ตอนที่ 57 ภารกิจแรก

"ท่านครับ!"

สือเค่อหนาน เลขานุการของเถียนกั๋วผิงเดินเข้ามาในห้องทำงาน วางแฟ้มเอกสารลงข้างตัวเถียนกั๋วผิงอย่างเบามือพลางเอ่ยเสียงเบา "หัวหน้าหนิวมาแล้วครับ รออยู่ข้างนอก"

"ให้เข้ามาสิ"

เถียนกั๋วผิงหยุดมือ ยกถ้วยชาขึ้นจิบคำหนึ่ง หนิวไห่ซานก็เดินเข้ามา

หนิวไห่ซานควบตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายจัดตั้ง อีกทั้งยังดูแลสำนักข้าราชการเกษียณ ตำแหน่งหลักจริง ๆ ของเขาคือผู้อำนวยการสำนักข้าราชการเกษียณ

"ท่านเลขาฯ เถียนครับ"

พอเข้ามาในห้องทำงาน หนิวไห่ซานก็ทักทายอย่างนอบน้อม

"นั่งสิ"

เถียนกั๋วผิงผายมือไปยังโซฟาฝั่งตรงข้าม เชิญให้หนิวไห่ซานนั่งลง พร้อมกับหันไปสั่งสือเค่อหนาน "ชงชาให้หัวหน้าหนิวด้วย"

สือเค่อหนานรีบยกน้ำชามาวางข้างหนิวไห่ซาน จากนั้นจึงถอยออกจากห้องทำงานแล้วปิดประตู

"ผมย้ายมาตั้งนานแล้ว แต่งานยุ่งตลอด คิดว่าจะแวะไปดูที่สำนักข้าราชการเกษียณอยู่เรื่อย แต่ก็ปลีกเวลาไม่ได้เลย ไม่นึกว่าวันนี้หัวหน้าหนิวจะมาหาด้วยตัวเอง"

"สำนักข้าราชการเกษียณยินดีต้อนรับท่านเลขาฯ เถียนมาตรวจเยี่ยมและให้คำแนะนำเสมอครับ"

หนิวไห่ซานรีบเอ่ย "ที่ผมมาคราวนี้ มีเรื่องจะมารายงานท่านเลขาฯ เถียนครับ"

"ว่ามาสิ" เถียนกั๋วผิงยิ้มพลางกล่าว

"ก่อนหน้านี้ผู้เฒ่าถานป่วยหนัก ไม่รู้ว่าข่าวแพร่ออกไปถึงเยี่ยนจิงได้อย่างไร ทางเยี่ยนจิงมีอดีตผู้นำระดับสูงหลายท่านจะเดินทางมาเยี่ยมครับ..."

หนิวไห่ซานรายงานสถานการณ์คร่าว ๆ "กำหนดการคือวันพฤหัสบดีหน้า ท่านมีความเห็นหรือข้อชี้แนะประการใดไหมครับ"

ผู้เฒ่าถานป่วยหนัก และมีอดีตผู้นำระดับสูงหลายท่านจะมาเยี่ยม ไม่ใช่แค่ท่านเดียว ต่อให้มาแค่ท่านเดียว มณฑลชิ่งโจวก็ต้องให้ความสำคัญอย่างยิ่ง ยิ่งมากันหลายท่าน เรื่องนี้แม้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่กลับเกี่ยวพันกับผู้คนไม่น้อย หนิวไห่ซานจึงต้องมารายงานด้วยตนเอง

"อืม ในเมื่อมีอดีตผู้นำจะมาเยี่ยมผู้เฒ่าถาน ทางมณฑลชิ่งโจวของเราก็ต้องเตรียมการต้อนรับให้ดีที่สุด"

เถียนกั๋วผิงใคร่ครวญครู่หนึ่งแล้วกล่าว "เรื่องนี้คุณประสานงานรายละเอียดกับทางเลขาธิการ แล้วก็สามารถประสานงานกับทางสำนักดูแลสุขภาพได้ด้วย..."

"รับทราบครับ ผมจะปฏิบัติตามคำสั่งของท่านเลขาฯ เถียน"

หนิวไห่ซานรีบแสดงจุดยืน

การมาของหนิวไห่ซานในครั้งนี้ นอกจากมารายงานเรื่องงานแล้ว ยังเป็นการมาแสดงความสวามิภักดิ์ด้วย เถียนกั๋วผิงย้ายมาหลายเดือนแล้วแต่ไม่เคยแวะไปที่สำนักข้าราชการเกษียณเลย หนิวไห่ซานจึงเริ่มร้อนใจ

ตามปกติแล้ว เมื่อผู้นำคนใหม่เข้ามารับตำแหน่ง ทุกฝ่ายย่อมรอดูท่าที เถียนกั๋วผิงทำงานอย่างสุขุมรอบคอบตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา บัดนี้สามารถควบคุมสถานการณ์ได้อย่างมั่นคงแล้ว คนที่คอยดูท่าทีอยู่ก็ต้องเริ่มเลือกข้างแล้วเช่นกัน

เมื่อเดินออกจากห้องทำงานของเถียนกั๋วผิง หนิวไห่ซานก็ตรงไปหาเลขาธิการก่อน จากนั้นจึงไปยังสำนักดูแลสุขภาพประจำมณฑล

"ท่านอธิบดีหลินครับ รายชื่อผู้เชี่ยวชาญสำหรับทีมดูแลสุขภาพในครั้งนี้..."

หวังเจียงชวนขอคำปรึกษาจากหลินจงเสวีย

"เรื่องรายชื่อผู้เชี่ยวชาญ คุณลองพิจารณาตามความเหมาะสมแล้วค่อยเอามาให้ผมดู"

หลินจงเสวียกล่าว "ผมเองก็เพิ่งเข้ามารับผิดชอบงานส่วนนี้ นี่เป็นครั้งแรกหลังจากเข้ารับตำแหน่ง ผู้เชี่ยวชาญหลายท่านผมก็ยังไม่ค่อยคุ้นเคย"

"ถ้าอย่างนั้นผมจะเตรียมการไว้ก่อน แล้วจะส่งข้อมูลประวัติของผู้เชี่ยวชาญมาให้ท่านพร้อมกันเลยครับ"

หวังเจียงชวนเอ่ยพลางสังเกตสีหน้าของหลินจงเสวีย "ครั้งนี้เหล่าอดีตผู้นำตั้งใจมาเยี่ยมผู้เฒ่าถานเป็นหลัก ในฐานะแพทย์เจ้าของไข้ของผู้เฒ่าถาน หมอฟางก็นับเป็นหนึ่งในโควตาได้เลยครับ"

"อืม"

หลินจงเสวียพยักหน้า "เสี่ยวฟางต้องนับรวมอยู่แล้ว..."

หลินจงเสวียใคร่ครวญเล็กน้อยก่อนกล่าวต่อ "ในเมื่อมีเสี่ยวฟางแล้ว ถ้าเป็นไปได้ก็ลองหาผู้เชี่ยวชาญที่ค่อนข้างหนุ่มแน่นเพิ่มอีกสักคนสองคน ให้เบื้องบนได้เห็นกำลังหลักรุ่นใหม่ของมณฑลชิ่งโจวเราบ้าง"

"ศาสตราจารย์หวงเจิ้งเหลียงจากมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑลฝีมือดีมากครับ กำลังอยู่ในวัยหนุ่มแน่นและมีความสามารถเต็มเปี่ยม ท่านมีความเห็นว่าอย่างไรครับ"

หวังเจียงชวนเสนอ

"หวงเจิ้งเหลียงเหรอ"

หลินจงเสวียครุ่นคิดครู่หนึ่ง "เดี๋ยวคุณเอาประวัติของหวงเจิ้งเหลียงมาให้ผมดูหน่อย"

.......

"หัวหน้าฟู่ใช่ไหมครับ ผมหลี่เส้าเผิงจากโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนประจำมณฑลครับ"

เพิ่งเริ่มงานตอนเช้า หลี่เส้าเผิงก็เริ่มโทรศัพท์

เมื่อมีดาบอาญาสิทธิ์จากหวงเจิ้งเหลียง หลี่เส้าเผิงจึงรู้สึกว่าตนเองมีอำนาจต่อรองเพิ่มขึ้นไม่น้อย การได้ทำงานให้หัวหน้าหวงนั้น คนอื่นในแผนกทำได้เพียงแค่อิจฉา

"มีเรื่องอะไร"

ฟู่หย่งเย่อารมณ์ไม่ค่อยดี น้ำเสียงจึงค่อนข้างเย็นชา

หลายวันมานี้ฟู่หย่งเย่เองก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร จริงๆ เขาก็อยากจะดีกับเหอเจีย แต่ทุกครั้งที่เห็นหน้าเธอ ในหัวก็อดไม่ได้ที่จะผุดภาพฟางเยี่ยนขึ้นมา จากนั้นเปลวเพลิงไร้ชื่อก็พุ่งพล่านขึ้นสู่สมองจนทำให้เขาขาดสติ

เมื่อคืนนี้เหอเจียไม่ได้กลับบ้าน แต่ไปพักที่หอพักของโรงพยาบาล ฟู่หย่งเย่นั่งรออยู่ที่ห้องนั่งเล่นคนเดียวจนดึกดื่นถึงผล็อยหลับไป

ฟู่หย่งเย่รักเหอเจียมาก เป็นความรักระดับที่ลึกซึ้งอย่างยิ่ง ไม่อย่างนั้นในฐานะคุณชายแห่งตระกูลฟู่แห่งมณฑลอวิ๋นโจว เหอเจียไม่ว่าจะทั้งชาติตระกูลหรือระดับความรู้ ก็เทียบไม่ได้กับฟู่หย่งเย่เลยแม้แต่น้อย

"หัวหน้าฟู่ครับ เรื่องเป็นอย่างนี้ ศาสตราจารย์หวงเจิ้งเหลียงตั้งใจจะจัดกิจกรรมขึ้นที่มหาวิทยาลัย โดยจะเชิญรุ่นพี่ที่เรียนจบไปแล้วกลับมาเยือนสถาบันครับ..."

หลี่เส้าเผิงรีบอธิบายให้ฟู่หย่งเย่ฟัง

ฟู่หย่งเย่มาจากตระกูลฟู่แห่งมณฑลอวิ๋นโจว แถมตอนนี้ยังเป็นรองแพทย์หัวหน้าแผนก ดังนั้นท่าทีของฟู่หย่งเย่จึงเป็นสิ่งที่หลี่เส้าเผิงไม่กล้าถือสาแม้แต่น้อย

"ศาสตราจารย์หวงเหรอครับ"

ฟู่หย่งเย่เข้าใจในทันที คงเป็นเพราะหวงเจิ้งเหลียงต้องการออกหน้าแทนตน

ดีละ ฟางเยี่ยน ถึงเวลานั้นฉันจะทำให้แกต้องอับอายขายหน้า

ฟู่หย่งเย่คิดในใจ ท่าทีก็พลอยสุภาพขึ้นไม่น้อย "ขอบคุณครับคุณหมอหลี่ ถึงเวลาผมจะไปแน่นอนครับ"

"ขอบคุณหัวหน้าฟู่มากครับ"

หลี่เส้าเผิงเองก็ลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

ในบรรดาคนที่ต้องเชิญรอบนี้ หลี่เส้าเผิงคิดว่าฟู่หย่งเย่เชิญยากที่สุด เพราะฟู่หย่งเย่อาวุโสกว่าตน ทั้งยังเป็นรองแพทย์หัวหน้าแผนก และยังมาจากตระกูลฟู่แห่งมณฑลอวิ๋นโจว หากอีกฝ่ายไม่สนใจเขาก็ทำอะไรไม่ได้ ทว่าถ้าเชิญมาไม่ได้ ก็คงกลายเป็นการฟ้องถึงความไร้ความสามารถของเขาเองไม่ใช่หรือ

เมื่อวางสาย หลี่เส้าเผิงก็โทรหาฟางเยี่ยน สวีซิ่นหรง และคนอื่นๆ ตามลำดับ ซึ่งทุกอย่างก็ราบรื่นดี

ต่างก็เป็นคนหนุ่มสาว อีกทั้งยังเป็นกิจกรรมของมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล การได้กลับไปอวดภูมิที่มหาวิทยาลัยหลังเรียนจบ สำหรับคนหนุ่มสาวแล้วถือเป็นเรื่องดีไม่น้อย

ทว่าตอนที่โทรหาเหอเจีย เหอเจียกลับถามขึ้นว่ามีใครไปบ้าง

"ฟางเยี่ยนห้องเรา แล้วก็มีสวีซิ่นหรงรุ่นเดียวกับพวกเรา และคนอื่นๆ..."

หลี่เส้าเผิงไม่ได้บอกเรื่องฟู่หย่งเย่ ด้านหนึ่งเป็นเพราะหลี่เส้าเผิงไม่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างเหอเจียกับฟู่หย่งเย่ อีกด้านหนึ่ง หลี่เส้าเผิงก็อยากจะเก็บเป็นความลับไว้หน่อย ถึงตอนนั้นฟู่หย่งเย่ก็จะได้เป็นเซอร์ไพรส์ และคนอื่นๆ ก็คงจะประหลาดใจกันไม่น้อยเช่นกัน

"ได้ ฉันรู้แล้ว ถึงเวลาฉันจะไปค่ะ"

เหอเจียลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หลายวันมานี้สถานการณ์ระหว่างเธอกับฟู่หย่งเย่ทำให้เธอทนไม่ไหวแล้ว และเธอก็อยากเจอหน้าฟางเยี่ยนเพื่อถามดูว่า ตกลงแล้วฟางเยี่ยนไปพูดอะไรกับฟู่หย่งเย่กันแน่

หลังจากโทรศัพท์เสร็จ หลี่เส้าเผิงก็บังเอิญเจอโจวเยี่ยนเข้า จึงเอ่ยปากบอกเธอไปพร้อมกัน

"ศาสตราจารย์หวงเป็นคนจัดเหรอคะ มีใครไปบ้างล่ะ" โจวเยี่ยนถามขึ้นเช่นกัน

"ฟางเยี่ยน สวีซิ่นหรง ไป๋ฮ่าวเซวียน..."

หลี่เส้าเผิงพูดอย่างมีลับลมคมใน "แล้วก็ยังมีรุ่นพี่ระดับบิ๊กอีกคน ถึงเวลาเธอก็รู้เอง"

"ฟางเยี่ยนเหรอคะ"

โจวเยี่ยนประหลาดใจเล็กน้อย เธอไม่ได้สนใจว่าจะมีรุ่นพี่ระดับบิ๊กคนไหน ทว่ากลับสะดุดใจกับชื่อฟางเยี่ยน

เพราะอย่างไรเมื่อวานเพิ่งจะไปดูตัวกับฟางเยี่ยนมา แล้วนี่กิจกรรมครั้งนี้ก็บังเอิญมีฟางเยี่ยนด้วยหรือ

"หมอโจวรู้จักฟางเยี่ยนด้วยเหรอครับ"

หลี่เส้าเผิงประหลาดใจอยู่บ้าง โจวเยี่ยนเป็นรุ่นน้องพวกตนตั้งหนึ่งรุ่น

อีกทั้งตอนนั้นฟางเยี่ยนก็ไม่ได้มีชื่อเสียงโด่งดังอะไรในมหาวิทยาลัย จะมีก็แต่เพื่อนร่วมห้องเท่านั้นที่คุ้นเคยกับฟางเยี่ยนดี

"เคยได้ยินชื่อค่ะ หลานชายของผู้เฒ่าฟางแห่งร้านฝูเซิงถัง"

โจวเยี่ยนกล่าวพลางมีสีหน้าเขินอายแวบผ่าน

ความจริงแล้วการดูตัวระหว่างชายหญิง มองแวบแรกย่อมไม่อาจพูดได้ว่าชอบหรือไม่ชอบ เป็นเพียงแค่การมองแล้วถูกชะตาหรือไม่ถูกชะตาเท่านั้น โดยทั่วไปขอแค่ไม่รังเกียจ ยังสามารถติดต่อกันต่อไปได้ และหลังจากนั้นไม่มีเรื่องชวนหมดอารมณ์ ก็ถือว่าเข้าเค้าสำเร็จไปได้ด้วยดี

โจวเยี่ยนไม่ได้รู้สึกชอบฟางเยี่ยนเป็นพิเศษ แต่ก็ไม่ได้รังเกียจ เธอรู้สึกว่าการพบกันครั้งแรกก็ไม่เลว แต่เธอมองออกว่าตอนนั้นฟางเยี่ยนทำตัวขอไปที เธอจึงพูดออกไปทำนองว่าต่างฝ่ายต่างก็แค่มาทำตามหน้าที่

"หมอฟางครับ ผมหวังเจียงชวนครับ!"

ฟางเยี่ยนเพิ่งวางสายจากหลี่เส้าเผิงได้ไม่นาน ก็ได้รับสายจากหวังเจียงชวนอีกครั้ง

"หัวหน้าหวัง"

ฟางเยี่ยนกำลังจับชีพจรให้คนไข้ จึงหยุดมือชั่วคราวแล้วเอ่ยอย่างสุภาพ "หัวหน้าหวังมีอะไรให้ผมรับใช้หรือครับ"

"มิกล้าเรียกว่ารับใช้หรอกครับ"

หวังเจียงชวนเอ่ยอย่างสุภาพ "เรื่องเป็นอย่างนี้ครับ วันพฤหัสบดีมีภารกิจหนึ่ง อยากจะรบกวนให้หมอฟางมาช่วยหน่อย ไม่ทราบว่าหมอฟางพอจะมีเวลาไหมครับ"

ที่หวังเจียงชวนถามว่ามีเวลาไหม ย่อมเป็นการพูดตามมารยาท ภารกิจแบบนี้ ผู้เชี่ยวชาญที่ได้รับการติดต่อ ต่อให้ติดธุระอะไรก็ต้องเลื่อนออกไปทั้งนั้น ฟางเยี่ยนย่อมเข้าใจเหตุผลข้อนี้ดี

"มีเวลาแน่นอนครับ วันพฤหัสบดีใช่ไหมครับ" ฟางเยี่ยนถามอย่างสุภาพ

"ใช่ครับ วันพฤหัสบดี"

หวังเจียงชวนกล่าว "วันพฤหัสบดีตอนเก้าโมงเช้า มาเจอกันที่สำนักงานสาธารณสุขมณฑลก่อนครับ"

"ได้ครับ ผมจะไปให้ตรงเวลาแน่นอนครับ"

"จึ๊!"

พอกดวางสาย ฟางเยี่ยนก็อดเดาะลิ้นไม่ได้ วันพุธแล้วยังจะวันพฤหัสบดีอีก ต้องเสียเวลาไปสองวันเต็มๆ

เรื่องที่หลี่เส้าเผิงพูดเมื่อครู่นี้ เดิมทีฟางเยี่ยนคิดจะปฏิเสธ แต่หลี่เส้าเผิงเกลี้ยกล่อมเสียยกใหญ่ ฟางเยี่ยนถึงยอมตกลง อย่างไรเสียก็เป็นสถาบันเก่า

ความจริงฟางเยี่ยนก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง กิจกรรมแบบนี้ของทางมหาวิทยาลัยไม่น่าจะติดต่อมาถึงเขาได้

ย่อมต้องเชิญพวกหัวกะทิผลการเรียนยอดเยี่ยม หรือเพื่อนๆ ที่ตอนนี้ได้ดิบได้ดีทำงานในโรงพยาบาลใหญ่ๆ สิ ตอนเรียนเขาก็แค่ใช้ชีวิตไปวันๆ ตอนนี้ยิ่งลาออกจากงานมาแล้วด้วยซ้ำ

แม้ว่าช่วงนี้ฟางเยี่ยนจะเพิ่งรักษาเกาฮุ่ยเฉียง ต่อด้วยรักษาผู้เฒ่าเถียนบิดาของเถียนกั๋วผิง ทั้งยังรักษาผู้เฒ่าถาน ซึ่งแต่ละคนล้วนมีอาการป่วยที่ซับซ้อนยุ่งยาก

ทว่าฐานะของคนเหล่านี้ล้วนพิเศษ อาการป่วยและรายละเอียดจึงไม่เหมาะที่จะเปิดเผยต่อสาธารณะ คนที่รู้เรื่องมีเพียงวงในเท่านั้น

อย่างเรื่องที่ฟางเยี่ยนรักษาผู้เฒ่าเถียน ก็มีเพียงหลินจงเสวียกับเถียนกั๋วผิงสองคนเท่านั้นที่รู้ แน่นอนว่าคุณปู่กับอานเหยาก็รู้ ส่วนคนอื่นไม่มีใครรู้เลย ดังนั้นในสายตาของคนทั่วไป ฟางเยี่ยนก็ยังคงเป็นไอ้กระจอกไร้ชื่อเสียงและไร้ฝีมือที่เอาแต่อู้งานไปวันๆ

แม้กระทั่งเรื่องที่เต๋อฮุ่ยกรุ๊ปมาขอโทษ นอกเหนือจากคนที่รู้เรื่องจริงแล้ว คนอื่นๆ ต่างก็เดาว่าเป็นเพราะเส้นสายของคุณปู่ทั้งนั้น

กิจกรรมเชิญรุ่นพี่ดีเด่นกลับมาเยือนสถาบันแบบนี้ คิดไม่ถึงว่าจะติดต่อมาถึงเขาด้วย?

เขานับเป็นรุ่นพี่ดีเด่นกับเขาด้วยหรือ?

"วันพุธกับวันพฤหัสบดีฉันมีธุระนิดหน่อย ถึงตอนนั้นก็ปล่อยคิวน้อยลงหน่อยนะ"

ตอนเลิกงาน ฟางเยี่ยนกำชับกับจางเยฺว่เยฺว่และหลินหว่านเอ๋อร์

"ทำไมเหรอ ไปดูตัวมีความคืบหน้าแล้ว คิดจะพาสาวออกไปเที่ยวล่ะสิ"

อานเหยายิ้มพลางถามอยู่ข้างๆ

"ใช่แล้วล่ะ"

ฟางเยี่ยนยิ้มพลางกล่าว "ไว้ถึงตอนนั้นจะพามาไหว้อานะ คุณอาต้องเตรียมซองอั่งเปาใหญ่ๆ ไว้ให้ว่าที่หลานสะใภ้ด้วยล่ะ"

"ไอ้คนเจ้าชู้ประตูดิน ผู้หญิงบ้านไหนตาบอดมามองนายกันเนี่ย"

อานเหยากลอกตามองบนแล้วหันหลังเดินเข้าไปข้างใน ทว่าพอหันหลังไป รอยยิ้มบนใบหน้าของอานเหยาก็พลันเลือนหาย ฟันขาวสะอาดเผลอขบลงบนริมฝีปากเบา