ตอนที่ 88 ถังเจี้ยนปิงผู้ลนลาน

"ลำบากคุณแล้ว รีบเข้ามาผิงไฟก่อนเถอะ อากาศหนาวขนาดนี้ จะหนาวตายเอาได้นะเนี่ย! เดี๋ยวผมไปเรียกคนมาช่วยยกสมุนไพรขึ้นรถก่อน"

ถังเจี้ยนเฉิงรีบเชิญเจี่ยงเหยาเข้าบ้าน

ส่วนหลิวฟางฟางก็ยกม้านั่งมารับรองเจี่ยงเหยาอย่างกระตือรือร้น เธอรินชาร้อน หาเมล็ดฟักทองที่เหลืออยู่ไม่มากในบ้าน และลูกกวาดที่ถังเจี้ยนเฉิงซื้อกลับมาคราวก่อน ออกมาวางไว้ตรงหน้าเจี่ยงเหยา

"พี่สะใภ้ เกรงใจเกินไปแล้วค่ะ"

ข้าวของพวกนี้เจี่ยงเหยาไม่ได้นึกอยากกินเลยสักนิด แต่ท่าทีมีน้ำใจของหลิวฟางฟางกลับทำให้เธอรู้สึกประทับใจมาก

"เจ้าหน้าที่เจี่ยง ฉันเป็นคนพูดไม่ค่อยเก่ง หยิบทานตามสบายเลยนะคะ"

ตอนที่เจี่ยงเหยามาขอพักค้างคืนคราวก่อน หลิวฟางฟางก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายเป็นเจ้าหน้าที่ประจำตำบล ตอนนี้ยังขับรถมา แถมยังมารับลูกสาวคนที่สองของเธอไปอีก ทำให้เธอรู้สึกมีหน้ามีตาเป็นทวีคูณ แต่ก็อดประหม่าไม่ได้เพราะกลัวจะต้อนรับขับสู้ได้ไม่ดีพอ อยากจะเอาของกินอร่อยๆ ทั้งหมดที่มีในบ้านออกมารับรองให้หมด

ทว่าในบ้าน...กลับไม่มีของกินดีๆ อะไรเลยจริงๆ!

แม้ว่าตอนนี้ที่บ้านจะมีเงินแล้ว แต่ถ้าคิดจะให้หลิวฟางฟางควักเงินไปซื้อของกินเอง นั่นแทบเป็นไปไม่ได้เลย เว้นแต่จะจำเป็นจริงๆ เธอถึงจะยอมจ่าย ไม่อย่างนั้นเธอยอมปล่อยให้ขาดแคลนดีกว่าจะเสียเงินซื้อ

นี่คือนิสัยร่วมของคนที่คุ้นชินกับความประหยัดในยุคสมัยนั้น!

"เสี่ยวชี ลงมาได้แล้ว ให้เจ้าหน้าที่เจี่ยงเขาดื่มชาผิงไฟบ้าง" หลิวฟางฟางเอ็ดขึ้นมาคำหนึ่ง

"หนูไม่เอา"

เสี่ยวชีไม่อยากลุกออกจากอ้อมกอดของเจี่ยงเหยา

"เสี่ยวชี!"

อู่เม่ยออกโรง เธอถลึงตาใส่เสี่ยวชีทีหนึ่ง

เสี่ยวชีก็ยอมลงมาอย่างว่าง่ายทันที

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ กอดไว้แบบนี้ก็อุ่นดีเหมือนกัน"

เจี่ยงเหยาอยากจะกอดต่อ แต่เสี่ยวชีไม่กล้าให้เธอกอดอีกแล้ว

เจี่ยงเหยาจึงจำต้องปล่อยเด็กน้อยไป จากนั้นยกชาร้อนขึ้นจิบคำหนึ่ง คิ้วเรียวขมวดมุ่นในพริบตา ขมจังเลย!

พอดีกับที่ถังเจี้ยนเฉิงเดินเข้ามา เห็นสีหน้าของเจี่ยงเหยาเข้าก็รีบบอกหลิวฟางฟางว่า "เจ้าหน้าที่เจี่ยงเขาเป็นสาวในเมือง คุณเอาชาขู่ติงมารับรองได้ยังไง รีบไปชงน้ำผสมน้ำตาลมาสักแก้วเร็ว"

"ตายจริง ทำไมคุณไม่รีบบอกล่ะ!"

หลิวฟางฟางรีบไปชงน้ำผสมน้ำตาลทันที

เจี่ยงเหยารีบเอ่ยห้าม "พี่สะใภ้ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ ชาขู่ติงก็ดีอยู่แล้ว" จากนั้นก็หันไปพูดกับถังเจี้ยนเฉิง "พี่เจี้ยนเฉิง ฉันไม่ได้บอบบางขนาดนั้นเสียหน่อย พี่บอกพี่สะใภ้ไม่ต้องชงหรอกค่ะ เดี๋ยวจะสิ้นเปลืองเปล่าๆ"

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มแล้วกล่าวว่า "เจ้าหน้าที่เจี่ยง ชนบทบ้านเราไม่มีอะไรดีๆ มาต้อนรับ ต้องขอโทษจริงๆ นะครับ ลูกกวาดนี่ผมซื้อมาจากสหกรณ์จัดหาและจำหน่าย หวานมากเลย คุณลองทานสักเม็ดสิครับ"

เจี่ยงเหยาไม่อาจขัดความกระตือรือร้นของถังเจี้ยนเฉิงได้ จึงหยิบมาเม็ดหนึ่ง ขณะกำลังจะแกะเปลือกออก ก็เห็นเด็กๆ ที่ยืนล้อมรอบกำลังจ้องมองเธอตาละห้อย... ไม่สิ น่าจะกำลัง

เธอรู้สึกผิดบาปอย่างรุนแรงขึ้นมาในพริบตา จึงรีบวางลูกอมลงตามเดิม

"คุณกินสิครับ..."

ถังเจี้ยนเฉิงก็สังเกตเห็นความผิดปกติเช่นกัน พอหันกลับไปดูก็พบว่าดวงตาของลูกสาวหลายคนต่างจ้องเขม็งไปที่ลูกอมตรงหน้าเจี่ยงเหยา เขาจึงอดหัวเราะไม่ได้ "อยากกินก็หยิบไปสิ ไม่ใช่ว่าไม่มีเสียหน่อย"

เสี่ยวลิ่วพุ่งตัวมาข้างหน้าเป็นคนแรก แต่พอเห็นว่าพวกพี่สาวยังไม่มีใครขยับ เธอก็ชะงักไปนิดหนึ่ง แล้วรีบวางลูกอมที่เพิ่งคว้ามาได้ลงไปใหม่

ถังเจี้ยนเฉิงเห็นแล้วทั้งรู้สึกตื้นตันและปวดใจไปพร้อมกัน

"พวกหนูไม่หยิบ พ่อหยิบให้เอง ดีไหม?"

ถังเจี้ยนเฉิงหยิบให้เด็กๆ คนละเม็ด จากนั้นก็พูดกับต้าเม่ยว่า "พาน้องๆ ออกไปเล่นเถอะ"

"ไป พวกเราไปที่ทำการหมู่บ้านกัน"

ต้าเม่ยโบกมือทีเดียว เด็กๆ ก็พากันเดินตามออกไป

ถังเจี้ยนเฉิงยิ้มแล้วกล่าวว่า "เจ้าหน้าที่เจี่ยง ให้คุณเห็นเรื่องน่าหัวเราะเสียแล้ว เด็กๆ ขาดแคลนอาหารการกินมาตั้งแต่เล็ก พอเห็นลูกอมเข้าก็เลยก้าวขาไม่ออกแบบนี้แหละครับ"

หลิวฟางฟางก็ยกน้ำต้มน้ำตาลออกมา ส่งให้เจี่ยงเหยา "เจ้าหน้าที่เจี่ยง น้ำเชื่อมต้มใหม่ๆ คุณลองชิมดูนะคะ ถ้าไม่หวาน ฉันจะเติมน้ำตาลให้อีกค่ะ"

"พี่สะใภ้ หวานมากแล้วค่ะ พวกคุณให้การต้อนรับอย่างอบอุ่นเกินไปแล้วค่ะ"

เจี่ยงเหยาจิบน้ำเชื่อมเบาๆ หนึ่งอึกแล้วยิ้มกล่าว

"เจ้าหน้าที่เจี่ยง ช่วยไม่ได้นี่ครับ ที่บ้านจนเกินไป ไม่มีอะไรจะมารับรองคุณได้ ก็เลยเหลือแค่น้ำใจอันอบอุ่นนี่แหละครับ" ถังเจี้ยนเฉิงผายมืออย่างจนใจ

เจี่ยงเหยาได้ยินแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้

เธอเพิ่งจะพบว่า หมอนี่อย่างถังเจี้ยนเฉิงพูดจามีอารมณ์ขันอยู่เหมือนกัน

"พี่สี่ สมุนไพรจัดใส่กระสอบเรียบร้อยแล้วครับ"

ตอนนั้นเอง ถังเจี้ยนปิงก็เดินเข้ามา พอดีเห็นเจี่ยงเหยานั่งหันหน้าตรงกับประตู แสงสว่างสาดส่องลงบนร่างของเธอ แม้ว่าเธอจะสวมเสื้อโค้ตทหารตัวใหญ่ที่ดูเชย ทว่าข้างในเป็นเสื้อไหมพรมสีขาว ซึ่งขับผิวพรรณของเธอให้ดูขาวเนียนน่ารักยิ่งขึ้น ประกอบกับผมสั้นที่ดูสดใสกระฉับกระเฉง ในเวลานี้ ราวกับทั่วทั้งร่างของเธอกำลังเปล่งประกาย

ยิ่งรวมกับท่าทางที่เธอใช้สองมือประคองน้ำเชื่อมแล้วเม้มปากยิ้ม ถังเจี้ยนเฉิงถึงกับชะงักอึ้งไปชั่วขณะ

"ได้ เจี้ยนปิง นาย..."

ถังเจี้ยนเฉิงหันกลับไป เตรียมจะบอกให้เจี้ยนปิงไปตามเอ้อร์เม่ยกลับมา ทันใดนั้นก็เห็นสายตาของเขาจับจ้องไปยังเจี่ยงเหยาอย่างเหม่อลอย ในใจก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกวูบ

คงไม่ใช่หรอกนะ?

เจ้าเด็กเซ่อคนนี้ถูกใจเจี่ยงเหยาเข้าแล้วงั้นหรือ?

นี่มันระดับความยากนรกแตกเลยนะเนี่ย!

ยังไม่ต้องพูดถึงภูมิหลังครอบครัวที่ยากจะหยั่งถึงของเจี่ยงเหยา ลำพังแค่ตัวเธอเองก็ยอดเยี่ยมไร้ที่ติแล้ว

เจ้าหน้าที่ตำบล ขับรถเป็น หน้าตาสะสวย แถมยังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย...

แต่ละข้อที่ว่ามานี้ ไม่มีข้อไหนเลยที่คนทึ่มทื่อบ้านนอกคอกนาอย่างถังเจี้ยนปิงจะคู่ควร

ทว่า เรื่องความรักความใคร่ในโลกนี้ ใครเล่าจะพูดได้ชัดเจน?

เผื่อว่าเจ้าเด็กเซ่อคนนี้จะมีบุญวาสนาแบบคนเซ่อล่ะ?

ถังเจี้ยนเฉิงรู้สึกว่าในฐานะพี่ชาย ตนเองคงต้องช่วยอย่างสุดความสามารถ ไม่อย่างนั้น ด้วยคุณสมบัติและความสามารถของถังเจี้ยนปิง ชาตินี้อีกแปดร้อยปีก็อย่าหวังว่าจะตามจีบหญิงสาวอย่างเจี่ยงเหยาติด ดีไม่ดีอาจจะทำให้ถังเจี้ยนปิงต้องเสียเวลาไปทั้งชีวิตเพราะเธอด้วยซ้ำ

เพราะเขารู้จักนิสัยของถังเจี้ยนปิงดี ยิ่งเป็นคนพูดน้อยทึ่มทื่อเท่าไร อารมณ์ก็ยิ่งดื้อรั้นมากเท่านั้น เมื่อปักใจแล้วก็อาจเป็นเรื่องชั่วชีวิตได้เลย!

"เจี้ยนปิง นายไปตามเอ้อร์เม่ยกลับมาที พวกเราจะไปในอำเภอด้วยกัน"

ถังเจี้ยนเฉิงรีบลุกขึ้น ผลักถังเจี้ยนปิงออกไปข้างนอก การจ้องมองผู้หญิงตาไม่กะพริบเช่นนี้เสียมารยาทมาก และชวนให้คนอื่นรู้สึกรังเกียจได้ง่าย

หากความประทับใจแรกแย่ไปแล้ว ต่อไปคิดจะดึงกลับคืนมาก็ยากแล้ว

"อ้อ"

ถังเจี้ยนปิงเดินจากไปอย่างเซ่อซึม เดินไปไม่กี่ก้าวก็ยังหันกลับมามองเจี่ยงเหยา

ไม่นานนัก ถังเจี้ยนปิงก็พาเอ้อร์เม่ยกลับมา

"เอ้อร์เม่ย รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสักชุด เดี๋ยวพวกเราจะตามน้าเจี่ยงเข้าไปในอำเภอกัน" ถังเจี้ยนเฉิงกล่าว

"ค่ะ พ่อ"

เอ้อร์เม่ยเดินเข้าไปในห้องเล็ก หลิวฟางฟางก็เดินตามเข้าไปด้วย

ถังเจี้ยนปิงนั่งลงข้างถังเจี้ยนเฉิง ก้มหน้าเขี่ยถ่านไฟในเตา แต่สายตากลับเหลือบมองเจี่ยงเหยาเป็นระยะๆ

ตอนแรกเจี่ยงเหยาไม่ทันสังเกต พอตอนหลังก้มหน้าวางแก้วน้ำลงถึงรู้สึกตัวเข้าพอดี จึงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ถังเจี้ยนปิงพลันลนลานราวกับกระต่ายตื่นตูม ขยับตัวแรงเกินไป จนหงายหลังล้มพับไปพร้อมกับม้านั่งข้างเตาไฟ

พรืด!

เจี่ยงเหยาอดหัวเราะไม่ได้

"เจี้ยนปิง นาย..."

ถังเจี้ยนเฉิงพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

เจ้าหมอนี่ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย เจอสาวสวยเข้าหน่อย จำเป็นต้องลนลานขนาดนี้เชียวหรือ?

"แค่กๆ พี่สี่ เอ่อ คือว่า ผมมีธุระ ขอตัวกลับก่อนนะ"

ถังเจี้ยนปิงเองก็รู้สึกอับอายขายหน้า โยนคีมคีบถ่านทิ้งแล้วหันหลังวิ่งแน่บออกไป

"เขาเป็นน้องชายของคุณเหรอคะ?" เจี่ยงเหยาถาม

"ครับ ชื่อถังเจี้ยนปิง ปิงที่แปลว่าทหารน่ะครับ ปกติเป็นคนสุขุมมาก วันนี้คงเพราะได้เจอ..." ถังเจี้ยนเฉิงเหลือบมองเจี่ยงเหยาแวบหนึ่งแล้วกล่าวต่อ "ก็เลยลนลานขนาดนี้ ทำให้คุณขบขันแล้วล่ะครับ"

เจี่ยงเหยาเข้าใจความหมายของถังเจี้ยนเฉิง ใบหน้างามพลันแดงระเรื่อ เธอเกลี่ยเส้นผมข้างใบหูอย่างขัดเขิน