ตอนที่ 96 ต้ม

"เด็กเอ๋ยเด็กน้อยอย่าเพิ่งน้ำลายสอ พ้นล่าปาไปก็คือปีใหม่แล้ว"

วันที่แปดเดือนสิบสอง เทศกาลล่าปา

เดิมทีวันนี้เป็นวันที่พระศากยมุนีพุทธเจ้าตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้า ทางพุทธศาสนาจึงใช้วันนี้กินโจ๊กธัญพืชรวมเพื่อเป็นที่ระลึก วัดวาอารามต่าง ๆ ก็นำธัญพืชหอมและผลไม้มาเคี่ยวเป็นโจ๊กแจกจ่ายให้แก่เหล่าศิษย์รวมถึงพุทธศาสนิกชน นานวันเข้า เทศกาลนี้จึงแพร่หลายจากพุทธศาสนาไปสู่หมู่ชาวบ้าน

โจ๊กที่กินกันในวันนี้จึงเรียกว่าโจ๊กล่าปา หรือเรียกอีกอย่างว่าโจ๊กพระพุทธ

ทว่าเทศกาลล่าปาของตำบลซานชงไม่ได้สืบทอดมาจากพุทธศาสนา หากแต่มีมาแต่โบราณกาล โดยค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นเป็นเทศกาลเพื่อขับไล่สิ่งชั่วร้ายและปัดเป่าเภทภัย

ในวันนี้ ชาวบ้านทุกหมู่บ้านในเขตปกครองของตำบลซานชงจะทำสามสิ่งด้วยกัน

สิ่งแรกคือเคี่ยวโจ๊กล่าปา สิ่งที่สองคือเซ่นไหว้เทพเจ้า และสิ่งที่สามคือตีกลองขับไล่สิ่งชั่วร้าย

ในยุคนารวม ด้วยเหตุผลเรื่องการกวาดล้างสี่เก่า นอกจากเคี่ยวโจ๊กแล้ว อย่างอื่นล้วนไม่ได้รับอนุญาตให้ทำ ทว่าเมื่อนโยบายเปลี่ยนไปและยุคสมัยพัฒนาขึ้น ในเวลาต่อมาจึงค่อย ๆ ฟื้นฟูกลับมา จนกระทั่งกลายเป็นเอกลักษณ์ประจำท้องถิ่นในที่สุด และดึงดูดนักท่องเที่ยวให้เดินทางมารับชมไม่น้อย

วันนี้ ถังเจี้ยนเฉิงตื่นแต่เช้าตรู่ เริ่มเตรียมตัวเคี่ยวโจ๊กล่าปา

ช่วงเวลานี้ในชาติก่อน เสี่ยวจิ่วของเขาตายตั้งแต่วัยทารก ภรรยาของเขาก็ฆ่าตัวตาย ตัวเขาเองก็ใช้ชีวิตอย่างไร้จุดหมาย เอาแต่ดื่มเหล้าย้อมใจไปวัน ๆ แม่ของเขาเห็นสภาพของเขาแล้วปวดใจยิ่งนัก จึงใช้พริกเคี่ยวโจ๊กเผ็ดล่าปามาหนึ่งชาม หวังจะให้รสเผ็ดร้อนปลุกเขาให้ตื่น!

และก็เพราะโจ๊กเผ็ดล่าปาชามนี้นี่เองที่ทำให้เขาจำฝังใจ เขาถึงได้นึกเรื่องที่มีคนจับปลาได้ที่อ่างเก็บน้ำหาวซานท่ามกลางหิมะขาวโพลนออก...

แต่ยามนี้ หลังจากที่เขาได้เกิดใหม่ เสี่ยวจิ่วก็ผ่านพ้นการครบเดือนมาได้อย่างราบรื่น ผิวพรรณขาวผ่องและแข็งแรงดี ภรรยาของเขาก็ยังมีชีวิตอยู่เป็นอย่างดี เขาไม่ต้องกินโจ๊กเผ็ดล่าปาอีกต่อไปแล้ว!

เขาจะลงมือเอง เคี่ยวโจ๊กล่าปาที่มีเอกลักษณ์ท้องถิ่นอย่างยิ่งให้ครอบครัวสักหม้อ

มีของทั้งหมดแปดอย่าง ได้แก่ หมูรมควัน ถั่วลิสง พุทราจีน ข้าวโพด ข้าวสาร เมล็ดบัว ลูกเดือย และถั่วแดง

เมล็ดบัวก็คือเม็ดบัว ส่วนถั่วแดงก็คือถั่วแดงเม็ดเล็ก

ของพวกนี้ถังเจี้ยนเฉิงไปซื้อมาจากสหกรณ์จัดหาและจำหน่ายตั้งแต่สองสามวันก่อนแล้ว ตอนนี้เขาเพียงนำพวกมันออกมาล้างทำความสะอาด จากนั้นก็ตวงตามสัดส่วนแล้วผสมเข้าด้วยกัน

สิ่งที่ยุ่งยากเพียงอย่างเดียวคือต้องหั่นหมูรมควันเป็นชิ้นเต๋าเล็ก ๆ ละเอียดมาก

หลังจากเตรียมทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เขาก็นำของทั้งแปดอย่างนี้มาคลุกเคล้ารวมกัน จากนั้นก็นำก้อนน้ำแข็งที่แช่ในกะละมังนอกบ้านไว้ตั้งแต่เมื่อวานมาทุบให้แตก แล้วใส่ลงไปในกระทะเหล็กใบใหญ่พร้อมกัน

คนในบ้านมีเยอะ จึงจำเป็นต้องใช้กระทะใบใหญ่

กระทะใบใหญ่นี้ก็เพิ่งซื้อมาใหม่เช่นกัน

ตั้งขึ้นบนเตาไฟ แล้วค่อย ๆ เคี่ยวไปช้า ๆ

ไม่นาน กลิ่นหอมเข้มข้นก็ลอยฟุ้งออกไป

พวกเด็ก ๆ ได้กลิ่นหอมต่างก็ตื่นเพราะความหิว แต่ละคนรีบสวมเสื้อผ้าล้างหน้าแปรงฟันแล้วพากันมาที่ห้องครัว

เพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียงก็ได้กลิ่นหอมนี้เช่นกัน จึงอดไม่ได้ที่จะก่นด่าอีกยก ทว่าในวันนี้แทบทุกบ้านต่างก็เคี่ยวโจ๊กล่าปากันทั้งนั้น ต่อให้เป็นบ้านที่ยากจนที่สุดก็ยังเคี่ยวสักชาม ดังนั้นเพื่อนบ้านจึงไม่ได้สนใจบ้านของถังเจี้ยนเฉิงมากจนเกินไป

"พ่อคะ พ่อกำลังเคี่ยวอะไรอยู่เหรอคะ หอมจังเลย!"

เสี่ยวชีตัวแสบผู้ชอบทำตัวเด่นพุ่งเข้ามาข้างกายถังเจี้ยนเฉิงเป็นคนแรก ก่อนจะกอดคอเขาแล้วถามขึ้น

"พ่อคะ ที่พ่อเคี่ยวนี่คือโจ๊กล่าปาหรือเปล่าคะ"

ต้าเม่ยโตที่สุด รู้เรื่องรู้ราวไม่น้อย จึงเดาออกในทันทีว่านี่คือโจ๊กล่าปา

"ใช่แล้ว แต่พ่อดัดแปลงนิดหน่อย ใส่หมูรมควันเข้าไปด้วย กลิ่นถึงได้หอมเป็นพิเศษยังไงล่ะ!" ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มพลางบอก

"หอมจริง ๆ ด้วยค่ะ!" ต้าเม่ยพยักหน้า

"มิน่าล่ะหนูถึงเดาไม่ออก ที่แท้พ่อก็แอบใส่หมูรมควันลงไปด้วยนี่เอง!" ซานเม่ยเอ่ยอย่างเข้าใจในทันที

"เมื่อก่อนหนูเคยได้ยินย่าบอกว่า โจ๊กล่าปามีไว้เซ่นไหว้เทพเจ้า ห้ามมีเนื้อสัตว์ ต้องเป็นเจล้วน ๆ เท่านั้น" ซื่อเม่ยเอ่ยด้วยความกังวลขึ้นมาทันที "พ่อคะ พ่อจงใจใส่หมูรมควันแบบนี้ เทพเจ้าจะไม่ลงโทษพวกเราเหรอคะ"

"หนูยังเคยได้ยินย่าของเถาฮวาบอกด้วยว่า เทพเจ้าชอบกินเด็กเป็นพิเศษ! พ่อคะ พ่อใส่หมูรมควันจนล่วงเกินเทพเจ้าเข้าแล้ว เทพเจ้าจะไม่จับพวกเรากินจนหมดเหรอคะ"

"หา? พี่สี่ เทพเจ้ากินเด็กจริง ๆ เหรอคะ" เสี่ยวลิ่วตกใจจนหน้าถอดสี

"จริง ๆ นะ ย่าของเถาฮวาบอกว่าย่าเห็นมากับตาตัวเองเลย!" ซื่อเม่ยเองก็กลัวมาก พลางพูดก็พลางเบียดตัวชิดกับซานเม่ยแน่น

"อย่าพูดเหลวไหลสิ ในโลกนี้จะมีเทพเจ้าที่ไหนกัน!" ซานเม่ยยังคงเฉลียวฉลาดเช่นเคย "นั่นน่ะพวกผู้ใหญ่แต่งเรื่องมาหลอกเด็กอย่างพวกเราทั้งนั้น! ก็เพื่อไม่ให้พวกเราซน ไม่ให้ตะกละ แล้วก็ยอมเชื่อฟังผู้ใหญ่ดี ๆ แต่จริง ๆ ล้วนเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ!"

ถังเจี้ยนเฉิงมองซานเม่ยแวบหนึ่ง พลางคิดในใจว่า 'เด็กอย่างลูก มองโลกทะลุปรุโปร่งขนาดนี้จะดีจริง ๆ เหรอ'

"พ่อ พ่อคิดว่าในโลกนี้มีเทพเจ้าไหมคะ" เสี่ยวชีเอ่ยถามขึ้นมาทันที

ถังเจี้ยนเฉิงถามกลับ "ลูกคิดว่ามีไหมล่ะ"

เสี่ยวชีพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ "มีสิคะ!"

"เหรอ เมื่อกี้พี่สามเพิ่งบอกไปว่าเทพเจ้าเป็นเรื่องหลอกลวง ทำไมลูกถึงบอกว่ามีล่ะ" ถังเจี้ยนเฉิงมองเสี่ยวชีด้วยความสงสัย

เสี่ยวชีบอก "เพราะในวิทยุพูดน่ะสิคะ! หนูได้ยินบ่อย ๆ อย่าง 'แววตาเปล่งประกายมีพลัง' 'กระปรี้กระเปร่ามีพลัง' 'มีชีวิตชีวามาก'... นี่ก็คือ 'มีเทพ' ไม่ใช่เหรอคะ"

เอ๊ะ?

"ฮ่า ๆ ๆ..."

พอได้ยินแบบนั้น ถังเจี้ยนเฉิงก็อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอดหัวเราะไม่ได้

เสี่ยวชี ลูกรู้จักเล่นมุกแป้กเป็นแล้วสินะเนี่ย!

หลังจากหัวเราะเสร็จ ถังเจี้ยนเฉิงถึงค่อยอธิบายอย่างใจเย็น "เสี่ยวชี คำว่า 'มีพลัง' ที่ลูกได้ยินในวิทยุน่ะ หมายถึงคนคนนั้นดูกระปรี้กระเปร่า คือ... ดีมาก สุขภาพแข็งแรงดี ส่วน 'เทพ' ที่พี่สามกับพี่สี่พูดถึง หมายถึงเทพเซียน สิ่งศักดิ์สิทธิ์ สองคำนี้ไม่เหมือนกันนะ"

"อ๋อ"

เสี่ยวชีพยักหน้า ทว่าในดวงตากลับเต็มไปด้วยความงุนงง

ถังเจี้ยนเฉิงไม่ได้อธิบายต่อ เพราะโจ๊กเริ่มเดือดปุด ๆ แล้ว จำเป็นต้องคนอยู่ตลอด ไม่อย่างนั้นโจ๊กจะล้นออกมาทั้งหมด

แอ๊ด!

ตอนนั้นเอง ประตูบ้านก็ถูกผลักเปิดออก หลิวฟางฟางแบกฟืนกองใหญ่ก้าวเข้ามา

บนตัวของเธอมีเกล็ดหิมะเกาะอยู่

"แม่ ไปเก็บฟืนมาเหรอคะ" ต้าเม่ยรีบเข้าไปช่วย

"หิมะตกอีกแล้วเหรอ" ถังเจี้ยนเฉิงถาม

"อืม"

ด้วยความช่วยเหลือของต้าเม่ย หลิวฟางฟางวางฟืนลงแล้วพูดว่า "ฉันยังกะว่าจะกลับมาต้มโจ๊กเอง ไม่นึกเลยว่าคุณจะต้มไปแล้ว ทำไมถึงมีกลิ่นหอมของหมูรมควันด้วยล่ะ คุณคงไม่ได้ใส่หมูรมควันลงไปในโจ๊กหรอกนะ"

"ใส่สิ หอมไหมล่ะ" ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มพลางถาม

เอ้อร์เม่ยรินน้ำร้อนสำหรับล้างมือล้างหน้าเตรียมไว้ให้หลิวฟางฟางเรียบร้อยแล้ว หลิวฟางฟางล้างไปพลางก็พูดไปพลาง "หอมน่ะมันหอมอยู่หรอก แต่มันไม่ผิดธรรมเนียมเหรอ"

ซื่อเม่ยรีบพูด "หนูก็บอกแล้วว่าไม่ถูก จะล่วงเกินเทพเจ้านะคะ!"

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้ม "ธรรมเนียมน่ะคนเป็นคนตั้ง ขอแค่อร่อยก็พอแล้ว!"

"จริงสิ เจี้ยนเฉิง เรื่องต้มโจ๊กคุณยกให้พวกต้าเม่ยทำก่อนเถอะ ระหว่างทางกลับฉันเจอพี่สามที่กำลังจะมาหาคุณพอดี เขาบอกให้คุณไปที่บ้านเขาสักหน่อย เหมือนแม่วัวจะตกลูกน่ะ ฉันบอกว่าจะมาบอกคุณให้ เขาก็เลยไปตามหาถังหลินเป่าแล้ว" หลิวฟางฟางบอก

"ได้ งั้นผมจะไปดูสักหน่อย"

ถังเจี้ยนเฉิงส่งทัพพีที่ใช้คนให้ต้าเม่ย จากนั้นก็ลุกขึ้น สวมเสื้อนวมหนาแล้วเดินออกจากบ้านไป

"พ่อ หนูก็อยากไปดูแม่วัวตกลูกด้วย!" เสี่ยวชีร้องบอก

"เด็กดูไม่ได้!"

ถังเจี้ยนเฉิงปฏิเสธ

"ฮึ พ่อไม่พาหนูไปอีกแล้ว เดี๋ยวหนูแอบไปเองก็ได้!"

เสี่ยวชีพึมพำเสียงเบาประโยคหนึ่ง จากนั้นก็นั่งลงข้างกองไฟอย่างว่าง่าย

เมื่อเทียบกับการไปดูแม่วัวตกลูกแล้ว เธอชอบเฝ้าดูต้มโจ๊กล่าปามากกว่า เพราะมันหอม แถมยังกินได้ด้วย!