ตอนที่ 99 วีรบุรุษคนหนึ่ง!

"มันหมายความว่ายังไงวะ? ลูกฉันโตขนาดนี้แล้ว ยังต้องให้ใครมาคอยเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวให้อีกเรอะ?"

"แกโง่หรือเปล่า! มันด่าอ้อม ๆ ว่าลูกพวกเราปัญญาอ่อนน่ะสิ!"

"เชี่ยเอ๊ย ไอ้เจี้ยนเฉิงนี่ปากหมาเกินไปแล้ว!"

"สมควรแล้วที่มันไม่มีลูกชาย ไร้คนสืบสกุล!"

พวกเพื่อนบ้านโกรธจนแทบกระอักเลือด พลางสบถด่าสาปแช่งแล้วพากันเดินจากไป

ไม่นานนัก เรื่องที่ถังเจี้ยนเฉิงจะสร้างบ้านที่ชิงสือเอ้าก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งหมู่บ้าน ทุกคนต่างมองเรื่องนี้เป็นเรื่องตลก ส่วนคนที่สนิทกับถังเจี้ยนเฉิง รวมถึงพวกพี่น้องของเขา ต่างก็รีบมาที่บ้านเพื่อเกลี้ยกล่อมเขาทันที

กว่าจะกล่อมแม่จนยอมกลับไปได้ พอเห็นคนแห่กันมาหาถึงบ้านมากมายขนาดนี้ ถังเจี้ยนเฉิงก็ถึงกับอึ้งไปเลย

ตัวเขาแค่เลือกที่ดินสร้างบ้านแปลงหนึ่งไม่ใช่หรือไง จำเป็นต้องเอิกเกริกวุ่นวายกันขนาดนี้เชียว?

ทว่าเขาก็ยังคงอธิบายอย่างอดทน แน่นอนว่าไม่ได้บอกเหตุผลที่แท้จริงออกไป เพียงแค่บอกทุกคนว่า เป็นเพราะขนาดที่ดินที่เขาต้องการมันกว้างเกินไป ในหมู่บ้านไม่มีที่ไหนเหมาะสม มีเพียงชิงสือเอ้าเท่านั้นที่รองรับได้ จึงได้เลือกชิงสือเอ้า

ทุกคนเห็นว่าเขาไม่ได้ทำไปด้วยอารมณ์ชั่ววูบ หากแต่เป็นผลจากการไตร่ตรองมาอย่างรอบคอบแล้ว จึงไม่เซ้าซี้เกลี้ยกล่อมอีก

รอจนกระทั่งทุกคนกลับไปหมดแล้ว ถังเจี้ยนเฉิงจึงเรียกคนในครอบครัวมารวมตัวกันแล้วยิ้มพูดว่า "ในที่สุดก็ได้กินโจ๊กล่าปาอย่างสบายใจเสียที!"

เวลานี้ โจ๊กล่าปาเคี่ยวเสร็จตั้งนานแล้ว เนื้อหมูหมักเค็มหั่นเต๋าถูกเคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก!

ถังเจี้ยนเฉิงตักให้ทุกคนคนละชามใหญ่ กลิ่นหอมฟุ้งแตะจมูก ชวนให้น้ำลายสอ

"กินได้!"

ทันทีที่ถังเจี้ยนเฉิงออกคำสั่ง ทุกคนในบ้านก็เริ่มซดกินกันเสียงดังซู้ดซ้าด บนใบหน้าของแต่ละคนเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มที่อิ่มเอมและมีความสุขเหลือเกิน!

"อร่อยจังเลยค่ะ!"

"พ่อคะ หนูขออีกชาม!"

"ว้าว ชามของหนูมีเนื้อชิ้นเบ้อเริ่มเลย!"

"อ๊ะ ขมจังเลย!"

"อะไรขมเหรอ? ฮ่าๆๆ ที่แท้เธอก็กินโดนดีบัวนี่เอง! ของสิ่งนั้นมันขมนิดหน่อยจริง ๆ นั่นแหละ!"

ครอบครัวพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน ช่างอบอุ่นยิ่งนัก

ถังเจี้ยนเฉิงนึกขึ้นมาได้ถึงโจ๊ก 'เผ็ดแปด' ของจริงที่แม่เคยต้มในชาติก่อน จึงถือชามเดินไปยังบ้านของพ่อแม่

ถังเกินสุ่ย หยวนเยฺว่จู๋ และถังเจี้ยนปิงก็กำลังกินโจ๊กล่าปาอยู่เช่นกัน

พวกเขามีกันแค่สามคน อีกทั้งยังเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว บรรยากาศในการกินโจ๊กจึงค่อนข้างเงียบเหงา ต่างคนต่างถือชามไปหามุมนั่งกินช้า ๆ

พอเห็นถังเจี้ยนเฉิงถือชามเดินมา หยวนเยฺว่จู๋นึกว่าบ้านเขาต้มกินไม่พอ จึงเอ่ยขึ้นว่า "ในหม้อยังมีอยู่นะ แม่ไปตักให้แกสักชามเอาไหม?"

"ในชามผมยังมีอยู่ครับ"

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มแล้วตอบว่า "ผมแค่แวะมาดูว่าพวกพ่อแม่กินอะไรกันอยู่"

ถังเจี้ยนปิงบ่นอุบว่า "ผมล่ะยอมใจแม่จริง ๆ พี่สี่ พี่ดูสิ บ้านคนอื่นเขากินโจ๊กล่าปาก็มีข้าวสาร ถั่วแดงอะไรพวกนั้น แต่บ้านเราไม่มีถั่วแดง แม่ก็เลยใส่พริกลงไปเพื่อแต่งสี พี่ดูสิ นี่มันโจ๊ก 'เผ็ดแปด' ของแท้เลยนะเนี่ย! เผ็ดจริง ๆ!"

"ฮ่าๆๆ ใส่พริกจริง ๆ เหรอเนี่ย?"

ถังเจี้ยนเฉิงหัวเราะ "แม่ครับ ต้องยอมรับเลยนะว่าแม่มีความคิดสร้างสรรค์จริง ๆ!"

"เผ็ดแล้วมันจะกลัวอะไรกัน? ใช่ว่าไม่เคยกินพริกเสียหน่อย!" หยวนเยฺว่จู๋โดนหัวเราะใส่จนรู้สึกเก้อเขินขึ้นมาบ้าง จึงถ่มน้ำลายพลางว่า "มีให้กินก็ดีถมไปแล้ว ยังจะมาเลือกมากช่างติอีก!"

"แม่ครับ ผมจำได้ว่าเมื่อสองสามวันก่อน ตอนที่ผมซื้อถั่วแดงกลับมา ไม่ใช่ว่าเอามาแบ่งให้แม่แล้วหรอกเหรอครับ?" หลังจากหัวเราะเสร็จ ถังเจี้ยนเฉิงก็ถามด้วยความสงสัย

"ถั่วแดงดีขนาดนั้น แม่ตัดใจกินไม่ลงหรอก" หยวนเยฺว่จู๋บอก

"อ้าว? ซื้อมาก็ต้องกินสิครับ ไม่อย่างนั้นเก็บจนเน่าเสียไปก็น่าเสียดายแย่" ถังเจี้ยนเฉิงกล่าว

"มันจะเสียง่ายปานนั้นได้ยังไงกัน!" หยวนเยฺว่จู๋เถียง

"พี่สี่ ที่บ้านพี่ต้มโจ๊กล่าปาอะไรกันน่ะ? ตั้งแต่เช้าตรู่ผมเหมือนจะได้กลิ่นเนื้อ พี่คงไม่ได้ใส่เนื้อลงไปในโจ๊กล่าปาหรอกนะ?" ถังเจี้ยนปิงลุกขึ้นยืน ชะโงกมองในชามของถังเจี้ยนเฉิง แล้วอุทานด้วยความตกใจ "พี่สี่ พี่ใส่เนื้อจริง ๆ ด้วยเหรอเนี่ย? โจ๊กล่าปาไม่ใช่ว่าต้องกินเจล้วนหรอกเหรอ? ใส่เนื้อลงไปได้ยังไงกัน?"

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มตอบ "ที่ฉันใส่นี่มันเนื้อหมูหมักเค็มต่างหาก นี่แหละถึงจะเป็นโจ๊กล่าปาของจริง!"

"ผมก็อยากกินสักชามเหมือนกันแฮะ" ถังเจี้ยนปิงเอ่ยขึ้น

"ไปสิ วันนี้ฉันต้มไว้หม้อใหญ่เบ้อเริ่มเลย" ถังเจี้ยนเฉิงบอก "พ่อกับแม่ พวกท่านก็ไปกินสักชามด้วยสิครับ?"

"ช่างเถอะ พวกเรามีของตัวเองอยู่แล้ว..."

"เอาเถอะน่า ไปกันเถอะครับ กับลูกชายตัวเองยังจะต้องมาเกรงใจอะไรกันอีก?"

ภายใต้คำชวนของถังเจี้ยนเฉิง ถังเกินสุ่ย หยวนเยฺว่จู๋ และถังเจี้ยนปิงต่างพากันมาที่บ้านของถังเจี้ยนเฉิง บรรยากาศพลันคึกคักขึ้นมาทันตา

แม้หลังจากเรื่องก่อนหน้านี้ พวกเด็ก ๆ จะยังกลัวหยวนเยฺว่จู๋อยู่บ้าง แต่พวกแกก็ดูเหมือนจะเริ่มชินแล้ว อีกทั้งยังมีถังเจี้ยนเฉิงกับอาหกอยู่ด้วย แรก ๆ จึงแค่รู้สึกเกร็งอยู่บ้าง ทว่าไม่นานก็ผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง

เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วดังเซ็งแซ่ไม่ขาดสาย

พวกแกชอบอาหกที่สุด เอาแต่เกาะแกะเขาไม่ห่าง ถามไถ่เรื่องการเย็บหมวกไม่หยุดหย่อน

ช่วงบ่าย เดิมทีจะมีกิจกรรมตีกลองขับไล่สิ่งชั่วร้าย ทว่าในเวลานี้ นโยบายเพิ่งจะเริ่มผ่อนปรน ชาวบ้านยังคงขยาดกับเรื่องทำลายสี่เก่า จึงไม่มีใครกล้าจัดขึ้นมา

แน่นอนว่าถังเจี้ยนเฉิงก็ไม่ออกหน้าทำเรื่องนี้เช่นกัน ทว่านั่นไม่ได้ขัดขวางการที่เขาจะเล่าเรื่องตีกลองขับไล่สิ่งชั่วร้ายให้คนในครอบครัวฟังที่บ้าน

"เล่ากันว่าในยุคดึกดำบรรพ์ แถวบ้านเราเต็มไปด้วยสัตว์ร้ายและนกยักษ์ดุร้าย ผู้คนใช้ชีวิตกันอย่างยากลำบาก ไม่เพียงแต่ต้องทนหิวโหยทุกวัน แต่ยังต้องเผชิญกับการเข่นฆ่าของสัตว์ร้าย รวมถึงโรคภัยไข้เจ็บและโรคระบาดสารพัดชนิด..."

ถังเจี้ยนเฉิงค่อย ๆ เล่าไปเรื่อย ๆ

เด็ก ๆ ต่างตั้งใจฟังกันมาก ดวงตาดำขลับเป็นประกายทุกคู่จับจ้องถังเจี้ยนเฉิงตาไม่กะพริบ หลิวฟางฟางที่อุ้มเสี่ยวจิ่วอยู่ก็ฟังจนเพลินเช่นกัน

แม้แต่ถังเกินสุ่ย ถังเจี้ยนปิง และหยวนเยฺว่จู๋ก็ยังฟังจนเคลิบเคลิ้ม

"ในที่สุด แถวนี้ก็มีวีรบุรุษคนหนึ่งถือกำเนิดขึ้น! เขาแข็งแกร่ง เขากล้าหาญ เขาฉลาดหลักแหลม เขานำพาชาวบ้านทุกคนร่วมกันต่อสู้กับพวกสัตว์ร้าย เขาหาอาหารอร่อย ๆ พบมากมาย ทั้งยังหายารักษาโรคได้สารพัด และเขายังพบว่าพวกสัตว์ร้ายเหล่านั้นกลัวเสียงกลอง!"

"ด้วยเหตุนี้ เขาจึงให้ชาวบ้านตีกลองเพื่อขู่ให้สัตว์ร้ายถอยหนีไป พอนานวันเข้า เขาก็ค้นพบว่าการตีกลองไม่เพียงแต่ทำให้สัตว์ร้ายตกใจหนีไปได้เท่านั้น แต่ยังขับไล่สิ่งชั่วร้ายได้ด้วย! ทำให้ชาวบ้านไม่ติดโรคระบาดอีกต่อไป!"

"ทว่า หลายปีผ่านไป เขาก็แก่ตัวลง เขาไม่ได้แข็งแกร่งอีกต่อไป มีอยู่ครั้งหนึ่ง ขณะที่ต่อสู้กับสัตว์ร้าย เขาก็ถูกฆ่าตาย"

"ชาวบ้านทุกคนต่างโศกเศร้า เพื่อรำลึกถึงเขา จึงตัดสินใจว่าในวันที่เขาเสียชีวิต ซึ่งก็คือวันขึ้นแปดค่ำเดือนสิบสองนี้ ทุกคนจะมาร่วมกันกินโจ๊กที่ต้มจากอาหารที่เขาค้นพบ และร่วมกันตีกลองเพื่อขับไล่สัตว์ร้ายกับสิ่งอัปมงคล!"

"สืบทอดต่อกันมาหลายชั่วอายุคน จนกลายมาเป็นเทศกาลล่าปา กินโจ๊กล่าปา และกิจกรรมตีกลองขับไล่สิ่งชั่วร้ายอย่างที่พวกเรามีกันในตอนนี้"

เมื่อถังเจี้ยนเฉิงเล่าจบ กลับพบว่าทุกคนยังคงจมดิ่งอยู่ในเรื่องเล่า

ผ่านไปครู่ใหญ่ ซานเม่ยจึงเอ่ยถามขึ้นมา "พ่อ เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงเหรอคะ?"

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มตอบ "นี่เป็นตำนานน่ะ มีทั้งเรื่องจริงและเรื่องแต่งปนกัน"

อู่เม่ยพูดว่า "พ่อคะ วันข้างหน้าหนูก็อยากเป็นวีรบุรุษเหมือนกันค่ะ"

ถังเจี้ยนเฉิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยให้กำลังใจทันที "สู้ ๆ นะ ลูกต้องทำได้แน่นอน!"

เสี่ยวชีพูดขึ้น "พ่อคะ หนูก็อยากรำลึกถึงวีรบุรุษคนนั้นเหมือนกัน ในหม้อยังมีโจ๊กล่าปาอยู่อีกไหมคะ? หนูขอกินอีกสักชามเถอะ!"

เอ๊ะ?

ถังเจี้ยนเฉิงตามความคิดไม่ทันไปชั่วขณะ

"พ่อคะ หนูก็อยากรำลึกถึงวีรบุรุษเหมือนกัน!"

พอเสี่ยวลิ่วร้องขึ้นมาคำหนึ่ง ถังเจี้ยนเฉิงถึงได้สติกลับมา สมกับเป็นเสี่ยวชีจริง ๆ ความคิดความอ่านช่างอิงความเป็นจริงดีแท้!

"หนูก็เอาด้วย!"

เสี่ยวปารีบตามมาติด ๆ

"ได้สิ งั้นพวกเราก็ต้มอีกหม้อหนึ่งก็สิ้นเรื่อง"

ถังเจี้ยนเฉิงเตรียมจะต้มโจ๊กอีกครั้ง

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ไปเตรียมวัตถุดิบ ซานถ่งจากบ้านพี่สามของเขาก็วิ่งมาเสียก่อน "อาสี่ครับ พ่อผมบอกว่า แม่วัวกำลังจะตกลูกแล้ว ให้อารีบไปหาด่วนเลยครับ"