ตอนที่ 59 เชี่ยเอ๊ย แรงงานฟรี

"ขอบคุณมากครับคุณชายเกา!"

หลังจากก้าวออกจากร้านฝูเซิงถัง เซียวกั๋วหังก็เอ่ยขอบคุณเกาจื่อเหวินไม่ขาดปาก

"ประธานเซียวรีบขอบคุณขนาดนี้ ยายังไม่ได้กินเลยนะครับ"

เกาจื่อเหวินหัวเราะพลางพูด

"ผู้เชี่ยวชาญแค่ลงมือก็รู้แล้วว่าของจริงหรือไม่ หมอฟางมีฝีมือจริงแท้แน่นอน ผมยอมรับนับถือเลย"

เซียวกั๋วหังยิ้มพลางกล่าวว่า "พูดตามตรงนะ หลายปีมานี้ผมเจอแพทย์จีนเก่ง ๆ มาก็ไม่น้อย แต่เทียบกับหมอฟางแล้วช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว"

เพียงแค่คุยกับเขาไม่กี่คำ ก็เดาออกว่าชีวิตคู่ของพวกตนไม่ราบรื่น ไม่ต้องซักอาการก็กล้าจัดเทียบยา คนทั่วไปจะมีฝีมือขนาดนี้ มีความมั่นใจถึงเพียงนี้ได้หรือ

"รอพี่สะใภ้หายดี ถึงตอนนั้นค่อยเลี้ยงเหล้าผมแล้วกันครับ"

เกาจื่อเหวินยิ้มบาง ๆ "ไม่ใช่ว่าผมจะว่าคุณนะประธานเซียว แต่ด้วยฐานะตำแหน่งของคุณ ก็ไม่ได้ขาดแคลนผู้หญิงแท้ ๆ..."

"ความชอบของคนเรามันไม่เหมือนกัน"

เซียวกั๋วหังยิ้ม ไม่คิดจะต่อความยาวสาวความยืดกับเกาจื่อเหวินในหัวข้อนี้

รู้จักกับเกาจื่อเหวินมานานหลายปี นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกาจื่อเหวินชวนเซียวกั๋วหังออกไปเที่ยวเล่น ด้วยฐานะอย่างเกาจื่อเหวินและเซียวกั๋วหัง พวกเขาไม่มีทางขาดแคลนผู้หญิงอยู่แล้ว ทว่าเซียวกั๋วหังกลับไม่เคยสนใจเรื่องพรรค์นั้นเลย

คนแต่ละคนย่อมมีความชอบต่างกัน เซียวกั๋วหังกับภรรยารักใคร่ผูกพันกันดียิ่ง อีกทั้งเขายังเป็นพวกรักความสะอาดทางจิตใจ เพราะโลกใบนี้ใช่ว่าผู้ชายทุกคนจะคิดด้วยท่อนล่างเสียเมื่อไหร่

ในเมื่อมีคนที่มือสะอาดบริสุทธิ์ได้ ย่อมต้องมีคนที่รักเดียวใจเดียวได้เช่นกัน

"ผมละอิจฉาพี่สะใภ้จริง ๆ เลย"

เกาจื่อเหวินหัวเราะ

"นายไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อย จะมาอิจฉาบ้าอะไร"

เซียวกั๋วหังสบถออกมาอย่างหงุดหงิด คนไม่รู้เรื่องคงนึกว่าหมอนี่มีรสนิยมพิเศษอะไรเสียอีก

อันที่จริงก็เพราะเซียวกั๋วหังไม่ชอบทำตัวเหลวไหลเละเทะข้างนอก บางครั้งจึงดูกลมกลืนเข้ากับพวกคุณชายเจ้าสำราญเหล่านี้ได้ยากสักหน่อย

คนอื่นไม่พูดถึง แต่เหล่าคุณชายน้อยใหญ่เวลารวมกลุ่มเที่ยวด้วยกัน จะขาดผู้หญิงไปได้อย่างไร

"ไป กินข้าวกัน"

ฟางเยี่ยนเอ่ยชวนอานเหยากับพวกผู้หญิงอีกสองคน

"พี่ฟาง เมื่อกี้ประธานเกากับประธานเซียวชวนพี่ไปกินข้าว ทำไมพี่ไม่ไปล่ะคะ"

จางเยฺว่เยฺว่ยิ้มพลางถาม "เพื่อที่จะมาเลี้ยงพวกเราอย่างนั้นเหรอคะ"

เมื่อครู่นี้เซียวกั๋วหังกับเกาจื่อเหวินคะยั้นคะยอชวนฟางเยี่ยนไปกินข้าวไม่หยุดหย่อน ทว่าฟางเยี่ยนกลับปฏิเสธไป

ความจริงแล้วฟางเยี่ยนไม่ค่อยชอบสุงสิงกับเกาจื่อเหวินเท่าไรนัก ในทางกลับกันเป็นเซียวกั๋วหังเสียมากกว่าที่ทำให้ฟางเยี่ยนรู้สึกชื่นชม

ตามปกติแล้ว คนที่มีวินัยในตัวเองสูง อุปนิสัยใจคอมักจะไม่เลว ทั้งยังสามารถยึดมั่นในเส้นแบ่งศีลธรรมของตนเองได้

หลังจากเซียวกั๋วหังบอกลาเกาจื่อเหวินแล้วก็ตรงกลับบ้านทันที ภรรยาของเซียวกั๋วหังกำลังนอนพอกหน้าอยู่บนโซฟา

"ไปเจอเรื่องน่ายินดีอะไรมาคะเนี่ย ถึงได้อารมณ์ดีขนาดนี้"

ภรรยาของเซียวกั๋วหังเห็นเขาเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ดูออกชัดเจนว่ากำลังอารมณ์ดี

"ได้เจอหมอเทวดาคนหนึ่งเข้าน่ะสิ"

เซียวกั๋วหังแกว่งห่อยาสมุนไพรในมือไปมาพลางเอ่ย "นี่ไง ของดีที่เอามาฝากคุณ"

ภรรยาของเซียวกั๋วหังได้ยินดังนั้นก็ชักสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันที "ในใจก็ยังคอยแต่จะคิดถึงเรื่องพรรค์นั้นอยู่เรื่อย ถ้าฉันทำไม่ได้ขึ้นมา คุณจะไม่รักฉันแล้วใช่ไหมล่ะคะ"

"จะเป็นไปได้ยังไงกัน"

เซียวกั๋วหังรีบนั่งลงข้างภรรยา "อาการของคุณนี่มันไม่ได้กระทบแค่เรื่องนั้นอย่างเดียวสักหน่อย ยังมีเรื่องอื่นอีก แค่ทำงานนิดหน่อยก็ปวดเอว ประจำเดือนมาทีไรก็ปวด รักษาให้หายมันไม่ดีกว่าหรือครับ"

ภรรยาของเซียวกั๋วหังเงียบกริบ ยังคงแสดงท่าทีไม่พอใจ

อันที่จริงเธอก็ไม่ได้ไม่อยากรักษาจริง ๆ และการที่คอยพูดว่าเซียวกั๋วหังเอาแต่คิดถึงเรื่องนั้นก็ไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจเขา เพียงแต่ก่อนหน้านี้รักษามานานพอสมควรแล้วแต่กลับไม่เห็นผล จึงเริ่มรู้สึกกังวลกลัวความผิดหวัง

ธรรมดาของผู้หญิง ยิ่งอยู่ในช่วงที่จิตใจไม่มั่นคง ก็ยิ่งใส่ใจว่าคุณยังรักเธออยู่หรือไม่ ยิ่งคิดมากกับเรื่องหยุมหยิม

ทุกครั้งที่เซียวกั๋วหังเอ่ยถึง ภรรยาของเขาจะรู้สึกถึงวิกฤตในใจ กลัวอยู่ตลอดว่าตัวเองจะเป็นเช่นนี้ไปตลอด

"คราวนี้ได้เจอหมอเทวดาจริง ๆ นะ"

เซียวกั๋วหังกล่าว "ผมยังไม่ทันได้อ้าปากพูด เขาก็รู้แล้วว่าผมมีเรื่องอะไร พอผมเล่าอาการของคุณให้ฟัง เขาก็จ่ายยาให้ทันทีเลย"

"คุณไม่กลัวว่าฉันกินเข้าไปแล้วจะเป็นอันตรายหรือไงคะ" ภรรยาของเซียวกั๋วหังเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์

"คนทั่วไปเขากล้าหลอก แต่กับผมเขาจะกล้าหลอกซี้ซั้วเหรอ"

น้ำเสียงของเซียวกั๋วหังเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจอย่างเป็นธรรมชาติ

"อีกอย่าง ยาพวกนี้ก็แค่ไม่กี่ร้อยหยวน หลอกผมเพื่อเงินไม่กี่ร้อย ไม่กลัวผมไปเอาเรื่องหรือไง"

นี่ก็เป็นอีกจุดหนึ่งที่ทำให้เซียวกั๋วหังเชื่อมั่นในตัวฟางเยี่ยนมากขึ้น

ร้านฝูเซิงถังก็ตั้งอยู่ตรงนั้น พระหนีได้แต่วัดหนีไม่พ้น ฟางเยี่ยนจะมาหลอกเขาเพื่อเงินไม่กี่ร้อยหยวนไปทำไม

เซียวกั๋วหังรู้ดีว่า ยิ่งหมอรักษาคนอย่างพวกตน ก็ยิ่งต้องระมัดระวังรอบคอบ ถ้าจะหลอกคนอย่างเซียวกั๋วหังแล้วไม่ได้เงินสักหลายสิบล้าน ก็คงไม่คุ้มที่จะมามีเรื่องกับเขา

"คุณรอเดี๋ยวนะ ผมจะให้ป้าแม่บ้านไปต้มยาให้ก่อนสักเทียบ เดี๋ยวคุณลองดื่มดูแล้วสังเกตผล"

เซียวกั๋วหังกล่าว "ถ้าไม่ได้ผล เราก็ไม่ต้องกินต่อ แล้วผมจะไปเอาเรื่องเขาเอง"

พูดพลาง เซียวกั๋วหังก็เอายาไปส่งให้แม่บ้านในบ้าน กำชับกำชาอยู่นาน พอต้มยาเสร็จ เซียวกั๋วหังก็เกลี้ยกล่อมอยู่อีกพักใหญ่ ภรรยาถึงยอมดื่มยาลงไป

เช้าวันต่อมา เมื่อเซียวกั๋วหังลืมตาขึ้นมา ข้างกายก็ไม่มีเงาของภรรยาแล้ว พอดูเวลาก็พบว่าเป็นเวลาเก้าโมงเช้าแล้ว

เขาลุกจากเตียงเดินออกจากห้องนอน เซียวกั๋วหังก็เห็นภรรยานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น บนโต๊ะมียาต้มร้อน ๆ วางอยู่หนึ่งชาม ภรรยาของเขากำลังเป่าเบา ๆ อยู่ข้าง ๆ

"อ้าว วันนี้ยอมกินยาเองแล้วเหรอ"

เซียวกั๋วหังยิ้มพลางเดินเข้าไปหา เมื่อคืนภรรยาของเขายังไม่อยากจะดื่ม เซียวกั๋วหังแทบจะต้องทั้งเกลี้ยกล่อมทั้งหลอกล่อ

ยาจีนรสชาติไม่ดีอยู่แล้ว นี่เพิ่งดื่มไปชามเดียวก่อนนอน ทำไมเช้านี้ถึงกระตือรือร้นขนาดนี้

"ฉันรู้สึกเหมือนจะได้ผลจริง ๆ ค่ะ"

ภรรยาของเซียวกั๋วหังกล่าว "เมื่อคืนฉันนอนหลับสนิทดีมาก เหงื่อออกน้อยลงด้วย เช้าวันนี้ตื่นมารู้สึกดีกว่าเมื่อวานเยอะเลย"

"มหัศจรรย์ขนาดนั้นเลยเหรอ"

เซียวกั๋วหังกลับรู้สึกไม่ค่อยอยากจะเชื่อขึ้นมาแทน

ก่อนจะกลับฟางเยี่ยนบอกไว้ว่าให้กินก่อนสิบเทียบ ก่อนจะกินยาครบสิบเทียบห้ามมีกิจกรรมทางเพศ และยังกำชับเซียวกั๋วหังเป็นพิเศษว่าให้อดทน ในช่วงไม่กี่วันแรกอาจจะยังไม่เห็นผลมากนัก ต้องทำอย่างต่อเนื่องสม่ำเสมอ

แต่นี่เพิ่งกินไปแค่ครั้งเดียวเอง

"คุณไปทำงานเถอะค่ะ"

ภรรยาของเซียวกั๋วหังดันตัวเขาออกเบา ๆ แล้วก้มหน้ามองยาต้มต่อไป ยาต้มดื่มยากจริง ๆ มองแล้วก็ให้รู้สึกกลุ้มใจอยู่บ้าง แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงจริง ๆ ทั้งที่รู้ว่ารสชาติไม่ดีก็ยังต้องดื่ม ความจริงแล้วเธออยากหายเร็วกว่าที่เซียวกั๋วหังอยากให้หายเสียอีก

เช้าวันนั้น ฟางเยี่ยนกำลังนั่งตรวจคนไข้อยู่ที่ร้านฝูเซิงถัง ก็มีคนคนหนึ่งที่ทำให้เขาค่อนข้างประหลาดใจเดินเข้ามา

"ศิษย์น้อง?"

ฟางเยี่ยนเพิ่งตรวจคนไข้เสร็จไปคนหนึ่ง พอเหลือบไปมองด้านข้างก็พบว่าเป็นจ้าวเฉิงเหวิน

จ้าวเฉิงเหวินอายุน้อยกว่าฟางเยี่ยน ตอนที่ท่านผู้เฒ่ากับจ้าวเจียเสวียปรับความเข้าใจกันได้ ฟางเยี่ยนกับจ้าวเฉิงเหวินก็นับเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกันแล้ว เมื่อก่อนการเรียกอีกฝ่ายว่าศิษย์พี่เป็นการให้เกียรติตามมารยาท แต่ตอนนี้จ้าวเฉิงเหวินคือศิษย์น้อง ส่วนฟางเยี่ยนคือศิษย์พี่

"นายมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ ปู่จ้าวมาด้วยหรือเปล่า"

ฟางเยี่ยนถามจ้าวเฉิงเหวิน

"ผมมาคนเดียว"

สีหน้าของจ้าวเฉิงเหวินเขียนไว้ชัดเจนว่าไม่สบอารมณ์

"ศิษย์น้องนั่งรอสักครู่ เดี๋ยวผมตรวจคนไข้สองสามคนนี้เสร็จก่อน" ฟางเยี่ยนไม่ได้สนใจสีหน้าของจ้าวเฉิงเหวิน

"ไม่เป็นไรครับ ศิษย์พี่ทำงานไปเถอะ"

จ้าวเฉิงเหวินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวอีกว่า "หลังจากนี้ผมจะมาช่วยงานที่ร้านฝูเซิงถัง ยังไงก็หวังว่าศิษย์พี่จะช่วยดูแลด้วยครับ"

ฟางเยี่ยน "......."

มิน่าล่ะ จ้าวเฉิงเหวินถึงได้ทำหน้าบึ้งตึงขนาดนี้

จ้าวเฉิงเหวินไม่พอใจและไม่มีความสุขจริง ๆ เพราะการมาที่ร้านฝูเซิงถังไม่ใช่ความสมัครใจของเขา แต่เป็นเพราะจ้าวเจียเสวียผู้เป็นปู่สั่งให้มา

หลังจากกลับไปมณฑลไห่โจว จ้าวเจียเสวียมักจะเอ่ยถึงฟางเยี่ยนต่อหน้าจ้าวเฉิงเหวินและเพื่อนฝูงอยู่บ่อยครั้ง ไม่กี่วันก่อนยังเรียกจ้าวเฉิงเหวินมาคุยเปิดอกกันอย่างจริงจังอยู่นาน

จ้าวเจียเสวียอยากให้จ้าวเฉิงเหวินมาอยู่ที่ร้านฝูเซิงถังเพื่อเรียนรู้กับฟางเยี่ยนสักระยะหนึ่ง ฝีมือของฟางเยี่ยนนั้นจ้าวเจียเสวียยอมรับจากก้นบึ้งของหัวใจ หากจ้าวเฉิงเหวินสามารถเรียนรู้มาได้เพียงส่วนหนึ่ง ก็ย่อมได้รับประโยชน์ไปตลอดชีวิตอย่างแน่นอน

แต่จ้าวเฉิงเหวินไม่ยินยอม ตอนนี้เขาเป็นแพทย์ของโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนมณฑลไห่โจว อีกไม่กี่ปีก็จะได้เลื่อนตำแหน่งวิชาชีพขั้นสูงแล้ว ถึงตอนนั้นก็จะได้เป็นรองหัวหน้าแพทย์อย่างแน่นอน จะต้องมาทำอะไรที่ร้านฝูเซิงถังกัน

ความจริงแล้วจ้าวเฉิงเหวินไม่อยากเจอหน้าฟางเยี่ยนเลยสักนิด ช่างเป็นคนที่ชวนให้หงุดหงิดเหลือเกิน

จ้าวเฉิงเหวินที่เดินทางไกลเป็นครั้งแรก เดิมทีเปี่ยมด้วยความฮึกเหิมภาคภูมิ แต่กลับถูกฟางเยี่ยนเหยียบจนจมดิน

ฟางเยี่ยนนับเป็นบาดแผลในใจที่จ้าวเฉิงเหวินไม่อยากเอ่ยถึง

ทว่าจ้าวเจียเสวียพูดเกลี้ยกล่อมเสียยืดยาว และจ้าวเฉิงเหวินตั้งแต่เล็กจนโตแทบไม่เคยขัดใจปู่มาก่อน จึงจำต้องตอบตกลงอย่างไม่เต็มใจ

"ถ้าศิษย์น้องไม่อยากมาที่ร้านฝูเซิงถัง ผมบอกปู่จ้าวให้ได้นะ" ฟางเยี่ยนเอ่ยหยั่งเชิง

"อย่าเชียวนะครับ"

จ้าวเฉิงเหวินรีบพูดขึ้นทันที "ผมไม่ได้ไม่เต็มใจสักหน่อย ผมยินดีมากที่จะได้มาเรียนรู้กับศิษย์พี่ หวังว่าศิษย์พี่จะช่วยชี้แนะผมด้วยนะครับ"

เอะอะก็จะไปฟ้องผู้ปกครองเนี่ยนะ

เกินไปหน่อยมั้ง

จ้าวเฉิงเหวินแอบบ่นประชดในใจ

ถ้าปู่ของเขารู้เรื่องเข้า ไม่แคล้วคงได้สั่งสอนเทศนาเขาอีกยกใหญ่แน่

"ศิษย์น้องหาที่พักได้หรือยังล่ะ" ฟางเยี่ยนถามต่อ

การที่จ้าวเฉิงเหวินยอมมา ฟางเยี่ยนย่อมดีใจอยู่แล้ว เพราะเท่ากับได้แรงงานเพิ่มมาอีกคน

ฝีมือของจ้าวเฉิงเหวินสูงกว่าอานเหยา หากไปอยู่ในโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนหลายแห่งในปัจจุบันก็นับว่าเป็นระดับหัวกะทิเลยทีเดียว ส่วนร้านฝูเซิงถังอย่างไรเสียก็เป็นเพียงคลินิก ผู้ป่วยส่วนใหญ่ที่มาจึงมักเป็นโรคทั่วไปและเป็นผู้ป่วยธรรมดา

พอมีจ้าวเฉิงเหวินบวกกับอานเหยาแล้ว ผู้ป่วยราวเก้าสิบห้าเปอร์เซ็นต์ของร้านฝูเซิงถัง ทั้งสองคนก็สามารถจัดการได้สบายๆ

ยิ่งไปกว่านั้น จ้าวเฉิงเหวินก็น่าจะไม่เดือดร้อนเรื่องเงินอยู่แล้วไม่ใช่หรือ

ใช่แล้ว อีกฝ่ายมาเพื่อเรียนรู้ จะเอาเงินเดือนไปทำไมกัน

แบบนี้ฟางเยี่ยนก็ยิ่งมีเวลาอู้งานมากขึ้น

นิสัยของฟางเยี่ยนเป็นคนเฉื่อยชาอยู่แล้ว ประกอบกับหนึ่งพันปีในโลกแห่งความฝัน เขาตรวจรักษาคนไข้มานับไม่ถ้วน หากมีโอกาสให้อู้ได้ เขาย่อมชอบที่จะอู้อยู่แล้ว

ไว้เจอโรคยากและซับซ้อนค่อยให้เขาลงมือจัดการก็พอ ก็เหมือนพวกหัวกะทิ ย่อมชอบทำโจทย์ยากที่สุดอยู่แล้ว โจทย์ง่ายๆ จะไปทำให้น่าเบื่อทำไม

"หาได้แล้วครับ ผมจัดการเรื่องที่พักเป็นอย่างแรกเลย"

จ้าวเฉิงเหวินไม่รู้ความคิดในใจของฟางเยี่ยนเลยสักนิด

ความจริงเขาเดินทางมาถึงได้สองวันแล้ว พอหาที่พักได้ก็เที่ยวเดินเล่นในเมืองชิ่งเฉิงอยู่สองวัน ถึงค่อยมาร้านฝูเซิงถัง ซึ่งเมื่อคืนนี้จ้าวเจียเสวียก็เพิ่งโทรศัพท์มาหาเขา

"ถ้างั้นให้ศิษย์น้องลองตรวจคนไข้ดูสักพักเป็นไง เดี๋ยวผมคอยยืนดูอยู่ข้างๆ"

ฟางเยี่ยนลุกขึ้นยืนเตรียมสละที่นั่งให้จ้าวเฉิงเหวินเรียบร้อยแล้ว

จ้าวเฉิงเหวินไม่ได้พูดอะไรพลางนั่งลงตรงตำแหน่งที่ฟางเยี่ยนเพิ่งลุกขึ้น ส่วนฟางเยี่ยนก็ขยับไปยืนข้างๆ อย่างเป็นธรรมชาติ

ดีจริงๆ การตัดสินใจของปู่จ้าวครั้งนี้ช่างชาญฉลาดยิ่งนัก

นับตั้งแต่หลินหว่านเอ๋อร์กับจางเยฺว่เยฺว่มา ฟางเยี่ยนก็รู้สึกว่าคนที่รับสมัครเข้ามาทั้งสองคนไม่ได้ช่วยแบ่งเบาภาระของเขาเท่าไหร่ ส่วนใหญ่ไปช่วยแบ่งเบาภาระของอานเหยามากกว่า แต่ตอนนี้เมื่อมีจ้าวเฉิงเหวินเข้ามา งานเขาก็เบาลงไปเยอะ

ฟางเยี่ยนยืนอยู่ด้านข้าง ฝั่งคนไข้เองก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับการเปลี่ยนตัวหมอ อันที่จริงคนไข้ช่วงนี้ นอกจากคนคุ้นเคยกันแล้ว ผู้ป่วยอีกไม่น้อยเมื่อมาถึงและรู้ว่าเป็นฟางเยี่ยนนั่งตรวจแทนที่จะเป็นฟางเยวียนหลิน ต่างก็ต้องบ่นกระปอดกระแปดกันทั้งนั้น ก่อนจะฟังคนไข้คนอื่นรอบข้างเล่าถึงเรื่องราวความเป็นมา

ถึงขั้นมีบางคนที่พอรู้ว่าเปลี่ยนคนตรวจก็เดินหนีกลับไปทันที ทว่านั่นก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อจำนวนผู้ป่วยที่มารับการรักษาที่ร้านฝูเซิงถังเลย