ตอนที่ 94 ถังซูเหยา

"เขาทำแบบนั้นไปทำไม ปู่ก็ไม่รู้แน่ชัด แต่ปู่คิดว่าเขาต้องมีเจตนาอย่างนั้นแน่" เจี่ยงว่านเหอกล่าว "ถึงอย่างไร หนูก็ไม่ได้เป็นแค่เจ้าหน้าที่ตำบลตัวเล็กๆ เสียเมื่อไหร่ ข้างหลังหนูยังมีตระกูลเจี่ยงอยู่อีกทั้งตระกูล!"

"ปู่สามคะ หนูว่า... เขาไม่ได้ซับซ้อนขนาดนั้นหรอกค่ะ" เจี่ยงเหยาคิดครู่หนึ่งก่อนจะกัดริมฝีปากพูด

"ทำไมล่ะ"

"สัญชาตญาณค่ะ"

"สัญชาตญาณเรอะ" เจี่ยงว่านเหอเบิ่งตากว้าง "เด็กโง่ของปู่เอ๊ย คนเราบางทีก็ใสซื่อเกินไปไม่ได้หรอกนะ! ช่างเถอะ เรื่องนี้เอาไว้ค่อยคุยกันทีหลัง ในเมื่อหนูไม่ได้ชอบเจ้าหนุ่มตระกูลเฉียนนั่น ก็ช่างมันเถอะ วันหน้ายังไงก็ต้องเจอคนที่ดีกว่า แต่ปู่สามมีข้อแม้อยู่อย่างหนึ่งนะ ถ้าหาเจอเมื่อไหร่ ต้องพาเขามาให้ปู่สามดูตัวด้วยล่ะ"

"ค่ะ" เจี่ยงเหยาแปลกใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ

ขณะที่สองปู่หลานกำลังคุยกันอยู่นั้น ถังเจี้ยนเฉิงกับถังซูเหยาสองพ่อลูกก็กำลังคุยกันอยู่เช่นกัน

"เอ้อร์เม่ย หิวแล้วใช่ไหม พ่อเอาของอร่อยมาให้ รีบกินตอนยังร้อนๆ เถอะ"

ถังเจี้ยนเฉิงหยิบกล่องข้าวอะลูมิเนียมออกจากถุงตาข่าย เปิดฝาออก แล้วหยิบตะเกียบคู่หนึ่งออกมาจากกระเป๋าหนัง ยื่นให้ถังซูเหยาพร้อมกัน

เมื่อครู่ถังซูเหยามัวแต่ท่องจำชื่อยาบนแผ่นกระดาษ จึงยังไม่รู้สึกหิวเท่าไร แต่ตอนนี้พอได้กลิ่นหอมของกับข้าว ท้องไส้ก็พลันส่งเสียงร้องประท้วงขึ้นมาทันที เธอรีบรับตะเกียบกับกล่องข้าวไป ครั้นเห็นเนื้อชิ้นโตๆ อัดแน่นอยู่ข้างในก็อดอุทานไม่ได้ "ว้าว มีเนื้อเยอะขนาดนี้เลยเหรอคะ หนูชอบจังเลย!"

"ชอบก็กินเยอะๆ สิ!"

ถังเจี้ยนเฉิงลูบศีรษะของถังซูเหยา มองดูผมที่แห้งกรอบสีเหลืองแกมน้ำตาลของเธอแล้ว ในใจก็พลันเจ็บแปลบขึ้นมาเล็กน้อย

"ค่ะ!"

ถังซูเหยาพยักหน้าหงึกหงัก ทว่ากลับไม่ได้ก้มหน้าก้มตากินคำโต ตรงกันข้าม เธอกลับจัดแจงแยกกับข้าวสารพัดอย่างที่วางปนกันระเกะระกะในกล่องข้าวให้เป็นหมวดเป็นหมู่ก่อน จากนั้นจึงค่อยๆ กินทีละอย่างไปเรื่อยๆ

ก่อนที่กับข้าวอย่างหนึ่งจะหมด เธอจะไม่ยอมคีบกับข้าวอย่างต่อไปเด็ดขาด

แม้ท้องจะหิวมาก แต่เธอก็ยังคงกินอย่างช้าๆ เรียบร้อย นุ่มนวล ราวกับกลัวว่าจะทำให้อาหารเหล่านั้นเสียระเบียบ

ถังเจี้ยนเฉิงมองดูจนอ้าปากค้าง อดถามไม่ได้ว่า "เอ้อร์เม่ย ทำแบบนี้... ไม่เหนื่อยเหรอลูก"

"คะ?"

ถังซูเหยาหันมามองถังเจี้ยนเฉิง ไม่เข้าใจว่าพ่อหมายถึงอะไร

"พ่อหมายถึงว่า ทำแบบนี้..." ถังเจี้ยนเฉิงชี้ไปที่กล่องข้าวในมือของเธอ "แยกกับข้าวทุกอย่างให้เป็นระเบียบแบบนี้ เหนื่อยไหม"

ถังซูเหยายิ้มตอบ "ไม่เหนื่อยเลยค่ะ! พ่อไม่คิดว่าแยกไว้แบบนี้มันดูน่ามองกว่าเหรอคะ"

"เอ่อ... ก็น่ามองจริงๆ นั่นแหละ"

ในใจถังเจี้ยนเฉิงไม่ได้คิดว่ามันน่ามองอะไรนัก เพราะเขาไม่ใช่พวกยึดความสมบูรณ์แบบ แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางไม่ให้เขาเอ่ยปากให้กำลังใจลูกสาว

ถังซูเหยาได้ยินแล้วก็ดีใจมาก เธอสะบัดขาทั้งสองข้างเบาๆ พลางนั่งอยู่บนม้านั่งยาวมีพนักพิงริมระเบียงทางเดิน ค่อยๆ ตักกินทีละคำ ใบหน้าเอ่อล้นไปด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมสุขและอิ่มเอมใจ

ถังเจี้ยนเฉิงมองดูลูกสาวในยามนี้ ในใจทั้งหวานล้ำ ทั้งโล่งอกเบาใจ และตื้นตันใจไปพร้อมกัน

ทันใดนั้น เขาก็นึกถึงคำถามหนึ่งขึ้นมาได้ จึงอดถามไม่ได้ว่า "เอ้อร์เม่ย ถ้าเกิดมีคนมาทำให้ของที่ลูกอุตส่าห์จัดแยกไว้ซะเป็นระเบียบต้องกระจัดกระจาย ลูกจะทำยังไง"

เขาจำได้ว่าในชาติก่อนมีคนที่เป็นพวกยึดความสมบูรณ์แบบไม่น้อย ที่เข้ากับคนรอบข้างไม่ได้ก็เพราะนิสัยแบบนี้ จนสุดท้ายถูกโดดเดี่ยว ถูกผลักไสให้กลายเป็นคนนอกคอก ส่วนตัวคนเหล่านั้นเองก็ค่อยๆ จมดิ่งสู่ความโดดเดี่ยวและภาวะซึมเศร้า

เขาไม่อยากให้ลูกสาวคนที่สองของตนต้องกลายเป็นโรคซึมเศร้าเพราะเรื่องนี้ในอนาคต

"หนูก็แค่จัดมันใหม่อีกรอบสิคะ เสี่ยวชีเป็นตัวแสบแบบนั้นเลยล่ะค่ะ ชอบมาทำเสื้อผ้าที่หนูพับไว้จนยุ่งเหยิงอยู่เรื่อย บางทีหนูก็โมโหจนอยากจะตี แต่เธอกลับหัวเราะร่าแล้ววิ่งหนีไป หนูเองก็ทำอะไรเธอไม่ได้ ได้แต่อดทนจัดให้เข้าที่ใหม่อยู่ดี" ถังซูเหยากล่าว

"อืม แบบนี้ดีแล้ว ต้องรู้จักให้อภัยและผ่อนปรนให้มากๆ! ที่สำคัญที่สุดคือ เวลาที่ลูกไม่สบายใจ ต้องรู้จักหาทางระบายออกให้เป็น อย่าเก็บกดไว้ในใจเด็ดขาด เข้าใจไหม" ถังเจี้ยนเฉิงกล่าวอย่างจริงจังและห่วงใย

"เข้าใจแล้วค่ะ"

ถังซูเหยาพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

กินไปได้ครึ่งทาง เจี่ยงเหยาก็เดินออกมา เธอเหลือบมองถังเจี้ยนเฉิงแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า "พี่เจี้ยนเฉิง ซูเหยา พวกเรากลับบ้านกันเถอะค่ะ"

"ได้สิ"

สองพ่อลูกลุกขึ้นยืน

ถังซูเหยาปิดฝากล่องข้าว ใส่ลงในถุงตาข่าย แล้วพับถุงตาข่ายให้เรียบร้อย สุดท้ายก็ถือตะเกียบค้างไว้ ทำอะไรไม่ถูก

เธออยากหาที่ล้าง แต่ก็ไม่รู้ว่าควรไปที่ไหน อยากหาอะไรมาเช็ดสักหน่อย แต่ก็ไม่รู้จะใช้อะไร

เจี่ยงเหยาเห็นท่าทางเก้ๆ กังๆ ของเธอ จึงหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งออกมาจากกระเป๋ายื่นให้ "ซูเหยา อิ่มหรือยังจ๊ะ ถ้ายังไม่อิ่มก็กินต่อก่อนได้นะ น้ากับพ่อรอได้จ้ะ"

"หนูอิ่มแล้วค่ะ"

ถังซูเหยาเหลือบมองถังเจี้ยนเฉิงแวบหนึ่ง เมื่อเห็นเขาพยักหน้า เธอจึงรับผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดตะเกียบอย่างระมัดระวัง

เช็ดอยู่หลายรอบจนรู้สึกว่าสะอาดดีแล้ว จึงยื่นให้ถังเจี้ยนเฉิง

จากนั้นเธอก็พับผ้าเช็ดหน้าให้เรียบร้อยโดยห่อด้านที่เปื้อนไว้ข้างใน "น้าเจี่ยงคะ ผ้าเช็ดหน้าเปื้อนแล้ว เดี๋ยวหนูกลับไปซักให้สะอาดแล้วค่อยเอามาคืนนะคะ"

"ไม่ต้องหรอกจ้ะ เดี๋ยวน้าซักเองดีกว่า"

"ให้หนูซักเถอะค่ะ"

"เอาสิ ถ้าอย่างนั้นก็ลำบากซูเหยาหน่อยนะ"

เจี่ยงเหยาเห็นถังซูเหยายืนกรานก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เธอยิ้มบางๆ ก่อนจะพาสองพ่อลูกขึ้นรถจี๊ป แล้วขับนำรถแทรกเตอร์มุ่งหน้ากลับหมู่บ้านต้าผิงไปด้วยกัน

"พ่อกลับมาแล้ว! พ่อหนูกลับมาแล้ว!"

พอได้ยินเสียงรถ พวกเด็กๆ ในหมู่บ้านก็พากันวิ่งออกมา เสี่ยวชีก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย เธอวิ่งพลางตะโกนพลางด้วยความภาคภูมิใจ

ช่วงนี้เธอใช้ชีวิตได้อย่างยืดอกและมีความสุขที่สุด

เพราะพ่อของเธอนั่งรถกลับมาบ่อยๆ!

ที่น่าภาคภูมิใจที่สุดคือ เธอเคยนั่งรถจี๊ปคันเท่คันนั้นมาแล้วด้วย!

พวกเด็กๆ อย่างโก่วต้าน หนิวต้าน โช่วต้าน ล้วนไม่เคยได้นั่ง มีแค่เธอคนเดียวที่เคยนั่ง!

เจี่ยงเหยาเห็นเข้าก็รีบชะลอรถจนหยุดนิ่งแล้วร้องบอก "เสี่ยวชี วิ่งช้าๆ หน่อย ระวังหกล้มนะ!"

"น้าเจี่ยงคะ หนูอยากนั่งรถด้วย!"

เสี่ยวชีร้องบอก

"ได้สิ ปีนขึ้นมาเองเลยนะ" เจี่ยงเหยายิ้ม

ถังเจี้ยนเฉิงเปิดประตูรถไว้รอแล้ว เสี่ยวชีจึงรีบปีนขึ้นมาทันที

เด็กอีกคนที่ตามหลังมาตะโกนขึ้นบ้าง "คุณน้าครับ ผมก็อยากนั่งรถด้วย!"

เจี่ยงเหยายังไม่ทันได้ตอบ เสี่ยวชีก็ร้องลั่น "ไม่ได้นะ! นี่รถน้าฉัน ให้ฉันนั่งได้คนเดียว!"

ถังเจี้ยนเฉิงมองดูแล้วเห็นว่ามีเด็กมากเกินไป หากยอมให้คนหนึ่งขึ้น อีกหลายคนก็คงร้องจะขึ้นตาม และที่นั่งในรถก็มีจำกัด สู้ปฏิเสธทั้งหมดเลยจะดีกว่า จึงเอ่ยยิ้มๆ ว่า "ไว้คราวหน้าค่อยนั่งกันนะ ดีไหมเด็กๆ"

พวกเด็กๆ รู้สึกน้อยใจ แต่เมื่อถังเจี้ยนเฉิงไม่อนุญาต พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้

ส่วนเด็กที่ใจกล้าหน่อยก็ปีนขึ้นไปบนรถแทรกเตอร์คันข้างหลังแทน

คนขับรถแทรกเตอร์ตวาดด่า "ลงไปเลยนะ! ไม่งั้นจะตีขาหักให้ดู!"

"ไปเถอะ รีบกลับกันดีกว่า"

ถังเจี้ยนเฉิงเร่งขึ้น เจี่ยงเหยาจึงออกรถอีกครั้ง

ทว่าความเร็วกลับช้าลงมาก

เสี่ยวชีหมุนกระจกหน้าต่างรถลงพลางร้องลั่น "โว้ว โว้ว ได้นั่งรถแล้ว!"

พวกเด็กๆ อิจฉากันยกใหญ่ แต่ก็ยังคงวิ่งตามรถต่อไป

"พ่อคะ น้าคะ หนูด้วย!"

"หนูด้วย! หนูด้วย!"

เสี่ยวลิ่วกับเสี่ยวปาเพิ่งจะวิ่งกระหืดกระหอบตามมาถึง

ถังเจี้ยนเฉิงเอ่ยว่า "ไม่ต้องจอดหรอก ขับตรงกลับบ้านไปเลย"

เจี่ยงเหยาจึงไม่ได้หยุดรถอีก

"พ่อคะ! น้าคะ!"

เสี่ยวลิ่วตะโกนเรียก แต่รถก็ยังไม่ยอมจอด เธอพลันรู้สึกน้อยใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ถึงกับแผดเสียงร้องไห้โฮออกมา

รถยังคงแล่นต่อไปไม่หยุด

อู่เม่ยเดินมาข้างเสี่ยวลิ่วแล้วถลึงตาใส่เธอ "ไม่ได้เรื่องเลย! บอกให้รีบๆ ก็มัวแต่ชักช้า ดีแต่จะร้องไห้! รีบวิ่งตามไปสิ!"

เสี่ยวลิ่วรีบวิ่งกวดตามรถไปอีกครั้ง

เสี่ยวปาก็วิ่งเตาะแตะตามไปพลางหัวเราะคิกคักพลาง ดูท่าทางมีความสุขเป็นอย่างยิ่ง