ตอนที่ 92 บังเอิญเจอเจี่ยงเหยามาดูตัว

ถังเจี้ยนเฉิงนั่งคุยกับหลินเฉียงไปเกือบสองชั่วโมงกว่า

หลินเฉียงปฏิบัติต่อถังเจี้ยนเฉิงดั่งผู้บังคับบัญชามาโดยตลอด รู้สิ่งใดก็บอกหมดเปลือกไม่มีกั๊ก ซึ่งถังเจี้ยนเฉิงก็ไม่ได้เปิดโปง เพราะอย่างไรเสีย รอให้บริษัททำเหมืองแร่ของเขาเปิดขึ้นมาได้ เขาก็ต้องเป็นผู้นำสักระดับหนึ่งอยู่แล้ว

เพียงแต่ความหมายของคำว่าผู้นำนี้ แตกต่างจากผู้นำในความเข้าใจของคนทั่วไปอยู่บ้างเท่านั้นเอง

สุดท้าย ถังเจี้ยนเฉิงยื่นมือออกมาจะจับมือกับหลินเฉียง หลินเฉียงรู้สึกปลาบปลื้มเป็นล้นพ้น รีบลุกขึ้นยืนแล้วใช้สองมือกุมมือของถังเจี้ยนเฉิงไว้

"สหายหลินเฉียง ขอบคุณมากนะ จากการอธิบายของคุณทำให้ผมได้ประโยชน์มากจริงๆ ไว้มีโอกาสวันหน้า ผมจะต้องขอบคุณคุณอย่างงามแน่นอน"

ต้องยอมรับว่า ถังเจี้ยนเฉิงยังมีมาดการวางฟอร์มอยู่ไม่น้อย คำพูดไม่กี่ประโยคกล่าวออกมาเป็นเรื่องเป็นราว มีกลิ่นอายของท่านผู้นำเป๊ะๆ

"ท่านผู้นำถังเกรงใจไปแล้วครับ ได้ช่วยเหลือท่านถือเป็นเกียรติของผม! ผมขออนุญาตเสียมารยาทถามสักคำ ท่านผู้นำถังประจำอยู่หน่วยงานไหนหรือครับ"

หลินเฉียงสมกับที่เป็นจิ้งจอกเฒ่าเจนโลก คลุกคลีในสังคมมานานหลายปี ย่อมเทียบไม่ได้กับเด็กใหม่สามคนในธนาคาร เขาไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองเหนื่อยเปล่าโดยไม่รู้แม้กระทั่งว่าถังเจี้ยนเฉิงเป็นผู้นำจากหน่วยงานไหน

หรือพูดอีกอย่างก็คือ ขืนไม่ถาม วันหน้าหากคิดจะสานสัมพันธ์ต่อกับถังเจี้ยนเฉิง ก็คงไม่รู้ว่าจะต้องไปกราบไหว้ศาลเจ้าหลังไหน

"สหายหลินเฉียง ผมซักถามเรื่องอุปกรณ์ทำเหมืองแร่อย่างละเอียดขนาดนี้ คุณคิดว่าผมน่าจะอยู่หน่วยงานไหนล่ะ"

ถังเจี้ยนเฉิงแกล้งขมวดคิ้ว เจ้าเล่ห์แสนกลเป็นที่สุด ตัวเองไม่ยอมพูดตรงๆ แต่จงใจปล่อยให้อีกฝ่ายเดาเอาเอง

"เข้าใจแล้วครับ"

เมื่อเห็นว่าถังเจี้ยนเฉิงชักจะไม่สบอารมณ์ หลินเฉียงจึงไม่กล้าซักไซ้ต่อ ทำท่าทีเหมือนเข้าใจทะลุปรุโปร่งขึ้นมาทันที

"เอาละ สหายหลินเฉียง ไว้พบกันใหม่นะ! ถ้าผมยังมีตรงไหนที่ไม่เข้าใจ จะต้องกลับมาหาคุณอีกแน่นอน" ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มบางๆ

"ยินดีรับใช้ท่านผู้นำอย่างยิ่งครับ"

เจ้าหมอนี่ก็เป็นคนฉลาดแกมโกงคนหนึ่ง มีแววเป็นลูกไล่คนโปรดได้ดีทีเดียว

รอจนถังเจี้ยนเฉิงเดินไปไกลแล้ว เขาถึงค่อยกลับมานั่งผิงไฟตามเดิม พลางครุ่นคิดในใจว่าต้องรีบหาเวลาไปกราบไหว้พระพุทธรูปองค์นี้ที่สำนักการเหมืองแร่ให้เร็วที่สุด การตีเหล็กต้องตีตอนร้อนนี่นะ

หลังจากถังเจี้ยนเฉิงบอกลาหลินเฉียงแล้ว เห็นว่าเวลาน่าจะพอเหมาะพอดี จึงเดินมุ่งหน้าไปยังว่านเหอถังตรงถนนสายเก่า

ยามเดินผ่านสหกรณ์จัดหาและจำหน่าย คิดขึ้นมาได้ว่าควรซื้อนาฬิกาข้อมือสักเรือน จึงเลี้ยวเดินเข้าไปข้างใน

นาฬิกาข้อมือยี่ห้อเซี่ยงไฮ้เรือนหนึ่ง ราคาตั้งร้อยกว่าหยวน แถมยังต้องใช้ตั๋ว หากไม่มีตั๋วก็ซื้อไม่ได้ ต่อให้เพิ่มเงินก็ไม่มีประโยชน์ ไร้หนทางเลือก ถังเจี้ยนเฉิงจึงจำต้องซื้อนาฬิกาพกแบบกลไกโบราณมากเรือนหนึ่ง เสียเงินไปสี่สิบกว่าหยวน

นาฬิกาแบบนี้ก็ต้องใช้ตั๋วเหมือนกัน แต่ถ้าไม่มีตั๋ว แค่ยอมจ่ายเงินเพิ่มก็ซื้อได้แล้ว

เพียงแต่นาฬิกาแบบนี้รูปทรงโบราณเกินไป แทบไม่มีใครซื้อใช้กันแล้ว

พอซื้อนาฬิกาพกเสร็จแล้ว ก้มดูเวลาก็ปาเข้าไปบ่ายสองโมงกว่า ท้องไส้ของตัวเองยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย

พลันคิดขึ้นมาได้ว่าเอ้อร์เม่ยเองก็น่าจะยังไม่ได้กินเหมือนกัน ตัวเขาจะกินอะไรง่ายๆ พอรองท้องก็ช่างเถอะ แต่จะปล่อยให้ลูกต้องลำบากไม่ได้ คราวก่อนก็ไม่ได้พาลูกๆ ไปกินของอร่อย ครั้งนี้จะพลาดไม่ได้อีกเด็ดขาด

จึงตัดสินใจไปซื้อของอร่อยให้เอ้อร์เม่ยที่ร้านอาหารของรัฐในตัวอำเภอ

ถังเจี้ยนเฉิงสาวเท้าเร็วๆ มาถึงร้านอาหารของรัฐ กำลังจะสั่งอาหารกับพนักงาน ก็ได้ยินเสียงใสกังวานดังขึ้น "พี่เจี้ยนเฉิง พี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ"

"เจ้าหน้าที่เจี่ยง?"

ถังเจี้ยนเฉิงหันหน้ากลับไป พอเห็นว่าเป็นเจี่ยงเหยา ก็เข้าใจได้ในทันที "คุณมาดูตัวที่นี่เหรอ"

"ใช่ค่ะ"

เจี่ยงเหยาชี้ไปยังโต๊ะด้านในสุด "อยู่ตรงนั้นค่ะ นั่นคือคู่ดูตัวที่ทางบ้านจัดหามาให้ฉัน"

ถังเจี้ยนเฉิงมองตามทิศทางที่เธอชี้ไป ก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่สวมชุดจงซานเช่นกัน ผมเผ้าหวีเรียบแปล้จนขึ้นเงา สวมแว่นตากรอบดำนั่งอยู่หน้าโต๊ะ ชายหนุ่มคนนั้นหันมามองทางนี้พอดิบพอดี ทั้งยังพยักหน้าให้เขาเล็กน้อย ถังเจี้ยนเฉิงจึงยิ้มตอบรับไปเช่นกัน

"ถ้าอย่างนั้นคุณรีบไปเถอะ อย่าให้เขารอนานเลย" ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มพลางกล่าว

"รอนานอะไรกันคะ"

เจี่ยงเหยาหน้าแดงซ่านขึ้นมา "พวกเราคุยกันเสร็จแล้วค่ะ พี่เจี้ยนเฉิง พี่ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหมคะ ถ้าอย่างนั้นไปกินด้วยกันตรงโน้นสักหน่อยไหม เมื่อกี้พวกเรามัวแต่คุยกัน กับข้าวเพิ่งจะยกมาเสิร์ฟได้ไม่นานเอง..."

"ผมไม่ไปดีกว่า จะได้ไม่รบกวนพวกคุณ" ถังเจี้ยนเฉิงรีบโบกมือปฏิเสธ "ผมให้พวกเขาผัดกับข้าวสักสองอย่างง่ายๆ ก็พอแล้ว"

"พี่เจี้ยนเฉิง พี่ไปทำอะไรมาคะ ทำไมแต่งตัวแบบนี้ล่ะ ดูเหมือนพวกท่านผู้นำเลย"

จนถึงตอนนี้ เจี่ยงเหยาถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าถังเจี้ยนเฉิงเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว เขาใส่ชุดจงซาน ที่กระเป๋าเสื้อตรงอกยังเหน็บปากกาหมึกซึมไว้ด้ามหนึ่ง สวมรองเท้าหนังคู่ใหญ่ ในมือถือกระเป๋าหนัง ดูมีมาดผู้นำจริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังประหลาดใจที่พบว่า พอถังเจี้ยนเฉิงแต่งตัวแบบนี้แล้ว กลับดูหล่อเหลาไม่เบาเลยทีเดียว!

"ฮ่าๆๆ..."

พอได้ยินคำว่า 'ผู้นำ' ถังเจี้ยนเฉิงก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี "อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย วันนี้มีคนเข้าใจผิดคิดว่าผมเป็นผู้นำตั้งหลายคนจริงๆ นะ ฮ่าๆๆ..."

"จริงเหรอคะ คิกๆๆ..."

เจี่ยงเหยาอดไม่ได้ที่จะเอามือปิดปากหัวเราะ "แต่การแต่งตัวของพี่เหมือนผู้นำจริงๆ นั่นแหละค่ะ ที่สำคัญคือบุคลิกของพี่ดูสุขุมคัมภีรภาพ ก็เลยยิ่งเหมือนเข้าไปใหญ่"

เฉียนหลินฮ่าวเห็นเจี่ยงเหยากับถังเจี้ยนเฉิงคุยเล่นหัวเราะร่า ดวงตาหลังกรอบแว่นตาสีดำหรี่ลงแวบหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินตรงมาทางนี้

เจี่ยงเหยาไม่ได้สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของเขา จึงพูดต่อว่า "พี่เจี้ยนเฉิง มากินด้วยกันกับพวกเราเถอะค่ะ จะได้ไม่เสียเวลา พอกินเสร็จแล้ว พวกเราจะได้ไปรับซูเหยาด้วยกันพอดี"

ถังเจี้ยนเฉิงไม่อยากไปเป็นก้างขวางคอ จึงโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน "คุณไปกินเถอะ ผมไม่ไปขัดจังหวะหรอก สั่งกับข้าวผัดง่ายๆ สักสองอย่าง..."

"เหยาเหยา คนนี้คือใครเหรอครับ"

ประจวบเหมาะกับตอนนั้น เฉียนหลินฮ่าวเดินมาถึงข้างกายเจี่ยงเหยา จงใจเรียกชื่อเล่นของเจี่ยงเหยาเพื่อแสดงความสนิทสนม

คิ้วเรียวงามของเจี่ยงเหยาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ "คุณเดินมาทำไมคะ"

เฉียนหลินฮ่าวทำราวกับมองไม่เห็นสีหน้าของเจี่ยงเหยา ยิ้มพลางกล่าวว่า "เหยาเหยา ผมเห็นว่าคุณเจอคนรู้จัก ก็เลยกะว่าจะเข้ามาทักทายสักหน่อยน่ะครับ สวัสดีครับ ผมชื่อเฉียนหลินฮ่าว เป็นคู่ดูตัวของเหยาเหยาครับ"

พอเจี่ยงเหยาได้ยินคำนี้เข้า ก็ยิ่งไม่พอใจหนักขึ้นไปอีก

เดิมทีเธอก็รังเกียจการดูตัวที่ทางบ้านจัดหาให้อยู่แล้ว ยิ่งตอนที่คุยกันเมื่อครู่ เธอยังสัมผัสได้ลึกซึ้งถึงความเย่อหยิ่งจองหองที่ปิดไม่มิดในตัวเฉียนหลินฮ่าว เธอก็ยิ่งไม่ชอบขี้หน้าคนคนนี้เข้าไปใหญ่

ในยามนี้เธอยิ่งรู้สึกต่อต้านอย่างหาที่สุดมิได้ ทว่าด้วยการอบรมสั่งสอนที่ดีมาตั้งแต่เล็กและความมีมารยาทของตัวเอง เธอจึงไม่ได้พูดจาร้ายกาจใส่ เพียงแต่สีหน้าบึ้งตึงลงอย่างเห็นได้ชัด

ถังเจี้ยนเฉิงไม่ได้สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของเจี่ยงเหยา จึงยื่นมือออกไปพลางกล่าว "สวัสดีครับ ผมชื่อถังเจี้ยนเฉิง"

เฉียนหลินฮ่าวมองสำรวจถังเจี้ยนเฉิงตั้งแต่หัวจดเท้า เห็นมาดแบบนี้ ก็นึกว่าเป็นลูกหลานของตระกูลใหญ่ตระกูลไหนสักแห่ง จึงยื่นมือออกไปจับกับถังเจี้ยนเฉิงอย่างกระตือรือร้น "พี่เจี้ยนเฉิง เมื่อกี้ผมได้ยินเหยาเหยาเรียกพี่แบบนี้ ถ้างั้นผมขอเรียกตามด้วยได้ไหมครับ"

"ได้สิครับ" ถังเจี้ยนเฉิงยิ้ม

"พี่เจี้ยนเฉิง พบกันย่อมเป็นวาสนา มากินด้วยกันเถอะครับ พอดีผมก็อยากจะรู้จักเหยาเหยาให้มากขึ้นด้วย" เฉียนหลินฮ่าวเอ่ยชวน

"พี่เจี้ยนเฉิง มากินด้วยกันเถอะค่ะ" เจี่ยงเหยาเอ่ยชวนอีกครั้ง

"ตกลงครับ ถ้าอย่างนั้นผมขอรบกวนด้วยนะ"

เมื่อเห็นทั้งสองคนเอ่ยปากชวน หากตนยังปฏิเสธอีกก็คงจะดูเสียมารยาท ถังเจี้ยนเฉิงจึงตกลง

ทั้งสามคนเดินมานั่งลงที่โต๊ะ

เฉียนหลินฮ่าวจงใจนั่งลงติดกับเจี่ยงเหยา ก่อนจะยิ้มแล้วกล่าวกับถังเจี้ยนเฉิงว่า "พี่เจี้ยนเฉิง อำเภอชุ่นเป่ยเป็นเมืองเล็กๆ ฝีมือพ่อครัวมีจำกัด ทำของอร่อยอะไรไม่ได้มาก พี่ก็กินแก้ขัดไปพลางๆ ก่อนนะ ไว้คราวหน้า ผมจะเลี้ยงต้อนรับพี่ให้ดีกว่านี้"

ถังเจี้ยนเฉิงมองดูอาหารที่วางเต็มโต๊ะ มีทั้งเนื้อสัตว์และผัก สีสันและกลิ่นรสยอดเยี่ยมไร้ที่ติ จัดเป็นฝีมือระดับปรมาจารย์ชัดๆ ทว่าเฉียนหลินฮ่าวกลับบอกว่าฝีมือมีจำกัด ไม่รู้ว่าเขาถ่อมตัวเกินไปหรือเป็นคนเย่อหยิ่งกันแน่ ถังเจี้ยนเฉิงไม่สะดวกที่จะออกความเห็น ได้แต่ยิ้มแล้วตอบอย่างสุภาพ "เท่านี้ก็ดีมากแล้วครับ"