ตอนที่ 93 คุณไม่ใช่นักกินที่ดีเอาเสียเลย

"แค่นี้ก็ดีมากแล้วเหรอครับ" เฉียนหลินฮ่าวยิ้มเหยียด "พี่เจี้ยนเฉิง มาตรฐานของคุณต่ำเกินไปหน่อยมั้งครับ"

"พี่เจี้ยนเฉิง อย่าไปสนใจเขาเลยค่ะ พวกเรากินกันเถอะ พ่อครัวร้านนี้เป็นพ่อครัวเก่าแก่ ฝีมือดีมากเลยนะคะ"

เจี่ยงเหยาคีบเนื้อรมควันขึ้นมาชิ้นหนึ่งเป็นคนแรก แล้วเริ่มกิน

ถังเจี้ยนเฉิงก็หิวจริง ๆ จึงหยิบตะเกียบขึ้นมาตักกินคำโตเช่นกัน

"พี่เจี้ยนเฉิง คุณกับเหยาเหยาไปรู้จักกันได้ยังไงเหรอครับ"

เฉียนหลินฮ่าวไม่ขยับตะเกียบ พอเห็นท่าทางเวลากินของถังเจี้ยนเฉิง ในใจก็นึกดูแคลน ทว่าภายนอกยังคงประดับรอยยิ้มอย่างไม่เสียมารยาท

"คุณเลิกเรียกฉันว่าเหยาเหยาได้ไหมคะ กรุณาเรียกชื่อเต็มของฉันด้วย!" เจี่ยงเหยาในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะตอกกลับไปประโยคหนึ่ง

รอยยิ้มของเฉียนหลินฮ่าวชะงักแข็งไปเห็นได้ชัด ในแววตาพลันวาบผ่านด้วยเพลิงโทสะ แต่ก็ข่มลงไปได้อย่างรวดเร็ว พลางยิ้มพูดว่า "ได้สิครับ ผมน่ะเป็นคนที่ตามใจผู้หญิงที่ตัวเองชอบอยู่แล้ว ในเมื่อคุณบอกไม่ให้เรียก ผมก็ไม่เรียก พี่เจี้ยนเฉิง คุณว่าผู้ชายที่ว่าง่ายแบบผม ถือเป็นผู้ชายที่ดีไหมครับ"

ถังเจี้ยนเฉิงเริ่มตระหนักได้ในที่สุดว่าเฉียนหลินฮ่าวคนนี้ไม่ปกติเอาเสียเลย ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความเป็นปรปักษ์ต่อเขา

เขาไปล่วงเกินอีกฝ่ายเข้าหรือ

เหมือนนี่จะเป็นการพบกันครั้งแรกของพวกเขาทั้งคู่ไม่ใช่หรือไง

ถ้าอย่างนั้นก็เป็นเพราะเจี่ยงเหยางั้นสิ

ถังเจี้ยนเฉิงมองเจี่ยงเหยาอีกแวบหนึ่ง ก็กระจ่างแจ้งในทันใด คาดว่าคงเป็นเพราะเมื่อครู่เขาพูดคุยหยอกล้อกับเจี่ยงเหยาอย่างสนิทสนม เลยทำให้หมอนี่หึงหวงขึ้นมา

มารดามันเถอะ ใจแคบแค่นี้ ยังนับเป็นหัวกะทิของลูกหลานตระกูลใหญ่ได้อีกหรือ

เขาก็ชักสีหน้าขึ้นมาทันทีเช่นกัน ก่อนจะเอ่ยเรียบ ๆ ว่า "คุณเป็นผู้ชายที่ดีหรือเปล่า ผมไม่รู้หรอก แต่คุณไม่ใช่นักกินที่ดีแน่ ๆ"

"ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะครับ" สีหน้าของเฉียนหลินฮ่าวหม่นลง

"เพราะอาหารอร่อยตั้งมากมายวางอยู่ตรงหน้า แต่คุณกลับไม่แตะสักนิด นั่นแสดงว่าคุณไม่เข้าใจเรื่องอาหารเลิศรส อีกอย่าง เด็กสาวที่ดีขนาดนี้อยู่ข้างกาย คุณกลับทำให้เธอโมโห นั่นแสดงว่าคุณไม่รู้จักผู้หญิงสวย คุณว่าสิ คุณเป็นนักกินที่ดีหรือเปล่าล่ะ" ถังเจี้ยนเฉิงพูดจบก็คีบกุนเชียงชิ้นหนึ่งยัดเข้าปาก เคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย

"คุณ..."

เฉียนหลินฮ่าวโมโหแล้ว

ถังเจี้ยนเฉิงปรายตามองเขา แล้วพูดเสริมอีกว่า "ดูจากตอนนี้แล้ว คุณยังอารมณ์ไม่ดีเอาเสียด้วย"

"ถังเจี้ยนเฉิง! ผมจำชื่อคุณไว้แล้ว!"

เฉียนหลินฮ่าวสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป

"คิกๆๆ พี่เจี้ยนเฉิง พี่เก่งจริง ๆ เลยค่ะ!"

เมื่อเห็นท่าทางของเฉียนหลินฮ่าวที่เดินสะบัดก้นออกจากโต๊ะไปด้วยความเดือดดาล เจี่ยงเหยาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี

ทว่าถังเจี้ยนเฉิงกลับไม่ได้หัวเราะด้วย

เขารู้สึกว่าตนเองช่างซวยจริง ๆ จู่ ๆ ก็ถูกดึงเข้าไปพัวพันกับละครปาหี่ของการหึงหวงแย่งชิงคนรักโดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่ แต่ถึงแม้เวลาย้อนกลับไปได้ เขาก็ยังจะพูดแบบเดิมอยู่ดี เพราะเขาแต่เดิมก็รังเกียจพวกลูกท่านหลานเธอที่วางท่าเย่อหยิ่งจองหองพวกนี้อยู่แล้ว

หลังจากหัวเราะเสร็จ เจี่ยงเหยาถึงเพิ่งสังเกตเห็นความผิดปกติของถังเจี้ยนเฉิง จึงเอ่ยปลอบว่า "พี่เจี้ยนเฉิง ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แม้ตระกูลเฉียนของพวกเขาจะมีอำนาจบารมี แต่การแข่งขันภายในตระกูลก็ดุเดือดมากเหมือนกัน เฉียนหลินฮ่าวไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามเกินไปหรอกค่ะ ไม่อย่างนั้นเขาจะถูกตระกูลเฉียนเฉดหัวทิ้งเอาได้"

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มแล้วกล่าวว่า "ผมรู้ กับข้าวเยอะแยะขนาดนี้ กินให้เยอะหน่อยสิ ไม่อย่างนั้นจะเสียของเปล่า ๆ"

ทว่าในใจเขากลับรู้แจ้งดีว่า เจี่ยงเหยายังอ่อนต่อโลกเกินไป เมื่อถึงระดับตระกูลเฉียนแล้ว เรื่องหลายเรื่องไม่จำเป็นต้องให้เฉียนหลินฮ่าวลงมือด้วยตัวเองเลย ขอแค่เขาเอ่ยปากคำเดียว ย่อมมีคนมากมายพร้อมจะออกหน้าทำงานแทนเขา

อย่างไรก็ตาม ในใจเขาก็ไม่ได้กังวลมากจนเกินไป

ตัวเขาเป็นแค่ชาวไร่ชาวนาคนหนึ่งเท่านั้น

อย่างคำโบราณว่าไว้ คนเท้าเปล่าไม่กลัวคนใส่เกือก!

แน่นอนว่า การระแวดระวังที่ควรมีก็ต้องมีไว้ จึงเอ่ยถามขึ้นมาลอย ๆ ว่า "บ้านของเฉียนหลินฮ่าวก็อยู่ที่อำเภอชุ่นเป่ยด้วยเหรอ"

เจี่ยงเหยาส่ายหน้า "เปล่าค่ะ บ้านพวกเขาอยู่ในตัวเมือง มีอิทธิพลแถวนี้ไม่มากเท่าไร พอมีนโยบายของรัฐเปลี่ยนแปลง พวกเขาก็มองเห็นลู่ทางสดใสของธุรกิจเหมืองแร่ในอำเภอชุ่นเป่ย จึงคิดจะเกี่ยวดองกับตระกูลเจี่ยงของพวกเรา ส่วนครอบครัวของฉันก็อยากจะอาศัยอำนาจบารมีของฝั่งนั้นเพื่อก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้น ก็เลยเกิดเป็นการดูตัวชวนหัวเราะครั้งนี้ขึ้นมาค่ะ"

ถังเจี้ยนเฉิงพยักหน้า แล้วถามต่ออีกว่า "นี่ก็นับว่าผมมาทำลายการดูตัวของพวกคุณแล้ว ถ้าคุณปู่สามของคุณรู้เข้า จะไม่โกรธเอาเหรอ"

เจี่ยงเหยาส่ายหน้าอีกครั้ง "ไม่หรอกค่ะ จริง ๆ แล้วคุณปู่สามของฉันก็คัดค้านการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์แบบนี้มากเหมือนกัน แต่ครั้งนี้เขากลับพยายามชักนำการดูตัวอย่างสุดกำลัง เหมือนจะมีจุดประสงค์บางอย่างที่บอกใครไม่ได้ซ่อนอยู่ค่ะ"

ถังเจี้ยนเฉิงตกใจ "จุดประสงค์อะไรครับ"

เจี่ยงเหยาตอบ "ฉันก็ไม่รู้ค่ะ แต่ต้องเกี่ยวกับเฉียนหลินฮ่าวแน่ ๆ !"

"งั้นก็แย่แล้ว"

ถังเจี้ยนเฉิงถอนหายใจยาว "ผมทำเฉียนหลินฮ่าวโมโหจนหนีไป คุณปู่สามของคุณต้องมาหาเรื่องผมแน่!"

พอได้ยินแบบนี้ สีหน้าของเจี่ยงเหยาก็เปลี่ยนไปเช่นกัน "เรื่องนี้ก็พูดยากจริง ๆ ค่ะ นิสัยแปลก ๆ ของคุณปู่สามฉันไม่มีใครเดาใจถูกเลย พี่เจี้ยนเฉิง ขอโทษนะคะ ฉันทำให้พี่เดือดร้อนแล้ว! ถ้ารู้แต่แรกว่าเฉียนหลินฮ่าวใจแคบขนาดนี้ ฉันก็ไม่น่า..."

"ไม่เป็นไรหรอก เรื่องมันเป็นแบบนี้ไปแล้ว ก็ได้แต่รอดูกันไปก่อน"

ถังเจี้ยนเฉิงโบกมือ "กินเถอะ กินให้อิ่มก่อนค่อยว่ากัน"

พอกินเสร็จ ทั้งสองคนก็อิ่มจนแทบจุก

ถังเจี้ยนเฉิงซื้อกล่องข้าวอะลูมิเนียมจากทางร้าน แล้วห่อกับข้าวอร่อย ๆ กลับไปเต็มกล่อง จากนั้นจึงเดินไปที่ว่านเหอถังพร้อมกับเจี่ยงเหยา

ว่านเหอถังยังคงมีลูกค้าเนืองแน่นเช่นเคย

ทั้งคนมาตรวจรักษา มาซื้อยา และมาปรึกษา จนคนแน่นขนัดไปหมด

ทว่าทั้งหมดนั้นอยู่ตรงโถงหน้าร้าน นอกห้องตรวจของเจี่ยงว่านเหอกลับไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว

เป็นเพราะยาที่เจี่ยงว่านเหอสั่งจ่ายนั้นแพงเกินไป จะบอกว่า 'แพงจนน่าเหลือเชื่อ' ก็ไม่เกินจริงเลย ดังนั้นคนส่วนใหญ่จึงมักจะรอจนหมดหนทางจริง ๆ ถึงจะมารักษาอาการป่วยกับเจี่ยงว่านเหอ

ถังเจี้ยนเฉิงกับเจี่ยงเหยาเดินตรงเข้าไปในห้องตรวจของเจี่ยงว่านเหอ ก็เห็นเจี่ยงว่านเหอกำลังศึกษาสูตรยาอยู่อีกครั้ง สภาพดูยุ่งเหยิงไปหมดทั้งตัว ส่วนถังซูเหยากลับนั่งอยู่อีกด้านอย่างว่าง่าย กำลังไล่ดูการ์ดรูปตัวยาทีละแผ่นอย่างตั้งใจ

"คุณปู่สามคะ"

"หมอเจี่ยงครับ"

เจี่ยงเหยากับถังเจี้ยนเฉิงเอ่ยทักขึ้น

เจี่ยงว่านเหอเงยหน้าขึ้นมองพวกเขาทั้งสองคนแวบหนึ่ง แล้วหันไปพูดกับถังซูเหยาว่า "การ์ดพวกนั้นเธอเอาติดมือกลับไปได้ จำให้ขึ้นใจล่ะ แล้วก็นี่ใกล้จะปีใหม่แล้ว เธออยู่บ้านคัดแยกสมุนไพรให้สบายใจเถอะ ไม่ต้องมาทุกสัปดาห์หรอก รอให้ผ่านปีใหม่ไปก่อนค่อยมาใหม่นะ"

"ค่ะอาจารย์" ถังซูเหยาตอบรับอย่างว่าง่าย

"เอาละ กลับไปพร้อมพ่อของเธอเถอะ เสี่ยวเหยา เธออยู่ก่อนนะ" เจี่ยงว่านเหอโบกมือ

"อาจารย์คะ หนูขอกลับก่อนนะคะ"

"หมอเจี่ยงครับ พวกผมขอกลับก่อนนะครับ"

ถังเจี้ยนเฉิงกับถังซูเหยาเอ่ยลาเจี่ยงว่านเหอคนละคำ แล้วจึงพากันเดินออกจากห้องตรวจ

ส่วนเจี่ยงเหยาเดินเข้ามาตรงหน้าเจี่ยงว่านเหอแล้วถามว่า "คุณปู่สามคะ ให้หนูอยู่ต่อมีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ"

เจี่ยงว่านเหอยิ้มพลางกล่าว "รู้อยู่แก่ใจยังจะถามอีก การดูตัวของเธอเป็นยังไงบ้างล่ะ"

"ล้มเหลวค่ะ"

"ทำไมล่ะ"

"เพราะหนูไม่ชอบเขาค่ะ!"

"โอ้? เขาไม่เก่งพอเหรอ หรือว่ามีปัญหาตรงไหนอีกล่ะ"

"เขาเก่งมากค่ะ แล้วก็ไม่มีปัญหาอะไรด้วย แต่หนูก็แค่ไม่ชอบเขา!"

"มันต้องมีเหตุผลสิ"

"ก็ได้ค่ะ หนูพูดความจริงก็ได้ เขาคนนั้นเย่อหยิ่งเกินไป วางท่าสูงส่งเกินไป แถมยังใจแคบมากด้วยค่ะ!"

เจี่ยงเหยาตัดสินใจบอกความจริงแก่เจี่ยงว่านเหอ แทนที่จะปล่อยให้คนอื่นมาเล่า สู้เธอเป็นฝ่ายชิงบอกก่อนจะดีกว่า เธอจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดในการดูตัวให้เจี่ยงว่านเหอฟังอย่างละเอียดยิบ รวมถึงเรื่องที่บังเอิญไปเจอถังเจี้ยนเฉิง และเรื่องที่ถังเจี้ยนเฉิงทำให้เฉียนหลินฮ่าวโมโหจนหนีเตลิดไป ก็เล่าออกมาจนหมด

เจี่ยงว่านเหอนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ จู่ ๆ ก็ถามขึ้นมาว่า "ถังเจี้ยนเฉิงตั้งใจไปที่ร้านอาหารของรัฐหรือเปล่า"

"เอ๊ะ? คุณปู่สามคะ ทำไมคุณปู่ถึงพูดแบบนั้นล่ะคะ" เจี่ยงเหยาชะงักไป

เจี่ยงว่านเหอกล่าว "เพราะเรื่องนี้มันบังเอิญเกินไปน่ะสิ! เขารู้หรือเปล่าว่าวันนี้เธอจะไปดูตัว"

เจี่ยงเหยาพยักหน้า

เจี่ยงว่านเหอตบมือดังเผาะ "นั่นไงล่ะ! เขารู้ว่าเธอจะไปดูตัว ก็เลยจงใจเปลี่ยนชุดใหม่ แต่งตัวดูดีมีภูมิฐาน จากนั้นก็แกล้งทำเป็นบังเอิญโผล่มาที่ร้านอาหารที่เธอนัดดูตัว เพื่อทำให้เฉียนหลินฮ่าวโมโหจนเตลิดไป!"

เจี่ยงเหยาฟังแล้วถึงกับมึนงง "แล้ว... เขาจะทำแบบนั้นไปทำไมกันคะ"