการเนรเทศเลยจริงๆ

"พี่ฟาง พี่ไม่คิดจะกลับไปจริงๆ เหรอครับ"

เฉินตงเอ่ยว่า "ตอนนี้หัวหน้าแผนกคือหัวหน้าเติ้ง แถมรองผู้อำนวยการหวังก็เอ็นดูพี่มาก ถ้าพี่กลับไป รับรองว่าได้รับการดูแลเป็นอย่างดีแน่ ตำแหน่งหัวหน้าแผนกคนต่อไปคงหนีไม่พ้นมือพี่หรอกครับ"

หลังซุนชิ่งหยางเข้าคุกและเฉินจงเฉวียนหมดอำนาจ ชื่อเสียงของฟางเยี่ยนในแผนกแพทย์จีนของโรงพยาบาลอันดับหนึ่งเมืองชิ่งเฉิงเวลานี้เรียกได้ว่าโดดเด่นไร้ใครเทียม

อย่าว่าแต่หมอทั่วไปเลย ต่อให้เป็นหัวหน้าแผนกอย่างเติ้งไห่เฉา หากฟางเยี่ยนยอมกลับไปก็คงต้องคอยเอาอกเอาใจยกไว้บนหิ้งเหมือนกัน

เฉินตงสนิทกับฟางเยี่ยนที่สุด เขาย่อมอยากให้ฟางเยี่ยนกลับไป ถ้าฟางเยี่ยนกลับไป ตัวเขาก็จะพลอยสบายไปด้วย

"ช่างเถอะ นายปล่อยให้ผมอยู่ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยที่คลินิกยาจีนต่อไปดีกว่า"

เรื่องในแผนก ฟางเยี่ยนก็แค่ฟังเอาเพลิน ด้วยฝีมือระดับเขา ประกอบกับอายุเพียงเท่านี้ การอยู่ในโรงพยาบาลสู้เปิดคลินิกยาจีนของตัวเองไม่ได้เลยจริงๆ โรงพยาบาลย่อมมีกฎเกณฑ์ของโรงพยาบาล ต่อให้ฟางเยี่ยนมีฝีมือสูงส่งแค่ไหนก็ยังต้องปฏิบัติตามระเบียบอยู่ดี

"พี่ฟางไม่อยู่ ผมก็ทำงานแบบไม่มีกะจิตกะใจเหมือนกัน"

เฉินตงเอ่ยว่า "วันไหนผมลองปรึกษาที่บ้านดูดีกว่า ว่าจะย้ายไปอยู่ร้านฝูเซิงถังด้วยดีไหม"

"นายมีจุดประสงค์แอบแฝงเสียมากกว่าล่ะสิไม่ว่า"

ฟางเยี่ยนพูดดักคอเฉินตงตรงๆ

ตอนนี้ร้านฝูเซิงถังเมื่อรวมอานเหยาเข้าไปด้วยก็มีสาวสวยถึงสามคน พูดตามตรงแล้ว ช่างเจริญหูเจริญตาไม่น้อยเลยทีเดียว