ตอนที่ 97 ไปคุยกับเลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านเรื่องที่ดินสร้างบ้าน

ถังเจี้ยนเฉิงมาถึงบ้านพี่สาม

พี่สะใภ้สามถู่เฟิ่งกับพวกเด็ก

ถังเจี้ยนเฉิงถามขึ้น "พี่สะใภ้สาม ให้คนไปตามหมอสัตว์ที่สถานีปศุสัตว์ประจำตำบลหรือยังครับ"

"ให้เอ้อร์ถ่งไปตามแล้ว" ถู่เฟิ่งตอบ

เอ้อร์ถ่งคือลูกชายคนที่สองของพี่สาม

เด็กผู้ชายในชนบทมักจะตั้งชื่อให้ดูต่ำต้อยเข้าไว้เพื่อจะได้เลี้ยงง่ายโตไว

ถังเจี้ยนเฉิงพยักหน้า พลางมองไปยังแม่วัวสองตัวในคอกหมู ตัวหนึ่งดูกระวนกระวายใจเป็นพิเศษ เดินวนไปวนมาอยู่ในคอก ส่งเสียงร้องมอๆ ออกมาเป็นระยะ ส่วนอีกตัวกลับสงบนิ่งกว่ามาก นอนเคี้ยวฟางข้าวอย่างสบายอารมณ์อยู่บนกองฟางแห้ง

"พี่สะใภ้สาม ในคอกนี้ค่อนข้างหนาว ถ้าแม่วัวจะตกลูก ทางที่ดีควรยกอ่างไฟเข้ามาสักสองสามอ่างเพื่อเพิ่มอุณหภูมิหน่อยนะครับ" ถังเจี้ยนเฉิงกวาดตามองรอบๆ "แล้วก็หาอะไรมาบังหน้าต่างพวกนั้นไว้ชั่วคราวก่อน ข้างนอกหิมะเริ่มตกอีกแล้ว ต้องระวังอย่าให้ลมหนาวพัดเข้ามา"

"ได้เลย"

ถู่เฟิ่งตะโกนสั่ง "ต้าถ่ง ซานถ่ง พวกแกไปเตรียมอ่างไฟมา ก่อไฟให้ลุกแรงๆ หน่อยนะ ซื่อถ่ง อู่ถ่ง พวกแกไปหากระสอบป่านมาสักสองสามใบ เอามาบังหน้าต่างไว้ แต่อย่าปิดจนทึบหมดล่ะ เหลือช่องให้ลมผ่านกับมีแสงสว่างส่องเข้ามาบ้าง"

"ครับแม่"

เด็กชายทั้งสี่คนรีบวิ่งออกไปทันที

"ดูท่าคงต้องใช้เวลาอีกสักพัก พี่สะใภ้สาม ผมขอกลับบ้านก่อนนะ ที่บ้านกำลังเคี่ยวโจ๊กล่าปากันอยู่เลย" ถังเจี้ยนเฉิงบอก

"บ้านพี่ก็เคี่ยวไว้เหมือนกัน ไม่กินสักชามที่นี่ก่อนล่ะ" ถู่เฟิ่งยิ้มถาม

"ไม่ดีกว่าครับ ที่บ้านมีแล้ว เดี๋ยวผมกินเสร็จค่อยมาใหม่"

ในเมื่อแม่วัวยังอยู่ในช่วงเตรียมคลอด ถังเจี้ยนเฉิงอยู่ตรงนี้ไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ สู้กลับไปกินโจ๊กล่าปากับพวกเด็กๆ ยังดีกว่า อย่างไรเสียเทศกาลนี้ก็ถือเป็นเทศกาลสำคัญสำหรับหมู่บ้านต้าผิง

พอเขาก้าวพ้นคอกหมูออกมา ก็เห็นถังเจี้ยนโปกับถังหลินเป่าเดินแกมวิ่งตามกันมาติดๆ

"ปู่เจี้ยนเฉิง มาถึงเร็วขนาดนี้เลยเหรอครับ"

พอเห็นถังเจี้ยนเฉิง ถังหลินเป่าก็ส่งเสียงทักทายมาแต่ไกล แถมยังเรียกปู่อย่างฉะฉานเสียงใสแจ๋วเสียจนถังเจี้ยนเฉิงไม่รู้จะพูดยังไงดี

ถังหลินเป่าสาวเท้าเข้ามาใกล้ ควักบุหรี่ออกจากอกเสื้อส่งให้ถังเจี้ยนเฉิงมวนหนึ่ง แต่ถังเจี้ยนเฉิงไม่ได้รับไว้ เขาจึงยื่นให้ถังเจี้ยนโปแทน ซึ่งถังเจี้ยนโปก็รับไปทันที ถังหลินเป่าดึงบุหรี่ออกมาอีกมวนแล้วคาบไว้ในปากก่อนจะจุดไฟ จากนั้นค่อยเอ่ยถาม "ปู่เจี้ยนเฉิง แม่วัวตกลูกหรือยังครับ จะคลอดพร้อมกันทั้งสองตัว หรือแค่ตัวเดียว"

"ตอนนี้ดูเหมือนจะแค่ตัวเดียว อีกตัวยังสงบดีอยู่ ไม่มีวี่แววว่าจะคลอดเลย แต่นี่ก็พูดยากเหมือนกัน"

ถังเจี้ยนเฉิงบอกต่อ "พี่สาม ฉันดูแล้วแม่วัวเพิ่งจะเริ่มมีอาการ คงต้องรออีกพักใหญ่กว่าจะคลอด ฉันเลยกะว่าจะกลับไปกินโจ๊กล่าปาก่อนแล้วค่อยมาใหม่"

"ได้ ถ้างั้นพอมันใกล้จะคลอดจริงๆ ฉันค่อยไปตามแก" ถังเจี้ยนโปพยักหน้ารับ

ถังเจี้ยนเฉิงจึงเดินกลับบ้านตัวเอง

พอถึงหน้าประตูบ้าน ก็เห็นถังเกินสุ่ยกำลังเดินออกมา

ถังเกินสุ่ยเอ่ยขึ้น "พ่อมาหาแก ฟางฟางบอกว่าแกไปบ้านพี่สาม พ่อกำลังจะตามไปหาอยู่พอดี"

"หาผมเหรอครับ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า"

ถังเจี้ยนเฉิงโอบไหล่ผู้เป็นพ่อพลางดันตัวเข้าไปในบ้าน "ข้างนอกหนาวเกินไป เราเข้าไปคุยกันข้างในดีกว่าครับ"

ถังเกินสุ่ยบอกว่า "ไม่ต้องหรอก พ่อแค่อยากถามว่าแกพอมีเวลาไหม ไปหาเลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านกับพ่อหน่อย จะหาที่ดินสร้างบ้านให้น้องชายแกสักแปลง เมื่อก่อนไม่มีเงินก็เลยไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ ช่วงนี้ตามแกพอหาเงินมาได้บ้างแล้ว ก็เลยอยากตกลงเรื่องนี้ให้เรียบร้อยก่อนสิ้นปี หลังปีใหม่จะได้จ้างคนมาสร้างบ้านได้เลย"

"นี่เป็นเรื่องใหญ่เลยครับ พ่อรอสักประเดี๋ยวนะครับ ผมไปบอกฟางฟางก่อน"

ถังเจี้ยนเฉิงสาวเท้าเดินเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว

ก็เห็นคนทั้งบ้านล้อมวงอยู่ข้างเตาไฟในครัว พากันจ้องโจ๊กล่าปาตาเป็นมัน เสี่ยวชียิ่งร้องเร่งไม่หยุด "พี่ใหญ่ ได้หรือยัง หนูได้กลิ่นจนหิวแล้ว ให้หนูลองชิมก่อนสักคำได้ไหม"

"โจ๊กต้องเคี่ยวให้เละถึงจะอร่อย! อดทนรออีกเดี๋ยวสิ!" ต้าเม่ยคนหม้อพลางเอ่ยขึ้น

"พ่อคะ เมื่อกี้คุณปู่มาหาพ่อแน่ะ"

ถังเจี้ยนเฉิงเพิ่งก้าวเข้ามาในครัว เอ้อร์เม่ยก็มองเห็นเข้าพอดี

"พ่อเจอแล้วละ"

ถังเจี้ยนเฉิงเดินมาข้างกายหลิวฟางฟาง จับมือน้อย ๆ ของเสี่ยวจิ่วในอ้อมอกเธอขึ้นมาจูบเบา ๆ หนึ่งที ก่อนจะเอ่ยว่า "เดี๋ยวผมจะไปคุยกับเลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านเรื่องที่ดินสร้างบ้านเป็นเพื่อนพ่อหน่อยนะ"

"ที่ดินสร้างบ้านเหรอคะ คุณจะสร้างบ้านใหม่อีกหลังเหรอ" หลิวฟางฟางมีสีหน้าประหลาดใจ

"ใช่ คุณคิดว่าตรงไหนดีล่ะ" ถังเจี้ยนเฉิงถาม

หลิวฟางฟางตอบว่า "คุณตัดสินใจก็แล้วกันค่ะ"

"ตกลง"

ถังเจี้ยนเฉิงเดินออกจากบ้าน ตามถังเกินสุ่ยไปยังบ้านของเลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้าน

ที่บ้านของเลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านก็กำลังเคี่ยวโจ๊กล่าปาอยู่เช่นกัน

เพียงแต่วัตถุดิบในโจ๊กของบ้านเขามีแค่สองอย่างคือข้าวสารกับถั่วแดง ทว่าปริมาณกลับเยอะมาก หม้อใหญ่ทีเดียว

ช่วยไม่ได้ ครอบครัวที่มีคนเยอะ ปกติแล้วก็จะเคี่ยวหม้อใหญ่ขนาดนี้ ไม่อย่างนั้นคงแบ่งกันกินไม่พอ!

"ท่านเลขาธิการอยู่บ้านไหมครับ"

ถังเกินสุ่ยตะโกนเรียกอยู่หน้าบ้าน

"พี่เกินสุ่ย เจี้ยนเฉิง พวกพี่มากันได้ยังไง มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ"

เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านได้ยินเสียงจึงเดินออกมาจากในบ้าน

"เจ้าเจี้ยนปิงบ้านฉันอายุเต็มสิบแปดแล้ว ปีหน้ายังไงก็ต้องแต่งเมีย แต่ยังไม่มีเรือนหอเลย ก็เลยอยากมาปรึกษาท่านเลขาธิการดูสักหน่อยว่าจะขออนุมัติที่ดินสร้างบ้านสักแปลงได้ไหม" ถังเกินสุ่ยกล่าว

"นี่เป็นเรื่องดีนี่ครับ!"

เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านยิ้มพลางถาม "พี่เล็งที่ตรงไหนไว้บ้างหรือยังล่ะ"

"มีอยู่สามที่ ที่แรกคือข้างบ้านเจ้าสาม ที่สองคือที่ว่างข้างบ้านเจี้ยนเฉิง แล้วก็ยังมีที่ว่างหลังบ้านฉันอีกแปลง" ถังเกินสุ่ยกล่าว "ท่านเลขาธิการดูว่าตรงไหนเหมาะล่ะ"

เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "พี่เกินสุ่ย ผมเพิ่งมารับตำแหน่งเลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านได้ไม่นาน ยังไม่ค่อยคุ้นกับนโยบายการอนุมัติที่ดินสร้างบ้านของหมู่บ้านเท่าไร พี่ดูว่ารออีกสักสองวันได้ไหม รอให้ผมไปสอบถามให้แน่ชัดก่อน แล้วผมค่อยไปหาพี่ที่บ้าน"

"เอาอย่างนั้นก็ได้ งั้นนายทำงานเถอะ ฉันไม่รบกวนแล้ว"

ถังเกินสุ่ยเตรียมจะกลับ ถังเจี้ยนเฉิงก็รีบพูดขึ้นว่า "ท่านเลขาธิการครับ ยังมีผมอีกคน ผมเองก็อยากหาที่ดินสร้างบ้านแปลงใหม่เหมือนกัน แถมยังอยากได้พื้นที่กว้างหน่อยด้วยครับ"

เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านกับถังเกินสุ่ยต่างหันไปมองเขาด้วยความประหลาดใจ เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านถามขึ้นว่า "ตอนนี้เธอก็มีบ้านอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ อีกอย่าง ลูกที่เธอให้กำเนิดมาก็เป็นผู้หญิงทั้งหมด วันหน้าก็ต้องแต่งออกไปกันหมดแล้ว เธอจะสร้างบ้านไปทำไมอีก"

"ก็เพราะเป็นลูกสาวทั้งหมดนี่แหละครับถึงยิ่งต้องสร้าง!"

ถังเจี้ยนเฉิงกล่าวว่า "ลองคิดดูสิครับ ถ้าเป็นลูกชาย วันหน้าก็ต้องแยกบ้านกันอยู่ ถึงเวลานั้นต่างคนต่างอยู่บ้านของตัวเอง บ้านหลังเล็กของผมก็พออยู่ได้แล้ว แต่ลูกสาวแต่งออกไปแล้วไม่มีการแยกบ้าน วันข้างหน้าถ้าพวกแกพาสามีกับลูกพากันกลับมาพร้อมหน้า บ้านหลังเล็กของผมคงอยู่กันไม่ไหวแน่!"

"เพราะฉะนั้น ผมถึงต้องสร้างบ้านหลังใหญ่ อย่างน้อยที่สุดก็ต้องรับประกันว่าต่อไปลูกสาวทุกคนจะมีห้องเป็นของตัวเองคนละห้อง ไม่อย่างนั้นถ้าเกิดพวกแกนัดกันพาสมาชิกในครอบครัวกลับมาบ้านพร้อมกันหมดจะทำยังไงล่ะครับ อีกทั้งพอนับรวมลานบ้าน ห้องครัว คอกหมู ส้วม และอื่น ๆ เข้าไปด้วยแล้ว อย่างน้อย ๆ ก็น่าจะสักสี่ร้อยตารางเมตรได้มั้งครับ"

"สี่ร้อยตารางเมตรเนี่ยนะ?!"

เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านกับถังเกินสุ่ยต่างตกใจจนตาค้าง

ตอนนี้บ้านของหลายครอบครัวมีพื้นที่แค่สี่สิบห้าสิบตารางเมตร หากกว้างหน่อยก็แค่แปดสิบกว่าตารางเมตรเท่านั้น แต่ถังเจี้ยนเฉิงอ้าปากก็ขอสี่ร้อยตารางเมตร ช่างเกินจินตนาการไปไกลจริง ๆ

"อย่าเพิ่งพูดถึงเลยว่าพื้นที่กว้างขนาดนี้จะอนุมัติได้ไหม ต่อให้อนุมัติได้ เธอมีเงินมากขนาดนั้นมาสร้างหรือไง ค่าวัสดุ ค่าแรง ค่าทาสี ค่าเฟอร์นิเจอร์ มีอะไรบ้างที่ไม่ต้องใช้เงิน" เลขาธิการสาขาพรรคประจำหมู่บ้านกล่าว