ตอนที่ 91 ท่านผู้นำ

ถังเจี้ยนเฉิงเดินออกจากว่านเหอถังไปได้ไม่ไกล ก็เห็นธนาคารแห่งหนึ่งเข้าพอดี

ธนาคารเพื่อการก่อสร้างประชาชนจีน?

นี่คือธนาคารเพื่อการก่อสร้าง หนึ่งในสี่ธนาคารพาณิชย์ของรัฐในยุคหลังน่ะหรือ

ถังเจี้ยนเฉิงคิดดูแล้ว ในเมื่อมีวาสนาต่อกันขนาดนี้ เช่นนั้นก็ฝากเงินไว้ที่ธนาคารนี้เลยแล้วกัน

เพื่อหลีกเลี่ยงความยุ่งยากที่ไม่จำเป็น ถังเจี้ยนเฉิงจึงแวะไปซื้อชุดจงซาน รองเท้าหนัง ปากกาหมึกซึมด้ามหนึ่ง และกระเป๋าหนังอีกใบที่สหกรณ์จัดหาและจำหน่ายก่อน จากนั้นก็หามุมลับตาคนเปลี่ยนชุด จัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อย เสียบปากกาไว้ที่กระเป๋าเสื้อด้านบน แล้วค่อยเดินผึ่งผายกลับมาที่หน้าธนาคารเพื่อการก่อสร้างประชาชนจีนอีกครั้ง

เขาเงยหน้ามองชื่อธนาคารที่ทาด้วยปูนขาวตรงซุ้มประตูซึ่งให้กลิ่นอายของยุคสมัยอย่างเปี่ยมล้น ก่อนจะก้าวขาเดินเข้าไปข้างใน

ด้านในค่อนข้างซอมซ่อ มีเคาน์เตอร์บริการเพียงแค่สองช่องเท่านั้น

โถงด้านหน้ามีขนาดเพียงเจ็ดแปดตารางเมตร มีม้านั่งยาวมีพนักพิงทำจากไม้ตั้งอยู่สองตัว บนผนังแขวนป้ายอัตราดอกเบี้ย รวมถึงขั้นตอนและข้อควรระวังในการฝากถอนเงิน

พนักงานธนาคารสามคนนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ กำลังผิงไฟคุยกันอยู่ โดยมีพนักงานหญิงคนหนึ่งกำลังแทะเมล็ดแตงโมไปด้วย

เมื่อเห็นถังเจี้ยนเฉิงเดินเข้ามา โดยเฉพาะท่าทางภูมิฐานที่ดูเหมือนผู้นำระดับสูงลงมาตรวจงาน ทั้งสามคนก็พากันลุกขึ้นยืนโดยสัญชาตญาณ

พนักงานหญิงคนที่แทะเมล็ดแตงโมถึงกับตกใจจนแอบทิ้งเมล็ดแตงโมลงพื้น

ทั้งสามคนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ได้แต่ยืนมองทุกการเคลื่อนไหวของถังเจี้ยนเฉิงตาค้าง

ถังเจี้ยนเฉิงเองก็ชะงักไปเล็กน้อยกับปฏิกิริยาของพวกเขา เมื่อเห็นว่าทั้งสามคนอายุยังน้อย ราวยี่สิบต้น ๆ เท่านั้น จึงเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า "สหายรุ่นเยาว์ ผม..."

"ท่านผู้นำ สวัสดีครับ ผู้จัดการสาขาของเราไปประชุมครับ ไม่ได้นอนขี้เซาอยู่ที่บ้านนะครับ อีกประเดี๋ยวแกก็กลับมาแล้วครับ"

พนักงานชายที่ดูอายุมากที่สุดมีสีหน้าตื่นตระหนก พลั้งปากพูดความจริงออกมาโดยไม่ทันระวัง "พวกเรา... พวกเราก็ไม่ได้อู้งานนะครับ พอดีอากาศมันหนาวมากจริง ๆ ก็เลยมาผิงไฟให้อุ่นขึ้นสักหน่อยครับ"

พนักงานอีกสองคนพยักหน้าหงึก ๆ ติดกันเป็นพัลวันเพื่อยืนยันตามนั้น

ถังเจี้ยนเฉิงนึกขำอยู่ในใจ พนักงานสามคนนี้น่าจะเพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นาน อีกทั้งยังไม่ค่อยมีประสบการณ์ ถึงได้เข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นผู้นำระดับสูง

ถังเจี้ยนเฉิงกระแอมไอเบา ๆ สองที อย่างไรเสียอีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะถึงเวลารับเอ้อร์เม่ย เขายังมีเวลาเหลือเฟือ จึงนึกสนุกอยากแกล้งหยอกพวกเขาสักหน่อย

เขาจึงเอ่ยเสียงเรียบ "พวกคุณสามคน มานี่สิ มาตรงนี้ ผมจะทดสอบความสามารถในการทำงานของพวกคุณดูหน่อย"

ทั้งสามคนรีบเดินมาริมเคาน์เตอร์ทันที

ถังเจี้ยนเฉิงหยิบเงินออกมาจากกระเป๋าหนังทีละปึกแล้วเอ่ยเรียบ ๆ ว่า "เปิดบัญชีให้ผมที เอาเงินพวกนี้ฝากเข้าไป ฝากเป็นแบบออมทรัพย์ทั้งหมด ทำเป็นใช่ไหม"

"ทำเป็นครับ ทำเป็นค่ะ..."

เมื่อเห็นถังเจี้ยนเฉิงควักเงินก้อนโตออกมาทีเดียวมากมายขนาดนี้ ทั้งสามคนก็ยิ่งปักใจเชื่อว่าเขาต้องเป็นผู้นำคนสำคัญระดับสูงอย่างแน่นอน

สีหน้าแววตาจึงยิ่งทวีความเคารพยำเกรง ไม่กล้าเฉื่อยชาเลยแม้แต่น้อย

พวกเขาถึงกับไม่ขอดูบัตรประจำตัวหรือจดหมายแนะนำตัวของถังเจี้ยนเฉิงด้วยซ้ำ แม้แต่ข้อมูลที่เกี่ยวข้องก็ยังช่วยกรอกให้เสร็จสรรพ

พนักงานหญิงยังรินน้ำชาร้อนมาให้ถังเจี้ยนเฉิงหนึ่งแก้ว พลางเอาอกเอาใจอย่างกระตือรือร้น "ท่านผู้นำ เชิญนั่งพักดื่มน้ำชาก่อนนะคะ พวกเราจะรีบจัดการให้เดี๋ยวนี้ค่ะ"

"อืม"

ถังเจี้ยนเฉิงกลั้นขำ พยักหน้ารับแล้วยื่นมือไปรับน้ำชาร้อนมาจิบเบา ๆ คำหนึ่ง

สิบกว่านาทีต่อมา พวกเขาก็ดำเนินขั้นตอนทั้งหมดจนเสร็จสิ้น จากนั้นจึงถือใบฝากเงินส่งให้ถังเจี้ยนเฉิงอย่างประหม่า "ท่านผู้นำ ลองตรวจดูสิครับ ทั้งหมดคือหนึ่งแสนสองหมื่นเจ็ดพันหยวน มีจุดไหนผิดพลาดไหมครับ"

"อืม ใช้ได้"

ถังเจี้ยนเฉิงเอ่ยชมประโยคหนึ่ง แล้วถามต่อว่า "ใบฝากเงินนี่ถ้าเกิดทำหายขึ้นมาจะทำยังไง มีวิธีเก็บรักษาที่ดีกว่านี้ไหม"

ทั้งสามคนทำหน้าปูเลี่ยนพลางส่ายหัว

ยุคนี้ยังไม่มีสมุดเงินฝาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงบัตรธนาคาร มีเพียงใบฝากเงินใบเดียวแบบนี้ ซ้ำยังเป็นแบบพิมพ์ดีดโรเนียวและเขียนด้วยลายมือ ส่งกลิ่นน้ำหมึกคละคลุ้ง

พนักงานหญิงเป็นคนหัวไว รีบหยิบซองจดหมายซองหนึ่งส่งให้ถังเจี้ยนเฉิง "ท่านผู้นำ ใส่ใบฝากเงินไว้ในซองนี้สิคะ จะได้เก็บรักษาง่ายขึ้นค่ะ"

"อืม ดีมาก การทำงานคล่องแคล่ว อัธยาศัยก็กระตือรือร้น สมควรได้รับการชมเชย!"

พอถังเจี้ยนเฉิงพูดจบ พนักงานทั้งสามคนก็เผยรอยยิ้มดีใจและตื่นเต้นออกมาพร้อมกัน

"ตั้งใจทำงานกันต่อไปนะ ผมไปละ"

ถังเจี้ยนเฉิงพูดจบก็หมุนตัวเดินตรงไปที่ประตู

"ท่านผู้นำ เดินทางปลอดภัยนะคะ!"

ทั้งสามคนเฝ้ามองส่งจนถังเจี้ยนเฉิงเดินไปไกลแล้ว ถึงได้กล้าถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกแล้วทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้

"พวกเธอว่าคนคนนี้เป็นผู้นำระดับไหนกันนะ วางมาดภูมิฐานน่าดูเลย!"

"ดูการแต่งตัวของเขาสิ แล้วดูที่เขาควักเงินออกมามากขนาดนั้นได้หน้าตาเฉยอีก ต้องไม่ใช่ผู้นำระดับล่างทั่วไปแน่!"

"โชคดีนะที่พวกเราไม่ได้เสียมารยาทกับเขา ไม่อย่างนั้นถ้าเขาแค่เอ่ยปากฟ้องผู้จัดการสาขาเราสักคำ พวกเราคงจบเห่แน่"

"จริงสิ เมื่อกี้พวกเราเผลอหลุดปากเรื่องที่ผู้จัดการนอนตื่นสายอยู่ที่บ้านออกไปหรือเปล่าเนี่ย"

"เหมือนจะใช่นะ"

"แย่แล้ว แย่แล้ว พวกเราต้องนัดแนะคำพูดให้ตรงกันนะ ตีให้ตายก็ห้ามยอมรับเด็ดขาดว่าพวกเราเป็นคนพูดออกไป"

"ใช่ ห้ามยอมรับเด็ดขาด"

แม้จะพูดอย่างนั้น แต่ทั้งสามคนก็ยังรู้สึกกระสับกระส่ายใจคอไม่ดีอยู่ดี

หลังจากถังเจี้ยนเฉิงเดินพ้นธนาคารออกมา เขาก็กลั้นไม่อยู่อีกต่อไปจนระเบิดเสียงหัวเราะฮ่าๆ ออกมา

เวลายังเช้าอยู่ ถังเจี้ยนเฉิงจึงเดินเตร็ดเตร่ดูรอบตัวอำเภอ

ชุดที่เขาสวมอยู่นี้ช่างตบตาผู้คนได้ดีจริงๆ ที่สำคัญคือเขารูปร่างสูงโปร่ง สมส่วน ก้าวเดินอย่างมั่นคงเป็นจังหวะ ไม่ช้าไม่เร็ว สุขุมเยือกเย็น มีราศีของผู้นำระดับสูงเต็มเปี่ยม

ตลอดทาง ผู้คนไม่น้อยที่เห็นเขาต่างพากันส่งยิ้มประจบประแจงปนเกรงขามให้

ถังเจี้ยนเฉิงไม่มีอารมณ์จะแกล้งใครอีก เขาเดินไปมองไป พลางนึกย้อนถึงความเปลี่ยนแปลงของตัวอำเภอในชาติก่อน

อำเภอชุ่นเป่ยเป็นอำเภอที่มั่งคั่งมาโดยตลอด เพราะในพื้นที่มีแหล่งทรัพยากรแร่ธาตุสะสมอยู่มหาศาล กิจการเหมืองแร่ค่อนข้างเฟื่องฟู ทว่าตัวอำเภอเองกลับไม่ค่อยมีการพัฒนาเท่าใดนัก

จนกระทั่งผ่านพ้นช่วงปีสหัสวรรษ 2000 ไปแล้วนั่นแหละ ถึงค่อยๆ กระเตื้องขึ้น

ดังนั้น การซื้ออสังหาริมทรัพย์ในตัวอำเภอช่วงเวลานี้จึงไม่ใช่เรื่องฉลาดนัก อีกทั้งยังทำให้เงินทุนจมลงไปโดยเปล่าประโยชน์ ซึ่งส่งผลเสียต่อการพัฒนาของตนในภายหลังมากกว่า

ส่วนเรื่องที่จะไปเมืองใหญ่หรือไปบุกเบิกทำมาหากินทางใต้ ถังเจี้ยนเฉิงไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย

ถึงมี เขาก็ไม่กล้าไปอยู่ดี

เพราะเขาไม่คุ้นเคยกับกระแสเศรษฐกิจภาพใหญ่ ชาติก่อนแม้เขาจะอายุยืนถึงเจ็ดสิบปี แต่ทั้งชีวิตก็เอาแต่ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยอยู่ในหมู่บ้าน

ที่ที่เคยไปไกลที่สุดก็แค่ในตัวมณฑลเท่านั้น

เพราะฉะนั้น ที่ที่เขาคุ้นเคยที่สุดจึงยังคงเป็นตำบลซานชงและอำเภอชุ่นเป่ย เขาทำได้เพียงหาเงินในแถบนี้ แล้วเลี้ยงดูลูกๆ ให้เติบใหญ่ นี่คือความปรารถนาสูงสุดในชาตินี้ของเขา

ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นร้านขายอุปกรณ์เหมืองแร่โดยเฉพาะร้านหนึ่ง ด้านในมีชายวัยกลางคนศีรษะล้านนั่งอยู่ข้างเตาผิงไฟ สัปหงกด้วยความง่วงงุน

"สหาย อุปกรณ์พวกนี้ของคุณเป็นอุปกรณ์สำหรับเหมืองอะไรหรือครับ"

ถังเจี้ยนเฉิงเดินเข้าไปข้างใน

ในเมื่อคิดจะเปิดเหมือง ก็จำเป็นต้องทำความเข้าใจเรื่องพวกนี้ให้มากขึ้นเสียก่อน

"คุณ..."

ชายวัยกลางคนเงยหน้าขึ้นมองถังเจี้ยนเฉิง พลอยสะดุ้งตกใจกับมาดอันภูมิฐานของเขาจนความง่วงที่มีพลันมลายหายไปสิ้น

"ท่านเป็นผู้นำจากทางเหมืองหรือครับ นี่เป็นอุปกรณ์สำหรับเหมืองถ่านหินครับ" ชายวัยกลางคนฉีกยิ้มประจบประแจง พร้อมกับรีบหยิบบุหรี่ออกมาส่งยื่นให้ถังเจี้ยนเฉิง

"อืม"

ถังเจี้ยนเฉิงพยักหน้าอย่างไม่รับไม่ปฏิเสธ ปฏิเสธบุหรี่ของอีกฝ่ายแล้วเอ่ยถาม "แล้วที่นี่มีอุปกรณ์สำหรับเหมืองแร่อื่นๆ ไหมครับ"

"ท่านผู้นำ ขึ้นอยู่กับว่าท่านต้องการอะไรครับ ผมช่วยท่านหามาให้ได้หมดเลย"

"สหาย คุณชื่ออะไรหรือครับ"

"ผมชื่อหลินเฉียงครับ ท่านผู้นำแซ่อะไรหรือครับ"

"แซ่ถังครับ สหายหลินเฉียง ผมยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องเหมืองแร่เท่าไหร่ คุณช่วยเล่าให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับ"

"ได้สิครับ ได้แน่นอน ผู้นำถัง เชิญนั่งก่อนครับ"

จากนั้น ทั้งสองคนก็เริ่มนั่งสนทนากันอยู่ข้างเตาผิงไฟ