ตอนที่ 89 เข้าใจผิด

"พ่อคะ หนูเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วค่ะ"

เอ้อร์เม่ยสวมชุดนวมตัวใหม่เอี่ยม รวบผมหางม้า เดินออกมาด้วยท่าทางสดใสทะมัดทะแมง

"งั้นพวกเราไปกันเถอะ"

ถังเจี้ยนเฉิงพยักหน้า แล้วพาเอ้อร์เม่ยเดินออกจากบ้าน

"พ่อคะ หนูก็อยากไปเที่ยวในอำเภอด้วย!" เสี่ยวชีวิ่งกลับมา

ถังเจี้ยนเฉิงไม่อนุญาต "พวกเราไปทำธุระจริงจัง พวกแกจะตามไปทำไม อยู่บ้านนี่แหละ!"

พอพูดถึงเรื่องทำธุระ เขาก็นึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง จึงรีบกลับเข้าห้องไปเอาเงินที่ล็อกไว้ในตู้ไม้ออกมา เหลือไว้เพียงแบงก์ย่อยหนึ่งพันหยวน ส่วนที่เหลือยัดใส่กระเป๋าผ้าใบปักลายดาวแดงห้าแฉก จากนั้นก็สะพายพาดบ่าอย่างสบายๆ แล้วเดินออกมา

"ไปกันเถอะ"

พอพาเอ้อร์เม่ยขึ้นรถแล้ว เจี่ยงเหยาก็สตาร์ตเครื่องยนต์

เดิมทีเธออยากชวนเสี่ยวชีไปเล่นที่บ้านอีกครั้ง แต่ในเมื่อถังเจี้ยนเฉิงปฏิเสธไปแล้ว เธอก็ไม่สะดวกจะพูดอะไรต่อ

เสี่ยวชีมองดูรถแล่นไกลออกไป ปากยังคงยื่นมุ่ย อารมณ์เสียอย่างยิ่ง รู้สึกว่าพ่อไม่รักตนแล้ว

"เสี่ยวชี พวกเราไปเล่นกันเถอะ" เสี่ยวลิ่วตะโกนเรียก

เสี่ยวชี "ไม่ไป! หนูจะวิ่งตามพ่อ!"

เสี่ยวลิ่ว "..."

เสี่ยวชีวิ่งออกไปจริงๆ แต่วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกอู่เม่ยตะโกนเรียก "เสี่ยวชี วิ่งต่อไปสิ ถ้าโดนหมาป่าคาบไป อย่าหวังว่าใครจะไปช่วยนะ!"

ได้ยินแบบนั้น เสี่ยวชีก็ไม่กล้าวิ่งต่อ ยอมเดินกลับมาแต่โดยดี

ถังเจี้ยนเฉิงนั่งรถของเจี่ยงเหยามาถึงตัวตำบล "เจ้าหน้าที่เจี่ยง แวะจอดที่ร้านอาหารของรัฐหน่อยครับ ผมมีธุระจะคุยกับผู้จัดการหวงนิดหน่อย แป๊บเดียวครับ"

"ได้ค่ะ"

เจี่ยงเหยาขับรถไปจอดที่หน้าร้านอาหารของรัฐ

ขณะนี้ ในร้านอาหารของรัฐมีผู้คนกำลังกินข้าวอยู่ไม่น้อย ในนั้นมีพวกหลัวต้าโก่วกับขี้เมาอีกสองสามคนที่มักจะมานั่งดื่มเหล้าย้อมใจอยู่แถวนี้ พอเงยหน้าขึ้นเห็นถังเจี้ยนเฉิงก้าวลงมาจากรถจี๊ปสุดเท่ ก็พากันอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

นับตั้งแต่ถูกซ้อมคราวก่อน หลัวต้าโก่วก็ผูกใจเจ็บถังเจี้ยนเฉิงมาตลอด คิดหาโอกาสสั่งสอนสักรอบ แต่วินาทีนี้ หลัวต้าโก่วกลับรู้สึกโล่งอกอย่างที่สุดที่ยังไม่ได้ลงมือแก้แค้น ไม่อย่างนั้นตัวเองคงจบเห่แน่

"ถังเจี้ยนเฉิง?! กินข้าวหรือยัง มากินด้วยกันไหม?"

"ถังเจี้ยนเฉิง มาดื่มสักจอกสิ ฉันเลี้ยงเอง!"

"คนนี้ใครกันน่ะ ทำไมมีคนรู้จักเยอะจัง"

"เขาน่ะเป็นคนเก่งประจำหมู่บ้านต้าผิง แกไม่เคยได้ยินชื่อหรือไง? แต่แกต้องเคยได้ยินเรื่องที่มีคนจับปลายักษ์หนักเป็นพันจินได้ใช่ไหมล่ะ? ใช่แล้ว ปลาตัวนั้นเขานี่แหละเป็นคนจับ!"

"จุ๊ๆๆ เจ้าถังเจี้ยนเฉิงตอนนี้รวยใหญ่แล้ว! เมื่อก่อนเพราะมีลูกสาวเก้าคนเลยก้มหน้าไม่กล้าสบตาใครในหมู่บ้าน ต้องมานั่งดื่มเหล้าย้อมใจที่ตำบลทุกวัน เดี๋ยวนี้พลิกชีวิตกลายเป็นคนมีความสามารถ เดินทางไปไหนมาไหนก็นั่งรถจี๊ป! ไม่เหมือนเดิมแล้วจริงๆ!"

ทันทีที่ถังเจี้ยนเฉิงเดินเข้ามาในร้านอาหาร ก็มีคนมากมายเอ่ยปากชวนและซุบซิบถึงเขา เขาก็เพียงแค่ยิ้มพลางโบกมือปฏิเสธ จากนั้นก็เดินตรงไปยังห้องทำงานของหวงเทียนเยฺว่

หวงเทียนเยฺว่กำลังจัดเอกสารอยู่ในห้องทำงานพอดี พอเห็นถังเจี้ยนเฉิงเดินเข้ามาก็เข้าใจทันทีว่ามาเอาเงิน จึงรีบหยิบกุญแจมาเปิดตู้ แล้วยกห่อเงินก้อนใหญ่นั้นออกมา "วันนี้จะเข้าอำเภอเลยเหรอ? นายจะนับดูก่อนไหม?"

"ครับ อาศัยนั่งรถของเจ้าหน้าที่เจี่ยงไปเหมือนเดิม ไม่นับแล้ว รีบไปน่ะครับ! ถ้าขาดเหลือยังไงค่อยกลับมาหาคุณใหม่"

ถังเจี้ยนเฉิงหัวเราะหึๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป

เจ้าหน้าที่เจี่ยง?

เจี่ยงเหยา?

หวงเทียนเยฺว่หรี่ตาลงทันควัน พลางคิดในใจ 'หมอนี่คงไม่ได้ไปข้องแวะติดพันกับเจี่ยงเหยาหรอกนะ?'

จากนั้นเขาก็เดินไปที่หน้าต่าง แล้วก็เห็นถังเจี้ยนเฉิงขึ้นรถของเจี่ยงเหยาจริงๆ แถมยังจงใจนั่งตรงเบาะข้างคนขับ พูดคุยหยอกล้อกับเจี่ยงเหยาอย่างสนิทสนม ดูแล้วผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด

เรื่องเกี่ยวกับเจี่ยงเหยานั้น หวงเทียนเยฺว่พอจะรู้มาบ้าง

เขาเองก็เคยหวั่นไหวสนใจเธอเหมือนกัน แต่พอล่วงรู้เบื้องหลังของเจี่ยงเหยา เขาก็รีบดับความคิดนั้นทิ้งทันที

เขารู้ดีว่า นี่คือบุคคลที่ตนไม่มีปัญญาไปยุ่งเกี่ยวด้วยเด็ดขาด!

ถังเจี้ยนเฉิงที่เป็นแค่คนบ้านนอกติดดิน กลับกล้าไปข้องแวะกับคนระดับนี้ หรือว่าในตัวถังเจี้ยนเฉิงจะมีความลับอะไรที่ตนยังไม่รู้อีก?

หวงเทียนเยฺว่พลันรู้สึกว่าเรื่องนี้น่าสนใจขึ้นมาเสียแล้ว

เขาไม่ได้คิดจะเตือนถังเจี้ยนเฉิง เพราะเขารู้ดีว่า ด้วยความสามารถและสายตาของถังเจี้ยนเฉิง ย่อมต้องดูออกนานแล้วว่าเจี่ยงเหยาไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป แต่ก็ยังทำเช่นนี้ นั่นย่อมแสดงว่าถังเจี้ยนเฉิงมีที่พึ่งให้วางใจและไม่เกรงกลัวสิ่งใด

ตอนนี้เขาแค่อยากดูว่าจุดจบของทั้งสองคนนี้จะเป็นอย่างไร!

อยากดูว่าถ้าตระกูลเจี่ยงรู้เรื่องนี้เข้า จะมีปฏิกิริยาอย่างไร!

น่าสนุกจริง ๆ!

หวงเทียนเยฺว่ยกมุมปากยิ้ม ก่อนจะก้มหน้าก้มตาจัดเอกสารต่อ ซึ่งนี่เป็นเอกสารที่เขาเตรียมไว้สำหรับการเหมาบริหารร้านอาหารของรัฐทั้งร้าน

ถังเจี้ยนเฉิงไม่รู้เลยว่าหวงเทียนเยฺว่เข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างตนกับเจี่ยงเหยาผิดไป แน่นอนว่าถึงจะรู้ เขาก็คงไม่อธิบายอะไรมากความ ปล่อยให้อีกฝ่ายเข้าใจผิดไปแบบนั้นแหละดีแล้ว

เพราะภายภาคหน้าเขายังต้องร่วมมือกับลูกข้าราชการอย่างหวงเทียนเยฺว่อีก หากมีเงาของตระกูลเจี่ยงคอยหนุนหลังตนอยู่ แม้จะเป็นการยืมบารมีเสือมาข่มสุนัขจิ้งจอก แต่มันก็ช่วยปรามหวงเทียนเยฺว่ได้ ทำให้หมอนั่นไม่กล้าตุกติกหลอกลวงเขาในระหว่างร่วมมือกัน

ส่วนตัวเขาในเวลานี้ ขณะนั่งอยู่บนรถ กำลังครุ่นคิดว่าจะสร้างโอกาสให้น้องชายของตนได้อยู่ตามลำพังกับเจี่ยงเหยาได้อย่างไร

"เจ้าหน้าที่เจี่ยง ปกติงานพวกคุณคงยุ่งน่าดูเลยใช่ไหมครับ? อุตส่าห์ได้หยุดสุดสัปดาห์ทั้งที ยังต้องมารบกวนให้ช่วยขนส่งสมุนไพรอีก เกรงใจจริง ๆ เลยครับ"

หลังจากผุดความคิดขึ้นมาได้ ถังเจี้ยนเฉิงก็ยิ้มพลางเอ่ยปากขึ้นมาอย่างใจเย็น

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ยังไงฉันก็ต้องกลับบ้านไปดูตัวอยู่แล้ว" เจี่ยงเหยามองเส้นทางข้างหน้า

จากตำบลซานชงไปยังตัวอำเภอมีเพียงถนนดินสายเดียว สภาพเป็นหลุมเป็นบ่อขรุขระไปทั่ว ถึงแม้รถจี๊ปของเธอจะมีใต้ท้องรถสูง ไม่ต้องกลัวว่าจะครูดกับพื้น แต่ถ้าหลบเลี่ยงได้ก็ควรหลบจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นมันจะกระเด้งกระดอนโยกเยกจนเหมือนนั่งรถไฟเหาะ คนนั่งจะรู้สึกทรมานเอาได้

"ดูตัวเหรอครับ?!"

ถังเจี้ยนเฉิงตกใจไม่น้อย

"ทำไมคะ? แปลกมากเหรอ? ปีนี้ฉันอายุยี่สิบสี่แล้ว ถึงวัยสร้างครอบครัวตั้งนานแล้ว จะไปดูตัวไม่ได้หรือไงคะ" เจี่ยงเหยาเหลือบมองถังเจี้ยนเฉิงแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปจดจ่อกับถนนต่อ

ถังเจี้ยนเฉิงกล่าว "ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นครับ ผมแค่รู้สึกว่าเด็กสาวที่ยอดเยี่ยมอย่างเจ้าหน้าที่เจี่ยง ยังจำเป็นต้องไปดูตัวด้วยหรือครับ?"

"คุณไม่เข้าใจหรอกค่ะ"

เจี่ยงเหยาถอนหายใจ "ฉัน... ช่างเถอะ ยังไงก็เป็นเรื่องที่ครอบครัวจัดการให้ ฉันแค่ทำตามคำสั่งก็พอ"

ถังเจี้ยนเฉิงเข้าใจแล้ว นี่คือความน่าเศร้าของลูกหลานตระกูลใหญ่ หลาย ๆ เรื่องล้วนไม่อาจตัดสินใจตามใจตัวเองได้

ในเมื่ออีกฝ่ายกำลังจะไปดูตัว ถังเจี้ยนเฉิงก็หมดอารมณ์ที่จะชวนคุยต่อ ได้แต่คิดว่าพอกลับไปคงต้องเกลี้ยกล่อมเจ้าน้องชายจอมทื่อของตนให้มาก หรือไม่ก็พาไปเปิดหูเปิดตาทำความรู้จักกับเด็กสาวคนอื่น ๆ จะได้ลืมเจี่ยงเหยาเสียแต่เนิ่น ๆ

"คุณ... ไม่อยากรู้หน่อยเหรอคะว่าคนที่ฉันจะไปดูตัวด้วยเป็นใคร?"

อาจเป็นเพราะการขับรถมันน่าเบื่อเกินไป หรืออาจเพราะตึงเครียดเกินไป หรืออาจเป็นเพราะการดูตัวที่กำลังจะมาถึงมันน่าหัวเราะสิ้นดี เจี่ยงเหยาในตอนนี้จึงอยากหาใครสักคนระบายความในใจออกมาเหลือเกิน

เดิมทีถังเจี้ยนเฉิงเตรียมจะหลับตาพักผ่อนอยู่แล้ว พอเจี่ยงเหยาถามขึ้นมา เขาจึงถามกลับไปตามน้ำ "เขาคนนั้นก็มีภูมิหลังไม่ธรรมดาเหมือนกันใช่ไหมครับ? ยิ่งใหญ่กว่าบ้านคุณอีกหรือเปล่า?"

เจี่ยงเหยาประหลาดใจ "คุณรู้ได้ยังไงคะว่าบ้านฉันไม่ธรรมดา?"

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้ม "นี่มันเห็นชัด ๆ อยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ? คุณเป็นแค่เจ้าหน้าที่ประจำตำบลคนหนึ่ง แต่กลับมีรถจี๊ปคันดีขนาดนี้ขับ ถ้าทางบ้านไม่ยิ่งใหญ่จะมีอภิสิทธิ์แบบนี้ได้ยังไงกัน?"

เจี่ยงเหยายิ้มเจื่อน "ฉันบอกแม่ไปตั้งนานแล้วว่าไม่อยากขับรถ มันสะดุดตาเกินไป แต่แม่ก็ไม่ยอมฟัง จะให้ฉันขับให้ได้! ฉันเข้าใจเจตนาของแม่ดีค่ะ แม่แค่อยากใช้วิธีนี้บอกให้พวกคนที่คิดจะมาจีบฉันได้ตระหนักถึงความต่างชั้นระหว่างเรา จะได้ล่าถอยไปเอง!"

"ความจริงแล้ว ฉันไม่เคยสนใจเรื่องวัตถุภายนอกพวกนี้เลยสักนิด สิ่งที่ฉันแคร์มีแค่ตัวคนคนนั้นต่างหาก!"

"แต่น่าเสียดาย ที่บ้านไม่มีใครรับฟังฉันเลยสักคนเดียว!"