ตอนที่ 90 เฉียนหลินฮ่าว

ถังเจี้ยนเฉิงมองเสี้ยวหน้าของเจี่ยงเหยา "ในเมื่อคุณต่อต้านการจัดการของที่บ้านขนาดนี้ แล้วทำไมถึงยังยอมไปดูตัวอยู่อีกละครับ ตอนนี้มันยุคสมัยไหนกันแล้ว ถ้าคุณคัดค้านหัวชนฝา พวกเขาจะบังคับคลุมถุงชนคุณได้จริง ๆ หรือ"

เจี่ยงเหยาถอนหายใจ "เฮ้อ อาจเป็นเพราะรู้สึกติดค้างพ่อแม่มั้งคะ อีกอย่าง... ฉันรับปากปู่สามไว้แล้วว่าจะต้องไปดูตัวแน่นอน และจะไม่แกล้งหาเรื่องทำให้ฝ่ายตรงข้ามลำบากใจ ไม่แกล้งทำตัวให้น่าเกลียด จะไปดูตัวตามความเป็นจริงแบบสบาย ๆ เป็นธรรมชาติน่ะค่ะ"

ถังเจี้ยนเฉิง "ฟังคุณพูดแบบนี้ ดูเหมือนคุณจะไม่พอใจคู่ดูตัวคนนี้มากเลยนะ"

เจี่ยงเหยา "ไม่ได้เกี่ยวกับพอใจหรือไม่พอใจหรอกค่ะ ยังไงก็เป็นคนที่บ้านจัดหาให้อยู่ดี จริง ๆ แล้วคนที่บ้านหาให้ก็คงไม่แย่หรอก พวกเขาต้องเทียบกับเงื่อนไขของฉันอยู่แล้ว ฉันแค่รังเกียจความรู้สึกที่ถูกบงการชีวิตแบบนี้!"

"พี่เจี้ยนเฉิง พี่จะคิดว่าฉันเรื่องมาก อยู่ในกองเงินกองทองแล้วไม่รู้จักพอหรือเปล่าคะ"

ถังเจี้ยนเฉิงหัวเราะ "ก็มีส่วนอยู่นะ ฮ่า ๆ ๆ"

ก่อนที่น้ำเสียงจะเปลี่ยนเป็นจริงจัง "เจ้าหน้าที่เจี่ยง ในใจคุณรู้ดีว่าคุณขัดขืนการจัดการของที่บ้านไม่ได้ อีกอย่าง ค่านิยมเรื่องความเหมาะสมคู่ควรของฐานะครอบครัว มันหยั่งรากลึกในหลาย ๆ ที่ รวมทั้งตัวผมด้วย! ถ้าลูกสาวผมจะต้องแต่งงานออกไป ผมก็คงหาครอบครัวที่มีฐานะเสมอกันเหมือนกัน"

"ทำไมล่ะคะ"

เจี่ยงเหยาประหลาดใจ

ถ้าเป็นคนอื่น เจี่ยงเหยาคงไม่แปลกใจขนาดนี้ แต่ถังเจี้ยนเฉิงในสายตาของเธอเป็นคนที่มีความสามารถมาโดยตลอด ไม่ว่าจะเป็นกิริยาคำพูด หรือทัศนคติที่มีต่อลูกสาว ล้วนทำให้เธอรู้สึกว่าเขาไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาทั่วไป

แต่ในเวลานี้ เขากลับบอกว่าตัวเขาเองก็จะหาครอบครัวที่ฐานะเสมอกันเช่นกัน

"เพราะฐานะเสมอกัน ถึงจะมีเรื่องคุยร่วมกันมากขึ้น เพราะฐานะเสมอกัน ถึงจะมีสถานะที่เท่าเทียมกัน เพราะฐานะเสมอกัน ถึงจะมีประสบการณ์ชีวิตที่คล้ายคลึงกัน และเพราะฐานะเสมอกัน ถึงจะมีค่านิยมที่ไม่ต่างกันมากยังไงล่ะครับ!"

ถังเจี้ยนเฉิงกล่าว "แน่นอนว่าถ้าจำเป็นต้องทำลายค่านิยมนี้ลงจริง ๆ ผมก็อยากให้ลูกสาวแต่งเข้าบ้านที่ดีกว่า ไม่ใช่แต่งลดตัวลงไป"

"ชาติก่อน... คนเข้มแข็งเด็ดเดี่ยวอย่างคุณเนี่ย ผมเคยเห็นมาเยอะแล้ว สุดท้ายมักจะหาความสุขได้ยาก"

"แต่ว่า..." ถังเจี้ยนเฉิงชะงักไปกะทันหัน

"แต่อะไรเหรอคะ" เจี่ยงเหยาถาม

ถังเจี้ยนเฉิงนิ่งไปครู่หนึ่ง

ในเมื่อเจี่ยงเหยารังเกียจการดูตัว นั่นก็แปลว่าน้องชายของเขายังพอมีหวัง ส่วนเรื่องที่เจี่ยงเหยาอายุมากกว่าน้องชายห้าหกปี นั่นไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย เขาเปิดกว้างเรื่องนี้มาก อีกอย่างเขาก็มีวิธีเกลี้ยกล่อมให้พ่อแม่ยอมรับเจี่ยงเหยาได้

แน่นอนว่านั่นเป็นเรื่องของวันข้างหน้า สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือการสร้างโอกาสให้ทั้งสองคนได้อยู่ตามลำพัง และทำให้เจี่ยงเหยายอมรับน้องชายให้ได้

"ถ้าหากเป็นเพราะรักกันลึกซึ้ง และฝ่ายชายก็เป็นคนขยันใฝ่ดี นั่นก็พอรับได้อยู่นะ" ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มถามต่อ "ถ้าเป็นผู้ชายแบบนี้ คุณจะยอมรับไหม"

เจี่ยงเหยาโพล่งออกมาโดยไม่ต้องคิด "ฉันยอมรับสิคะ! รักกันลึกซึ้ง แถมยังขยันใฝ่รู้ใฝ่ดี นี่แหละคือคนที่ฉันต้องการที่สุดเลย! เสียดายที่จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่เจอ"

สมกับเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยผู้มีความรู้ กล้าพูดกล้าคิดจริง ๆ

ถ้าเปลี่ยนเป็นสหายหญิงทั่วไป คงไม่กล้าพูดจาเช่นนี้ต่อหน้าสหายชายเป็นแน่ ป่านนี้คงอายจนม้วนไปแล้ว

"ผมเชื่อว่าด้วยคุณสมบัติของคุณ สักวันคงได้เจอแน่"

ถังเจี้ยนเฉิงพูดเพียงเท่านี้ ไม่ได้สานต่อหัวข้อเดิมอีก แต่หันไปถามถึงเรื่องการทำงานของเจี่ยงเหยาที่ตำบลซานชงแทน

เจี่ยงเหยาเองก็ดูเหมือนจะรู้สึกว่าการเอาแต่คุยเรื่องความรักของตัวเองคงไม่เหมาะ จึงเออออตามถังเจี้ยนเฉิง แล้วเริ่มเล่าถึงประสบการณ์การทำงานของตน

ทั้งสองพูดคุยกันไปเรื่อย ๆ ไม่ทันรู้ตัวก็มาถึงอำเภอชุ่นเป่ยแล้ว

และในเวลานี้ ภายในห้องตรวจของเจี่ยงว่านเหอ มีชายหนุ่มในชุดจงซาน หวีผมเรียบแปล้ไร้ที่ติ ยืนสำรวมอยู่ตรงหน้าเจี่ยงว่านเหออย่างมีมารยาท

เจี่ยงว่านเหอกวาดตามองชายหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะถามเรียบ ๆ "เธอคือเฉียนหลินฮ่าว หลานชายของเฉียนเชียนใช่ไหม"

ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างนอบน้อม "ใช่ครับ ปู่สาม"

เจี่ยงว่านเหอมีสีหน้าดูแคลน "ปู่ของเธอชอบชมนักหนาว่าเธอเป็นคนสง่างาม จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง เปี่ยมด้วยความสามารถ มีฝีมือโดดเด่น เป็นดาวเด่นและคลื่นลูกใหม่ของตระกูลเฉียน แต่ฉันดูแล้ว นอกจากหน้าตาที่พอดูได้ เธอก็ไม่เห็นจะมีอะไรพิเศษตรงไหน"

เฉียนหลินฮ่าวตอบอย่างสุขุม ไม่ถ่อมตัวและไม่หยิ่งผยอง "ปู่สามพูดถูกแล้วครับ นั่นเป็นคำคุยอวดของปู่ผมเอง ถือเป็นจริงเป็นจังไม่ได้หรอกครับ"

เจี่ยงว่านเหอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าแล้วเอ่ยชม "พ่อหนุ่มนี่สุขุมและถ่อมตัวดีแท้ ไม่โมโหจนโวยวายเพราะคำพูดของฉัน สมกับเป็นทายาทที่ตระกูลเฉียนฟูมฟักมาจริง ๆ แต่ที่ฉันให้เธอแวะมาหาฉันก่อน ไม่ใช่เพื่อมาสแกนดูตัวแทนหลานสาวหรอกนะ เรื่องของพวกคนหนุ่มสาว ฉันไม่เข้าไปก้าวก่ายมากหรอก"

"ที่ฉันเรียกเธอมา มีเรื่องหนึ่งอยากให้เธอช่วย"

เฉียนหลินฮ่าวชะงักไปชั่วครู่ ยังมองเจตนาที่แท้จริงของเจี่ยงว่านเหอไม่ออก จึงได้แต่เออออตามน้ำไป "เชิญปู่สามสั่งมาได้เลยครับ"

เจี่ยงว่านเหอบอก "เธอเงี่ยหูเข้ามาใกล้ ๆ"

เฉียนหลินฮ่าวทำตามคำสั่ง ขยับหูเข้าไปใกล้ แล้วก็ได้ยินเจี่ยงว่านเหอกระซิบบอกเรื่องหนึ่งด้วยเสียงเบามาก

หลังจากได้ฟังแล้ว เฉียนหลินฮ่าวถึงกับยืนนิ่งอึ้งไปนานจนแทบไม่ได้สติ

"ทำได้หรือไม่ได้ ก็บอกมาสักคำสิ!" เจี่ยงว่านเหอเร่งเร้า

เฉียนหลินฮ่าวทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก "ปู่สามครับ เรื่องนี้...ทำไมท่านไม่ไปบอกหลานสาวของท่านโดยตรงล่ะครับ ทำไมต้องให้ผมช่วยด้วย?"

เจี่ยงว่านเหอตาโตแล้วฮึดฮัด "ถ้าฉันขอตรง ๆ ได้ ฉันจะรอมาจนถึงป่านนี้เรอะ?!"

เฉียนหลินฮ่าวพูดอย่างกระอักกระอ่วน "แต่ผมกับหลานสาวของท่านยังไม่สนิทกันเลยนะครับ ผม..."

"ฉันก็ไม่ได้บอกให้เธอช่วยตอนนี้เสียหน่อย รอให้พวกเธอสองคนตกลงปลงใจคบหากันแล้วค่อยช่วยก็ยังไม่สาย แต่ก็อย่าปล่อยให้ยืดเยื้อนานเกินไปล่ะ" เจี่ยงว่านเหอพูดจบก็โบกมือไล่ "เอาละ เธอไปได้แล้ว จำเรื่องที่ฉันวานให้ช่วยไว้ให้ดีก็พอ"

เมื่อเดินออกมาจากห้องตรวจ สีหน้าของเฉียนหลินฮ่าวก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาดุจน้ำแข็งทันที

ตาแก่นี่หมายความว่ายังไงกันแน่?

ให้เราช่วยทำเรื่องพรรค์นั้น เขาจงใจแกล้งเรา หรือว่ากำลังทดสอบเราอยู่กันแน่?

เฉียนหลินฮ่าวคิดไปคิดมาก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก จึงเลิกคิดไปเสียให้สิ้นเรื่อง อย่างไรเสียเขาก็ไม่ได้ตอบรับปากด้วยตัวเอง ถึงทำไม่ได้ก็ไม่เห็นเป็นไร

อีกอย่าง เขาจะถูกใจหลานสาวของตาแก่นี่หรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย!

ตระกูลเจี่ยงมีโอกาสที่จะกลับมารุ่งเรืองอีกครั้งก็จริง แต่นั่นก็เป็นแค่ความเป็นไปได้เท่านั้น ส่วนตระกูลเฉียนของเขา เป็นตระกูลใหญ่โตที่ไม่เคยตกต่ำลงเลยแม้แต่น้อย และตัวเขาเองก็เป็นคลื่นลูกใหม่ของตระกูล หากไม่ใช่ผู้หญิงที่ยอดเยี่ยมเป็นพิเศษ มีหรือจะเข้าตาเขาได้?

ที่เขามาถึงอำเภอชุ่นเป่ยเพื่อพบหน้าหญิงสาวตระกูลเจี่ยงคนนี้ ก็แค่ทำตามมารยาทและให้ความเคารพต่อผู้อาวุโสในตระกูลเท่านั้น

เขายกข้อมือขึ้นดูเวลา ก่อนจะค่อย ๆ เดินออกจากว่านเหอถัง ก้าวขึ้นรถเก๋งสีดำคันหนึ่ง แล้วแล่นออกจากถนนสายเก่าไป

และในจังหวะนั้นเอง เจี่ยงเหยาก็ขับรถพาขบวนที่มีรถอีแต๋นบรรทุกสมุนไพรขับตามหลังมาถึงหน้าว่านเหอถังพอดี

หลังจากบอกกล่าวกับผู้ดูแลของว่านเหอถังแล้ว เจี่ยงเหยาก็เดินเข้าไปทักทายในห้องตรวจของเจี่ยงว่านเหอ พูดคุยกันไม่กี่ประโยคก็เดินออกมา จากนั้นจึงขับรถกลับบ้านไป

ถังเจี้ยนเฉิงพาเอ้อร์เม่ยเดินเข้าไปในห้องตรวจของเจี่ยงว่านเหอ

"หมอเจี่ยงครับ" ถังเจี้ยนเฉิงเอ่ยทัก

เอ้อร์เม่ยเดินตามหลังถังเจี้ยนเฉิง พลางมองไปยังหมอเจี่ยง นางอยากจะทักทาย แต่ก็ไม่รู้ว่าจะต้องเรียกอย่างไร

เจี่ยงว่านเหอยิ้มพลางกล่าว "ต่อไปนี้หนูเรียกฉันว่าอาจารย์ก็พอแล้ว"

"ได้ค่ะ อาจารย์" เอ้อร์เม่ยก้มตัวรับคำ

เจี่ยงว่านเหอพยักหน้า ก่อนจะหันไปบอกถังเจี้ยนเฉิง "เธอไปทำธุระเถอะ อีกสามชั่วโมงกว่า ๆ ค่อยมารับซูเหยากลับ ฉันตั้งใจว่าจะเริ่มสอนความรู้เรื่องการแพทย์ให้แกตั้งแต่วันนี้เลย"

"ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"

ถังเจี้ยนเฉิงกำชับเอ้อร์เม่ยอีกรอบว่าต้องเชื่อฟังหมอเจี่ยงให้ดี จากนั้นจึงหมุนตัวเดินออกจากห้องตรวจไป