ตอนที่ 60 หมดแค่นี้แล้วเหรอ

แม้จ้าวเฉิงเหวินจะหยิ่งทรนงมาก แต่ความจริงแล้วเขากลับเป็นเด็กที่ว่านอนสอนง่ายคนหนึ่ง

ตอนที่เจอกับจ้าวเฉิงเหวินครั้งแรก อีกฝ่ายวางมาดถือดีมากจริง ๆ ท่าทางแทบจะเชิดจมูกชี้ฟ้า ในสายตาของฟางเยี่ยนตอนนั้น ดูเหมือนเด็กขี้เก๊กคนหนึ่ง

คล้ายกับสายตาของพวกสอบได้ที่หนึ่งของสายชั้นที่มองเพื่อนนักเรียนคนอื่น แผ่รังสีเย่อหยิ่งจองหองออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ แสดงออกชัดเจนว่า "พวกนายสู้ฉันไม่ได้"

แต่จ้าวเฉิงเหวินก็เชื่อฟังมากจริง ๆ เขาเชื่อฟังคำพูดของจ้าวเจียเสวีย และหลังจากถูกสั่งสอนจนยอมศิโรราบแล้วก็สงบเสงี่ยมขึ้นมาก ยามอยู่ต่อหน้าฟางเยี่ยนจึงว่านอนสอนง่ายอย่างยิ่ง

ด้านหนึ่งเพราะเขาถูกฟางเยี่ยนปราบจนยอมจำนนอย่างราบคาบ อีกด้านหนึ่งคือฟางเยี่ยนดันมีนิสัยชอบฟ้องผู้ปกครอง ซึ่งจุดนี้ทำให้จ้าวเฉิงเหวินไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย

แน่นอนว่านอกจากฟางเยี่ยนแล้ว ที่ร้านฝูเซิงถังยังมีศิษย์อาหญิงอยู่อีกคน จ้าวเฉิงเหวินจึงยิ่งต้องสงบเสงี่ยมเจียมตัวขึ้นไปอีก

วงการแพทย์แผนจีนให้ความสำคัญกับการสืบทอดสายวิชาและลำดับอาวุโส กฎระเบียบจึงค่อนข้างเคร่งครัด ผู้อาวุโสกว่าย่อมเป็นผู้อาวุโสกว่าเสมอ แถมอานเหยายังเป็นผู้หญิงอีกด้วย

ฟางเยี่ยนสนิทสนมกับอานเหยาเป็นอย่างดี จึงทำตัวตามสบาย พูดเล่นหยอกล้อกันได้เรื่อย ๆ เวลาอยู่ด้วยกันจริง ๆ แล้วเหมือนพี่น้องหรือเพื่อนสนิทแบบเพื่อนซี้รู้ใจเสียมากกว่า

อืม ฟางเยี่ยนคิดเช่นนั้น

ทว่าจ้าวเฉิงเหวินกลับไม่กล้าทำตัวตามสบายเช่นนั้น

หลังจากที่มีหลานศิษย์อย่างเสี่ยวเยี่ยนจื่อคนหนึ่งแล้ว ตอนนี้อานเหยาก็มีเสี่ยวจ้าวเพิ่มขึ้นมาอีกคน

ส่วนชื่อเรียกทำนอง "เสี่ยวเฉิงจื่อ" นั้น จ้าวเฉิงเหวินไม่ได้รับเกียรติถึงขั้นนั้น เพราะนั่นเป็นรูปแบบเฉพาะสำหรับฟางเยี่ยนคนเดียว

แน่นอนว่า เชื่อฟังก็ส่วนเชื่อฟัง ลึก ๆ ในใจเสี่ยวจ้าวยังมีความไม่พอใจอยู่ ทว่าความไม่พอใจนี้คงอยู่ได้เพียงสองวัน ความขุ่นเคืองในใจของจ้าวเฉิงเหวินก็ค่อย ๆ จางหายไป

"ผู้ป่วยมีภาวะชี่ม้ามพร่อง ความชื้นและความร้อนแฝงภาวะเลือดคั่ง คุณคิดว่าการมุ่งขับไล่สิ่งก่อโรคเพียงอย่างเดียวจะใช้ได้ผลเหรอ"

ฟางเยี่ยนยืนอยู่ด้านข้าง มองดูการแยกแยะกลุ่มอาการและการสั่งยาของจ้าวเฉิงเหวิน "ในกรณีของผู้ป่วยรายนี้ ต้นเหตุพร่องปลายเหตุแกร่ง ทั้งพร่องทั้งแกร่งปะปนกัน ต้องรอบคอบให้มากกว่านี้ และคำนึงถึงทุกอาการให้ครบถ้วน"

พูดพลางฟางเยี่ยนก็ชี้ไปยังอาการของผู้ป่วยที่จ้าวเฉิงเหวินบันทึกไว้ก่อนหน้า "คนไข้ปากแห้งปากขม ลิ้นสีแดงคล้ำ นี่คืออะไร มันคือความชื้นร้อนแฝงเลือดคั่ง กินอาหารได้น้อย ร่างกายอ่อนเพลีย ท้องอืดแน่น นี่คือม้ามพร่อง..."

"ม้ามพร่องเป็นต้นเหตุ เลือดคั่งและความชื้นเป็นปลายเหตุ เวลาทำการรักษาต้องคำนึงถึงทั้งต้นเหตุและปลายเหตุควบคู่กัน..."

ฟางเยี่ยนอธิบายให้จ้าวเฉิงเหวินฟังไปพลาง อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจอยู่เงียบ ๆ

แม้จ้าวเจียเสวียกับคุณปู่จะมาจากร้านฝูเซิงถังเหมือนกัน แต่ตอนที่จ้าวเจียเสวียออกจากเมืองชิ่งเฉิงไปในตอนนั้นอายุยังไม่มาก ตอนนั้นฟางไห่หยางยังไม่เกิดด้วยซ้ำ วัยนั้นจัดเป็นช่วงที่ความคิดและมุมมองยังไม่ตกผลึกแน่นอน

จัดว่ามีพื้นฐานแน่นหนา ร่ำเรียนจนมีความรู้ แต่ก็ยังถูกรบกวนและได้รับอิทธิพลจากภายนอกได้ง่าย

มณฑลไห่โจวเองก็นับเป็นมณฑลใหญ่ด้านการแพทย์แผนจีน เมื่อจ้าวเจียเสวียไปถึงไห่โจว อาจได้รับอิทธิพลจากแพทย์จีนยุคใหม่

หรืออาจกล่าวได้ว่าในการเรียนการสอนในภายหลังของจ้าวเจียเสวียมีข้อจำกัดบางอย่างผูกมัดไว้ เมื่อมาถ่ายทอดวิชาให้จ้าวเฉิงเหวิน จึงเลี่ยงไม่ได้ที่ทำให้พื้นฐานของจ้าวเฉิงเหวินมีจุดบกพร่องอยู่บ้าง

ฝีมือของจ้าวเฉิงเหวินถือว่าไม่เลวทีเดียว เพียงแต่ยังไม่ละเอียดรอบคอบพอ และความเข้าใจในบางแง่มุมยังไม่ลึกซึ้ง ในบรรดาคนรุ่นราวคราวเดียวกันถือว่าโดดเด่นมาก เก่งกว่าฟู่หย่งเย่ ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าฟางเยี่ยน ย่อมเต็มไปด้วยช่องโหว่ ไม่ต่างอะไรกับเด็กเล็ก ๆ

เพราะหากมองทั่วทั้งประเทศ อย่าว่าแต่จ้าวเฉิงเหวินเลย ต่อให้เป็นหมอผู้มีชื่อเสียงรุ่นอาวุโส ฟางเยี่ยนก็ยังจับจุดผิดพลาดได้ หากนับตามอายุจริงแล้ว ทุกคนล้วนเป็นรุ่นหลังทั้งสิ้น

พูดได้อย่างไม่เกินจริงเลยว่า ฟางเยี่ยนคือฟอสซิลมีชีวิตแห่งวงการแพทย์แผนจีน ตัวเขาทั้งคนคือประวัติศาสตร์การแพทย์แผนจีนที่มีลมหายใจ

จ้าวเฉิงเหวินเป็นเหมือนนักเรียนที่ทำความผิด โดยมีอาจารย์คอยตักเตือนอยู่ข้าง ๆ เสี่ยวจ้าวไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่คำเดียว ได้แต่เกาศีรษะแก้เก้อ

"ตำรับนี้คุณลองดูเอาเอง ออกตรวจรักษาจริงต้องแยกแยะกลุ่มอาการให้ละเอียดกว่านี้"

ฟางเยี่ยนเขียนใบสั่งยาขึ้นมาใบหนึ่ง วางไว้ตรงหน้าจ้าวเฉิงเหวิน แล้วก้มมองเวลา ถึงเวลาต้องออกไปข้างนอกแล้ว

วันนี้วันพุธ เขาต้องกลับไปมหาวิทยาลัยสักรอบ

มหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนมณฑลชิ่งโจวเป็นสถาบันเก่าของฟางเยี่ยน เขาเคยเรียนที่นี่ห้าปี ทว่าการได้กลับมายังมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนมณฑลชิ่งโจวอีกครั้ง สำหรับฟางเยี่ยนแล้วกลับรู้สึกแปลกตาไปหมด

ก็แหม มันผ่านไปตั้งพันกว่าปีแล้วนี่หว่า

"เลือนรางว่ายังคงเป็นเหมือนเดิมอยู่บ้าง"

เมื่อลงจากรถตรงหน้าประตูมหาวิทยาลัย ฟางเยี่ยนมองดูสถาบัน ความทรงจำบางอย่างค่อยๆ ผุดขึ้นมา

สำหรับฟางเยี่ยนแล้ว มหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนมณฑลชิ่งโจวถือเป็นสถานที่ที่อยู่ในความทรงจำค่อนข้างลึกซึ้ง ด้านหนึ่งเพราะเขาเคยเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ที่นี่หลายปี อีกด้านหนึ่งความรักครั้งแรกของฟางเยี่ยนก็เริ่มต้นขึ้นจากที่นี่เช่นกัน

"หมอฟางมายืนซาบซึ้งรำลึกความหลังอยู่ตรงนี้เหรอคะ"

ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหู ฟางเยี่ยนหันกลับไปดูก็พบว่าเป็นโจวเยี่ยน

โจวเยี่ยนเพิ่งลงจากรถเหมือนกัน พอลงมาก็เห็นฟางเยี่ยนยืนเหม่ออยู่หน้าประตูมหาวิทยาลัย

"หมอโจว"

ฟางเยี่ยนยิ้มพลางกล่าวว่า "ครับ ไม่ได้มาตั้งหลายปีแล้วนี่นา"

"นั่นสิคะ ห้าหกปีได้แล้วมั้ง"

โจวเยี่ยนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าฟางเยี่ยนจบแค่ปริญญาตรี หากจบปริญญาโทก็คงแค่สองปีเท่านั้น

"วันนี้หมอโจวไม่ทำงาน มารำลึกความหลังที่สถาบันเก่าเหมือนกันเหรอครับ" ฟางเยี่ยนถาม

"หมอฟางไม่รู้เหรอคะว่าฉันก็เหมือนหมอฟางนั่นแหละ" โจวเยี่ยนยิ้มหวานกล่าว เธอรู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่ามีชื่อฟางเยี่ยนด้วย

"ดูผมสิ"

ฟางเยี่ยนยิ้ม "ชั่วขณะหนึ่งผมไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้จริงๆ"

"อาจเป็นเพราะในสายตาของหมอฟาง คนอื่นเป็นพวกไร้ฝีมือหมดล่ะมั้งคะ" โจวเยี่ยนเอ่ยล้อเล่น

"เพราะมีแค่ผมคนเดียวต่างหากที่ไร้ฝีมือ"

ฟางเยี่ยนกล่าวว่า "ผมแค่คิดไม่ถึงว่าคนเก่งกาจอย่างหมอโจวจะได้รับเชิญด้วย ผมรู้สึกว่าตัวเองมาดึงมาตรฐานของพวกคุณให้ต่ำลงมากกว่า"

โจวเยี่ยนขำไม่หยุด "หมอฟางนี่คารมดีจริงๆ เลยนะคะ"

การที่ฟางเยี่ยนได้ฉายา 'ขวัญใจพยาบาลสาว' ในโรงพยาบาลอันดับหนึ่งเมืองชิ่งเฉิง ย่อมต้องมีฝีปากคารมคมคายอยู่แล้ว เขาคุยเก่ง ช่างหยอด คำพูดคำจามีชั้นเชิงและไม่ขาดอารมณ์ขัน

คราวก่อนที่ฟางเยี่ยนกับโจวเยี่ยนอยู่ด้วยกันที่สวนสาธารณะ โจวเยี่ยนประทับใจในตัวฟางเยี่ยนไม่น้อย ก็เป็นเพราะฟางเยี่ยนคุยเก่ง แม้ทั้งสองจะเพิ่งเจอกันครั้งแรก แต่ฟางเยี่ยนก็ต่อบทสนทนาได้ลื่นไหลเสมอ ไม่กระตือรือร้นจนเกินงาม และไม่ทำให้รู้สึกอึดอัดขัดเขิน

"ฟางเยี่ยน?"

ขณะที่ฟางเยี่ยนกับโจวเยี่ยนกำลังคุยกันพลางเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัยอย่างช้าๆ รถปอร์เช่สีขาวคันหนึ่งก็แล่นมาจอดห่างจากทั้งสองคนเพียงไม่กี่ก้าว กระจกหน้าต่างรถเลื่อนลง พร้อมกับมีเสียงประหลาดใจดังมาจากที่นั่งข้างคนขับ

"เหอเจีย?"

ตอนที่ได้ยินเสียงอีกฝ่าย ฟางเยี่ยนกับโจวเยี่ยนก็เดินมาขนานกับหน้าต่างรถพอดี ฟางเยี่ยนหันไปมองคนที่พูดแล้วก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้างในใจ เหอเจียก็ได้รับเชิญมาด้วยเช่นกัน

"หมอเหอ"

ฟางเยี่ยนทักทายอย่างสุภาพ

"หมอฟาง รุ่นพี่คนนี้คือใครเหรอคะ"

โจวเยี่ยนเอ่ยถามฟางเยี่ยน

หน้าตาของเหอเจียไม่ต้องพูดถึง ยิ่งยามนี้กลายเป็นสะใภ้ตระกูลฟู่ รถที่นั่งก็เป็นปอร์เช่ โจวเยี่ยนเห็นเข้าก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นตาตื่นใจ

"แฟนเก่าน่ะครับ"

ฟางเยี่ยนกล่าวอย่างสบายๆ "และเป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยนั้นของผมด้วย หมอเหอ เหอเจียครับ"

"ที่แท้ก็รุ่นพี่เหอเจียนี่เอง"

โจวเยี่ยนทักทายเหอเจียอย่างสุภาพ จิตใต้สำนึกขยับเข้าไปใกล้ฟางเยี่ยนอีกนิด ในหัวเริ่มจินตนาการภาพต่างๆ ขึ้นมาแล้ว

ละครประเภทแฟนเก่ารังเกียจคนจนหลงคนรวย ถีบหัวส่งแฟนเก่าฐานะยากจน แล้วไปเกาะทายาทเศรษฐีอะไรทำนองนั้นหรือเปล่านะ

เมื่อเห็นความสนิทสนมระหว่างฟางเยี่ยนกับโจวเยี่ยน ไม่รู้ทำไม ความหึงหวงริษยาสายหนึ่งกลับผุดขึ้นมาในใจของเหอเจีย

นี่เป็นครั้งแรกที่เหอเจียเห็นฟางเยี่ยนอยู่กับผู้หญิงอย่างสนิทสนมเช่นนี้

"ฟางเยี่ยน นายจะไม่แนะนำให้ฉันรู้จักหน่อยเหรอ"

"หมอโจว โจวเยี่ยนครับ"

ฟางเยี่ยนแนะนำ

เหอเจีย "......."

แค่นี้เนี่ยนะ?