ตอนที่ 98 ปัญหาจากที่ดินสร้างบ้าน

"เลขาธิการสาขาพรรคพูดถูกครับ เรื่องเงินเป็นปัญหาใหญ่จริงๆ"

ถังเจี้ยนเฉิงเออออตามคำของเลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้าน พลางพยักหน้าอย่างถ่อมตน

เรื่องที่ในตัววัวป่าที่เขาจับได้มีหนิวหวงหนักกว่าสองร้อยกรัมและขายได้ราคาสูงลิบลิ่ว ไม่มีใครในหมู่บ้านรู้เลย รู้เพียงแค่ว่าเขาฆ่าหมูป่าไปหลายตัว ขุดแบดเจอร์ไปตั้งเยอะ ขายวัวป่าไปสี่ตัว แถมยังจับปลาตัวใหญ่ยักษ์ได้อีกตัว... ทั้งหมดนี้รวมๆ กันแล้ว น่าจะราวหกถึงเจ็ดพันหยวน

หากเป็นการสร้างบ้านธรรมดาทั่วไป เงินเท่านี้ถือว่าเหลือเฟือทีเดียว

แต่ที่ถังเจี้ยนเฉิงอยากสร้างคือบ้านหลังใหญ่ขนาดสี่ร้อยตารางเมตร อีกทั้งยังต้องให้ลูกสาวมีห้องส่วนตัวคนละห้อง รวมกับห้องของตัวเอง ห้องโถงกลาง ห้องครัว และอื่นๆ อย่างน้อยๆ ก็ต้องมีสิบสองห้อง!

ไหนจะคอกหมู ส้วม และอื่นๆ ต้องใช้เงินก้อนโตจริงๆ ถึงจะสร้างเสร็จได้

"แต่ถึงไม่มีเงินก็ต้องสร้างอยู่ดีครับ! เด็กๆ โตวันโตคืน ต้าเม่ยบ้านผมก็อายุสิบสามแล้ว พ้นปีใหม่นี้ไปก็สิบสี่ คงให้นอนเบียดกับพวกน้องสาวตลอดไปไม่ได้หรอกครับ ผมเลยคิดว่าฉวยโอกาสตอนที่ยังมีเงินติดมืออยู่นี่ รีบสร้างบ้านขึ้นมาก่อน ดีกว่ารอจนเงินหมดเกลี้ยงแล้วหมดโอกาสสร้าง"

ถังเจี้ยนเฉิงพูดออกมาจากใจจริง เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านจึงไม่คัดค้านต่อ ได้แต่พยักหน้าพลางกล่าว "เอาเถอะ เดี๋ยวฉันลองไปถามดูให้ก่อน"

"เช่นนั้นก็รบกวนเลขาธิการสาขาพรรคด้วยนะครับ" ถังเจี้ยนเฉิงขอบคุณ "ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากเลือกที่ดินสร้างบ้านแถวชิงสือเอ้าครับ"

"ชิงสือเอ้าเนี่ยนะ?!"

เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านกับถังเกินสุ่ยตกตะลึงกันอีกรอบ

"ทำไมถึงเลือกที่นั่นล่ะ แถวนั้นมีแต่หินเต็มไปหมด แถมยังอยู่ไกลจากหมู่บ้านด้วย" เลขาธิการสาขาพรรคถาม

"เพราะผมรู้สึกว่าที่ตรงนั้นน่าจะเป็นที่นำโชคของผมน่ะครับ ตั้งแต่ผมเก็บหมูป่าได้ที่นั่น ดวงก็ดีวันดีคืน ทำอะไรก็ราบรื่นไปหมด" ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มตอบ

เลขาธิการสาขาพรรคพยักหน้า "ที่ตรงนั้นเป็นพื้นที่รกร้าง นายอยากได้ที่ดินสร้างบ้านแปลงใหญ่ขนาดนั้น รอบๆ หมู่บ้านหาได้ยากจริงๆ นั่นแหละ ถ้าเป็นที่ชิงสือเอ้าก็ไม่แน่อาจจะอนุมัติให้นายได้จริงๆ"

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มแล้วกล่าวว่า "งั้นก็ต้องขอบคุณเลขาธิการสาขาพรรคมากเลยครับ อีกเรื่องคือ ผมอยากเลือกที่ดินสร้างบ้านให้น้องชายผมตรงนั้นด้วย ไม่ต้องกว้างมากหรอกครับ สักสองสามร้อยตารางเมตรก็พอ"

เลขาธิการสาขาพรรคตกใจ "สองสามร้อยตารางเมตรยังไม่กว้างอีกเหรอ?! แต่ก็นะ สำหรับชิงสือเอ้า สองสามร้อยตารางเมตรก็ไม่ได้กว้างเท่าไหร่จริงๆ..."

กำลังคุยกันอยู่ ภรรยาของเลขาธิการสาขาพรรคก็ตะโกนเรียกเขาไปกินโจ๊กล่าปา

ถังเจี้ยนเฉิงกับถังเกินสุ่ยรีบเอ่ยลา เลขาธิการสาขาพรรคเอ่ยรั้งไว้ "กินโจ๊กล่าปาที่บ้านฉันสักชามก่อนค่อยไปไหมล่ะ?"

"ไม่ล่ะครับ ที่บ้านพวกเราก็มี เรื่องนี้ฝากเลขาธิการสาขาพรรคด้วยนะครับ อีกสองวันพวกเราจะแวะมาหาใหม่"

พูดจบ ถังเจี้ยนเฉิงกับถังเกินสุ่ยก็เดินจากมา

ระหว่างทาง ถังเกินสุ่ยได้โอกาสถามข้อข้องใจที่อัดอั้นเต็มอกออกมาเสียที "เจี้ยนเฉิง แกคิดจะสร้างบ้านใหญ่โตขนาดนั้นจริงๆ รึ? ทำไมต้องเลือกที่ชิงสือเอ้าด้วย? ที่นั่นทั้งไกลทั้งกันดาร รอบด้านก็มีแต่หิน นั่นไม่ใช่เสียเงินเปล่าหรือไง?"

ถังเจี้ยนเฉิงไม่ได้อธิบายอะไรมาก เพียงยิ้มแล้วตอบว่า "เลขาธิการสาขาพรรคก็บอกแล้วไม่ใช่หรือครับ? ผมต้องการที่ดินสร้างบ้านกว้างขนาดนั้น ถ้าอยู่ในหมู่บ้านคงขอยาก แต่ถ้าเป็นที่ชิงสือเอ้าก็ไม่มีปัญหาแล้ว ยังไงที่ตรงนั้นก็เป็นภูเขารกร้าง ต่อให้ขอพื้นที่กว้างกว่านี้ก็คงไม่มีใครว่าอะไร"

"แต่มันทั้งไกลทั้งกันดารเกินไป ตั้งหลายลี่ (1 ลี่ เท่ากับ 500 เมตร) เชียวนะ!"

ถังเกินสุ่ยยังคงรู้สึกว่าถังเจี้ยนเฉิงผลีผลามเกินไป

ต่อให้ในหมู่บ้านอนุมัติที่ดินผืนใหญ่ขนาดนั้นไม่ได้ ก็ขอแปลงเล็กหน่อยแล้วสร้างหลายชั้นเอาก็ได้ไม่ใช่หรือ?

อีกอย่าง ในความคิดของเขา จะเอาบ้านหลังใหญ่ขนาดนั้นไปทำไม?

คนคนหนึ่งจะนอนที่กว้างสักแค่ไหนกันเชียว? พออยู่อาศัยก็พอแล้วไม่ใช่หรือ?

ยิ่งกว่านั้น บ้านหลังใหญ่ นอกจากจะเปลืองเงินโดยใช่เหตุแล้ว ลมยังโกรกไปทั่ว ไม่เก็บความอบอุ่นเอาเสียเลย มีอะไรดีตรงไหน?

ทว่า เขาไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านี้ เพราะถึงอย่างไรลูกชายก็โตเป็นผู้ใหญ่ มีลูกตั้งหลายคนแล้ว ในเมื่อทำแบบนี้ย่อมต้องมีความคิดของตัวเอง หากตนเตือนมากเกินไปจะพานให้รำคาญใจเปล่าๆ สู้ไม่พูดเลยดีกว่า

พอพากันกลับมาถึงบ้าน พอเล่าให้หยวนเยฺว่จู๋ฟัง หยวนเยฺว่จู๋ก็ค้านหัวชนฝาทันที

เธอไม่ได้เหมือนถังเกินสุ่ยที่เก็บเรื่องไว้ในใจได้ ยามนั้นจึงเดินดุ่มๆ มาที่บ้านของถังเจี้ยนเฉิงด้วยความโมโหทันที

"แม่? นี่แม่..."

หลิวฟางฟางเห็นหยวนเยฺว่จู๋หน้าตาบึ้งตึงด้วยความโมโหก็รู้สึกกลัวขึ้นมาบ้าง ต้าเม่ยกับเด็กๆ อีกหลายคนก็มีสีหน้าหวาดกลัวเช่นกัน

"เจี้ยนเฉิงล่ะ?" หยวนเยฺว่จู๋เอ่ยเสียงเย็น

"เขา... เขาไปขี้ค่ะ" หลิวฟางฟางตอบอย่างกระสับกระส่าย

หยวนเยฺว่จู๋เดินตรงไปยังนอกคอกหมูหลังบ้านทันที แล้วตะโกนเข้าไปข้างใน "เจี้ยนเฉิง แกสมองกลับไปแล้วหรือไง ที่ดินสร้างบ้านในหมู่บ้านมีตั้งเยอะแยะไม่เลือก ดันไปเลือกชิงสือเอ้าที่กันดารขนาดนกยังไม่ยอมมาขี้ใส่แบบนั้น ห่างจากหมู่บ้านตั้งไกล แกคิดจะสร้างวัดหรือสร้างสำนักชีกันแน่?"

ส้วมบ้านถังเจี้ยนเฉิงอยู่ในคอกหมู พอได้ยินเสียงก่นด่าของหยวนเยฺว่จู๋จากด้านนอก ถังเจี้ยนเฉิงก็ถึงกับพูดไม่ออก

"แม่ ผมกำลังขี้อยู่นะ แม่รอให้ผมขี้เสร็จก่อนค่อยคุยได้ไหม?"

"ไม่ได้! เรื่องใหญ่ขนาดนี้ฉันทนรอไม่ไหวหรอก!"

พอหยวนเยฺว่จู๋ตะโกนออกมาแบบนี้ เพื่อนบ้านละแวกนั้นก็ได้ยินกันหมด หลายคนถือชามโจ๊กล่าปาเดินออกมาดู

ไม่นึกรังเกียจแม้แต่น้อยว่าข้างๆ จะเป็นคอกหมูหรือส้วม ต่างพากันยืนอยู่ไม่ไกล พลางซดโจ๊กล่าปา พลางมุงดูเรื่องสนุก

"เจี้ยนเฉิง วันนี้แกต้องอธิบายเรื่องนี้ให้ฉันฟังให้รู้เรื่อง ทำไมแกถึงเลือกที่สร้างบ้านที่ชิงสือเอ้า ตัวแกไปคนเดียวก็ช่างเถอะ แต่ทำไมต้องลากเจี้ยนปิงไปด้วย แกไม่รู้หรือไงว่าเขายังไม่ได้แต่งเมีย หากต่อไปต้องไปอยู่ชิงสือเอ้า รอบข้างมีแต่ป่าเขารกชัฏ แกจะให้เขาหาเมียได้ยังไง?"

หยวนเยฺว่จู๋ตะโกนเสียงดังต่อไป

พวกเพื่อนบ้านได้ยินเข้าก็ฮือฮากันยกใหญ่ อดไม่ได้ที่จะเริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างออกรส

"ถังเจี้ยนเฉิงจะไปสร้างบ้านที่ชิงสือเอ้างั้นเหรอ? เขาสมองมีปัญหาหรือเปล่าเนี่ย?"

"ชิงสือเอ้ามีแต่หินเต็มไปหมด ที่พรรค์นั้นสร้างบ้านได้ด้วยเรอะ? ช่วงนี้เขาต้องกินเนื้อมากไปจนไขมันหมูอุดตันสมองแน่ๆ!"

"เขาจะไปสร้างบ้านที่ไหนกัน ชัดเจนว่าหาทางหลบหน้าต่างหาก! ก็เพราะเขาไม่มีลูกชาย แต่บ้านพวกเราน่ะ บ้านไหนไม่มีลูกชายสามสี่คนบ้างล่ะ เขาอิจฉาจนตาร้อนผ่าว แต่ทำอะไรไม่ได้ ก็เลยได้แต่หนีไปซ่อนตัวอยู่ที่รกร้างอย่างชิงสือเอ้านั่นแหละ"

"หรือไม่ก็อาจจะอยากเปลี่ยนฮวงจุ้ย! เคยได้ยินคนเขาพูดกันว่า บ้านที่มีลูกสาวเยอะพลังหยินจะหนาทึบ อ่อนแอเกินไป จำต้องเลือกที่ที่พลังหยางกล้าแข็ง ชิงสือเอ้ามีหินเต็มไปหมด ย่อมมีพลังหยางเต็มเปี่ยมแน่!"

ชาวบ้านแต่ละคนต่างจินตนาการไปสารพัด พูดจาเป็นตุเป็นตะเป็นคุ้งเป็นแคว

หยวนเยฺว่จู๋ฟังแล้วก็อดเชื่อตามไม่ได้

นางอดไม่ได้ที่จะหันขวับไปด่าหลิวฟางฟางที่ยืนอยู่ด้านหลัง "ก็เพราะแกนังตัวซวย ถ้าไม่ใช่เพราะแกคลอดลูกชายไม่ได้ เจี้ยนเฉิงบ้านฉันก็คงไม่เลือกที่กันดารขนาดนั้นสร้างบ้านหรอก แกบอกมาสิทำไมถึงได้ไร้ประโยชน์ขนาดนี้ คลอดนังตัวล้างผลา... มาตั้งเยอะแยะ แต่กลับคลอดลูกชายไม่ได้สักคน!"

นับตั้งแต่รู้ว่าถังเจี้ยนเฉิงให้ความสำคัญกับพวกลูกสาวมากขึ้นทุกที คำว่าตัวล้างผลาญสามคำนี้ หยวนเยฺว่จู๋ก็ไม่กล้าพูดออกมาอีกเลย

พอได้ยินว่าข้างนอกแม่ของตนเปลี่ยนเป้าหมายไปด่าเมียตัวเองกะทันหัน ถังเจี้ยนเฉิงก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป รีบเช็ดก้น ผูกสายรัดกางเกง แล้วจ้ำอ้าวออกมาทันที

"แม่นี่ก็เกินไปจริงๆ แค่ขี้ยังไม่ให้คนเขาสงบสุขเลย!"

ถังเจี้ยนเฉิงขมวดคิ้วบ่นอุบ จากนั้นก็ประคองไหล่นางพลางดันตัวเข้าไปในบ้าน "พอเถอะ ไปๆๆ กลับเข้าบ้าน ผมจะค่อยๆ อธิบายให้แม่ฟังเอง"

พวกเพื่อนบ้านก็อยากรู้ความคิดของถังเจี้ยนเฉิงเช่นกัน ต่างพากันชะโงกหน้าขยับเข้ามาใกล้บ้านของเขา

ถังเจี้ยนเฉิงไม่ได้มีอารมณ์ดีให้พวกเขาสักนิด จึงตวาดด่าไปว่า "ไสหัวไปให้หมด! ไป๊! มามุงดูเรื่องบ้าอะไรกัน! กลับบ้านไปรองขี้รองเยี่ยวให้ลูกชายพวกแกโน่นไป!"

(อัปเดตช้าไปหน่อย ขออภัยด้วยนะครับ ช่วงสิ้นปีมีเรื่องยุ่งเยอะมาก เลี่ยงไม่ได้ที่จะมีเวลาไม่พอ ยังไงก็ขอทุกคนโปรดเข้าใจและคอยสนับสนุนกันต่อไปด้วยนะครับ!!)