ตอนที่ 58 วินิจฉัยโรคจากระยะไกล

ขณะกำลังพูดคุยกันอยู่ ที่คลินิกก็มีคนไข้เข้ามา

"เลิกงานแล้วนะคะ"

หลินหว่านเอ๋อร์ร้องบอกไปทางหน้าประตู

"หมอฟาง"

ผู้มาใหม่ไม่ได้สนใจคำพูดของหลินหว่านเอ๋อร์ แต่เดินตรงเข้ามาข้างใน พร้อมกับเอ่ยทักทายฟางเยี่ยน

"บอสเกา ทำไมถึงมาได้ล่ะครับ"

ฟางเยี่ยนทักทายพลางมองไปยังชายหนุ่มที่เดินเข้ามาพร้อมกับเกาจื่อเหวิน

เซียวกั๋วหางยิ้มพลางยื่นมือออกมา

"สวัสดีครับบอสเซียว"

ฟางเยี่ยนก็ยื่นมือออกไปจับมือกับอีกฝ่าย

หลงเสียงเจี้ยนเซ่อ?

แซ่เซียว?

ดูท่าจะเป็นลูกชายของเซียวซานขุยแห่งหลงเสียงกรุ๊ป

แน่นอนว่าฟางเยี่ยนเพียงแค่คาดเดาเท่านั้น

หลงเสียงกรุ๊ปก็เป็นกลุ่มทุนใหญ่และบริษัทยักษ์ใหญ่ของมณฑลชิ่งโจวเช่นกัน หลงเสียงเจี้ยนเซ่อเป็นบริษัทย่อยในสังกัดของหลงเสียงกรุ๊ป ประธานกรรมการของหลงเสียงกรุ๊ปก็คือเซียวซานขุย ซึ่งนับเป็นนักธุรกิจที่มีชื่อเสียงโด่งดังของมณฑลชิ่งโจว ฟางเยี่ยนไม่เคยได้ยินชื่อเซียวกั๋วหาง แต่เคยได้ยินชื่อเซียวซานขุย

อืม เพิ่งจะได้ยินมาเมื่อไม่นานนี้เอง ถ้าเป็นช่วงก่อนที่จะฝัน คงจะจำไม่ได้แล้ว

"บอสเกาพาบอสเซียวมาเวลานี้ คงไม่ได้กะจะมาขอฝากท้องมื้อเย็นกับผมหรอกนะครับ"

ฟางเยี่ยนถามยิ้มๆ

"มาร้านฝูเซิงถัง ก็ย่อมต้องมาหาหมอสิครับ"

เกาจื่อเหวินกล่าว "ผมจะกล้ามาขอเบียดเบียนข้าวของหมอฟางได้ยังไง อยากจะเลี้ยงข้าวคุณยังหาโอกาสไม่ได้เลยครับ"

ตอนนี้เกาจื่อเหวินเกรงใจและสุภาพกับฟางเยี่ยนมาก ยิ่งเกาฮุ่ยเฉียงมีอาการดีขึ้น เกาจื่อเหวินก็ยิ่งเกรงอกเกรงใจมากขึ้น

เกาฮุ่ยเฉียงหายเร็วเท่าไร ก็ยิ่งแสดงให้เห็นถึงฝีมือของฟางเยี่ยนมากเท่านั้น

เมื่อก่อนเกาจื่อเหวินไม่ค่อยได้รู้เรื่องเกี่ยวกับร้านฝูเซิงถังนัก แม้ว่าจะเคยได้ยินชื่อฟางเยวียนหลินมาบ้าง แต่หากยังไม่ถึงคราวจำเป็น ก็คงไม่มีใครให้ความสำคัญ ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยฐานะของเกาฮุ่ยเฉียงและเกาจื่อเหวิน การจะเชิญหมอชื่อดังมารักษาก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร

แต่ทว่าอาการป่วยหนักของเกาฮุ่ยเฉียงในคราวนี้ ทำให้เกาจื่อเหวินได้ซาบซึ้งแล้วว่า หมอชื่อดังกับหมอชื่อดังก็ยังมีความแตกต่างกัน อาการของพ่อเขาในตอนนั้นแม้แต่จ้าวเจียเสวียยังไม่มีความมั่นใจมากนัก ไม่นึกเลยว่าจะดีขึ้นวันแล้ววันเล่าเมื่ออยู่ในมือของฟางเยี่ยน

ไม่ว่าในตอนนั้นจ้าวเจียเสวียจะถ่อมตัว หรือตั้งใจเปิดโอกาสให้ฟางเยี่ยน แต่อาการป่วยของพ่อเขาที่กระเตื้องขึ้นนั้นเป็นเรื่องจริงแท้แน่นอน จากประสบการณ์ตรงนี้เอง เกาจื่อเหวินถึงได้รู้ว่าหมอที่มีฝีมือล้ำเลิศมีความสำคัญมากเพียงใด

คราวนี้ได้โอกาสรู้จักกับฟางเยี่ยน เกาจื่อเหวินย่อมต้องผูกมิตรไว้เป็นอย่างดี

การคบหากับหมอยอดฝีมือที่รู้จักและมีความเกี่ยวข้องกันอยู่แล้ว ย่อมง่ายกว่าการไปทำความรู้จักกับหมอยอดฝีมือคนใหม่ที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลยเป็นไหนๆ

สำหรับเกาจื่อเหวินในตอนนี้ ระหว่างเขากับฟางเยี่ยนนับว่าไม่ตีกันก็ไม่รู้จักกัน

แน่นอนว่าฟางเยี่ยนจะคิดเช่นนั้นหรือไม่ ก็ไม่อาจทราบได้

"บอสเซียวดูภายนอกแล้วก็ไม่มีปัญหาอะไรนี่ครับ พลังกายเปี่ยมล้นทีเดียว"

ฟางเยี่ยนเอ่ยพลางถามเซียวกั๋วหาง "บอสเซียวแต่งงานหรือยังครับ"

"แต่งแล้วครับ ลูกสาวอายุห้าหกขวบแล้ว" เซียวกั๋วหางตอบ

"ช่วงนี้ภรรยาไม่ได้อยู่ข้างกายหรือครับ" ฟางเยี่ยนถามต่อ

"อยู่ครับ อยู่ที่ชิ่งเฉิงด้วยกันหมด" เซียวกั๋วหางตอบ

"ถ้าอย่างนั้นความสัมพันธ์สามีภรรยาไม่ราบรื่นหรือครับ" ฟางเยี่ยนถามอีก

ตอนที่ฟางเยี่ยนถามประโยคแรก เซียวกั๋วหางยังไม่รู้สึกอะไร เพียงแค่ตอบอย่างสุภาพ แต่พอฟางเยี่ยนถามประโยคที่สอง เซียวกั๋วหางก็เริ่มเดาอะไรบางอย่างออก

ครั้นฟางเยี่ยนถามเรื่องความสัมพันธ์สามีภรรยาไม่ราบรื่น บนใบหน้าของเซียวกั๋วหางก็ปรากฏความตระหนกขึ้นมาแล้ว

ก่อนจะมา เกาจื่อเหวินได้บอกกับเซียวกั๋วหางว่าฟางเยี่ยนมีฝีมือยอดเยี่ยมมาก ซึ่งเซียวกั๋วหางเองก็ไม่ได้สงสัยเคลือบแคลงจนเกินไป เพราะอย่างไรเสียเซียวกั๋วหางก็รู้ดีว่าเกาจื่อเหวินเป็นคนแบบไหน

ตามปกติแล้ว คนอย่างเกาจื่อเหวินไม่มีทางที่จะสุภาพอ่อนน้อมต่อหมอคนหนึ่งถึงขนาดนี้แน่ ต่อให้เป็นแพทย์หัวหน้าแผนกของโรงพยาบาลระดับสามขั้นเอกก็ตาม ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าคนหนุ่มรุ่นเยาว์อย่างฟางเยี่ยน เกาจื่อเหวินกลับสุภาพถึงเพียงนี้ นั่นย่อมบ่งบอกอะไรได้มากทีเดียว

แต่เซียวกั๋วหางก็ยังคงต้องตกตะลึง ฟางเยี่ยนเก่งกาจกว่าที่เขาจินตนาการไว้เสียอีก

เพียงแค่การพูดคุยธรรมดา และการสัมผัสเพียงอย่างเดียวก็คือการจับมือกัน ทว่าฟางเยี่ยนกลับถามเพียงสามประโยคก็แทงใจดำตรงจุดสำคัญอย่างยิ่ง

"จริงๆ แล้วความรู้สึกระหว่างผมกับภรรยาก็ค่อนข้างดีครับ เพียงแต่ว่า..."

เซียวกั๋วหางพูดพลางเหลือบมองหญิงสาวทั้งสามคนอย่างอานเหยาที่อยู่ข้างๆ หญิงสาวทั้งสามยืนอยู่ข้างตู้ยา ระยะห่างไม่ไกลนัก

"ชีวิตคู่บนเตียงไม่ราบรื่นหรือครับ" ฟางเยี่ยนถาม

"หมอฟางช่างเป็นหมอเทวดาโดยแท้ครับ"

เซียวกั๋วหางอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก

เมื่อได้ยินคำชมของเซียวกั๋วหาง ฟางเยี่ยนกลับมองเซียวกั๋วหางใหม่อีกหลายส่วน

ไม่ว่าเซียวกั๋วหางจะเป็นลูกชายของเซียวซานขุยหรือไม่ ในฐานะผู้จัดการทั่วไปของหลงเสียงกรุ๊ป แม้จะเป็นแค่รอง เขาก็ไม่เคยขาดแคลนผู้หญิงอยู่แล้ว

ทว่าเมื่อดูจากสีหน้าของเซียวกั๋วหางแล้ว เห็นได้ชัดว่าอั้นมานานไปหน่อย พลังงานเปี่ยมล้น อาหารการกินก็ดี แต่เรื่องบางอย่างกลับไม่มีที่ระบาย ส่งผลให้หยางตับแกร่งลอยขึ้นสู่เบื้องบน ไม่นับเป็นปัญหาใหญ่อะไร แค่คุณภาพการนอนหลับตอนกลางคืนไม่ค่อยดี สมาธิอาจจะแย่ลงไปบ้าง

"ปัญหาของคุณผู้จัดการเซียวเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยครับ ไม่กลับไปพูดคุยทำความเข้าใจกับภรรยาให้ดี ก็ให้ผมจ่ายยาให้ทานสักสองวัน" ฟางเยี่ยนกล่าว

"หมอฟางครับ ผมไม่ได้มาเพราะเรื่องของตัวเองหรอกครับ"

เซียวกั๋วหางเหลือบมองสามสาวที่อยู่ข้างๆ อีกแวบหนึ่ง ก่อนจะลดเสียงลงเล็กน้อย "ภรรยาของผม ทุกครั้งที่ผมอยากจะทำเรื่องแบบนั้น เธอมักจะไม่ค่อยสบายตัว ปวดท้องน้อย ปวดเอว จนตอนนี้เธอไม่มีความสนใจในเรื่องพรรค์นั้นเลยแม้แต่น้อย ถึงขั้นกลัวขึ้นมาด้วยซ้ำครับ"

"ไม่ได้ไปตรวจที่โรงพยาบาลหรือครับ" ฟางเยี่ยนถาม

"ผมเคยพูดถึงอยู่ครับ ช่วงแรกก็เคยไปตรวจ โรงพยาบาลบอกว่าเป็นโรคทางนรีเวช กินยาก็ไม่ได้ผลอะไร ภายหลังเธอก็ไม่ยอมไปอีก พอพูดถึงขึ้นมาอีกก็ด่าผม"

เซียวกั๋วหางกล่าว "หาว่าพวกผู้ชายวันๆ เอาแต่คิดถึงเรื่องบัดสีแค่นั้น"

"ปวดท้องน้อย ปวดเอวหรือครับ"

ฟางเยี่ยนครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วถาม "ตอนกลางคืนปัสสาวะบ่อยไหมครับ"

"บ่อยครับ ค่อนข้างถี่เลยทีเดียว" เซียวกั๋วหางกล่าว

ฟางเยี่ยนกล่าว "ชี่ส่วนกลางพร่อง ทั้งอินและหยางของไตพร่องทั้งคู่"

พูดพลางฟางเยี่ยนก็ชะงักไปเล็กน้อยแล้วกล่าวต่อ "อาการแบบนี้แพทย์ตะวันตกมักจะมองว่าเป็นการอักเสบทางนรีเวช เช่น อุ้งเชิงกรานอักเสบ เป็นต้น แต่ถ้ามองในมุมของแพทย์จีนแล้ว จัดอยู่ในกลุ่มอาการไตพร่องครับ"

"ใน 'คัมภีร์ซู่เวิ่น ตอนม่ายเย่าจิงเวยลุ่น' มีกล่าวไว้ว่า 'เอวเป็นเรือนของไต' ท้องน้อยเป็นแนวที่เส้นลมปราณไตจู๋เส้าอินพาดผ่าน ประกอบกับพี่สะใภ้ยังมีอาการปัสสาวะกลางคืนค่อนข้างบ่อย จึงยืนยันได้ว่าเป็นภาวะทั้งอินและหยางของไตพร่องทั้งคู่ครับ"

พูดจบฟางเยี่ยนก็เดินไปด้านข้าง เขียนใบสั่งยาหนึ่งใบแล้วถือกลับมา

"เอายาตำรับนี้กลับไปทานดูครับ จากอาการแล้ว โรคของพี่สะใภ้ไม่เบาเลย จำเป็นต้องรักษาระยะยาว ให้ทานก่อนสักสิบเทียบ แล้วค่อยกลับมาตรวจซ้ำอีกรอบครับ"

พูดพลางฟางเยี่ยนก็ยื่นใบสั่งยาให้เซียวกั๋วหาง

"ขอบคุณครับหมอฟาง"

เซียวกั๋วหางรับใบสั่งยามาแล้วกล่าวขอบคุณไม่หยุดปาก

แม้ว่าฟางเยี่ยนจะยังไม่เห็นตัวผู้ป่วยด้วยซ้ำ แต่เพียงแค่การซักถามของฟางเยี่ยนเมื่อครู่ เซียวกั๋วหางก็เชื่อมั่นในตัวฟางเยี่ยนแล้ว หมอฟางผู้นี้มีฝีมือของจริง ผู้เฒ่าฟางฟางเยวียนหลินสมคำร่ำลือจริงๆ ขนาดหลานชายยังเก่งกาจถึงเพียงนี้

เซียวกั๋วหางถือใบสั่งยาเดินไปให้อานเหยาจัดยา ส่วนเกาจื่อเหวินก็กล่าวว่า "หมอฟางครับ ถึงเวลากินข้าวพอดี ไปกินมื้อเย็นด้วยกันไหมครับ"

"ใช่แล้วครับหมอฟาง ให้โอกาสผมได้ขอบคุณสักมื้อเถอะครับ"

เซียวกั๋วหางรีบกล่าวเสริม วันนี้เขาถูกฟางเยี่ยนทำให้ตกตะลึงเข้าจริงๆ แล้ว

เซียวกั๋วหางนับว่าผ่านโลกและพบเห็นผู้คนมามาก ทว่าคนแบบฟางเยี่ยนนี้ เขาเพิ่งจะเคยเจอเป็นครั้งแรกจริงๆ ช่างเหมือนหมอเทวดาไม่มีผิด

"หมอฟางสุดยอดเกินไปแล้ว!"

"ใช่แล้ว เก่งเหลือเกิน นี่เรียกว่าการวินิจฉัยโรคข้ามระยะทางได้ไหมเนี่ย"

หลินหว่านเอ๋อร์กับจางเยฺว่เยฺว่สองสาวตาค้างไปแล้ว อานเหยาที่มองไปยังฟางเยี่ยนก็มีประกายตาเจิดจ้าเช่นกัน เสี่ยวเยี่ยนจื่อมีมาดสมเป็นอาจารย์เข้าจริงๆ แล้ว