ตอนที่ 95 ถังเจี้ยนปิงผู้ไร้เดียงสา

เมื่อมาถึงหน้าบ้านของถังเจี้ยนเฉิง รถจึงค่อยๆ ชะลอจอดลง

พวกเด็กๆ ที่วิ่งตามมาตลอดทางก็กรูเข้ามาล้อมรอบ ลูบนั่นคลำนี่ด้วยความรู้สึกตื่นตาตื่นใจเป็นที่สุด

ถังเจี้ยนเฉิงเปิดประตูรถ ให้เอ้อร์เม่ยลงมาก่อน จากนั้นจึงอุ้มเสี่ยวชีลงมา ตอนนี้เอง เสี่ยวลิ่วก็วิ่งมาถึงข้างเท้าของถังเจี้ยนเฉิงจนได้ นางแหงนหน้าขึ้นถามเอาเรื่อง "พ่อ ทำไมพ่อไม่จอดรถ! ทำไมไม่ให้หนูนั่งรถด้วย?"

ถังเจี้ยนเฉิงกำลังจะอธิบาย แต่กลับได้ยินเสี่ยวชีพูดเสียงดังขึ้นมาว่า "ก็ไม่จอดไงล่ะ! ก็ไม่ให้พี่นั่งรถด้วยนั่นแหละ!"

"ทำไมล่ะ?" เสี่ยวลิ่วถามซัก

"เพราะพี่ช้าไง! ช้าเป็นเต่าทุกทีเลย!" เสี่ยวชีส่งเสียงฮึดฮัด

"นั่นมันเสี่ยวปาต่างหาก ไม่ใช่ฉันสักหน่อย" เสี่ยวลิ่วเถียง

"พี่นั่นแหละ! พี่นั่นแหละ! พี่นั่นแหละ! ยังจะไปโทษเสี่ยวปาอีก!" เสี่ยวชีส่งเสียงเชิดใส่ "ถ้าไม่เชื่อ พี่ก็ถามพี่ห้าดูสิ!"

"ฉัน..."

เสี่ยวลิ่วไม่กล้าไปถามพี่ห้าหรอก นางเบะปากเตรียมจะร้องไห้อีกแล้ว ช่วงนี้ดูเหมือนนางจะขี้แยเป็นพิเศษ พอดีกับที่อู่เม่ยอุ้มเสี่ยวจิ่วเดินมาตรงหน้านาง ตวัดสายตามองดุเข้าให้ นางก็ถึงกับไม่กล้าร้องไห้อีกต่อไป เลยเปลี่ยนเป็นฟ้องแทน "พี่ห้า เสี่ยวชีรังแกฉัน!"

"เธอเป็นพี่ นางจะรังแกเธอได้ยังไง?" อู่เม่ยถาม

"ฉัน..."

เสี่ยวลิ่วพูดไม่ออกไปชั่วขณะ "ฉัน... ฉัน... รังแกง่ายนี่นา!"

อู่เม่ยเกือบจะหลุดขำออกมา "เธอรังแกง่าย นางก็เลยรังแกเธอเนี่ยนะ?"

"อื้อ!" เสี่ยวลิ่วพยักหน้า

"หนูเปล่านะ!" เสี่ยวชีรีบเถียง "หนูไม่ได้รังแกพี่เขาสักหน่อย!"

ถังเจี้ยนเฉิงไม่ได้สนใจการทะเลาะกันของพวกเด็กๆ เขาเงยหน้าขึ้นเตรียมจะร้องเรียกถังเจี้ยนปิงมาช่วยยกสมุนไพร ก็เห็นว่าถังเจี้ยนปิงเดินออกมาจากบ้านแล้ว ทว่ากลับยืนเหม่ออยู่หน้าประตูไม่ยอมเดินเข้ามา สายตาจับจ้องไปข้างหน้าตาไม่กะพริบ

พอมองตามสายตาของเขาไป ถังเจี้ยนเฉิงถึงได้เข้าใจว่าทำไมเจ้าหนุ่มทึ่มคนนี้ถึงก้าวขาไม่ออก

ที่แท้ก็เห็นเจี่ยงเหยานี่เอง!

ถังเจี้ยนปิงเองก็รู้สึกแปลกใจเหมือนกัน หลังจากได้เห็นเจี่ยงเหยา หัวใจก็ตื่นตระหนกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้เหมือนกันว่าตื่นเรื่องอะไร แต่มันตื่นเต้นลนลานไปหมด สองขาก็หนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่วจนก้าวเดินไม่ไหว

ดวงตาคู่นั้นอดไม่ได้ที่จะจ้องมองเจี่ยงเหยาอยู่ตลอด แม้ในใจจะรู้ดีว่าทำแบบนี้เสียมารยาทมาก แต่เขากลับควบคุมตัวเองไม่ได้เลย

"ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะ ไปช่วยสิ!"

ถังเกินสุ่ยเดินออกมาพอดี เห็นถังเจี้ยนปิงยืนเซ่อไม่ยอมทำงาน ก็ยื่นมือไปฟาดเข้าที่ท้ายทอยของเขาฉาดใหญ่

ถังเจี้ยนปิงถูกตบจนคอหด ได้สติคืนมาในพริบตา จึงรีบก้มหน้าก้มตาเดินไปช่วยยกสมุนไพร ไม่กล้ามองเจี่ยงเหยาอีกแม้แต่แวบเดียว

พอยกสมุนไพรเสร็จ ถังเจี้ยนปิงก็ไม่ได้เดินเข้าไปในบ้านของถังเจี้ยนเฉิงเหมือนอย่างเคย หากแต่กลับไปที่บ้านตัวเอง จากนั้นก็ยืนเหม่ออยู่ริมหน้าต่าง คอยชะเง้อคอมองไปยังบ้านของถังเจี้ยนเฉิง

ถ้ามองเห็นเจี่ยงเหยา เขาก็จะดีใจขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ แต่ถ้าไม่เห็น ก็จะรู้สึกเคว้งคว้างเศร้าซึม

"เจี้ยนปิง ลูกกำลังดูอะไรอยู่น่ะ?"

หยวนเยฺว่จู๋เดินเข้ามาข้างกายเขาด้วยความสงสัย

"อ๊ะ แม่ ผะ...ผม ผมไม่ได้ดูอะไรครับ" ถังเจี้ยนปิงรีบวิ่งหนีไปด้วยความลุกลี้ลุกลน ราวกับความลับบางอย่างถูกคนจับได้เข้าเสียแล้ว

หยวนเยฺว่จู๋มองตามแผ่นหลังของลูกชายคนเล็กด้วยความประหลาดใจ จากนั้นก็มองออกไปนอกหน้าต่างบ้าง ทว่ากลับไม่พบอะไรผิดปกติ

ถังเจี้ยนเฉิงรั้งให้เจี่ยงเหยาอยู่กินข้าวที่บ้านมื้อหนึ่ง เรียกถังเจี้ยนปิงให้มา เขาก็ไม่ยอมมา เกลี้ยกล่อมอย่างไรก็ไม่ไป จนถังเจี้ยนเฉิงถึงกับพูดไม่ออก

ที่เขารั้งเจี่ยงเหยาไว้กินข้าวนั้น นอกจากจะขอบคุณที่เจี่ยงเหยาช่วยเหลืองานแล้ว เหนือสิ่งอื่นใดยังอยากสร้างโอกาสให้น้องชายได้ใกล้ชิดกับเจี่ยงเหยามากขึ้น น่าเสียดายที่น้องชายปากหนักเหมือนกระป๋องอุดฝาคนนี้กลับไม่รับน้ำใจเอาเสียเลย

พอกินข้าวเสร็จและส่งเจี่ยงเหยากลับไปแล้ว ถังเจี้ยนเฉิงก็มาที่ห้องของถังเจี้ยนปิงอีกครั้ง เห็นเขานอนหงายซึมๆ อยู่บนเตียง สายตาเหม่อลอยมองเพดาน

ในหัวไม่รู้กำลังคิดเพ้ออะไรอยู่ มุมปากเปื้อนรอยยิ้มค้างไว้ไม่หุบ กลั้นอย่างไรก็ไม่อยู่

"เจี้ยนปิง แกชอบเจ้าหน้าที่เจี่ยงใช่ไหม?"

ถังเจี้ยนเฉิงถามตรงๆ

ถังเจี้ยนปิงสะดุ้งโหยง บ่นอุบ "พี่สี่ พี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ตกใจหมดเลย!"

"ฉันมาตั้งนานแล้ว!" ถังเจี้ยนเฉิงพูดอย่างระอา "แกมัวแต่คิดบ้าอะไรอยู่ก็ไม่รู้ เอาแต่นอนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว! บอกมาสิ แกชอบเจ้าหน้าที่เจี่ยงใช่ไหม?"

"ผะ... ผม... เปล่าสักหน่อย!"

ถังเจี้ยนปิงลนลานจนหน้าแดงก่ำ

"ตอนนี้อยู่กันแค่เราสองพี่น้อง แกจะปิดบังอะไรนักหนา? อีกอย่าง แกเป็นผู้ชายทั้งคน จะมามัวเหนียมอายอะไร ชอบก็บอกชอบ ไม่ชอบก็บอกไม่ชอบ พูดให้มันเด็ดขาดหน่อยสิ"

"พี่สี่ ผมก็ไม่รู้ว่าชอบหรือเปล่า ผมแค่... แค่อยากมองแต่ก็กลัวที่จะมองเจ้าหน้าที่เจี่ยงน่ะครับ" ถังเจี้ยนปิงเอ่ย

"แกรู้จักเจ้าหน้าที่เจี่ยงดีแค่ไหนกัน?"

ถังเจี้ยนเฉิงเทียบความต่างในทุกๆ ด้านระหว่างเจี่ยงเหยากับน้องชายตัวเองอย่างรวดเร็วในหัว สุดท้ายก็พบว่า น้องชายของเขาเทียบไม่ติดเลยสักนิด ต่อให้พยายามและขยันขันแข็งแค่ไหน อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาอีกหลายปี ถึงเวลานั้นเจี่ยงเหยาคงแต่งงานไปนานแล้ว

ดังนั้น แทนที่จะปล่อยให้ฝืนดันทุรังจับคู่กัน สู้ดับความเพ้อฝันของน้องชายเสียตั้งแต่ตอนนี้เลยยังดีกว่า

พอได้ยินพี่สี่ถาม ถังเจี้ยนปิงก็ส่ายหน้า

"เจ้าหน้าที่เจี่ยงทั้งสวย ทั้งเป็นเจ้าหน้าที่ประจำตำบล แถมยังขับรถเป็นอีก คนตามจีบย่อมมีเพียบแน่ แกคิดว่าแกจะเอาชนะพวกที่มาจีบเธอได้หมดเหรอ? อีกอย่าง เจ้าหน้าที่เจี่ยงอายุน้อยแค่นี้ก็มีรถเป็นของตัวเองแล้ว แกคิดว่าทางบ้านเธอจะเป็นครอบครัวธรรมดาๆ งั้นเหรอ?"

ถังเจี้ยนเฉิงเอ่ยต่อ "เจ้าหน้าที่เจี่ยงเป็นสาวที่เติบโตมาในเมือง แกคิดว่าเธอจะยอมมาอยู่บ้านนอกตกระกำลำบากกับแกเหรอ? เพราะงั้นนะเจี้ยนปิง เจ้าหน้าที่เจี่ยงไม่ใช่คนที่แกจะไปชอบได้หรอก!"

"พี่สี่ พี่พูดอะไรน่ะ ใครบอกว่าผมชอบเธอกัน" ถังเจี้ยนปิงรีบปฏิเสธเสียงแข็ง

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มพลางตบบ่าน้องชาย "ชอบหรือไม่ชอบ ใจแกเองรู้ดีที่สุด ในฐานะพี่ชาย ฉันบอกแกได้แค่ว่า เธอเก่งมาก และครอบครัวของเธอยิ่งเหนือกว่านั้นอีก ทางที่ดีแกตัดใจลืมเธอเสียแต่เนิ่นๆ เถอะ ไม่อย่างนั้นแกจะต้องทรมานไปทั้งชีวิต!"

พูดจบ ถังเจี้ยนเฉิงก็หันหลังเดินจากไป

ส่วนถังเจี้ยนปิงจู่ๆ ก็รู้สึกหงุดหงิดกระวนกระวายขึ้นมา และมีความรู้สึกอยากร้องไห้อย่างบอกไม่ถูก

เขาไม่รู้จริงๆ ว่าตัวเองชอบเจี่ยงเหยาหรือเปล่า เขาแค่ชอบมองเธอมากเท่านั้นเอง ทุกครั้งที่ได้เห็นเธอ เขาจะรู้สึกมีความสุข หัวใจเต้นแรงขึ้นหลายจังหวะ แต่นี่... คือความชอบงั้นหรือ?

พี่สี่บอกว่า เธอไม่ใช่คนที่เราจะไปชอบได้ ทำไมล่ะ?

แค่เพราะเธอสวย เป็นเจ้าหน้าที่รัฐ ขับรถเป็น แถมยังเป็นสาวชาวเมือง ผมก็ชอบเธอไม่ได้แล้วเหรอ?

การชอบใครสักคนมันผิดด้วยหรืออย่างไร?

ในหัวของถังเจี้ยนปิงสับสนวุ่นวายไปหมด เขารู้ว่าพี่สี่หวังดีต่อเขา แต่เขากลับรู้สึกว่าพี่สี่พูดผิด มีเหตุผลอะไรที่การที่เขาชอบเจี่ยงเหยาแล้วจะต้องทนทุกข์ไปชั่วชีวิตด้วย?

ทำไมต้องลืมเธอด้วย?

ถังเจี้ยนปิงรู้แก่ใจดีว่า หากเขาลืมเจี่ยงเหยาไปจริงๆ ต่างหาก ถึงจะทุกข์ทรมานไปชั่วชีวิต!

เขานอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียงเนิ่นนาน ในที่สุดก็ตัดสินใจได้ว่า จะไม่เชื่อฟังพี่สี่ เขาจะชอบเจี่ยงเหยาต่อไป เพราะแบบนี้มันทำให้เขามีความสุข!

ถังเจี้ยนเฉิงคิดไม่ถึงเลยว่า คำเตือนสติของตนไม่เพียงแต่จะไม่ทำให้น้องชายเปลี่ยนความคิด แต่กลับทำให้เจี้ยนปิงเข้าใจว่าความชอบคืออะไร และยิ่งทำให้ความคิดของเขาแน่วแน่ขึ้นกว่าเดิม

นี่คงเรียกว่าหวังดีแต่ผลลัพธ์กลับตาลปัตร!

อันที่จริงเมื่อลองคิดดูให้ดี ก็พอจะเข้าใจพฤติกรรมของถังเจี้ยนปิงได้ เพราะตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยมีใครสั่งสอนเรื่องพวกนี้แก่เขาเลย

ยิ่งไม่เข้าใจเรื่องความรักใคร่ระหว่างหนุ่มสาว!

เขาไร้เดียงสาราวกับกระดาษขาวแผ่นหนึ่ง ในความเข้าใจของเขา การชอบเด็กผู้หญิงคนหนึ่งก็เหมือนกับการชอบของเล่นชิ้นหนึ่ง มันคือเรื่องเดียวกัน ดังนั้นยิ่งถังเจี้ยนเฉิงคอยห้ามปราม เขากลับยิ่งชอบมากขึ้นไปอีก

ส่วนเรื่องภูมิหลังชาติตระกูลอะไรที่ถังเจี้ยนเฉิงว่ามานั้น เขาไม่ประสีประสาเลยแม้แต่น้อย