ตอนที่ 100 คำว่าสัจจะ ผมต้องรักษาให้ได้!

"แม่วัวเหรอ ใช่แม่วัวสองตัวที่อาสี่ของแกจับมาได้หรือเปล่า"

ถังเกินสุ่ยเอ่ยถาม

"ปู่ ย่า อาสี่สะใภ้ อาหก"

ซานถ่งทักทายทุกคนรอบหนึ่งก่อนแล้วค่อยตอบ "ใช่ครับ สัตวแพทย์จากสถานีปศุสัตว์มาถึงแล้วด้วย"

"ไป พวกเราไปดูกันเถอะ"

ถังเกินสุ่ยลุกขึ้นยืน

"พวกหนูก็จะไปด้วย!"

เสี่ยวชีร้องโวยวาย "พวกหนูไม่เคยเห็นแม่วัวคลอดลูกเลย"

"จะไปทำไม อยู่บ้านเฉยๆ โน่น!"

หยวนเยฺว่จู๋ดุใส่ประโยคหนึ่ง

เสี่ยวชีจึงไม่กล้าพูดอะไรอีก

หลังจากพวกถังเจี้ยนเฉิงออกไปแล้ว ต้าเม่ยกับเอ้อร์เม่ยก็เก็บกวาดบ้าน ซานเม่ยกับซื่อเม่ยเตรียมจะไปขุดผักป่าอีก แต่หิมะบนฟ้าตกลงมาอีกระลอก หลิวฟางฟางกลัวว่าพวกเธอจะเป็นอันตราย จึงพาพวกเธอเข้าป่าไปด้วยกัน

อู่เม่ยยังคงอยู่บ้านคอยดูแลเสี่ยวลิ่ว เสี่ยวชี เสี่ยวปา และเสี่ยวจิ่ว

ทั้งห้าคนพากันมาที่ทำการหมู่บ้านเหมือนอย่างเคย

นับตั้งแต่เลขาธิการสาขาพรรคคนใหม่เข้ารับตำแหน่ง ก็เกณฑ์คนมาช่วยกันซ่อมแซมปรับปรุงที่ทำการหมู่บ้านจนเรียบร้อย ตอนนี้จึงกลายเป็นทั้งศูนย์กิจกรรมคนชรา จุดรวมตัว และศูนย์กระจายข่าวซุบซิบของหมู่บ้านไปโดยปริยาย

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังจากเลขาธิการสาขาพรรคคนใหม่นำวิทยุเครื่องเดียวของหมู่บ้านมาตั้งไว้ที่ทำการหมู่บ้าน ทุกวันก็จะมีคนแวะเวียนมานั่งเล่นกันมากมาย

"อู่เม่ย ได้ยินว่าพ่อแกจะไปสร้างบ้านที่ชิงสือเอ้า เรื่องจริงเหรอ"

เมื่อเห็นอู่เม่ยพาน้องสาวหลายคนเดินเข้ามา คนชอบสอดรู้สอดเห็นก็ถามขึ้นมาด้วยเจตนาไม่ดี "ที่ตรงนั้น ผีสักตัวยังไม่มีเลย พวกแกไม่กลัวกันรึไง"

อู่เม่ยปรายตามองคนคนนั้นแวบหนึ่งโดยไม่สนใจไยดีแม้แต่น้อย ก่อนจะพาน้องๆ เดินตรงไปยังห้องที่มีวิทยุ

ห้องนั้นมีคนมารวมตัวกันแน่นขนัดที่สุดทุกวัน มีทั้งคนแก่และเด็ก เบียดเสียดกันอยู่จนต่อให้ไม่มีกองไฟผิงก็ไม่หนาว ทว่าพอคนจำนวนมากมาเบียดเสียดกัน บางคนก็สูบบุหรี่ บางคนสิบวันครึ่งเดือนไม่สระผมไม่อาบน้ำ บางคนตดออกมาเรื่อยๆ บางคนอากาศหนาวจัดขนาดนี้ยังนั่งแคะซอกเท้า... กลิ่นทุกอย่างผสมปนเปกัน ชวนเวียนหัวจนแทบหมดสติจริงๆ!

แต่ว่า

ความบันเทิงในหมู่บ้านมีน้อยเกินไป ขอแค่ได้ฟังวิทยุ ก็ไม่มีใครสนใจเรื่องพวกนี้ ต่างคนต่างตั้งใจฟังกันอย่างเพลิดเพลิน หากคิดจะคุยกันสักสองสามประโยคก็ต้องกระซิบกระซาบเสียงเบา ไม่อย่างนั้นจะถูกสายตาทุกคู่จ้องเขม็งใส่เอาได้

คนชอบสอดรู้สอดเห็นคนนั้นเห็นอู่เม่ยไม่สนใจ ก็หันไปขวางเสี่ยวชีไว้แล้วถามต่อ "เสี่ยวชี พ่อแกอยากคลอดน้องชายให้แก ก็เลยไปสร้างบ้านที่ชิงสือเอ้าใช่ไหมล่ะ"

"ชิงสือเอ้าอยู่ที่ไหน" เสี่ยวชีถามกลับ

"เอ่อ... ก็ที่ที่พ่อแกเก็บหมูป่าได้คราวก่อนไง" ชายคนนั้นตอบ

เสี่ยวชีพูดว่า "งั้นก็ดีน่ะสิ จะได้เก็บหมูป่าได้ทุกวันเลย"

ชายคนนั้นชะงักไป ก่อนจะเบะปากพูดว่า "ฝันไปเถอะ ที่พรรค์นั้นเงาผียังไม่มีเลย ยังคิดจะเก็บหมูป่าได้ทุกวันอีกเรอะ! พ่อแกอยากได้ลูกชายต่างหากถึงได้เลือกที่ตรงนั้น!"

"จริงเหรอ น้ารู้ได้ยังไง" เสี่ยวชีถามกลับ

ชายคนนั้นพูดว่า "ฉันก็ต้องรู้อยู่แล้ว เพราะพ่อแกไม่ชอบพวกแกน่ะสิ..."

เสี่ยวชีด่าสวนทันที "น้าพูดจาผายลม พ่อรักพวกหนูที่สุดต่างหาก!"

"น้าพูดจาผายลม! พ่อรักพวกหนูที่สุดต่างหาก!"

พอได้ยินเสี่ยวชีด่าคน เสี่ยวลิ่วก็ด่าตามไปประโยคหนึ่งด้วย

"น้าพูดจาผายลม!" เสี่ยวปาก็ด่าตามติดๆ

"เฮ้ย พวกแกไอ้เด็กเมื่อวานซืน กล้าด่าฉันเหรอ"

ชายคนนั้นอับอายจนกลายเป็นโทสะ ถลึงตาใส่และตั้งท่าจะสั่งสอนเสี่ยวชี เสี่ยวลิ่ว และเสี่ยวปาเสียหน่อย แต่คาดไม่ถึงว่าเขายังไม่ทันได้ลงมือ เสี่ยวชีก็อ้าปากร้องไห้โฮออกมาเสียงดังลั่น

จากนั้น เสี่ยวลิ่วกับเสี่ยวปาก็ร้องไห้ตาม

นี่คือไม้ตายเด็ดของพวกเธอ พอเจอใครมารังแก ให้ร้องไห้ไว้ก่อนเป็นดีที่สุด

และก็เป็นไปตามคาด พอน้ำเสียงร้องไห้ของพวกเธอดังสนั่นหวั่นไหว คนที่กำลังฟังวิทยุอยู่ต่างก็หันขวับมามองพวกเธอด้วยความหงุดหงิดรำคาญใจ

เสี่ยวชีรีบชี้นิ้วป้อมๆ ไปที่ชายคนนั้นแล้วตะโกนฟ้อง "เขารังแกพวกหนู! ตัวเป็นผู้ใหญ่แต่กลับมารังแกเด็ก ไม่อายบ้างเลย!"

สายตาของทุกคนจึงหันไปจ้องเขม็งที่ชายคนนั้นทันที

ชายคนนั้นตกใจจนรีบโบกไม้โบกมือพัลวัน "ฉันไม่ได้ทำนะ ฉัน..."

"ซานเหมิงจื่อ ถ้าแกอยากจะรังแกใคร ช่วยไสหัวไปไกลๆ ได้ไหม มาส่งเสียงเอะอะโวยวายอยู่ที่นี่แล้วพวกข้าจะฟังวิทยุกันยังไง ไสหัวไป!"

ชายชราผู้มีหน้ามีตาคนหนึ่งตวาดขึ้นมา ซานเหมิงจื่อตกใจจนหดคอ รีบวิ่งหนีเตลิดไปทันที

เสี่ยวชีหยุดร้องไห้ในพริบตา

เสี่ยวลิ่วกับเสี่ยวปาก็หยุดร้องตามอย่างรวดเร็วเช่นกัน

หลังจากนั้น เสี่ยวลิ่วกับเสี่ยวปาก็เดินไปหาพี่ห้าของพวกเธอ ส่วนเสี่ยวชีแอบมองแผ่นหลังของพี่ห้าแวบหนึ่ง แล้วเตรียมจะหมุนตัวมุ่งหน้าไปยังบ้านลุงสาม

แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงพี่ห้าดังลอยมา "เสี่ยวชี ลองวิ่งเพ่นพ่านอีกทีดูสิ?"

เมื่อไม่มีทางเลือก เธอจึงได้แต่เดินคอตกกลับมาอย่างว่าง่าย แล้วพูดกับพี่ห้าเสียงเบา "พี่ห้า พวกเราไปด้วยกันที่บ้านลุงสามเพื่อดูแม่วัวคลอดลูกเถอะนะ?"

อู่เม่ยเองก็อยากไปดูมากเช่นกัน แต่เธอรู้ดีกว่าว่า ถ้าขัดคำสั่งผู้ใหญ่ มันโดนตีได้ง่ายๆ

"ห้ามไป อยู่ฟังวิทยุตรงนี้แหละ!"

พออู่เม่ยเอ่ยปาก แม้ในใจเสี่ยวชีจะอยากไปแค่ไหน ก็ไม่กล้าพูดอะไรอีกแล้ว

เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ถึงได้กลัวพี่ห้าของตัวเองขนาดนี้

อีกด้านหนึ่ง หลังจากพวกถังเจี้ยนเฉิงมาถึงบ้านของถังเจี้ยนโป ก็ได้ยินเสียงวัวร้องดังเป็นระลอกมาจากคอกหมู ฟังดูค่อนข้างน่าเวทนา

พวกถังเจี้ยนเฉิงอยากจะเข้าไปดู แต่ถูกสัตวแพทย์ห้ามไว้ ให้พวกเขารออยู่ข้างนอก

แม่วัวคลอดลูกวัวก็เหมือนกับผู้หญิงคลอดลูก เจ็บปวดทรมานและอ่อนแอมาก หากช่วงเวลานี้มีคนมากเกินไป จะทำให้เกิดการติดเชื้อได้ง่าย

"งั้นพวกเรารออยู่ข้างนอกเถอะ"

ถังเกินสุ่ยกล่าวขึ้นคำหนึ่ง แล้วหาที่นั่งลง

คนอื่นๆ ก็นั่งลงตามจุดต่างๆ เช่นกัน

ทว่าถังหลินเป่ากลับดูกระวนกระวายใจราวกับเมียตัวเองกำลังคลอดลูกอย่างไรอย่างนั้น นั่งไม่ติดที่ เดี๋ยวก็เดินไปที่หน้าประตูคอกหมู ชะโงกมองเข้าไปข้างในผ่านรอยแยกของบานประตู เดี๋ยวก็ถามขึ้นมาว่า "แม่วัวคลอดลูกวัว จะไม่มีอันตรายอะไรใช่ไหมครับ"

ถังเจี้ยนเฉิงหัวเราะ "หลินเป่า แกจะตื่นเต้นไปทำไมกัน!"

ถังหลินเป่ากล่าว "ปู่เจี้ยนเฉิง ผมไม่ได้ตื่นเต้นเพื่อตัวเอง แต่ผมตื่นเต้นแทนปู่น่ะสิครับ"

ถังเจี้ยนเฉิงฟังแล้วก็ชะงัก "พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง"

ถังหลินเป่า "วันที่พวกเราจับวัวก็ตกลงกันไว้แล้ว ผมขอแค่แม่วัวหนึ่งตัวกับลูกวัวหนึ่งตัว แต่ต่อมาตอนขายวัว ปู่กลับแบ่งเงินให้ผมอีกสี่ร้อยหยวน!"

"พูดตามตรง ตอนได้จับธนบัตรปึกหนานั่น ผมก็ใจสั่นเหมือนกัน!"

"แต่พอกลับมาคิดดูทีหลังถึงได้เข้าใจ เงินนี้ผมรับไว้ไม่ได้ ผมจะกลืนน้ำลายตัวเองไม่ได้ ไม่อย่างนั้นถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป วันข้างหน้าผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน แต่ว่าเงินผมก็รับมาแล้ว ถ้าตั้งแต่แรกผมไม่รับก็คงพูดง่ายอยู่หรอก ตอนนี้รับมาแล้วจะเอามาคืนให้ปู่ ปู่ก็คงไม่ยอมรับแน่ ไม่อย่างนั้นต่อไปปู่ก็วางตัวลำบากเหมือนกัน"

"ผมคิดไปคิดมา ก็มีแต่ต้องเอาลูกวัวตัวนี้มาหักหนี้แทน! เงินสี่ร้อยหยวนแลกกับลูกวัวหนึ่งตัว ผมได้กำไรแน่นอน ส่วนปู่ขาดทุนแน่ๆ แต่นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดเท่าที่ผมจะคิดออกแล้ว!"

"เพราะงั้น ผมถึงหวังให้ลูกวัวตัวนี้คลอดออกมาอย่างราบรื่น ไม่อย่างนั้นผมคงต้องหาทางอื่นมาคืนเงินปู่อีก มันยุ่งยากเกินไปจริงๆ ครับ"

ได้ยินเช่นนั้น ถังเจี้ยนเฉิงก็ไม่รู้จะพูดว่าถังหลินเป่าโง่เขลา หรือจะบอกว่าเขารักษาคำพูดดี

ถ้าเปลี่ยนเป็นถังซิงเต๋อ ถังเจี้ยนเฉิงมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าหมอนั่นไม่มีทางหาทางคายเงินที่เข้ากระเป๋าไปแล้วออกมาเหมือนอย่างถังหลินเป่าแน่นอน

นี่อาจจะเป็นความลับที่ทำให้ชาติก่อนถังหลินเป่าเจริญรุ่งเรืองอย่างยิ่งใหญ่ก็เป็นได้!

ถังเจี้ยนเฉิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น "ในเมื่อเงินนั่นฉันเป็นคนแบ่งให้แก มันก็เป็นสิ่งที่แกสมควรได้รับ แกไม่จำเป็นต้องหาทางคืนให้ฉันหรอก"

"ไม่ได้ครับ ถึงผมคนนี้จะมีข้อเสียเต็มตัวไปหมด แต่คำว่าสัจจะ ผมต้องทำให้ได้! ในเมื่อพูดไว้แล้วว่าจะเอาแค่แม่วัวหนึ่งตัวกับลูกวัวหนึ่งตัว ผมก็ต้องทำให้ได้อย่างที่พูด!" ถังหลินเป่ากล่าว "ปู่เจี้ยนเฉิง ปู่ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้วครับ"

"จริงสิ ผมได้ยินว่าคราวก่อนปู่แตกหักกับถังซิงเต๋อไปแล้ว ถ้าอย่างนั้นปู่สนใจจะเข้าป่าไปล่าสัตว์กับผมอีกไหมครับ"